Kinga de Wit

Lid sinds: 17-11-2016

#geluk
23Mar2019
Hoe word je gelukkig?
Kinga de Wit

Hoe word je gelukkig?Een eeuwenoude vraag met een complex antwoord. Al zo lang mensen bestaan, jagen ze op geluk. Dat is het grootste, mooiste doel dat we met ons allen nastreven. Al het andere (geld, macht, een leuke baan, een gezin, enz.) staat als het ware in dienst van gelukkig worden. Mihaly Csikszentmihalyi (een Amerikaans/Hongaars psycholoog) zei het al:“Geluk wordt om zichzelf nagestreefd, terwijl ieder ander doel gewaardeerd wordt omdat mensen verwachten, dat het ze gelukkig maakt.”Maar wat is geluk nu eigenlijk? Simpel gezegd, is geluk een gevoel, een emotie. Emoties zijn vluchtig en veranderlijk. En daarmee dus niet langdurig "vast te houden". Niemand is dan ook constant gelukkig. Tegelijkertijd is een gevoel van geluk redelijk makkelijk op te roepen: je hoeft maar terug te denken aan een fijne vakantie, iets te doen wat je leuk vindt, dankbaar te zijn... Het probleem... Het probleem met geluk is dat de meeste mensen dit buiten zichzelf zoeken. Ze denken in termen van "als...dan". Als ik dat (bereikt) heb, DAN zal ik gelukkig zijn. Hierdoor blijft geluk iets wat buiten jezelf en in de toekomst ligt. Als je dan eenmaal datgene waarvan je dacht dat het je gelukkig zou maken, bereikt hebt ( je hebt die promotie of droombaan binnen gesleept, je hebt je ideale relatie gevonden, je hebt die dure auto kunnen kopen, enz.) zul je je ook best even gelukkig voelen. Maar helaas is dit maar van korte duur en voor je het weet moet je weer iets nieuws verzinnen, een nieuw doel stellen om je gelukkig te maken. Je plaatst jezelf hiermee in een afhankelijke positie en hebt niet de regie over je eigen leven en hoe je je voelt. Ik zeg al jaren tegen mijn cliënten: ik wens voor jou, dat je je gelukkig kunt voelen: altijd, overal, ongeacht de omstandigheden. Hoe zit dat dan? En wat bedoel ik hiermee?  Echt geluk komt van binnenuit! Maar hoe DOE je dat? Om deze staat van zijn te bereiken, is het nodig om geluk anders te definiëren. Dus niet als een vluchtige, tijdelijke emotie die extern bepaald is, maar iets dat van binnenuit gerealiseerd kan worden. Een andere definitie van geluk: Om je niet langer in spanning te houden, ga ik je die nieuwe definitie nu geven. Hieronder vind je vervolgens een stappenplan om deze staat van gelukzaligheid zelf te bereiken. Wat nu als we in plaats van geluk, een zinvol leven na zouden streven? Wat nou als we voldoening willen halen uit wat we doen. Van betekenis willen zijn voor anderen. Een waardevolle bijdrage willen leven? Is dat niet het ultieme geluk? Volgens mij namelijk wel... Volgens mij willen wij allemaal het gevoel hebben, dat ons leven zin heeft gehad. En dat we het meest gelukkig worden van iets voor anderen doen... Het stappenplan voor een zinvol bestaan. Door de jaren heen ben ik er door mijn persoonlijke en professionele ervaring achter gekomen, dat er een "recept" bestaat voor een gelukkig leven. De stappen zijn simpel, maar uiteraard niet altijd even makkelijk uit te voeren. Weet dat je altijd welkom bent om samen met mij aan deze stappen te werken. Stap 1: Authentiek jezelf zijn. Mensen komen het best tot hun recht in een omgeving waarin ze gewaardeerd worden, een gevoel van "behoren" ervaren en ook de ander waarderen voor wie hij/zij is. Hiervoor is