Jolan

Lid sinds: 07-11-2016

Ik ben Jolanda , vrouw van , moeder van , maar vooral mezelf. ;)
Ik heb twee honden, beide herplaatsers , die ergens anders hun leventje begonnen zijn waar ze weer zijn weggehaald. Een van de twee, Max , heeft het syndroom van Down. Over hen, Max en Rio, schrijf ik graag. Verder heb ik reuma in handen voeten en rug, en als therapie voor mijn handen maak ik armbandjes. Die verkoop ik dan weer tegen kostprijs zodat het voor mij ook leuk blijft. Ik hoop dat je geniet van mijn blogjes. Liefs, Jolan
#DownWithMax
12Nov2019
"Fijne hond"
Jolan

Jij loopt met je blaffel op het zelfde bospad als ik. Mijn honden reageren heftig op jouw 'fijne hond' die met hoge staart en nekharen omhoog langs loopt. Ik moet alle zeilen bijzetten om mijn blaffels in het gareel te houden. Twee maal veertig kilo die samen een kant op willen waar ik juist niet heen wil. Jij mimiekt naar je hondenvriendin met een gezicht dat er niet om liegt. Ik besluit het me niet aan te trekken en loop door in een andere richting dan jij loopt met je 'fijne hond' . Jij bent denk ik vergeten dat mijn oudste blaffel zo reageert omdat jouw 'fijne hond' hem bij de eerste ontmoeting is aangevallen. Bovendien spreekt de lichaamstaal van jouw 'fijne hond' boekdelen . Ook weet je niet dat mijn oudste blaffel een herplaats hond is met een gebruiksaanwijzing en mijn jongste blaffel het gedrag van zijn 'grote broer' volgt. Dat ik , na dit gevecht met mijn blaffels , uren last heb van mijn gewrichten ( ik heb reuma ) weet jij niet als je een veelzeggend gezicht trekt naar je hondenvriendin . Ik zou mijn blaffels , met gebruiksaanwijzing, voor geen enkele andere hond willen ruilen. Zeker niet voor jouw 'fijne hond' . Dus blijf jij , met al je onwetendheid en onverschilligheid , maar lekker gezichten trekken. Ik weet hoe mijn honden waren toen ze bij ons herplaatst werden en hoeveel ze al geleerd hebben. Ze zijn vriendelijk en blij. Tenminste....als ze jouw 'fijne hond' niet zien dan hé ! Ik schrijf dagelijks over Max , een hond met down syndroom , op de facebook pagina #DownWithMax

#ByJolan
10Nov2019
Beschermengeltjes
Jolan

Sinds ik begonnen ben met het maken van sieraden enzovoort , is er één item waar zeer veel vraag naar is. Mijn beschermengeltjes. Ik maakte er één omdat ik de spullen had en een vriendin opperde dat ik eens moest kijken of iemand dat misschien leuk vond. Ik maakte er één met veel moeite want die kleine kraaltjes en vleugeltjes vragen nogal wat van mijn handen en fijne motoriek ivm mijn reuma. Ik vond hem inderdaad zo leuk geworden dat ik hem plaatste op mijn pagina #ByJolan . Meteen kwamen er vragen en bovenal hele mooie verhalen. Er was een dame die er een aantal wilde. Ze legde uit dat ze kanker had en bestralingen en chemo infuus kreeg en dat meestal samen met hetzelfde groepje dames. Voor ieder van hen wilde ze een beschermengeltje. Dat verhaal raakte me enorm. Ik begon ze te maken en pakte ze mooi in. Vlak voor verzending voegde ik er nog een extra engeltje aan toe met een kaartje waarop ik schreef dat ik zo ontroerd was door haar verhaal dat ik er speciaal voor háár een gratis extra beschermengeltje bij deed. Een andere dame bestelde er een aantal met het verhaal dat ze een herdenkingsdienst hielden voor haar oma en ze er één wilde voor alle kleinkinderen. Een mooie herinnering aan hun lieve oma. Laatst heeft een dame er een aantal gekocht om weg te geven aan haar KIKA vrijwilligers en verpleegkundigen. Ik hou zo van al die mooie verhalen en dat ik daar met mijn beschermengeltjes dan een héél klein steentje aan bij kon dragen. Hoe mooi is het dat mensen zo dankbaar zijn naar anderen toe omdat diegenen iets gedaan hebben mét of vóór iemand anders. Mijn hart wordt daar ontzettend warm van en een glimlach komt automatisch op mijn gezicht. Ik hoop er nog veel te mogen maken en kijk uit naar nóg meer mooie verhalen over liefde , gulheid en dankbaarheid.Neem eens een kijkje op www.facebook.com/ByJolan

