Vadervantweekinderen

Lid sinds: 13-01-2016

29Jan2016
Vadervantweekinderen
Allereerst wil ik beginnen met het verwijzen naar mijn http://www.facebook.com/vadervantweekinderen  pagina. Hier vind je altijd als eerst mijn blogs op terug en daarnaast deel ik hier ook andere artikelen en blogs die ik vind op overige social media. Nieuwsgierig? Ga naar Facebook en volg me daar ook!  Het is avond/middag, de keuken is een bende want ik heb lekker gekookt. Als we…
24Jan2016
Vadervantweekinderen
Het is half 7 in de ochtend. Ik word wakker van Jack want wat denk je? Hij heeft natuurlijk honger! Fles maken, fles geven. Dan wordt Rosalie wakker. Zoals altijd vraag ze eerst of ze er uit mag en daarna springt ze op ons bed en roept: “Papa, beneden!” Daar gaan we dan, de dag is begonnen. Waar begin ik altijd mee als ik beneden kom? “Rosalie, wat wil je op je boterham en welk…
16Jan2016
Vadervantweekinderen
Iedere ouder heeft wel een manier van straf geven aan hun kinderen. Die van ons is dat ze naar de gang moeten voor hooguit een minuut of zoiets. Nou ‘ze’…. eerder en alleen Rosalie tot nu toe, want zeg nou eerlijk Jack is 9 weken en wie zet er nou een jongetje van 9 weken op de gang omdat hij niet wilt luisteren…? Als Rosalie ‘straf’ krijgt hoor je haar, weet ik zeker, twee huizen…
13Jan2016
Vadervantweekinderen
Het is nog steeds die zaterdagmorgen van mijn eerste blog. Het is ondertussen 06:15 uur. Mijn vrouw en ik hebben onze ogen dicht maar zijn eigenlijk klaarwakker. Je raadt het al, Jack is nog steeds aan het huilen, of zullen we het gewoon krijsen noemen? Ik open mijn ogen en kijk naar Jack, ondanks het krijsen denk ik: “ Wat ben je toch eigenlijk een lief klein mannetje!” Mijn vrouw opent ook…
13Jan2016
Vadervantweekinderen
Het is zaterdagnacht 03:00 uur. Ik lig heerlijk in bed samen met mijn vrouw. Daar is het dan, het bekende geluid in de nacht van de afgelopen weken in onze slaapkamer. Het is mijn 8 weken oude zoon Jack! Jack slaapt op onze slaapkamer. Volgens de kraamhulp waren we helemaal hip. Rooming-in zou het heten. Voor ons is het gewoon een gebrek aan ruimte maar dat vertel ik ooit nog wel. Huilen, huilen…