het nodig om helemaal jezelf te kunnen en te durven zijn. In een maatschappij waarin pleasend gedrag en het voldoen aan verwachtingen gepromoot en beloond wordt, is dit geen gemakkelijke opgave. MAAR als je niet jezelf bent, zullen mensen je ook niet KUNNEN waarderen om wie je BENT. Ze vinden misschien je gedrag, de rol die je aanneemt, of het masker dat je draagt leuk, maar hier zul je nooit voldoening uit halen. Sterker nog: je zult altijd in angst blijven leven, dat je ware aard ooit naar buiten komt en mensen je dan zullen afwijzen. Mocht je dit een interessant onderwerp vinden: ik heb hier eerder al eens een blog aan gewijd. Je kunt hem hier lezen. Jezelf ontdoen van een leven lang aan sociale conditionering, vereist nogal wat werk en moed. Het is wellicht een levenslange ontdekkingstocht! Via zelf-liefde, eigenwaarde en bewuste keuzes maken, leidt deze reis naar bevrijding en ...geluk. Dit is een thema waarin je kunt investeren, waar je doelgericht aan kunt werken. Heb je daar hulp bij nodig? Neem gerust contact met mij op! Stap 2: Dankbaarheid Dankbaarheid is de sleutel tot geluk. Of je nu in zwaar weer zit of depressief bent; er zijn altijd dingen die goed gaan en waar je dankbaar voor kunt zijn. De kunst zit hem in het trainen van deze vaardigheid. Het gaat hierbij om het vermogen om onze aandacht te richten. Wij zijn in staat om te kiezen waar we aan denken en waar we ons op focussen. De meeste mensen zijn gewend om aandacht te besteden aan dingen die niet goed gaan. Die willen we veranderen, fiksen en oplossen. Logisch natuurlijk. Het nadeel echter is, dat we hiermee onze blik vernauwen en de problemen veel te veel lading geven, waardoor de weegschaal uit balans raakt. Om het evenwicht te herstellen, is het dus van belang om ook aandacht te besteden aan de dingen die goed gaan. Als je hier echt in getraind raakt, zul je ontdekken, dat het zelfs mogelijk is om dankbaar te zijn voor tegenslag en moeilijkheden! (Je kunt er immers altijd iets van leren.) Stap 3: Doelmatigheid/Zielsmissie In het Engels hebben ze zo'n mooi woord hiervoor: purpose. Vaak zoeken mensen hun zielsmissie in het vinden van hun droombaan en zich bezig houden met waar ze blij van worden. Je missie is echter geen taakomschrijving. Wat ik ermee bedoel, is het volgende: welke kwaliteiten, eigenschappen of vaardigheden heb je, die je kunt inzetten voor het welzijn van anderen? Purpose gaat dus over dienstbaarheid. Iets voor een ander doen. Je talenten gebruiken om anderen te dienen. Dát is waar we echt blij van worden! Daarbij zijn mensen doelgerichte wezens. Het is dus ook belangrijk om voor jezelf doelen te blijven stellen, je wensen kenbaar te maken aan het Universum, actie te ondernemen en de manier waarop iets in je leven verschijnt, los te laten. Veel mensen zijn op zoek naar de zin van het leven. Het hele eieren eten is, dat we die zin/betekenis er zelf aan mogen geven!  