#honden
09Oct2019
En dat is twee !
Jolan

Voorjaar 2013. Vandaag was de dag. We hadden er al een tijdje zin in en nu ging het dus gebeuren. Er was , vanuit de herplaats stichting, een bouvierwandeling gepland aan zee. Iedereen die een Bouvier via de stichting had kon inschrijven. We zouden een heerlijke wandeling gaan maken met aansluitend een kopje thee of koffie op een terras mét honden. De rit was best een eindje voor ons dus hadden we ruim de tijd genomen om een tussenstop te maken. Max lag rustig achterin te slapen. Soms kwam even de neus door de stoelen achterin tot groot vermaak van dochterlief en vriendinnetje. Die grote zwarte neus die al snuffend je oor kriebelde en de lik die je kreeg als je niet goed oplette. Langs de snelweg stopte we even om de benen te strekken en Max even uit te laten. Dat was niet zo’n groot succes natuurlijk want wat een geuren en wat een afleiding. Auto’s , vrachtauto’s , rennende kinderen die ook even “uitgelaten” werden en vertederende mensen die even kwamen kijken naar de grote vriendelijke pluizenbal die we bij ons hadden. Max had het veel te druk om tijd te maken om te plassen. Dan maar weer zo de auto in en door richting zee. Eenmaal op de plaats van bestemming was het een geweld aan natte neuzen , kwispelende staarten en druppende tongen. Zoveel blijheid op één parkeerplaats deed je hart verwarmen. Zwart , grijs , gestroomd , blond……ze waren er allemaal. Max sprong aangelijnd uit de auto en rende naar het dichtstbijzijnde hegje om zijn plas eindelijk te doen. Ook hier was veel afleiding maar als je zolang hebt gewacht heb je zo je prioriteiten zullen we maar zeggen. Wat was het een feest van herkenning om mensen te ontmoeten met óók een herplaatser en even te kunnen kletsen over de kleine hobbeltjes in de weg bij het opvoeden van een “tweede kans hond”. Al kletsend liepen we richting strand. Toen riep iemand “de honden mogen los”. En lós gingen ze ! Zo’n 20 Bouviers in de branding….wát een prachtig gezicht was dat! Max genoot al kon je zien dat hij niet goed wist wat hij moest met zijn nieuw verworven vrijheid aan dit grote zanderige strand. Hij rende van hot naar her zonder echt ergens iets te doen of te rusten. Geen moment was hij rustig aan het wandelen. Iemand gooide een bal voor zijn hond. De hond rende en Max rende mee. Max had alleen geen idee waarheen of waarom. Hij rende gewoon omdat dat zo leek te horen. Iemand gooide een frisbee en Max rende mee omdat het zo leek te horen. Had geen notie van de frisbee of wat hij er mee moest. Na een tijdje hebben we Max maar aangelijnd omdat hij geen rem leek te hebben. Even pas op de plaats maken was even nodig. Na een tijd was hij weer rustig en konden we hem weer laten mee rennen met de rest. Nadat we zo’n 6 km hadden gelopen zijn we met de hele groep neergestreken in een strandtent waar de honden ook welkom waren. Wat een geweldige ervaring was dat voor Max. Hij wist niet waar hij kijken moest en waar andere honden rustig gingen liggen nadat ze gedronken hadden dronk Max een paar snelle teugen en klom half op schoot om goed rond te kunnen kijken. Na een tijdje kwam één van de dames van de stichting bij ons zitten. “Ik wil je wat laten zien” zei ze gevolgd door de woorden “maar als je het eenmaal gezien hebt kan je het niet meer ontzien”. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ze opende haar telefoon. Twee grote donkere ogen in een bol wol keken ons aan. “Deze kleine man moet weg waar hij zit en ik dacht meteen aan jullie”. Wauw….wat een vertrouwen en wat een geweldige kleine pup stond er op die foto. Hij zat samen met zijn zus bij een oude dame wiens hond zwanger bleek te zijn na aanschaffing. De dame had geen kaas gegeten van pups en de pups waren in gevaar. We vroegen haar 2 dagen bedenktijd omdat het best een grote stap was. Max was per slot van rekening pas vier maanden bij ons en ‘s-nachts nog erg onrustig. Ik had twee dagen nodig om mijn hart en hoofd op één lijn te krijgen. De pup zat al bij een tijdelijk opvangadres dus was buiten gevaar. We wilden bedenktijd maar op weg naar huis hadden we al een naam voor hem. Rio , dat zou het zijn. De tweede dag belde ik met de stichting om te zeggen dat we het door wilde zetten. Toen kregen we te horen dat de kleine pup de harten had gestolen van de lieve mensen die hem op hadden gevangen. Ik kreeg het nummer van het opvanggezin en belde met haar. Het was een emotioneel gesprek wat eindigde met de woorden “maar dan moet je hem wel vandaag komen halen anders verander ik misschien weer van gedachten”. Ik begreep dat dit wel een heel speciaal beestje moest zijn. Het was toevallig vakantie dus we spraken af dat we die middag zouden komen. Het was een rit van anderhalf uur en er moest iemand geregeld worden die af en toe bij Max ging kijken. Lang verhaal kort….het was een fantastisch lieve dame die de pup had opgevangen en met zijn knuffel , het recept voor lammetjespap en een dikke knuffel van opvangbaas aan nieuwe baas gingen we richting huis. Het was een helse rit waarin Rio anderhalf uur geblaft en gejankt heeft terwijl hij op mijn schoot zat in zijn meegenomen kleedje. Onderweg bedachten we dat we , door de haast , nog geen riem hadden voor de kleine pupsel. Snel nog even gestopt bij de dierenwinkel en wat aankopen gedaan en toen richting huis. Wat was het spanend om Rio bij Max te zetten en te kijken wat er ging gebeuren. Het was liefde op het eerste gezicht. Ook Rio had zijn ‘Forever Home’ gevonden.Read More

