Dana

Lid sinds: 05-11-2016

Huisvrouw met roerig verleden waar veel onzinverhaaltjes uit voort komen.
#schrijfuitdaging
09Dec2019
Annie geeft haar goedkeuring
Dana

#schrijfuitdaging  'Maham! Er staat een hond voor de deur.' Dochterlief gaat helemaal uit haar dak. Huisdieren is ze niet gewend, de muizen van vorige maand heeft ze nauwelijks meegemaakt. 'O, dat zal Annie zijn, laat maar binnen.' 'Weet je het zeker?' 'Ja. Chantal had het er al over, dat ze weer langs zou komen.' 'Gaaf, dus je hebt gelegenheidsfantasiezuster toch uitgenodigd?' 'Nee, niet Chantal zelf, haar hond.' Mijn dochter laat Annie binnen. Ze ziet er heel opgedoft uit. Slingers om haar nek en een trosje kerstballetjes om het puntje van haar staart gewikkeld, in haar bek heeft ze een soort opgerolde deken, lijkt wel. 'Woef, woef!' 'Ja ja, brave hond, braaf. Heb je een presentje meegenomen?' Annie laat de deken voor mijn voeten vallen, ik rol hem uit, het blijkt een sprei te zijn. 'Woef, woef!' 'Wat zeg je?' Snel schenk ik een schaaltje met toverdrank in, ik wil absoluut geen misverstanden. Wanneer Annie het goedje dankbaar opgeslobberd heeft,  versta ik haar uitstekend. 'Is het geen cadeautje maar heeft je vrouwtje het speciaal voor jouw meegegeven om je verblijf hier wat aangenamer te maken? Nou, ga maar mooi liggen op je spreitje.' 'Mam, halen we de boom nog van zolder? Annie heeft al versieringen om die we er mooi in kunnen hangen.' 'Nou, vooruit dan maar. Samen slepen we de kerstboom naar beneden, zetten hem op en vouwen de takken uit. Annie bekijkt het allemaal kopschuddend en  geeft te kennen dat ze wel toe is aan een maaltje. 'Maar we hebben geen hondenbrokken in huis, mam.' 'Annie eet met de pot mee, dat is ze thuis ook gewend. Hak maar een tomaat in stukjes en snipper er een ui doorheen, voeg wat geraspte wortel toe, en zet het maar op de grond.' Dochterlief volgt mijn aanwijzingen nauwkeurig op, voor ze het in de voederbak doet, steekt ze haar eigen vinger er nog even in en likt die af. Heerlijk. Dan zet ze de bak op de grond. 'Na het eten gaan we met optuigen beginnen, goed?' 'Goed!' Annie heeft in een paar hap de bak leeg, maar wij zitten nog aan tafel als zij nieuwsgierig snuffelt aan de stam van de boom. Ze knikt goedkeurend en draait zich om en licht haar poot op. 'Annie, nee!' gillen we in koor.   Schrijfuitdaging december 2019 Read more

