peerke70

Lid sinds: 18-01-2019

#verhaal
20Nov2019
Geluk!
peerke70

Een hele tijd geleden maakte ik een post over de wonderlamp van Aladin. Nu heb ik er een verhaal bij bedacht. Ik denk dat, wanneer we binnen Yoors oude posts terug laten komen in nieuwe en ook regelmatig naar elkaar linken, de vindbaarheid veel groter wordt. Ik heb dan ook even gekeken naar meer wonderlampen en ja hoor: Hier is er nog een. Nu dan naar het #verhaal     Poetsen op de wonderlamp   Zeg, weten jullie het misschien? Wat er geworden is van die wonderlamp? Die wonderlamp van Alladin?Ik ben er eentje tegengekomen, gewoon ergens bij een kringloopwinkel. Ik heb er toen even over geschreven. Ook dat er uberhaupt voldoende wrijving was, maar niet echt op de juiste plek. Een vrij forse laag vet, stof en dof geworden andere troep bedekt die wonderlamp. Toe ik hem dus kocht, ben ik gaan poetsen, poetsen en nu, ik ben inmiddels een aantal maanden verder, nu begint diezelfde lamp een beetje glans te krijgen.Heel misschien, is die geest nu ook in beroering. Laatst wreef ik over die lamp en toen glom hij anders, heftiger. Natuurlijk staat de zon inmiddels lager dus dat zou het ook kunnen zijn.   Heb ik iets gewenst? Ik weet het even niet. De hele dag heb ik daarna mij voorgesteld dat ik van alles gewenst heb. Geen van die dingen is toen uitgekomen. Weet je wat wel is uitgekomen?Niets! En misschien, was dat precies wat ik op dat moment heb gewenst.Dus, ik neem mij voor, de volgende keer dat ik weer aan het poetsen ga, direct iets te wensen.  Nu is het zo, dat ik niet meer iedere dag op die lamp aan het poetsen ben, de nieuwigheid gaat er wel een beetje af dus zo ongeveer 1 keer in de week, pak ik die lap en poets ik.  Dus de zaterdag daarop, ik heb mij prima voorgenomen iets te wensen, wanneer die lamp net iets meer glimt. Ik begin te poetsen, als een dolle, de glans wil maar niet komen, misschien toch die zon, en los daarvan, is het misschien te donker om die glans te zien.Ik doe de gordijnen open terwijl ik de lamp in mijn handen hou.Glim nou! Fluister ik en poets weer als een dolle. Langzaam dringt het zonnetje binnen, de warmte streelt mijn gezicht en ik kijk naar mijn lamp…  Verrek, hij begint te glimmen snel roep ik: rijkdom!Nou, de hele week heb ik gewacht, geen staatsloterij, ik heb zelfs nog een extra lot gekocht voor een paar andere loterijen, maar helemaal niets.  Dus, een volgende zaterdag, een volgende kans, ik heb natuurlijk iets minder vertrouwen maar toch ga ik aan het poetsen, de gordijnen heb ik natuurlijk al open. Het zonnetje schijnt en de lamp glom al een beetje.  Weer pak ik mijn doek en begin te poetsen hij glimt, heerlijk, hij glimt, en ik roep: genot!Ik poets nog even door, ook omdat mijn lamp inmiddels echt zo glad is als een pas gewreven biljartbal, heerlijk om te voelen, maar nee, er gebeurt echt verder niets.  Die week baal ik een beetje van mijn lamp. Het is weer zaterdag en uit de macht der gewoonte pak ik hem weer op, ik geniet wel van het poetsen, het is gewoon een echt mooie lamp geworden, ik ben er trots op dat ik hem zo in oude eer heb kunnen herstellen en weer begint mijn lamp te glimmen.Vertwijfeld en wat teleurgesteld mompel ik: Voldoening  Veel is er die week gebeurt, maar voldoening? Nee, ik heb het eigenlijk niet echt gemerkt.Die zaterdag breng ik mijn lamp naar de kringloop winkel, ik poets hem nog even op, in de hoop dat een volgende eigenaar er meer geluk mee heeft. Mijn lamp is wat dof, zijn glans is wat verloren.  Zo jammer, maar ik kan die teleurstelling niet goed hebben, ik zal mijn kansen zelf moeten pakken mompel ik. Ik zie mijn lamp een laatste keer wat glans krijgen, ik kijk omhoog, buiten bij de kringloop en ik geniet van de zon.  De lamp gaat verder in de kringloop, misschien wel zijn eigen kringloop. #wonderlamp , #schrijven , #Aladin , #Posts       