09Oct2019
Wat een balletje al niet kan doen
Jolan

Foto’s maken van Max en Rio is een uitdaging op zichzelf. Rio is erg bewegelijk en is moeilijk stil te zetten. Max is sloom maar heeft de attentiespanne van een grindtegel. Tegen de tijd dat we Max zover hebben dat hij goed zit, staat of ligt is Rio er alweer vandoor. “Duurt te lang” hoor ik hem in gedachte roepen. Als Rio eindelijk stil zit zit Max alweer achterstevoren want er is altijd wel iets wat zijn aandacht vereist. Nu had mijn oudste dochter er iets op gevonden. Ze had een plugje vastgemaakt aan een tennisbal die ik dus boven op mijn telefoon kon zetten. Aandacht voor de bal en dus recht in de camera kijken was het doel. Dit lukte aardig. Voor de eerste tien minuten dan want Rio bedacht dat hij er wel naar kon springen. Als ik het wil ga ik het pakken is zijn motto. Max bleef keurig zitten want Max is van de acceptatie. Ik kan er niet bij dus wacht ik maar. Rio rustig krijgen viel nog niet mee. In mijn hoofd hoorde ik zijn hyperende stem al schreeuwen “BAL…BAL…BAL” terwijl hij onrustig op en neer drentelde voor oudste dochter die een foto probeerde te maken. Uiteindelijk lukte de foto wel. Ze zitten netjes stil en kijken naar de bal en dus gelijktijdig bijna recht in de camera. Oke dachten we , nu eens kijken of we ook kunnen filmen. Achteruitlopend voor de honden uit liep ze met de camera. Max zette het op een rennen en sprong zo goed als hij kon richting tennisbal om vervolgens kijkhard onderuit te gaan. Rio keek het van een afstandje hoofdschuddend aan en dacht er het zijne van. Tijdens een kopje thee diezelfde middag klom Max weer eens op schoot bij oudste dochter. Ik pakte het balletje en zette het snel op mijn camera. Dit gaat een geweldige foto worden dacht ik nog. Ik hield de camera omhoog en Max zag het balletje. Met een sprong , zoals alleen Max het kan , sprong hij bovenop tafel. Dat daar op datzelfde moment wat opstaat maakt hem niets uit. Wonder boven wonder miste hij de hete thee en oudste dochter schoof deze snel aan de kant. Daar zat hij dan. Koning Max. Verbaasd , geschrokken en onnozel boven op de tafel. We hebben hem er maar snel afgestuurd want stel je voor dat hij zou accepteren dat het gewoon is om op de tafel te springen. Ik zie het al helemaal gebeuren dat we thuis komen na een avond weg te zijn geweest en dat hij , al kwispelend , boven op de tafel zit. Met natuurlijk zijn bekende “Ja wát ?” blik in de kleine kraaloogjes.Read More