#schrijfuitdaging
08Dec2019
De fantasiebelofte
Dana

#schrijfuitdaging  #140w #feestdagen 'Mam, vergeet je niet wat?' 'Wat dan?' 'De start. Je zou beginnen deze week, dat heb je zelf beloofd.' 'Waarmee in vredesnaam?' 'Met de voorbereiding op de feestdagen.' 'O ja, maar dat was slechts voor een verhaaltje, lieve schat.' 'Krijgen we dat weer? Lekkere moeder ben jij!' 'Niet zo brutaal tegen mij! Je weet toch dat ik er dit jaar totaal geen zin in heb?' 'Dan maak je maar zin, dat zeg je ook altijd tegen mij als ik weer eens een tomaat moet snijden. Hup, naar zolder.' 'Ik ga nog liever het dak op.' 'Nee, dat hoeft niet versierd te worden en daar liggen de lichtjes, slingers, ballen, pegels  en piek niet.' 'Geen puf, lieverd. Alsjeblieft, spaar me, ben echt finaal uitgeput.' 'Geen denken aan! Ik heb je het programma op een presenteerblaadje aangeboden. De volgorde van hoe en wat voor je opgeschreven.' 'Nee, liefje, dat heb ik zelf gedaan. Het waren mijn vingers die het toetsenbord beroerden. Het was mijn verhaaltje, mijn woorden, die ik jou in je mond gelegd heb. Wel zuiver blijven.' 'Dan hak je nu ook maar de knoop door. Ik kijk niet voor niets dagenlang al uit naar het kerstfeest. Pak er maar een fles drank bij, haal de boom naar beneden en nodig je zes zusters uit om je te helpen.' 'Huh?' 'Je weet wel, die vier zussen die je vangnet vasthielden en die ene die de sprei gehaakt heeft en Chantal.' 'Chantal? Dat is toch helemaal geen familie van me?' 'Voor een verhaaltje wil ze best als jouw zesde zuster fungeren, mam.' 'Maar, dan voorzie ik toch een probleem hoor.' 'Wat nu weer?' 'De boom. Chantal heeft gruwelijk de pest aan kerstbomen.' Schrijfuitdaging december 2019 Read more 140w December Feestdagen Read more

