Marie

Lid sinds: 01-03-2019

#verhaal
18Aug2019
Onder de boom
Marie

Ik word wakker van ijselijke kreten. Ik houd mijn ogen gesloten: dit is niet afkomstig van een mens. De kreten klinken hard en schel en ik open mijn ogen. Waar ben ik terecht gekomen? Ik besef dat ik op mos lig, in een omgeving die ik nog nooit heb gezien. Het lijkt op een bos…toch voelt het niet vertrouwd. Ik heb geen idee hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik zie een zanderige pad, wat ik besluit te volgen. Ik heb nog nooit zoveel bomen gezien: de ene heeft nog vreemdere kronkels dan de andere, alsof ze allemaal vechten om de beste plek. Hun stammen en takken maken de gekste bochten. Je kunt op bepaalde plaatsen de ene boom niet meer van de andere onderscheiden, ook hun blaadjes zijn nauw met elkaar verstrengeld. Iets zegt me dat hier geen mensen komen: er zijn geen openliggende plekken, stenen of weggetjes om te bewandelen. Weer zo’n ijselijke kreet, ik blijf staan, alsof iemand me roept. Zie ik daar een tak bewegen? Komt er een stam omhoog? Nee, dat kan niet… Ik blijf kijken. De bomen beginnen zich te ontwarren, alsof ze een doorgang vrij maken. Een volgende kreet maakt dat ik me in de richting van de bomen begeef. De takken gaan langzaam uit elkaar, er wordt plaats gemaakt. De blaadjes wuiven naar me alsof ze me verwachten. Ik besluit niet na te denken en gewoon te blijven lopen. Ik zie wel waar ik uit kom. Alle bewegingen vallen langzaam stil. Achter mij sluiten de bomen weer aan en ik sta in een open ruimte, vlak voor die éne massieve eik. Zo’n hoge en brede boom heb ik nog nooit van dichtbij gezien. Zijn takken strekken zich uit over het gehele bos. Ik kom met mijn bescheiden lengte nog niet voorbij zijn wortels. De angst die me nu overvalt, probeer ik uit alle macht te onderdrukken, want ik kan niet meer terug. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik stap voorzichtig dichterbij en klim op een wortel om de stam aan te kunnen raken. Het is alsof er vanbinnen iets gaande is. De groeven beginnen zich onder mijn vingers te bewegen alsof ze iets schrijven. Ik trek mijn hand terug. Ineens staat het daar: SOPHIE GIJSBRECHT Mijn eigen naam staart me aan, de boom lijkt te glimlachen. De wortels onder mijn voeten komen ook tot leven. Het is alsof ik op een surfplank sta, ik probeer mijn evenwicht te bewaren. Het haalt niets uit. Voor ik het goed en wel besef, klapt alles open en word ik de donkere diepte in gezogen. Ik heb niet eens tijd om te gillen. Ik val en ik blijf vallen. Ik zie niets…alleen duisternis. Ik hoor geluiden, maar kan ze niet plaatsen. Krijsen, schreeuwen, grommen, zoemen...alles klinkt door elkaar heen.  Eindelijk…eindelijk plof ik neer. Ik voel gelukkig nergens pijn. Het is donker. De geluiden zijn opgehouden. Ik houd mijn armen voor me uit gestrekt, bang ergens tegen te botsen. Ik heb het vreemde gevoel dat ik niet alleen ben. “We hebben op je gewacht.” Ze zitten me met drie aan te staren, maar het zijn geen mensen. Lang haar bedekt hun gewaad van gras. Ze hebben een doorschijnend hoofd, zonder gezichtskenmerken en een opgedrongen klein lichaam. De ogen zitten ter hoogte van hun bolle buik. Voeten hebben ze niet, ze zweven. Ik slik.  “Andrius, Latius, Jardus,” stellen ze zich voor. “Wij zijn boskabouters.” “We kennen je al jaren.” zegt Latius. Jardus kijkt me alleen maar aan. Ik probeer rustig te worden. Dit moet een droom zijn. Nu ze het over thuis hebben, vraag ik me af of tante Jolanda misschien ongerust geworden is. “Ik woon bij mijn tante,” leg ik uit. Ze knikken. “Dat weten we.” Het is Jardus, die nu spreekt.   Andrius zweeft omhoog en zet een beker voor me neer. “Drink!” Ik staar naar het zwart ondoorschijnend goedje dat in de beker drijft. Het stinkt. “Drink!” dringen nu ook Jardus en Latius aan. “SOPHIE! Sophie, waar zit je verdomme?!” O jee! Tante Jolanda staat boven te roepen. Zonder erbij na te denken, grijp ik de beker en drink. De boskabouters zijn op slag verdwenen. Als ik de laatste druppel inslik, lijkt mijn gezond verstand terug te keren. Wat heb ik gedaan? Mijn benen en armen worden stijf. Mijn bloedvaten veranderen in rimpelige groeven die op mijn huid komen te liggen. Mijn lichaam kraakt onophoudelijk. Mijn armen groeien niet alleen, ze vermenigvuldigen zich ook. Ik begin op te zwellen, word breder en breder en er komen alleen maar armen bij. Mijn voeten worden diep in de grond gezogen, ik zit vastgeworteld. Hoe diep ik ook gevallen ben, zo razendsnel schiet ik nu krakend omhoog. Ik breek uit de diepte, recht de wolken in.  Ik kan niet bevatten wat er gebeurt en sluit mijn ogen. “Help! Help!” Niemand hoort me. Het is terug stil, de storm is gaan liggen. Na enige tijd doe ik mijn ogen open. Lieve help, dat kan niet. Ik ben… ik ben… Een boom. De andere bomen kijken medelijdend naar me, alsof ze willen zeggen: “welkom bij de club.” Nu ik één van hen ben, hoor ik ze fluisteren. Ze spreken hun eigen taal en tot mijn verbazing kan ik ze nu begrijpen. “Heeft ze het bij jou ook gedaan?” vraagt de berk naast me. Ik kijk hem verbaasd aan. “Jolanda,” zegt de beuk iets verderop. “Ze is een heks.” “We zagen je hetzelfde pad opgaan als wij,” legt een groepje esdoorns uit. “Ze doet het bij alle kinderen. Ze roept je met haar ijselijke kreten, zodat je het pad op gaat. Daarna duwt ze je de diepte in en stuurt ze de boskabouters op je af. Dat zijn haar knechten.” “We hebben je willen tegenhouden,” zegt de berk bedroefd, “maar je nieuwsgierigheid was te groot. Het spijt ons…”   In de verte horen we tante Jolanda bulderen van het lachen. Dit verhaal is ingestuurd voor een schrijfwedstrijd. Ik ben niet geselecteerd, maar mijn doel was vooral dùrven insturen. Mijn persoonlijke doelstelling is behaald. Omdat ik problemen ondervond met de header is deze voorlopig nog niet toegevoegd. 