#hond
03Oct2019
Stuntman Max
Jolan

De duinen. Heerlijk om te wandelen en dan vooral heerlijk voor Max en Rio. Rio kan er eindeloos rennen en Max kan er eindeloos graven en rollen in het losse , koele zand. Goede combinatie en zéker in de zomer tegen het eind van de avond als het nog net een uurtje of twee licht is. Heerlijk een deken mee en wat drinken en dan heerlijk genieten van de mooie zonsondergang die zich laat zien. Een jaar of wat geleden besloten we ook eens om te gaan wandelen in de duinen. Het was overdag erg warm geweest dus de mannen hadden zich de hele dag goed koest gehouden. Rio liet zelfs zijn bal los……dán is het warm! Maarja…die opgekropte energie moet er uit natuurlijk. Tenminste…als ik mijn huiskamer heel wil houden want de mannen gooien de overbodige energie er toch wel uit. Meer dan eens kwam ik thuis om mijn zithoek naast mijn eethoek te vinden. We besloten dus te gaan wandelen in de duinen. Op het moment dat wij onze wandelschoenen tevoorschijn halen worden ze al actief. Ze weten dat ze , op zijn minst , hier het bos mee in gaan. Als dan ook nog flesjes met water gevuld worden en er een schaal in de rugtas verdwijnt weten ze genoeg. Hyper de pieper staan ze te draaien in de gang. Ademhaling gaat sneller en de tongen komen naar buiten. Nog even naar het toilet met , natúúrlijk , twee zwarte neuzen die onder de deur door alles goed in de gaten houden. Ongezien naar buiten zou al niet meer lukken al zouden we willen. Vesten van de kapstok en riemen mee. Als manlief dan ook nog naar de auto loopt is de euforie compleet. Ze weten het al…..rennen en graven……rennen en graven. In mijn hoofd hoor ik ze dat al stuiterend op de stoep samen roepen. In mijn hoofd hebben ze stemmetjes op een of andere manier. Max een hele zware trage stem en Rio een hoge hyperende snelle stem. Vaker dan eens stond ik hardop buiten te lachen als ik alleen met mijn mannen buiten liep. Ik hou d’r van! De auto stond vlak voor de deur geparkeerd , kont tegen kont met de relatief nieuwe auto van de buurman . De mannen gaan netjes bij de stoeprand zitten omdat ze dat gewend zijn van het wandelen. Zitten voor je de stoep af gaat met een van de baasjes. Manlief zet de achterklep open en laat de honden netjes zitten achter de auto. Zoals altijd zegt hij “toe maar” en dan weten de mannen dat ze de auto in mogen springen. Rio maakt een sierlijke en goed gecontroleerde sprong in de achterbak. Max daarintegen spring vol overgave bovenop de dichte achterklep van de auto van de buurman! Eerst een smak en vervolgens de paniek in de poten als hij merkt dat hij wegglijd. Het leek wel een slapstick film van vroeger ! Nagels uit en proberen vast te houden zal hij gedacht hebben. Het geluid dat dat voortbracht alleen al…. Met een smak komt hij neer op de grond en kijkt naar de dichte auto. Je ziet bijna het spreekwoordelijke kwartje vallen als hij achterom kijkt naar onze achterbak waar Rio nog steeds hyperend inzit en waar manlief en ik geschrokken naast staan. Je ziet hem denken “Oh…wacht”. Meneer draait zich rustig om en springt in onze achterbak met de sierlijkheid van een stoeptegel. Hij gaat zitten en kijkt ons aan….weer hoor ik zijn stemmetje in mijn hoofd “wát?!”. We moeten eerst heel hard lachen met meteen daarna het besef dat de nieuwe auto van de buurman onder de krassen zit. Gelukkig hebben we erg sympathieke buren en bovendien was het een leaseauto met goede verzekering. De buurman zelf was er niet dus zijn we sávonds terug gegaan om alles te regelen qua verzekering. Na deze stunt van Max volgde een heerlijke wandeling en wat hebben we er nog vaak erg hard om moeten lachen. Onze stuntman….MAX! Wil je meer weten over ons leven met Max ( een hond met het Down Syndroom ) ? Klik dan op de READ MORE knop hieronder. Read More