#schrijfuitdaging
05Dec2019
Toch nog...
Dana

#schrijfuitdaging  Het is nog erg vroeg wanneer onze deurbel onophoudelijk een irritant geluid laat horen. Mijn man slaapt erdoor heen, die is nog uitgeput van het feest voor zijn verjaardag en heeft de slaap op deze leeftijd hard nodig. Ik heb een knallende koppijn, waarschijnlijk een beetje teveel sterke dranken door elkaar gedronken, ben klaarwakker en slinger mijn benen over de rand van het bed, sla een sprei om mijn blote lijf en verlaat de slaapkamer. 'Haal die vinger toch eens van die rotbel,' mopper ik mompelend terwijl ik de trap afstuiter. Het belgeluid houdt aan. 'Moet ik hem er soms afhakken?' Mijn irritatie zakt meteen tot nihil wanneer ik de deur open. Niet alleen omdat het indringende getring gestopt is, maar ook omdat een woest aantrekkelijke man voor me staat. Mijn buurman, hunk van het dorp. Mij ervan bewust dat ik slechts gekleed ben in een aftandse deken, bloos ik tot ver achter mijn oren. 'Hai Buurman, waar is de brand?' 'Goedemorgen, tomaatje,' zegt hij plagend: 'Ik denk hier in huis afgaande op je verhitte kleurtje.' Ik grinnik dom, probeer naarstig een gevatte opmerking te vinden in mijn verwarde brein. 'Nee, serieus, wat is er aan de hand, is er iets met de kleine?' 'Ja, de crèche waar ze vandaag zou zijn, gaat staken voor extra loon voor de feestdagen. En mijn zuster, onze persoonlijk invalnanny, is van het dak gevallen en zit in het gips.  Nu mag jij oppassen vandaag.' 'Mag? En waar heb ik die eer aan te danken?' vraag ik in de veronderstelling dat ik nog kan weigeren. 'Ik dacht, als ludiek Sinterklaaspresentje,  van mij voor jou.' 'Hoezo?' 'Kom op, buurvrouw, ik weet dat je ernaar hunkert om voor oma te spelen. Dit is je kans.' Mijn buurman zet een stap opzij en zie ik de wandelwagen met zijn dochtertje erin. Ze ligt nog te slapen, dromerig kijk ik naar het moppie en merk ik nauwelijks dat haar vader op zijn fiets stapt en wegrijdt. Aan het eind van de straat draait hij zich nog even om en roept dat hij haar om zes uur vanavond weer op komt halen. 'Daar ben je mooi ingestonken.' Dochterlief staat in de gang. 'Ik begrijp trouwens niet waarom ze bij die crèche voor als ze ongesteld zijn, ze extra vergoedingen willen hebben.' 'Huh?' 'Ja, papa heeft me uitgelegd dat u met feest, de dagen van de menstruatie bedoelde.' 'Hoelang sta jij hier al?' vraag ik lichtelijk geërgerd. 'Nog maar net, maar u weet toch dat ik een supersonisch gehoor heb? Ik heb alles van het begin tot eind kunnen volgen.' 'Nou ja, nu kan ik mooi wel deze situatie voor de schrijfuitdaging gebruiken.' 'Dat dacht ik wel, maar dat mijn moeder zo stom zou zijn, dat had ik niet zien aankomen. Mam, let dan op de details! Er klopt niets van. Ten eerste, de buurman is van het verkeerde geslacht. Ten tweede, de aanvangstijd is veel te vroeg. Ten derde, een crèche is geen school. Ten vierde, het is slechts één kind, geen meerdere en tot slot, komt de buurman ook nog veel te laat zijn dochtertje weer ophalen.' 'Ik heb nog meer schrijfuitdagingen liggen,' zeg ik aarzelend. 'Die van de steekwoorden zeker?' 'Ja, die zitten er allemaal in.' 'Maar dat zijn megasimpele woorden, dat mag geen uitdaging genoemd worden, en bij de frutselfeestdagenuitdaging mag je maar 140 woorden gebruiken, maar veel succes ermee, ik ga me wassen en aankleden, er zal wel niet gestaakt worden op mijn stageplek.' En weg is ze. Ik moet toegeven, mijn dochter heeft er goed over nagedacht. Maar goed dat ik voor vandaag geen bijzondere plannen gemaakt heb, in tegenstelling tot de rest van de dagen van deze week. Op de kalender staat alleen vermeld dat mijn man naar de tandarts moet, dat feestje moet hij maar in zijn eentje vieren. Nu al het andere vergeten en me voor één dagje gewoon even oma voelen. Het buurtschatje slaapt nu nog, dat geeft mij de gelegenheid om mezelf even op te frissen en fatsoenlijke kleren aan te trekken. Even manlief uit bed trommelen voor ik de keuken induik om de ontbijttafel klaar te maken. Ik werp een vertederde blik in de wandelwagen, waar het vijftien maanden jonge wereldwonder knippert met haar oogjes en me een stralende lach schenkt. Mijn hart vult met blijdschap. Het is half acht wanneer de bel voor de tweede keer vanochtend gaat.  Het is de overbuurvrouw met de mededeling dat er een staking op school is (hoe verrassend) en zij naar haar werk moet. 'Pas jij even op mijn koters vandaag? Jawel, hè, kunnen ze je mooi helpen met de voorbereidingen voor de feestdagen, zag dat er bij jullie nog niet eens een boom staat.' Voordat ik kan ook maar iets kan zeggen, heeft ze de kinderen al naar binnen geduwd en stapt in haar auto. Door het open raampje laat ze nog snel weten dat ze ze rond vier uur weer op zal halen en bedankt me vriendelijk voor de hulp. Daar sta ik dan, blij met deze onverwachtse uitdaging.  Dit verhaal van 840 woorden, past zes keer in de frutseluitdaging en ook in de steekwoordenuitdaging van Hans alsmede de decemberuitdaging van Trudy op Facebook.  Schrijfuitdaging december 2019 Read more 140w December Feestdagen Read more