#Piet
19Nov2019
Pietenverhaal
peerke70

Blaffende honden (deze is wel een beetje spannend voor de jonge toehoorders)Pietje Puck een van de jonge pieten had afgelopen jaar niet heel erg goed opgelet. Hij wist niet, dat er bij ons in huis een naamgenoot was. Puck onze hond was er ook nog niet echt van uitgegaan, dat er ‘s nachts zomaar ineens een piet in de kamer zou staan.Eerst was Puck (de hond bedoel ik nu) al verschrikkelijk verbaast geweest dat er ineens allemaal schoenen in de kamer stonden. Eentje had zelfs een wortel erin zitten!Nou ja, het zal wel een traktatie zijn, met die gedachte heeft Puck (weer de hond) alle schoenen naar zijn bench gesleept, en daar heerlijk de wortel en per ongeluk ook een paar stukjes schoen opgegeten.Met een volle buik is hij op de bank geklommen en daar, tussen een stapel kussens, heerlijk in slaap gevallen.Pietje Puck, (ja nu dus Piet) was in de kamer op zoek naar schoenen. Eindelijk had hij ze gevonden, wel een rare plek, zo voor een metalen hok. Hij had al wel eens gehoord van een soort Pietenval, je weet wel, het lijkt op een muizenval, maar dan voor Pieten.Zou dit dan zo’n ding zijn, vooral die twee schoenen die echt in dat hok lagen, die waren echt wel een beetje te eng. Daar zou Piet lekker afblijven. Ook al geen wortel, alleen wat afgekloven loof lag er nog voor. Echt, dit was allemaal heel vreemd. Piet had niet gedacht dat dit bestond, Kinderen die zouden proberen hem te vangen. En toen, toen gebeurde het. Ineens een enorm geblaf, en met enorm bedoel ik echt verschrikkelijk hard!Piet, die net op zijn knieen zat om in het hok te kijken of dat inderdaad een val was, schrok zich het apezuur. Hij schoot naar voren, pardoes het hok in en trok het deurtje dicht voordat die engerd hem zou pakken.Daar zit hij dan, in een hok, toch nog gevangen!Hij hoort gestommel van boven. Stil Puck! Hoe weten ze zijn naam? Wat is dit voor een huis?Er komt iemand naar beneden. In de kamer aangekomen schrikt die man zich nu een hoedje, na apezuur, is dit een logische manier van schrikken. Snel wordt Puck (Piet in dit geval) bevrijd uit het hok. Voor de zekerheid wordt de andere Puck er even ingestopt.“Piet, wat is hier aan de hand, wat een ravage!”Een beetje bang kijk ik die vreemde vent aan. “Eh, dat beest heeft mij in de val laten lopen en eh toen zat ik dus vast.”Snel krijg ik (Pietje Puck) een kop warme chocolademelk en wordt ik al een beetje rustiger. De man legt mij uit hoe het in zijn ogen moest zijn gegaan en ook ik vertel mijn verhaal. Gelukkig is het allemaal één groot misverstand. We zetten de schoenen op de tafel, ik krijg nog een wortel en kan met een gerust hart mijn tocht voortzetten.Wat een avond!#Piet , #sinterklaas ,   #schoenzetten , #hond , #bench      