Stap 4: Transcendentie/Ontwaking Je kunt je leven alleen als zinvol ervaren, als je in staat bent om boven de beslommeringen van alledag uit te stijgen. Hoe meer je inzoomt op problemen, hoe meer je je bezig houdt met wat er mis kan gaan en hoe meer energie je steekt in wat je NIET wilt, hoe meer je erin zal wegzakken. Vanuit de energieleer is dit ook makkelijk verklaarbaar:"Where attention goes, energy flows, and life grows."What you resist, will persist".Als je met je hele wezen bezig bent met problemen oplossen, kun je niet je grootsheid ervaren. De vierde tip is dus om je blik te verruimen, van bovenaf naar je leven te kijken en te beseffen dat je onderdeel uitmaakt van iets groters dan jij. Je kunt je ook afvragen: hoe belangrijk/invloedrijk zal dit probleem over 100 jaar nog zijn? De meeste problemen die we ervaren, zijn uiteindelijk eigenlijk helemaal niet belangrijk.Alles is voortdurend in beweging en werkt vóór jou, niet tegen jou. Alles is met elkaar verbonden en in harmonie. Ook al ervaren we dat vanuit ons mens-bewustzijn niet altijd zo. En als je nog een stapje verder wilt gaan, volgt een bewustzijnsontwaking voor wie je écht bent, op zielsniveau. Je kunt je dan bezig gaan houden met spiritualiteit (oftewel de verbondenheid met de essentie van het leven) en transcendentie (overstijging van de menselijke ervaring) ervaren. Het is dan bijna onmogelijk om je nog onbeduidend en alleen te voelen. Stap 5: Hoe je dingen interpreteert De verhalen die je jezelf vertelt, over jezelf, het leven, hoe dingen volgens jou zijn (gegaan), is bepalend voor je zelfgevoel en je stemming. Het is dan ook belangrijk om te beseffen, dat werkelijkheid subjectief is. Het is iets persoonlijks. Je gedachten en overtuigingen zijn geen feiten. Het is slechts jouw eigen manier van interpreteren. En je kunt op ieder moment anders naar dingen (leren) kijken. Jij bent de schrijver en redacteur van je levensverhaal. Je kunt het bewerken en zelfs herschrijven. Het is maar welke betekenis je eraan geeft! Benadruk je wat fout gaat, herinner je je alleen vervelende dingen? Of kun je tegenslagen ook zien als lessen en groeimomenten? Dat maakt al een wereld van verschil! Stap 6: Verantwoordelijkheid nemen Om het gevoel te hebben dat je ertoe doet, dat je een nuttige bijdrage levert aan de maatschappij en dat je leven waardevol is, is het ook van belang om je eigen keuzes te maken. Om verantwoordelijkheid te nemen voor die keuzes (dat hoort nu eenmaal bij volwassenheid) en de regie over je leven te durven nemen. Persoonlijk ben ik zelfs fan van "radicale verantwoordelijkheid". Ik ga ervan uit, dat toeval niet bestaat en dat alles wat in mijn leven gebeurt, met een reden plaats vindt. Dat ik mijn leven van binnenuit creëer en dat alles wat op mijn pad komt, matcht met mijn (onbewuste) overtuigingen en vibratie. Dit geeft me dus ook het gevoel, dat ik zelf aan het roer sta van mijn leven en dat ik (ongewenste) zaken kan veranderen.Het is niet nodig om verantwoordelijkheid zo ver door te trekken. Waar het om gaat, is dat je je geen slachtoffer meer gaat voelen van je omstandigheden. Die zijn niet bepalend. Wat je ermee doet, hoe je erop reageert, wel! En daar heb je zelf volledige controle over.Ook dit is een kwestie van dingen anders bekijken, net als in stap 4: als je ervan uitgaat, dat je geen zeggenschap hebt over je leven en overgeleverd bent aan "domme pech" is het lastig om je leven als zinvol te ervaren. Het moet dan eerst "goed gaan" voordat je tevreden kunt zijn. En dat is nu het hele punt. Dat hoeft niet. Tot slot Geluk komt en gaat. Maar als jouw leven voor je gevoel betekenisvol is, "no matter what", dan kun je beter met problemen omgaan en heb je altijd iets moois wat je houvast geeft in zowel mooie als moeilijke tijden.