#schrijfuitdaging
03Dec2019
Geen tomatenmijter!
Dana

#schrijfuitdaging  'Mam, wat zijn de plannen rond de kerst?' 'Er zijn geen plannen dit jaar, lieve schat.' 'Hoezo?' 'Ik heb ze  in ieder geval niet, wou de feestdagen maar gewoon overslaan.' 'Nee, daar ga ik niet mee akkoord. De decembermaand is juist voor mij het hoogtepunt van het jaar. ' 'Sorry, lieverd, maar ik  kan er de energie niet voor opbrengen.' 'Pahap, zeg jij er eens wat van!' Een licht afkeurend gebrom komt als antwoord op mijn overslasuggestie.  Ik zucht. 'Nou, vooruit maar.  Na deze week dan, oké?' 'We kunnen wel vast starten met de planning. Vier december loopt papa met de rode sprei als mantel en een tomaat als mijter op zijn hoofd, over het dak. Vijf december komen de presentjes.' 'Ho, wacht even,' ik steek bezwerend mijn vinger op: ' dat hoort bij sinterklaas, daar doen we niet meer aan. In ieder geval, geen cadeautjes.' 'Goed, dan. Geen sint.  Negen december de boom opzetten,  de tiende de lichtjes erin, elf december de slingers, twaalf de ballen en de rest, het weekend daarop ga ik uit logeren, dan gun ik jullie rust: Kunnen jullie die dagen lekker aan de drank en een pot groenten van hak opmaken. Zestien tot en met twintig december is voor de rest van de versieringen. Dan kan mijn zuster de eenentwintigste op bezoek komen, eerste kerstdag vieren we thuis, en de tweede reserveren we voor ons traditionele uitje in Zandvoort.' Een perfect strak geplande feestmaand.   Schrijfuitdaging december 2019 Read more 140w December Feestdagen Read more

#schrijfuitdaging
03Dec2019
En de maand is nog maar net begonnen
Dana

#schrijfuitdaging  'Mevrouw Martens?' 'Ja, present.' 'Komt u maar verder naar de behandelkamer.' Boven de deuropening hangt een slinger met allemaal sint en zwarte pietjes. Ondanks het onprettige vooruitzicht dat ik straks zeker weer aan een spervuur van vragen wordt blootgesteld, bezorgt dat me toch een glimlach. Het brengt weer een beetje licht in de duisternis. 'Zo, mevrouw Martens, gaat u maar liggen. Wat hoor ik, bent u weer op het dak geklommen?' 'Het was totaal ongevaarlijk, dokter, de enige drank die erin mij zat, was tomaatjessap en ik had van te voren ervoor gezorgd dat ik zacht terecht zou komen.' 'Vertel eens, hoe?' 'Vier van mijn zusters hielden elk een hoek van de onverwoestbare sprei, die mijn vijfde zuster gehaakt had, vast om me op te vangen.' 'Ja, of u probeert mij een hak te zetten of u lijdt weer aan fantasiekoortsen.' 'Ik zweer het u, ik zit echt niet tot mijn plafond, waarom zou ik ook, de maand is nog maar net begonnen. Ik wou gewoon laten zien dat bij een goede voorbereiding, je best van een hoogte kunt springen zonder ook maar één vinger te bezeren. Waarom wantrouwt u uw patiënten? Waarom heeft u niet meer vertrouwen in uw eigen behandelmethodes?' 'Terugvallen zijn heel normaal. Vertel eens, wat was de aanleiding?' 'Er is helemaal geen aanleiding! Luisteren! Ik wou gewoon wat laten zien! En ben verantwoord te werk gegaan.' 'Door uw zusters in te schakelen?' 'Ja.' 'Mmm. Maar mevrouw Martens, u heeft niet eens één zus, laat staan vijf.' 'Eh...' 'Scherp hè?' De psychiater is duidelijk in zijn nopjes met zichzelf. 'Nou biecht maar op en nu met het echte verhaal.' 'U heeft gelijk... Hans is de schuldige, die rotsteekwoordenuitdagingen van hem, die drijven mij tot waanzin.' Schrijfuitdaging december 2019 Read more