#schrijfuitdaging
05Aug2019
Foutje
Marie

“Ik heb geen tijd voor een crisis Mijn agenda zit bomvol.” Gerda haalde een hand door haar haar. Als ze nu naar huis zou gaan, zat ze in een file. Door de aanleg van al die snelwegen bleef er steeds minder natuur over. Ze zou niet voor tienen thuis zijn. Dat betekende de zoveelste pizzadoos in de vuilnisbak morgen. Ze speelde met haar brillenkoker. Peeters, haar baas, bleef tieren. Ze opende haar etui en begon doodles te tekenen op haar kladblok. “Hij is nieuw,” probeerde ze haar collega te verdedigen. “Het systeem…” Steven Borremans was net aangenomen. Ze had hem tijdens een congres leren kennen. Ze was zo onder de indruk van hem, dat ze met hem wou samenwerken. Het team had het land moeten afzoeken om hem te vinden. Hij zei niet meteen ja. Ze was nerveus, want hij had het nu al verknald. Haar doodle was ondertussen zo groot dat ze de bladzijde moest omslaan. Van ver leek het een rups. Iemand klopte op de deur. “Gerda, kan ik je even spreken?” Daar stond hij, Steven Borremans. Ze hoopte dat hij er niets van had opgevangen. “Ik hoorde Peeters tot buiten tekeer gaan,” grinnikte Steven. “Ik weet dat het lijkt dat ik een fout begaan heb. Wees gerust, zo dom ben ik niet.” Ze gebaarde naar hem dat hij de deur moest sluiten. “Je baas leeft met zijn hoofd in het zand,” zei Steven, terwijl hij ging zitten. “Ik heb alles herberekend en kom op extreem hoge winstbedragen uit. Kijk,” wees hij, “dat klopt niet.” Gerda viel uit de lucht. “Ik ken dit bedrijf al even,” ging Steven verder, “daarom heb ik niet meteen ja gezegd. Mijn vader heeft hier ook gewerkt en kloeg erover dat de boekhouding een zooitje was. Hij heeft hier een neus voor …” Hij werd stil. “Het bedrijf is failliet, Gerda. Ik heb de afgelopen weken, alle cijfers nagekeken. Wie er verantwoordelijk voor is, weet ik niet, maar mijn ene ‘foutje’ legt bloot, dat er meer aan de hand is.” Gerda werd er zich bewust van dat ze haar mond misschien moest sluiten. “Gerda, wij kunnen echt beter”, zei Steven zacht. “Laten we hier weggaan.” “Daar komt niets van in!” hoorden ze een stem achter zich. “…mijnheer Peeters.” Steven grabbelde zijn papieren haastig bij elkaar. “Wat moffel je daar weg?” bulderde hij. Verdorie, te laat. Steven schuifelde ongemakkelijk op zijn stoel. “Hij heeft voor mij een onderzoek uitgevoerd,” zei Gerda. “Er wordt gesjoemeld met de cijfers.” Peeters lachte hard. “Geloof je dat nu zelf?” “Sterker nog, Jacques,” zei een stem, “ik weet het zelfs zeker.” Peeters draaide zich om en keek recht in de ogen van Borremans sr. Hij kwam rustig binnen. “Toen ik hier werkte, was er al één en ander niet pluis. Ik heb je erop aangesproken, maar jij hebt me ontslagen, Jacques. Mijn zoon komt nu met nog grotere fouten in de documenten naar huis,” ging hij verder. Peeters maakte aanstalten om de kamer te verlaten, maar Borremans ging verder. “Jacques, je hebt me een dienst bewezen. Ik ben mijn job alleen maar beter gaan doen.” Hij keek zijn zoon en Gerda aan. “Steven, Gerda… willen jullie bij een beginnend, maar succesvol bedrijf komen werken?”  Gerda lachte naar Steven die gebaarde dat hij honger had. Dan toch geen pizza vanavond. Dit verhaal kadert in de schrijfuitdaging van @Hans van Gemert van augustus 2019.