#geluk
18Nov2019
Geluk
peerke70

GelukKen je dat gevoel, dat gevoel van intens geluk? Ja natuurlijk denk je meteen aan je trouwdag, of mogelijk de geboorte van je kinderen.Ik kan dan ook niet ontkennen dat die momenten echt heftig geluk met zich meebrengen. Maar wanneer ik nou beschrijf dat je op een herfstdag op het strand loopt, het is droog maar er is wel een enorme wind. Zo’n wind waar je tegen kan leunen. Heerlijk, je loopt richting de zee, het is een uur of zes, de wind houdt je overeind, ook als je ertegen leunt. In de verte zie je rustig de zon ondergaan. Je ogen tranen van het kijken en de zeewind blaast ze langs je gezicht opzij. Dit soort momenten geven mij dat gevoel van geluk.Gisteren was zo’n dag. Ik liep weer op het strand, ik tuurde over het water en ik geniet. Volop. De wind blaast als het ware de zorgen uit mijn hersenen, ze gieren tussen de windingen door en mijn hoofd wordt leeg. Leeg, ruimte biedend aan dat ene overheersende gevoel: Geluk! Nooit ben ik zo bewust van de wereld om mij heen, de wereld waar ik op een dergelijk moment enorm mee in verbinding sta. Dit gevoel, kan dat altijd?Nee, het kan niet! Het taartje dat zo verschrikkelijk lekker is, op vakantie op een terras, smaakt anders wanneer je thuis bent.  Zo is het ook met dit heftige geluk, het kan alleen bestaat bij de gratie van het andere, het rotgevoel. Deze wetenschap, dit bewustzijn, het heeft mij een andere kijk op de wereld gegeven.Ieder moment van intens, of het nu heerlijk, verschrikkelijk, naar, vrolijk, of droevig is, al die momenten creëren zo mijn geluk. En met al die narigheid, alle zorgen en de droefenis, de spanning, de stress het ongenoegen en mijn jaloezie, knijp ik mijn handen dicht. Dit, dit zijn de voorwaarden voor intens genieten.Op zaterdag ochtend, mijn dochter heeft gisterenavond de koffie al klaargezet, ik hoef alleen het knopje maar om te zetten. De geur komt mij tegemoet, en ik ervaar, ik laat het binnenkomen als de wind aan de zee. De geur dringt door in de windingen van mijn hersenen, het verdringt de spanning, de zorgen, de stress, nou ja het hele rijtje. Weer realiseer ik mij, dat ik niet naar de zee hoef. Het is hier, thuis, iedere dag te vinden, je moet ervoor open staan. Herken het in de eerste hap van een verse appel, dat zoetzure vocht, dat je mond binnen sprietst. De smaak die zich verspreid, tot achter je ogen, vooral wanneer het zure overheerst. Zelfs die kleine stukjes ‘lekker’ die je met je snijtanden nog weet te redden van het klokhuis dat straks onverbiddelijk in je groenbak verdwijnt. Zie het in de herkenning van een oude vriend die je al jaren niet hebt gezien, wanneer hij oprecht geïnteresseerd is in hoe het met je gaat. Hoor het in dat ene nummer, die cd die je niet meer kon bedenken ook al groef je nog zo in je geheugen. Wanneer die ineens op de radio komt, terwijl jij in de file staat. Vooral wanneer je opzij kijkt en je buurman in de file je sacherijnig aankijkt. Dat je in staat bent om op dat moment door simpel te knipogen de file op te vrolijken. Voel het, wanneer je alleen je hand legt op de heup van je geliefde, de warmte en het gevoel dat daarbij hoort. De lichte beweging naar je toe zonder verplichting of verwachting, alleen samenzijn door die ene aanraking. Geluk, ik wilde hem beschrijven, maar mooier, veel mooier is het geluk dat je zelf beschrijft, iedere dag, bewust.Omarm het rotgevoel om de zekerheid dat het je geluk beleefbaar intens en heerlijk maakt. Heb je ze? Die kleine momenten, van intens geluk?Deel ze, daar word ik gelukkig van, vooral wanneer ik ze herken.Of hou ze voor jezelf, maar wordt er dan wel gelukkig van#geluk , #gelukkig ,  #Genieten , #schrijven , #Verhalen  #intens     