#schrijfuitdaging
02Dec2019
De staking kruist het schaakspel
Dana

#schrijfuitdaging  Trrrrinnnggg. Het is half acht. Wanneer ik de deur open staan er twee jongens en één meisje mij aan te kijken. Er staat een taxi voor de deur, mijn buurvrouw, een lieve hoogbejaarde vrouw,  zit voorin naast de chauffeur en roept door het open raampje naar mij.'Dag, Dana, er is een staking op school, kan jij op de kinderen passen? Ik moet naar de buurtkamer, ik kom ze rond vier uur weer ophalen, dankjewel en doei.'Vol verbazing sta ik in de deuropening, de taxi zoeft weg, de drie kijken me met smekende blik aan. Wegsturen kan niet, ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen en bovendien, waar moeten zulke jonge kinderen naar toe? Ik schat de jongens op een jaar of zes, het meisje is een halve kop groter. Wel vreemd. Ik vraag me af waar mijn  buurvrouw zo snel drie kinderen vandaan tovert. 'Goedemorgen buuf, dit zijn Tim en Tom en mijn naam is Annie,' zegt het meisje en stapt over de drempel gevolgd door haar twee broertjes, die exact op elkaar lijken. 'Mogen we de wificode weten? We hebben twee tablets, er staan meer dan genoeg spelletjes op en we kijken graag naar Youtubefilmpjes.''Zo, da's lekker handig, jullie vermaken jezelf dus wel? Nou dat komt goed uit, ik ben jonge kinderen niet gewend, zie je, en heb het bovendien vreselijk druk.''O, dat is niet erg, dat zijn we wel gewend, iedereen heeft hartstikke veel te doen, onze ouders dumpen ons voor de school begint bij de voorschoolse opvangcrèche, en nu de scholen staken moet er een oppasoma opdraven, en die heeft het zelfs te druk. Hé, wat leuk, een heb je een hond? Daar heeft oma Grietje niets van verteld,' ratelt Annie aan een stuk door.'Dat is de hond van iemand die ook op moest passen.'Annie komt Annie besnuffelen, daarna is het de beurt aan Tim en Tom. De laatste is er duidelijk niet van gecharmeerd, duwt de hondenkop van zich af. Maar Annie laat zich er niet door ontmoedigen, ze zwiept met haar staart vrolijk heen en weer. Wanneer ik de code doorgeef aan Annie, heeft die plotseling ook geen oog meer voor de kwispelende Annie. Snel is de verbinding van het net gezocht en binnen twee seconden zitten Annie en Tim verdiept in hun virtuele wereldje. 'Nu wil jij zeker graag op mijn tablet,' vraag ik aan Tom, die heftig zijn hoofd schudt. 'Nee, dank u, er moet toch één iemand zijn waar u zich blauw aan kunt ergeren. Ik offer me graag op.'Nou lekker dan. Niet. Meteen loopt hij naar de achterdeur  en gaat de tuin in,  Annie glipt ook naar buiten, ik erachter aan. Daar staat het witte paard, een verrassing van mijn Geert, die zich vast van de rode mantel en mijter heeft ontdaan en meer passende kleding aan het aantrekken is. 'O, gaaf! Het paard van Sinterklaas! Waar is de goede sint?''Nee, dat is niet het paard van Sinterklaas, dat paard is van een prins die me wou schaken. Zie je, daar heb ik het nogal druk mee. Dus als je nu naar binnen wil gaan en net zoals je zus en broer gewoon virtueel je wilt vermaken, kan ik me laten meevoeren door mijn prins.''Gaaf. Schaken kan ik ook. Maar daar komt geen prins in voor hoor, wel een Koning, een koningin, lopers, torens, pionnen en jawel, paarden, witte en zwarte. Zal ik je schaakmaatje worden?' Ik kreun. Dat nou net vandaag de scholen moeten staken. 

