Zwanet ter Heide

Lid sinds: 02-11-2016

#hypochondrie
20Feb2019
Hyperchondrie
Zwanet ter Heide

hypergondrieIk wil al een hele tijd schrijven over hypochondrie.. Met als doel om mensen te vertellen wat het eigenlijk inhoud. En wat het doet met iemand. Om de omgeving wat begripvoller te laten reageren.. Ik kan alleen maar uit eigen ervaring vertellen.Ik ben mijn vader op jonge leeftijd verloren aan een hersenbloeding. Op een avond brengt hij je naar bed en de andere dag is hij er niet meer. Er word wel verteld dat hij dood is maar als 7 jarige weet je niet wat dat is. In die tijd werd je ook nog van alles weggehouden. De begrafenis en alles er omheen wat afscheid betreft. Ik was te jong. (7 jaar). En werd verwend..Jaren heb ik nog op hem gewacht maar dat is een heel ander onderwerp ;)Mijn leven is niet makkelijk verlopen. Maar ik bleef een vrolijke meid ondanks dat alles. Totdat ik klachten kreeg die ik niet kon verklaren. Volgens de dokter was er lichamelijk niets aan de hand.Ik dacht bij steken op de borst. Ik ga dood ik krijg een hartaanval, bij hoofdpijn een hersenbloeding. Ik zat elke week wel een keer in paniek bij de huisarts. Maar lichamelijk was alles in orde.Hyperventilatie, spastische dikke darm en nog enkele klachten die uit spanningen voortvloeien. Maar het ergste gevoel is de angst. Dat je doodgaat. En ik wilde niet dood... Integendeel. Jaren heb ik therapieën gevolgd om alles een plek te geven. Maar er werd niet veel aandacht besteed aan de angst. Na de behandelingen bleef de angst en de gang naar de dokter. En nu werd er zonder onderzoek alles gegooid op mijn geestelijke gesteldheid. En kreeg ik de plakker hypergondrie.Mensen om je heen gaan ook zeggen... als je in paniek raakt.. je gaat niet dood... maar dat helpt echt niet...Totdat ik een fysiotherapeut kreeg die me hielp om mijn houding te verbeteren. Ze ging me uitleggen hoe mijn lichaam eigenlijk werkte. Wat voor functie alles in mijn lichaam heeft. Er ging een wereld voor me open. En ik overwon mijn angsten.Maar goed.. nu de omgeving nog.. Want een plakkertje krijg je niet zomaar weg. Het gevaar is dat mensen je niet meer serieus nemen.. ook de artsen niet. Zo heeft het me al opgeleverd dat sommige ziektes die ik dan echt wel heb laat ontdekken. Ik heb jaren met diabetische rondgelopen voor dat het ontdekt was. Ik heb een poliep gekweekt op mijn stembanden van 5 cm voordat ik het voor elkaar kreeg dat ik een onderzoek kreeg bij kno arts.Ik moet altijd vechten om serieus genomen te worden.Mijn laatste gevecht. Er is door de reumatoloog fibromyalgie vastgesteld. Ik loop al jaren met pijn rond. En door alles ben ik echt geen klager. Ik wuif zelf vaak dingen weg.. niet zeuren gewoon doorgaan. Want tja.. het zit allemaal in mijn hoofd. Zo ben ik zelf ook wel gaan denken. Als ik griep heb ga ik pas mijn bed in als de dokter zegt dat ik ook echt griep heb. Doordat mijn moeder zware reuma heeft laat ik toch wel eens in de zoveel jaar mijn bloed daar op testen. En dit keer nadat ik al een aantal keer krom lopend bij mijn huisarts ben geweest. Kreeg ik weer een test. en dit keer telefoontje van de huisarts. Hoeveel pijn heb je eigenlijk dagelijks. Mijn antwoord was 24/7 . De ene keer meer dan de andere keer.. (wat ik dus al meerder malen had aangegeven). Ze hadden reuma waarden in mijn bloed gevonden dus ik kreeg een verwijzing naar het ziekenhuis.Uitkomst: Gelukkig is de reuma (nog) niet actief.. fibromyalgie. Wel weer een uitkomst waar je ook moet knokken.. Inmiddels krijg ik sinds 3 weken goede fysio met zwemmen in warm water. Erg lekker.. We hebben het hele traject aangevraagd. dat houd in fysio, diëtiste, gesprekken met lotgenoten ect. ect. Wat schept mijn verbazing. Mijn huisarts gaf als antwoord tegen de fysio. Dat het niet nodig is. ik voldoe niet aan de criteria.Heb vanmiddag een bel afspraak. Moet ik nu alweer knokken? Of zal ze een goede uitleg voor me hebben.. we zullen het zien.. Maar ben sinds gisteren wel weer in een oud gevoel terug gevallen. Van niet begrepen te worden. Verdriet, triest, gedachtes van ok... dan til ik alles weer en doe maar weer want het is toch niets... Want als een huisarts al zegt.... (ja ik ben opgevoed.. de huisarts heeft gelijk ;))...Lang verhaal.. en ik hoop echt dat ik een beetje heb kunnen uitleggen wat hypochondrie inhoud en wat het met een mens kan doen..Heb je vragen.. stel ze gerust..