#mirakel
16Nov2019
Mirakel uit Myra
peerke70

Het woord miraculeus.Ken je dat woord? Het is een moeilijk woord voor wonderlijk. Iets wat miraculeus is, is niet goed te verklaren.Weet je waar dat woord vandaan komt? Nee? Ik ook niet. Maar ik heb wel een verhaal dat het zou kunnen verklaren. In het jaar 300 na Christus, werd in de stad Myra een bisschop aangesteld. Nicolaas, zo heette hij. Het was een man die best wat geld had gekregen bij het overlijden van zijn ouders. Dit geld besteedde hij aan goede doelen, Zo heeft hij bijvoorbeeld arme kinderen schoenen gegeven zodat ze niet in de winter op koude voeten in de sneeuw hoefden te lopen. Nou ligt Myra in Turkije en is het er gelukkig niet heel erg koud, toch hielp hij hiermee heel wat kinderen. Pas later, veel later blijkt dat deze Nicolaas ook wonderen kon verrichten. Veel verhalen doen hierover de ronde. Maar het grootste wonder dat hij heeft verricht, iszijn voortbestaan. Ieder jaar weer, op vijf of zes december, komt hij naar Nederland, ook al zo’n wonder, wat heeft hij hier te zoeken?Kinderen!Nicolaas is oud geworden, heel oud en Myra ligt in een gebied waar, weliswaar erg veel hulp nodig is, vluchtelingen komen er vrijwel dagelijks de grens over, maar hoe kun je daar als Klaas zijnde in alle rust werken? Het kan niet, de pijn, het lijden, het is teveel… Klaas (zo noem ik hem maar even) heeft, net als vele anderen, voor een soort pensioen gekozen. Het is nog net geen Benidorm waar hij zijn oude dagen slijt, maar Spanje is het weldegelijk. En om zijn geheugen fris te houden, gaat hij een keer per jaar naar een land dat rustig is, waar hij vereerd wordt en waar hij met behulp van verschrikkelijk veel pieten zijn naam hoog kan houden. Het grote wonder, ja echt een mega wonder, is dat zijn naam echt zo enorm bekend is. Ik denk dat hij vrij snel komt na de echt hele grote namen uit het christendom. Maar die bekendheid, die blijkt ook in Myra en omgeving voort te leven. De ouders en kinderen die door die omgeving trekken, in de hoop weer ergens veiligheid te vinden, de geborgenheid van een huis, de warmte van een volk dat ze accepteert, die mensen zijn doorgetrokken. Op zoek naar hun geluk. Hopend, wanhopend. En dan, op vijf december zitten ze hier, in Nederland, in de verschillende asielzoekerscentra. Wat zouden ze krijgen van onze Sint? Misschien, heel misschien, kunt u ze laten merken wat een mirakel is. Of, is het misschien oorspronkelijk Myrakel?Tenzij u natuurlijk vindt dat ze hetzelfde moeten geloven als onze kinderen, tot ongeveer groep 4 of vijf van de lagere school.#mirakel , #Myra , #Sinterklaas , #wonder , #vluchten , #vluchtelingen , #asielzoekerscentra , #geloof

#schrijven
13Nov2019
Van spanning naar geluk deel 3
peerke70

Alweer het laatste deel, deze vond ik lastig, maar wie weet, training maakt het altijd beter en misschien maak ik er alsnog een langer verhaal van. Wil je graag weten wat er in deel 1 en in deel 2 gebeurt, klik dan op de betreffende links. #schrijven #spanning #geluk #verhalen #autodidact #graagfeedback          “Lieve mensen, ik ben overdonderd door jullie enthousiasme, ik wist dat ik op een andere manier denk dan de meesten, maar ik dacht daadwerkelijk dat ik gewoon leuke boeken had geschreven, dat het zo enorm zou aanslaan, heb ik nooit vermoed. Dank jullie dus voor jullie enthousiasme,  voor jullie aanwezigheid en boven alles voor jullie inzet om deze boeken tot een succes te maken. Graag wil ik jullie de tijd geven om vragen te stellen. Dus vuur maar raak”   Vooraan begint vrijwel iedereen meteen te schreeuwen. Gelukkig hebben we een gooibare microfoon, je weet wel, zo’n soort dobbelsteen met een microfoon erin, die behendig wordt gevangen. De andere journalisten accepteren hun verlies en de eerste vraag wordt gesteld: “Heeft het schrijven lang geduurd” “nee, eigenlijk niet, natuurlijk ben ik er in totaal meer dan een jaar mee bezig geweest, maar ik vond de tijd vliegen” De microfoon wordt doorgegooid: “dit zijn uw eerste twee boeken, wat vond u van het schrijven” “het stomme is, ik merk dat ik dezelfde gevoelens heb als toen ik nog lezer was, ik was zo benieuwd wat er op de volgende pagina zou gebeuren” “Hoe bent u op het idee gekomen om vanuit die twee perspectieven te schrijven?” “Ik miste de ruimte om mijn hele verhaal te kunnen vertellen, dit is mijn oplossing” “Komen er meer boeken zoals deze, een vervolg of een vergelijkbaar set boeken?” “ik denk aan beide, zowel een vervolg, als een compleet nieuw boek, een ander onderwerp, misschien wel een nieuw genre” “Blijft u in Nederland?” “Ja, in principe wel, maar reizen om te genieten en mogelijk hier en daar te promoten lijkt mij heerlijk” De vragen blijven komen en blijkbaar heeft de internationale pers mijn laatste opmerking ook opgepakt. Toespelingen op bezoeken van verschillende landen worden direct gedaan. Ik mag er niet op ingaan, voor verdere afspraken mag men contact opnemen met mijn uitgever. Die boekt  het dan.   Dagdromen, nogmaals groet ik ze, dag dromen!   Het schrijversvak, het is geweldig! Overigens, ik ben daadwerkelijk in twee boeken begonnen te schrijven boeken die gezamelijk 1 verhaal vormen. Verteld vanuit verschillende perspectieven. En soms, heb ik stiekem de hoop dat het enorm aan zal slaan.