#schrijfuitdaging
30Nov2019
Eindelijk, het eind van de maand
Dana

Dana's dochter belt naar Dana's mobiel Read more #schrijfuitdaging    'Mam, wat is er grappig aan om een paracetamoltabletje met terrasreiniger in te nemen?' 'Niets, volgens wie moet dat een grap zijn?' 'Chantal.' 'Ik denk dat ze het sarcastisch bedoelde.' 'Nee hoor, zo is Chantal niet. Ik begrijp haar meestal wel, en zij mij ook, toen ik haar vertelde over een halve gehaktbal tussen brood en met een keukenpapiertje eronder, tegen de vette vingers, begreep ze me zonder verdere vragen en ze deed ook helemaal niet moeilijk toen ik haar vertelde dat ze net klonk als iemand die een hele eierdooier ineens doorgeslikt heeft.' 'Ach lieverd, ga nu maar slapen, morgen is het weer vroeg dag.' 'Mam, er is me nog zoveel onduidelijk.' 'Vertel, misschien kan ik je wel een en ander uitleggen.' 'Wat deed je mobiel bij Chantal? Zij zei dat het was omdat je je telefoonrekening wou drukken, maar je belt toch altijd prepaid?' 'Ja, die telefoonrekening is één van de woorden die voor de maand november gebruikt moesten worden.' 'Aha, nu wordt het me duidelijk. Je hebt zeker weer zo'n verwarrende vervolgreeks gemaakt met steekwoorden?' 'Ja.' 'En het opgerolde vloerkleed? Dat was volgens Chantal voor hazelnootkleurige muisjes... zeker ook te maken met die steekwoordenonzin. Er zijn helemaal geen muizen, hè?' 'Nee lieverd, gelukkig niet, maar morgen is het een nieuwe maand, hopelijk zijn we dan ook verlost van de vele regenbuien. Zal ik het licht uitdoen? Kan je lekker slapen.' 'Ja, mam, doe dat maar.' 'Welterusten lieverd.' 'Trusten en tot morgen, mam.' Ik klik het schemerlampje uit. Het is zo donker dat ik geen hand voor ogen kan zien. Op de tast zoek ik naar een lichtknopje maar besef dan dat dat helemaal niet meer hoeft. Eindelijk de laatste dag van de maand, eindelijk mag het donker blijven. Schrijfuitdaging november 2019 Read more

#schrijfuitdaging
29Nov2019
Dana's dochter belt naar Dana's mobiel
Dana

#schrijfuitdaging  Over verstandsverduistering en een heel happy end Read more   'Hallo?' 'Mama? Wat klinkt u vreemd, het lijkt wel alsof u een eierdooier in zijn geheel ingeslikt heeft.' 'Hallo, met wie spreek ik?' 'Met Kim uiteraard.' 'Hai, Kim, met Chantal.' 'Huh, wat doe je met de mobiel van mijn moeder? Is ze bij jou?' 'Nee, ze heeft haar mobiel naar me toegestuurd met een postduif.' 'Waarom?' 'Om haar telefoonrekeningen niet meer zo hoog op te laten lopen.' 'Mijn moeder heeft daar helemaal geen last van, ze belt zelden en niet via nota's, maar via prepaid. Maar weet je ook waar ze is?' 'Hoe moet ik dat nou weten? Is ze niet thuis?' 'Nee, ik geloof het niet, ik wilde haar bellen om te vragen wat dat opgerolde vloerkleed in onze achtertuin deed.' 'Die heeft ze voor de muizen neergelegd.' 'Welke muizen?' 'Je weet wel, jullie huisdiermuis Hazelnoot en het nestje babymuisjes.' 'Wij hebben helemaal geen huisdieren.' 'Jawel, je moeder wou nog een muis hiernaar toe sturen om me hond, Annie, op de kast te jagen.' 'Het is mijn hond.' 'Nee, Kim, hoe kom je daar nu bij, Annie is van mij.' 'Ja, maar het is mìjn hond. Maar goed. Jij weet dus ook niet waar mijn moeder kan zijn.' 'Het is me moeder.' 'Nee, het is mìjn moeder, maar goed, antwoord op mijn vraag alsjeblieft.' 'Ga eens een kijkje nemen bij het vloerkleed.' 'Ben je gek, kijk wel link uit.' 'Je hoeft niet bang te zijn dat er een lijk ingerold is, hoor.' 'Daar ben ik ook niet bang voor.' 'Waarvoor dan wel?' 'Om nat te worden, weet je wel dat hier een regenbui van ongekende grootte aan de gang is? En waarom zou ik naar de achtertuin gaan wanneer ik het van hieruit ook goed zie.' 'Wacht even, Kim, ik moet nodig een paracetamoltabletje innemen, ik krijg koppijn van dit gesprek.' 'Ik wacht wel even, kan ik meteen mijn broodje bal opeten.' 'Lekker, een bal met mosterd?' 'Nee, een broodje met een vel keukenpapier eronder en een halve gehaktbal ertussen. Het papier eet ik niet op, dat is om mijn handen niet vettig te krijgen.' 'O, lekker, eet smakelijk.' 'Dat sowieso, ik heb een gruwelijke hekel aan onsmakelijk eten. Neem jij het tabletje in met water?' 'Nee, met terrasreiniger, nou goed.' 'Dat lijkt me verre van goed, hoor.' 'Het was een grapje.' 'O, dan is het oké, maar vond het geen leuk grapje.' 'Dat was het ook niet.' 'O, daar komt mijn moeder al aan, ik ga ophangen hoor.' 'Is goed, dag Kim.' 'Dag Chantal.'  