#psychology
21Jun2017
The Recovering Psychologist - from Master to Magic
Kinga de Wit

Growing up, all I wanted to do was help people. I was a great listener, analyzer, and problem solver. Even when I was a young child people came to me for advice and valued my opinion. All my life it has been natural for me to have others open up to me and trust me almost instantly. Unsurprisingly, my biggest dream was to become a psychologist. Fast forward to the present. I have been able to reach my goal of becoming a psychologist, with a glorious "Master of Science" title to match. At 36 I already have 12+ years of working in the field under the belt. Psychology has brought me a lot when it comes to my professional foundation. And although I LOVE working in this field, being a psychologist is only part of the story I want to tell you.You see, I come from a long line of witches as I lovingly call them. Also known as ladies who were spiritually gifted. I inherited this legacy from both parents and even have 25% Gypsy blood running through my veins. And I love that! From a young age I've been fascinated by fairytales and especially witchcraft and sorcery. I enjoyed dressing up as a (good) witch and even had my own book of spells. When I grew older I secretly wished I could somehow incorporate magic into my work and life. So I did!Imagine the following if you will... 18 years of progressing and debilitating lower back pain from a falling accident trauma. Suffering through everything: sitting, lying down, exercising... Visiting therapists twice a year at first to almost weekly years later. And then...one beautiful afternoon...POOF! GONE! Completely. Never to return again. Or how about observing instant pain relief in a fibromyalgia patient? Or resolving allergies, fatigue, and Candida overgrowth with food? Or not catching a cold in spite of major flu epidemics running amok.To me, those are miracles. True, real-life magical occurrences. And I happen to specialize in them.Have you ever experienced something impossible or miraculous? Something like a spontaneous recovery from a terminal illness, the disappearance of chronic symptoms, amazing coincidences, knowing something you can't explain, the feeling of being guided and supported...? I have. Witnessing, observing, experiencing and learning about such occurrences has made my life truly wonderful. Also, it transformed me from working as a psychologist to being a healer. It has given me a purposeful career, meaningful relationships and a profound understanding of my mission on earth.Thanks to my spiritual background and upbringing I have always been interested in the paranormal. I was known for that. Clients that were highly sensitive or paranormally gifted were instantly referred to me. In my presence they could finally let their guard down. They felt and knew that I was “different”. I could relate to them and understand them. I never depicted them as being crazy or psychotic. And let me assure you: there's a pretty straight forward line between being paranormally gifted and being psychotic!After everything I have experienced on my personal healing journey, I can honestly say that I think psychology, as it is today, has it all backwards. Thankfully, more and more of my colleagues are waking up. They are breaking free from the restrictive and artificial restraints of protocols and scientific limitations and are starting to follow a more heartfelt, intuitive path. They are considering new explanations for deviant behavior and exploring matters of the soul more and more. In fact: this is what psychology initially intended to do! Psychology literally means: study of the SOUL.Additionally, I've found that good nutrition, meditation, our environment, spiritual practice, body-oriented therapies AS WELL AS mindset are crucial cornerstones to our mental AND physical health. They are all equally important and interact with each other. Any problems with our well-being thus stem from disbalances in and between these parts that make up our constitution. And we (often) have the power to influence them. Hence “Holistic Wellness Coaching” was born. And I'm astounded by the results that my clients are getting from this combination of my earth bound skills and intuitive gifts.I have always been an incurable optimist. I'm convinced that optimal wellness is attainable for everybody. I believe we already have all the answers, all the solutions to our problems. And that we can heal ourselves provided that we learn how to ignite our self-healing abilities and we're lovingly supported by our tribe of friends, family, and healers. I am able to look beyond the human drama and see the spirit, the potential of my clients. I also know that people can be healed at core level, even if psychology sometimes dismisses this opportunity. My personal transformational journey is almost too far fetched to believe and even considered impossible by “scientific data”. Yet here I am. And I've learned to trust my instincts more than protocols. Simply because even though problems are universal, people are unique. And they need a personalized approach when it comes to healing from within. Also: I believe in miracles. The best gifts I can provide my clients with are empowerment, practical tools, and hope.So today I'm inviting you, the reader, to open up to the magic of the world. To look for proof of the impossible instead of closing yourself off in disbelieve. As much as “seeing=believing” the opposite is just as true. When faced with day-to-day distractions we tend to get in survival-mode and forget the playful, childlike wonderment that makes our lives magical. We suppress our emotions, judge our bodies and shield away our spiritual guidance.So let me ask you:How can we lead fulfilling lives without aligning ourselves with our purpose and Highest Good?How can we help a child with night terrors that has been through the traditional system and couldn't be helped if we don't acknowledge, consider and check for the possibility of entities that might be scaring him in his room?How can we cure people with complex, chronic physical and mental issues that have been turned inside out by doctors and therapists with no mentionable result, without teaching them to listen to their inner voice?How can we make sense of our lives, our human experience, without looking at the bigger picture?My answer is: we can't! My personal physical and emotional issues helped me get on a path of holistic healing and magnificent results. I am finally ready to proudly step in my ancestor's footsteps. As a modern-day witch I'm here to free you from spells and bounds, help you clear blocks and limitations, and remind you of YOUR personal power. You can count on me to guide you to confidence, self-love and YOUR inner voice. I'm the coach that holds space for YOUR Magic. Namaste. Kinga.