#blog
07Sep2017
Volwassen worden dochter en moeder...
Zwanet ter Heide

Kleine meisjes worden groot.. en daardoor moeder ook Ik denk niet dat ik de enige ben die het volgende ervaart. Mijn dochter is dit jaar 18 geworden. Na de grote vakantie een student. En ze heeft haar eerste echte vriendje. Dat is heel veel in een korte tijd. Nu kom ik er achter dat ik als moeder hier ook erg aan moet wennen en mijn gedachten patroon aan moet passen.In mijn tijd van 18 jaar ben je daar helemaal niet mee bezig.. Zo mijn dochter ook niet natuurlijk. Maar nu als moeder loop ik tegen dingen aan dat ik denk helupppp.Ik heb meer vrije tijd. Hoe moet ik die invullen?. Ik moet leren loslaten en voor haar te denken. Dus krijg ik ook meer ruimte in mijn hoofd. Mijn hobby's ploppen weer op. Gewoon tijd te weinig. Mijn interesses worden weer anders. Gelukkig woont mijn dochter thuis en haar vriendje ook regelmatig bij ons te vinden. Dus best een gezellige boel. Maar toch loslaten..Een van mijn grootste hobby's is schrijven. Jaren geleden deelde ik alles op facebook. Tot ik er achter kwam als je dat doet mensen ook oordelen, "goede"tips geven, soms veroordelen. Want hoe mensen ook beweren open te zijn... toch lees ik om me heen reacties op het net van veroordelingen. Terwijl Nederland toch tolerant is? Zelf schrik ik soms van de hardheid. Kijkt niemand nu naar de mens zelf. Alleen maar naar de gebeurtenissen? En alleen maar van 1 kant? Staan mensen niet meer open naar andere meningen? Als ik naar mezelf kijk sta ik toch heel anders in het leven. Ik kijk zoveel ik kan alles van alle kanten. Heeft ook zijn nadelen. Maar ik veroordeel niet. Irritaties genoeg o zeker. Van hoe kan je dat nu schrijven? Onbegrip ook. Hoe kan je zo hard zijn?Ik wijk zoals gewoonlijk weer af van de titel en het onderwerp lol... Maar ja dat is ook wie ik ben. Maar goed terug naar het onderwerp.Ja mijn meisje word groot. En ik ben supertrots hoe ze het doet. Zie heel veel haar vader en mij in haar terug en denk dan met een glimlach.. ja zo denk je er nu over.. maar wacht maar tot laterMaar goed. Zij veranderd dus ik verander ook. Ik zal wel moeten. Maar is ook goed. Weer een volgende fase in mijn leven. 

#persoonlijk
18Mar2017
Pluis en ik
Zwanet ter Heide

Pluisje Ik heb dus 5 katten hier in huis rond tippelen.. En mijn schoonmaak dag begint dan ook altijd met het schoonsscheppen van de kattenbakken.  Maar de aandacht en de liefde die je krijgt maakt veel goed. Ja een standaard zin ik weet het. Maar het is ook gewoon zo lol... Iedere kat heeft een eigen karakter. En soms lig ik dus hier in huis enorm in een deuk. De een begint te praten tegen de vogeltjes die ze buiten zien vliegen. De kleinste jaagt de grootste uit een hang mandje... en zo kan ik nog doorgaan.. En heel vaak liggen ze gewoon te pitten met zijn allen.. Maar 1 kat springt er uit. En dat is mijn pluis. Die werd hier in huis genomen als heerlijke kitten. En als ik kittens heb.. dan zitten ze vaak bij me in de trui. Vind het altijd een grote overstap van uit een nest... en dan alleen op de grote wereld. En geloof me .. ze vinden het heerlijk... Maar terug naar het onderwerp :P Pluis is een halve Noorse boskat. En het staat bekend dat die zijn eigen baasjes uitzoekt in de roedel. En ja Jullie raden het al... Ik ben de gelukkige :) Ik hoef maar ergens te gaan zitten.. en poef daar is ie.. en net waar hij zin in heeft.. op me.. naast me... ver van me af.. (maar toch in de buurt). Soms probeert hij me jaloers te maken om bij een familielid op schoot te gaan zitten en dan strak me aan te kijken. Dan krijgt ie een knipoog.. en ik 1 terug... en ja hoor.. daar komt ie aan. Zit ik niet lekker in mijn vel... dan is ie niet bij me weg te slaanBen ik een paar dagen weg geweest.. Dan begroet ie me.. en dan de eerste uren op negeer. zo van.. jij mij alleen laten?Ik ben eigenlijk een hondenmens... Maar pluis... is de liefste kat.. die ik me ooit heb kunnen wensen.. Ik hou ook van mijn anderen hoor... maar Pluis... die hoort bij me... 

MEER