03Oct2019
Zo werd ByJolan geboren
Jolan

In 2012 is bij mij Reuma vastgesteld in handen, voeten en rug. De juiste behandeling en medicatie vinden ging niet zonder slag of stoot. Maanden heb ik van alles qua medicatie gehad , met de nodige nare bijwerkingen , tot ze tot de conclusie kwamen wat het moest zijn. Methotrexaat zou het worden. In injectie vorm. Ik zou , bij de verpleegkundige , leren om ze zelf te zetten. Ik legde uit dat ik dat al kon aangezien ik medicatie had gespoten om zwanger te worden. De zogeheten prikinstructie werd gegeven en daar waren ze dezelfde mening toegedaan. Ik kon het zelf. Jaren heb ik de spuiten gedaan tot het me zo tegen ging staan dat ik om iets anders vroeg. Het openmaken van de steriele verpakking was genoeg om mijn maag te laten draaien. Ik mocht over op pillen godzijdank. Ik besloot ook om om af te vallen. Ik ging over op een koolhydraatarme leefstijl n verloor 23 kilo. Ik was blij en mijn reumatoloog ook. Mijn medicatie kon naar beneden bijgesteld worden. Het volgende probleem kondigde zich echter alweer aan. Krachtverlies in mijn handen en verlies van mijn fijne motoriek. De reumaverpleegkundige stelde voor dat ik ging "priegelen" . knutselen met kleine dingen. Die oppakken en gebruiken is dus heel goed om je fijne motoriek op pijl te houden voor zover dat lukt. Ik besloot wat kralen te kopen op internet en ging aan de gang. Ik had er een hard hoofd in maar het werkte. Het werd niet slechter en bovendien vond ik het erg leuk. Ik ging de armbandjes dragen en kreeg er hele leuke reacties op. Waar ik ze gehaald had wilde iedereen weten. Ik maak ze zelf was mijn antwoord. Zo begon het heel klein. Mensen in mijn omgeving kochten de armbandjes tegen de kostprijs van het maken en ik vond het leuk om mijn therapie om te zitten naar wat leuks. Ik besloot een persoonlijke blogpagina te maken op Facebook en zo is ByJolan dus ontstaan. Ik maakte wat armbandjes en zette ze er met hun kostprijs op. Ik ging in een paar dagen naar de 200 likers en opende iedere dag mijn pagina met open mond. Mensen vonden ze leuk en waren bovendien blij met de kleine prijzen die ik aanhoud. Ondertussen heb ik bijna 800 likers op mijn pagina. soms zitten er mensen bij die het concept niet goed begrijpen en krijg ik berichten van mensen die er 50 willen van "die ene mooie" . Dat kan dus niet. Ik ben geen winkel en heb maar een kleine voorraad. Heel soms komt het voor dat ik een tweede kan maken maar dan houdt het wel weer op. Ik maak van alles maar een stuks en dat wil ik ook zo houden. Het is wel therapie en het kost me de nodige moeite om ze te maken met mijn handen. Maargoed, neem er eens een kijkje. Ga naar Facebook en zoek op ByJolan of klik op de READ MORE knop om naar de pagina te gaan. Read More

MEER