#Lezen
12Nov2019
Van spanning naar geluk 2
peerke70

Bij deze deel twee in mijn drieluik van spanning naar geluk, voor deel 1 klik je hier   Diezelfde avond lag er al een voorschot van 50.000 euro op mijn bordje. Ik was overweldigd, ik heb het aangenomen. Zo goed en kwaad als het gaat maak ik mijn scheerwerk af en kleed ik mij in mijn net gekochte kostuum. Opgeprikt, ik voel mij hier helemaal niet happy bij. Mijn uitgever kijkt, “doe maar uit, je ziet er uit als een hobbezak. Heb je een colbert en een overhemd?” Ik pak mijn ribcolbertje en een lekkere spijkerbroek, een lekker overhemd en echt geen strop maakt het compleet. Eerst kijkt hij nog bedenkelijk, maar dan ziet hij mijn gezicht. Goed, we gaan ervoor. De limo staat voor. Ok, daar moet ik dan maar aan toegeven. Wat een spektakel. De rit kost nog geen tien minuten, op de fiets waarschijnlijk net zo lang. Het geheel is enorm opgeblazen. De pers heeft een week de tijd gekregen om het boek te lezen. Vanuit zowel de schrijvende pers als de radio en tv zijn toezeggingen gedaan. De oorspronkelijke zaal in het gemeentehuis bleek te klein te zijn. Zodoende is uitgeweken naar de grote zaal. Ongeveer driehonderd personen zullen fysiek aanwezig zijn. Die groep krijgt na het praatje van de burgemeester en ook mijn eigen woorden, drie kwartier de tijd om mij het hemd van het lijf te vragen. Daarna is het de beurt aan de internationale pers. Via de life stream wordt die wereldwijd uitgezonden. Maar, mijn boek? Zo goed is hij toch niet, die verwachtingen, hoe kan ik die waarmaken? Hoe kan ik de vragen beantwoorden? Hoe ga ik om met die talen? Ik krijg een lichte hoofdpijn. Ik stap uit de limo en er staat een menigte, dit kan niet alleen pers zijn! Ze zwaaien, ze zwaaien met mijn boeken, twee handen, twee boeken! Pennen worden mij voorgehouden, teken, In mijn oor hoor ik fluisteren “teken er 8, niet meer” Handig, zo’n uitgever als soufleur. Ik doe het, ik probeer te verdelen over de 50 meter die ik nog moet gaan. En dan even relatieve rust. De zaal zit vol, buiten staan mensen, ik wordt eromheen geleid. Een visagiste trekt mij een ruimte in: “snel, je komt op tv, je huid wordt anders zo bleek, mooi boek trouwens”. Heeft iedereen het dan al gelezen? Hakkelend loop ik na vijf minuten naar een deur die toegang geeft tot de zaal. De burgermeester staat er, in vol ornaat, ketting en alles. “Welkom, Welkom, u doet onze stad eer aan door alleen maar inwoner te zijn en, zo ongelofelijk goed te schrijven” Ik kleur, mijn hart gaat als een dolle tekeer. Nog ongeveer vier uur, dan is het klaar. Ik klim op het podium, geef de burgermeester een hand en wend mij tot het publiek. Een hand duwt mij iets naar achteren en een andere grijpt de microfoon. De Burgermeester. “Goedemiddag allen, het doet mij deugd te zien dat onze stad er een groot schrijver bij heeft. Mogelijk heeft hij met zijn twee boeken een nieuw genre op de markt weten te brengen. Een genre dat, in kleinere mate door andere schrijvers al is bewandeld. Kent u niet allen de boeken van Tolkien en kreeg u dan ook tijdens het lezen van een bepaald deel de behoefte om de bladzijden om te gaan slaan? Ik wel! Ik wilde weten wat er met Frodo gebeurde, de rest kon mij in eerste instantie gestolen worden. Het stomme is, dat ik het boek dus wel drie keer heb gelezen om ook volledig de andere verhalen tot mij te kunnen nemen. Deze twee boeken geven beide 1 verhaal en mocht u de e-book  versie hebben kunnen lezen, dan zal u merken dat daarbinnen nog meer verhalen als toegift verweven zijn. Allen als aparte documenten te lezen. Het is geweldig dat we nu een schrijver hebben die in staat is de lezer zijn voorkeur te laten ontwikkelen voor een van de personages. Heerlijk om in een dergelijk personage weg te duiken, dat gezichtspunt uitgediept te zien, te ervaren dat je daadwerkelijk op verschillende manieren naar de materie kunt kijken. Ik ben verkocht, en… Ik wil meer!” De Burgermeester geeft mij de microfoon, ik dank hem voor zijn lovende introductie en blijf mijn bescheiden ik: Tja, hier lees je de rest #Lezen #schrijven #verhalen #autodidactiek #boek #uitgeven       