#schrijfuitdaging
28Nov2019
Over verstandsverduistering en een heel happy end
Dana

#schrijfuitdaging  Lees hier wat vooraf ging: Over vredesmissies en muizenellende Read more Nogmaals onderneem ik een poging, in het kader van een beller is sneller. Een kort belletje kan toch geen kwaad? Daardoor loopt mijn telefoonrekening toch niet drastisch op? Ik moet haar mijn plannetje voorleggen, ik moet horen hoe zij erover denkt. Het wordt steeds donkerder in mijn gedachten. Ook wordt het steeds donkerder om mij heen. Nog even en ik ga weer stemmen horen. Ik weet het bijna zeker. 'Hé, ben je wel lekker? Doe eens normaal, het lijkt wel of je aan verstandsverduistering lijdt.' Ja, zie je wel, daar is de eerste al, dat piepende stemmetje kon zomaar eens gelijk hebben. Het is zo donker dat ik geen hand voor ogen kan zien. Op de tast zoek ik naar een lichtknopje. Ik zag net toch ook alles zo helder als het maar kon? Waarom nu niet meer? 'Ik heb veel raars van je meegemaakt,' gaat de stem verder, 'Maar dit slaat wel echt alles. Volgens mij heb je wat teveel terrasreinigersdampen ingeademd. Het vertroebelt je denkvermogen, ga even naar buiten, de regenbui zal je goed doen, dan spoel je alle negatieve gedachten van je af.' 'Nee, nee, nee, ik hoor geen stemmen, ik hoor geen stemmen. Ze zijn er niet! Ze zijn er niet!' 'Alsjeblieft zeg, doe niet zo melodramatisch. Meestal hou ik me stil, of piep slechts, maar dit keer kon ik het niet toestaan. Mijn nest kwam in gevaar, dus moest ik mijn talenskills wel inzetten.' 'Huh?' 'Heb je nou nog niet in de gaten dat ik geen stem in je hoofd ben? Ik heb er heel wat voor moeten doorstaan om de mensentaal eigen te worden hoor. Eerst heb ik een schriftelijke training mezelf opgelegd, stiekem er keukenpapierblaadjes voor gebruikt, een dier moet toch wat, met kleine hapjes de letters eruit geknaagd. Toen was ik klaar voor de rest. Om me zo goed mogelijk in te leven, heb ik mensenvoedsel tot me genomen, zoals vette gehaktballen, eieren met zachte vloeibare eierdooiers en hazelnootpasta, allemaal smeuïge troep, zelfs paracetamoltabletjes, daar kon je tenminste nog enigszins aan knagen  en beschuit met muisjes, griezel griezel, het was alsof ik aan kannibalisme leed. Maar 't heeft tenminste resultaat gehad.' 'Hazelnootje?' En prompt wordt alles weer licht om me heen.   'Hè, hè, ben je weer in het land der levenden?' 'Sorry, maar heb jij dan een idee hoe ik van jullie af kan komen... op een nette manier, waar iedereen zich happy onder voelt.' 'Gun ons de vrijheid. Leg het vloerkleed achterin je tuin neer, zodat wij als huisdieren toch wat huiselijks hebben, dan heb jij geen last van ons, je wordt niet aangeklaagd voor dierenmishandeling en wij hoeven ons niet bezwaard te voelen bij onze dierlijke wipprocessen.' Mijn sombere gedachten zijn op stel en sprong verdwenen, in een jubelstemming pak ik mijn mobiel, tik een boodschap in, bind mijn mobiel vast aan het pootje van de postduif , stuur hem naar Chantal en rol het vloerkleed voor de laatste maal op. Eind goed, al goed. Schrijfuitdaging november 2019 Read more