#chronische pijn
31May2017
Vraag het aan je pijn.
Kinga de Wit

Op de avontuurlijke reis van mijn leven is er een rode draad geweest, die ik nu als mijn missie ervaar. Heel mijn leven werd ik geteisterd en gekweld door chronische lichamelijke klachten, pijnen en stress. Aangezien het om klachten ging, die over het algemeen niet een direct aanwijsbare lichamelijke oorzaak hadden en door dokters niet opgelost konden worden, werd al snel gezegd dat het tussen m'n oren zat en dat ik ermee moest leren leven. Na jaren me gedragen te hebben als een voorbeeldig chronisch-pijn patiënt, was het tijd voor verandering. Ik ontdekte nieuwe informatie, sprak met mensen die me op nieuwe ideeën brachten en ik leerde nieuwe technieken die me in staat stelden om mezelf te helpen. Tegenwoordig ben ik niet meer bang dat iets "tussen mijn oren zit". Ik word er niet boos om als iemand dat veronderstelt. In plaats daarvan zie ik het als een kans om te leren, te groeien en te evolueren. Immers, als iets tussen mijn oren zit, zit het er niet voor niets én kan ik er waarschijnlijk iets aan doen! Tegenwoordig weet ik ook, dat zelfs daadwerkelijke lichamelijke aandoeningen ook te beïnvloeden zijn met onze geest. Simpelweg omdat ze daar meestal hun oorsprong vinden (toch weer tussen de oren), onze geest een krachtige aansturing is van ons hele systeem (en een grotere impact op onze gezondheid heeft dan leefstijl, voeding, medicijnen, beweging, zoals uit onderzoek is gebleken) en we pijn uiteindelijk met ons brein waarnemen (weer tussen de oren).  Ik wil je dan ook vragen om de pijn (emotioneel of fysiek) niet te negeren, te onderdrukken of te ontkennen. Je hoeft je er niet doorheen te vechten. Met elke vorm van vechten werk je namelijk het natuurlijk helingsmechanisme van je lichaam tegen! Daarom is acceptatie zo'n belangrijke eerste stap. De erkenning dat er iets aan de hand is en dat je niet op de oude manier door kunt gaan. Dit vergt tijd, een rouwproces en (soms vergaande) aanpassingen. Inmiddels is het me meer dan duidelijk geworden, dat ons lijf een bondgenoot is. Het wil met ons communiceren en ons helpen. Ik nodig je dan ook van harte uit om vriendschap met je lichaam te sluiten. Wees lief en begripvol naar jezelf. Vraag je lijf eens: wat heb je nodig? Wat wil je me vertellen? Duik er eens in in plaats van meteen naar afleiding of een pijnstiller te grijpen (tenzij je door de pijn niet meer helder kunt nadenken natuurlijk). Werkelijk naar je lichaam luisteren kan wat training kosten, aangezien je waarschijnlijk niet gewend bent om dit te doen.  Dit is dus niet hetzelfde als blijven liggen als je je moe voelt! Want dan zouden mensen met chronische vermoeidheid nooit meer uit bed komen. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Dat is niet wat je lichaam voor je wil. De vermoeidheid is ook niet het echte probleem. Het is een symptoom van een onderliggende oorzaak. Nieuwsgierig wat dit kan zijn? Het antwoord zit vanbinnen! Wil je hulp bij deze ontdekkingsreis en de tips en tools aangereikt krijgen om je lijf de beste kans op optimaal welzijn te geven? Neem gerust contact met me op!

#respect
31May2017
Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet...?
Kinga de Wit