#schrijfcursus
23Jul2019
Schrijfcursus Editio
Marie

Sinds ik dit jaar besloten heb meer te gaan schrijven, begin ik het ook steeds leuker te vinden. Ik heb Yoors ontdekt en vind het een gezellig, positief platform.Naast het plezier hebben in schrijven, wil ik ook graag veel leren. Ik ondervind bij sommige verhalen, dat er dingen zijn waar ik mee worstel, zoals wellicht iedereen. Het lijkt me dan handig daar iets over bij te leren. Je hebt nu eenmaal ook zoiets als techniek nodig.Mijn zoektocht op het internet maakt me niet veel wijzer. Elke schrijfcursus ziet er veelbelovend uit, maar helaas ook vrij duur. Met andere woorden: ver boven mijn budget. De cursussen van Editio worden me aangeraden via sociale media, als zijnde kwalitatief goed. Net nu is er een promotie gaande. Je betaalt 30 euro voor een proefcursus van een week. Na wat ik aan prijzen heb gezien, valt dit reuze mee en het is interessant om inderdaad eens te 'proeven' van zo'n cursus. Het werd ook een beetje aangekondigd als 'jouw talent ontdekken'. Ik heb geen ervaring met zo'n cursus, dus de kans dat mijn verwachtingen verkeerd liggen, is zeker reëel. Langs de andere kant: het klinkt zo veelbelovend dat je die verwachtingen ook krijgt. Ik heb me dus ingeschreven. De cursus is volledig online. Omdat ik me momenteel om medische redenen niet kan verplaatsen is dat ideaal. Ik zie de cursus (die start op dinsdag) pas op woensdag, dus oei, ik heb al een dag gemist. Ik krijg toegang en begin op donderdag (betaling geaccepteerd) de -behoorlijk karige- cursus te lezen, ik doe er nog geen uurtje over. Er staat één opdracht in. Totaal niet wetend wat te verwachten -komt er nog een opdracht als je hebt ingeleverd?- werk ik aan de opdracht. Er kan nog veel gebeuren van donderdag tot de laatste dag, -dinsdag- bedenk ik nog. Ik ontdek ondertussen het platform en maak kennis met de andere cursisten. Er is één cursist die meteen reageert, de anderen nog niet. Ik besef dat ik snel ben, en dat er mensen zijn die moeten werken of het druk hebben. Pas enkele dagen later reageert een tweede mede-deelnemer. We geven elkaar wat feedback , van de ene cursist naar de andere.Van de tutor zien we niets. Ik ga elke dag kijken, maar er beweegt niets. Ook van de tutor nog steeds geen spoor.Op de voorlaatste dag (!) reageert de tutor op mijn opdracht. Meer bepaald met een karige twee zinnen als feedback. (Ter info: ik moest enkel 2 zinnen schrappen uit mijn opdracht, meer niet.)Aan de tips van de medecursisten had ik eerlijk gezegd meer, zij hebben de tekst ook veel gedetailleerder bekeken. Ondertussen dringt de tijd want de laatste dag is al morgen. Ik moet nog een reflectieopdracht doen na de feedback van de tutor. Het is niet fijn als je zolang hebt zitten wachten, je je uiteindelijk nog mag haasten. Na het inleveren ga ik weer om de zoveel tijd kijken. Veel tijd is er niet meer, dus reacties kunnen niet uit blijven. Helaas... Naast de beweging van de cursisten zelf, komt er niets.Vandaag is de laatste dag. Heb ik mijn laatste reflectie-opdracht voor niets gemaakt? Waren enkel die twee zinnen mijn 'persoonlijk schrijfadvies'? Komt er nog wel iets na mijn laatste opdracht?Mijn verwachtingen zijn niet echt hoog meer. Ik ben teleurgesteld. Ik heb meer gehad aan de medecursisten. Ik heb 30 euro betaald om bijna een ganse week te zitten wachten. Ik heb niet ontdekt waar mijn talent ligt. Dat lijkt me sowieso moeilijk, maar als dat niet het doel is van de cursus, kondig het dan ook niet zo aan.Ik had evengoed mijn verhaal hier of op sociale media kunnen delen. Ik had meerdere aspirant-schrijvers bereikt en het was gratis geweest. Ik hoop enigszins dat dit eenmalig is en dat de cursussen van Editio doorgaans beter zijn. Als deze promotie mij moest aanzetten meer bij hen te volgen, is dat niet echt gelukt, vrees ik. Wat zijn jullie ervaringen met schrijfcursussen?

MEER