#Sinterklaas
11Nov2019
De doorbakken pepernoot.
peerke70

Puur omdat de Sinterklaastijd van start is gegaan en jullie misschien wel verhaaltjes willen voorlezen aan je kinderen...De doorbakken pepernoot Leo, de banketbakker is weer druk in de weer, zijn bakkerij bruist. Ieder jaar, zo’n maand voordat het december is gaat hij van start.Ja, dat is een soort principekwestie, niet eerder dan november. Natuurlijk is hem regelmatig gevraagd of hij niet al in oktober of september wilde beginnen. Die smaak, die is nou eenmaal zo geweldig.Grote supermarktketens, zelfs de grote drogisten, allemaal hebben ze bij hem aangeklopt. Het recept dan? Kun je dat aan ons verkopen?Nee, dat kon Leo niet. Waarom ook, hij deed in feite niets bijzonders, het recept had hij gewoon op de bakkersopleiding geleerd. Pepernoten ja, en hij moest toegeven dat hij ze zelf ook wel erg lekker vond.Zo ook vandaag, de muziek stond aan, mooie muziek, de noten vloeien geruisloos in elkaar over. Net als de pepernoten eigenlijk. Noten, hij kon ze niet lezen, maar bij het horen van die muziek raakt hij zelf in hogere sferen, het genieten, het kneden (hij deed het nog met de hand) het samenspel tussen de beweging en de muziek. Alsof hij dansend de noten zelf kon maken. Dus vandaag, ik kom er maar niet aan toe om het te vertellen. Vandaag was hij weer aan het bakken, de muziek stond aan, de noten waren bijna klaar.Leo vond het altijd lekker om die geur van pepernoten in zijn huis boven de bakkerij door te laten dringen, dus die grote afzuigkap, die had een soort zij-buis, regelrecht naar zijn huiskamer. Soms, soms zong Leo ook mee, puur de melodie, tekst zat er niet bij en al zou dat zo zijn, dan zou Leo het niet kennen.Boven in de kamer zat zijn vrouw dan te genieten, de tonen, de geur en een klein beetje de smaak, die uit de lucht te proeven leek te zijn. Heerlijk.  Tja, daar ga ik weer ik verlies mij steeds in dat wonderlijke van Leo, zijn echte passie voor het vak. Nou, nu komt het, vandaag haalde hij de noten uit de oven en toen viel er eentje, eentje één pepernoot, en deze was dus goed doorbakken, hard dus!Leo struikelde en alle pepernoten vielen op de grond, ze vlogen in een boog over zijn hoofd en lagen in een grote streep achter hem. Leo heeft pijn in zijn hoofd, zijn rug maar ja, zijn werk moet af.Met moeite krabbelt Leo overeind.Hij kijkt naar de ravage. Hij kijkt nog eens en nog eens… Verrek, die noten liggen wel erg strak op een rijtje, en eh niet een rijtje maar wel vijf, dicht op elkaar. Leo glimlacht. Tja, hij kon dan wel geen noten lezen, maar dit zou maar zo een notenbalk kunnen zijn. Snel maakt hij een foto en daarna raapt hij de noten op, voor zijn vrouw, verkopen kan niet meer.Kijk, daar is ze al, waarschijnlijk geschrokken van het kabaal. Leo geeft haar de grote schaal en zegt: “ik struikelde”. “Ach,” zegt Lise, (zijn vrouw) “geen noot aan de man (tja als je het uitspreekt zie je die d of die t niet) ik weet er wel raad mee”.Dan laat Leo de foto zien aan zijn vrouw. Die is met stomheid geslagen, ze zegt meteen: “ze zijn echt voor mij”“huh? Hoezo?” “weet je welk muziekstuk daar op de foto staat?” “nou nee”“Fur Elise” en vlak voor die L ligt een kruimel pepernoot, die zal ergens wel afgebroken zijn. Dan moet je de noot ervoor dus langer aanhouden, en dan krijg je: “Fur eeeh Lise”.Leo lacht erom, maar ergens in zijn onderbuik krijgt hij toch een kriebelend gevoel.  Zou dit dan het geheim van zijn recept zijn? Zit er muziek in de pepernoten?#Sinterklaas #pepernoten #bakker #verhaal #muziek        