#schrijfuitdaging
27Nov2019
Over vredesmissies en muizenellende
Dana

lees ook wat vooraf ging Over beschuit met muisjes en antimaatregelen Read more Onderweg naar huis denk ik na over wat ik daar aan zal treffen. Wat moet ik toch met acht babymuisjes en één moeder? En zal het daarbij blijven? Nee, vast niet. Muizen wippen nog meer dan konijnen, als ze één keer aan de gang zijn, zijn ze niet meer te stoppen. Ik heb zo'n hazelnootbruin vermoeden dat de baby's heel snel geslachtsrijp zullen zijn.  Het gaat supervlug, ze hebben al een licht vachtje ontwikkeld en na de haargroei volgt pubertijd snel. Ik moet een manier vinden om ze te lozen, zonder al te veel problemen. Thuis zit ik nog uren te piekeren. Als de muisjes de genen van hun moeder overgenomen hebben, zou mijn paracetamoltablettenvoorraad afdoende zijn om ze allemaal ver vergiftigen, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Ze weggeven, gaat ook niet lukken, iedereen die ik de afgelopen uren gebeld heb, had er geen interesse bij. Chantal hoef ik niet eens proberen te bellen, die heeft mijn lijn geblokkeerd. Ik hoor haar nog me naroepen, stuur maar een postduif, voor je eigen bestwil. De telefoonmaatschappij zal het haar niet in dank afnemen, ze waren net zo blij met mijn torenhoge telefoonrekeningen. Om verdere ruzies te voorkomen stuur ik een vredesduif naar Chantal, maar hij keerde terug met aan zijn pootje een gehaktbal plus een kattebelletje. - ik mot die teringpiepers niet, het heeft me meer dan genoeg moeite gekost om me Annie één keer van de linnenkast te halen, ik blijf niet aan de gang. De gehaktbal is voor Geert zijn verjaardag. Groeten. Chantal.-   Ik kijk naar buiten, de novemberregenbuien teisteren nog steeds mijn verhalenland. Dansen door de plassen en spelen op een fluit om zodoende de hele dierenzooi achter me aan te lokken, gaat volgens de legende alleen lukken bij ratten. Ik zucht. Ik staar naar de gele eierdooiervlekken in mijn bruinbonte vloerkleed. Dan gaat mij plotseling een licht op, en dat terwijl ik niet eens een lichtknopje op de tast hoef te zoeken. Eureka. Dat is het. Als het spul zo sterk is dat het alle kleuren vernietigen kan van een kleurvast vloerkleed, dan moet een restant  terrasreiniger  voldoende zijn om negen nootkleurige muizen in te baden net zo lang tot ze wit zijn. Dan nog even nauwkeurig droogdeppen met keukenpapier, ze door de wals halen of plat slaan en uittrekken tot gladde witte huidjes en dan heeft Chantal haar exclusieve bijzondere stof. Nu nog een doos spoeltjes aanschaffen en ze zal mij in mijn armen vliegen van vreugde en me gelijk vergeven dat ik haar plannen om van mijn tapijtje een jas te maken in de war gestuurd heb. Eindelijk kan ik wat zinvols terugdoen, ik pak mijn mobiel om haar van het heuglijke plan op de hoogte te stellen. Shit. Nog steeds geblokkeerd.    Voor de steekwoordenuitdaging van schrijvelarij geschreven. #schrijfuitdaging #muis   #vloerkleed direct door naar het volgende deel: Over verstandsverduistering en een heel happy end Read more

MEER