#spanning
11Nov2019
Van spanning naar geluk.
peerke70

Ik had het al aangegeven. Bij deze dan deel een van het drieluik spanning naar geluk.Hierin maak ik een voorstelling van hoe het zou zijn als het mij lukt om echt goed te gaan schrijven,,,Lekker overdreven, onwerkelijk.Spanning Anticipatie/verwachtingHier hangt zoveel van af, de performance, de uitstraling, de show, het verhaal. Alles moet kloppen!Vanavond is het zover, mijn boeken worden gepresenteerd aan de wereld. Ik, als schrijver moet, samen met de burgermeester het verhaal doen. Mijn uitgever heeft hem mijn manuscript laten lezen en de verwachtingen liggen hoog. Hij was dolenthousiast. Nog nooit had hij zo’n vernieuwende manier van schrijven gelezen. De spanning, het verhaal, de twee gezichtspunten die de twee verhalen vertellen, verweven, maar toch aparte boeken.Vanavond. Ik sta voor de spiegel en ik kijk. Hoe zorg ik dat ik de rust bewaar? Zo groot is er volgens mij nog nooit uitgepakt. Tegelijk met de lancering van mijn twee boeken, zal ook het e-book in 19 verschillende talen beschikbaar komen voor de gehele wereld. Mijn uitgever is zo slim geweest om hiervoor een groeiend platform te gebruiken. Dat platform zal, door de online streaming uitzending direct enorm in de lift raken. We hebben teasers geschreven in die negentien talen met uiteindelijk de link naar het e-book. Ook aan de andere media is gedacht, Youtube zal de uitzending verzorgen en in verschillende landen zijn agenten aan het werven. De kans om een live gesprek met de schrijver van deze mogelijke bestseller moet over de hele wereld breed uitgemeten worden.Zelf heb ik een training gehad om op eenvoudige vragen direct een antwoord te geven, vijf tolken die gezamenlijk 16 talen beheersen staan mij bij, zelf wordt ik geacht om Nederlands, Engels en Duits aan te kunnen.Dat moet inderdaad lukken, maar ook in deze ambiance?Goed, ik sta dus voor de spiegel, het scheerschuim zit inmiddels overal omdat ik simpelweg mijn handen niet stil kan houden. Bij het snijden schiet ik uit, een heerlijke jaap over mijn gezicht.Mijn uitgever staat achter mij en glimlacht, “moest je het weer iets spannender maken?” Hij geeft mij een stukje wc papier en ik dep het af.Ik? Ik spannend maken? Jemig, ik heb een boek geschreven waar ik trots op ben, ik heb niet gevraagd om deze poppenkast. Ik schrok al, toen ik het ingezonden had en ik binnen vier uur al de reactie kreeg dat ik uitgenodigd was, diezelfde avond nog! Met daarbij de mededeling: “niet met andere uitgevers gaan praten”.Het vervolg? Lees hier verder.#spanning , #schrijven , #geluk , #Dieluik , #boeken , #dromen

MEER