Vanaf het moment dat ik werkzaam ben als psycholoog, vragen mensen aan me of ik de mensen om me heen (vrienden, kennissen, familie, wild vreemden) aan het “interpreteren” ben. Ze lijken ervan uit te gaan dat ik voortdurend met een soort therapie en diagnose radar rondloop en mensen in hokjes aan het verdelen ben. Laat me je nu meteen gerust stellen: dat doe ik niet. Natuurlijk komen er wel eens bepaalde vakinhoudelijke termen voorbij als ik menselijk gedrag wil verduidelijken of begrijpelijker wil maken, zeker in communicatie met anderen. Vooral als het, in mijn ogen, overduidelijk is, dat er “iets aan de hand kan zijn” wat een verklaring kan zijn voor iemands gedrag. Maar in geen geval ben ik de hele tijd iedereen om me heen aan het “psychologiseren”. Psychologen hebben immers ook rust en tijd voor zichzelf nodig, haha! Maar, even serieus. Er zijn 2 belangrijke redenen waarom ik dit niet doe: Ten eerste, omdat het normaal menselijk contact onmogelijk zou maken. Ik zou alleen maar aan het werk zijn en bij wijze van spreken mensen tot “wandelende stoornissen” reduceren. Want zeg nou zelf: hoeveel “normale” mensen ken jij? En wat IS “normaal” eigenlijk? Tegenwoordig zijn we zo snel met het labelen van alles, dat iedere gedachte, gave, ieder gedrag dat afwijkt van de norm/het gemiddelde/wat we gewend zijn, bestempeld wordt als ongewenst en ziek. Het wordt gezien als een tekortkoming, een uitdaging, iets waar je van af moet, mee om moet leren gaan en in het gareel moet houden. We worden vooral geacht ons aan de maatschappij aan te passen en niet zo “lastig” te doen. “Gewoon jezelf zijn”, wordt ongewenst en zelfs gevaarlijk gevonden en daarom ontmoedigd (terwijl we juist zo verlangen naar acceptatie, compassie en vrijheid). Want zeg nou zelf: een kudde die bestaat uit schapen, olifanten en hagedissen is niet heel gemakkelijk onder controle te houden. Mijn excuses… te leiden. Maar een “gemiddeld” mens bestaat helemaal niet! En al die verschillen maken onze soort juist zo kleurrijk en interessant! Stel je voor dat je je hele leven alleen met de kleur grijs mocht tekenen en kleuren… En wat nu als de maatschappij zélf ziek is? Waarom zouden we ons hieraan willen conformeren? Daarbij is de wereld, en wij mensen, ook nog behoorlijk aan het veranderen. We worden ons steeds meer bewust van diepere lagen van ons bestaan. De kinderen die nu geboren worden, verschillen aanzienlijk in wijsheid, gevoeligheid en uitdagingen dan kinderen van tientallen jaren geleden. Ze vragen ons om mee te veranderen…  De tweede reden is, dat ik een onverbeterlijke optimist ben. Voor mij bestaat er geen probleem waarvoor geen oplossing mogelijk is. In mijn ogen zijn mensen niet gebroken, ziek of verkeerd. Ze zijn hooguit hun weg kwijt en maken soms onhandige keuzes. Daarom vind ik het in mijn psychologie praktijk niet zo belangrijk om diagnosen te stellen. Ik leer je veel liever kennen als mens. Van daaruit kunnen we kijken hoe je optimaal tot je recht komt. Meestal is dit door je weer te verbinden met jezelf. Door je waarde en mogelijkheden te gaan beseffen en je omstandigheden te veranderen. Want laten we wel wezen: als je tot de conclusie komt, dat je je baan haat en je vrienden misbruik van je maken en je besluit om hier niets aan te veranderen (wat je goed recht is), zul je je met geen mogelijkheid beter gaan voelen. Ik zou het zo mooi vinden als mensen meer in hun kracht zouden gaan staan. De restricties en blokkades op zouden heffen en beseffen dat ze precies goed zijn zoals ze zijn. Ook jij, lieve lezer. Je bent precies goed zoals je bent. Je mag er zijn. Met al je talenten, uitdagingen, vragen en meningen. Authenticiteit is de weg naar geluk. Laten we elkaar het geluk gunnen door elkaar te respecteren. Bedankt voor het lezen!

#chronische pijn
19Nov2016
De boodschap van chronische pijn
Kinga de Wit

Chronische pijn, met name de zogenaamde SOLK-klachten (somatisch onvoldoende verklaard), vind ik fascinerend. Niet in de laatste plaats vanwege mijn eigen ervaringen ermee. Ik heb me er de afgelopen 10 jaar in verdiept, ben erover gaan lezen, heb er opleidingen in gevolgd en heb als psycholoog mensen met chronische pijnklachten begeleid in het beter leren omgaan met hun pijnklachten. Ik ben ook lid van een aantal lotgenoten groepen op FaceBook waar mensen met chronische ziekten (bv fibromyalgie) steun en begrip kunnen vinden. En ik erger me er groen en geel aan...Deze zogenaamde steungroepen lijken steeds meer een broedplaats voor negativiteit en de verheerlijking van stilstand. Mensen klagen en schrijven blogs over het feit, dat hun dierbaren het in hun hoofd halen om hen te vragen hoe het met hen gaat...? Ze gaan als dollen tekeer in de strijd om erkenning. En hier komt de crux voor mij: ze strijden voor de erkenning van hun ziekte, maar accepteren deze zelf allerminst. Ze eisen begrip van anderen, maar veroordelen hun eigen lichaam en de signalen die het afgeeft. Terwijl begrip, respect, liefde, rekening houden met, enz toch echt voornamelijk een innerlijke aangelegenheid is!Uiteraard wil ik niet alle chronische pijn-patiënten over 1 kam scheren. De verschillen in de manier waarop mensen met hun klachten omgaan, is enorm. Ik wil me nu even richten tot de mensen, die vechten tegen hun pijnklachten. Die hun lichaam als vijand zien, de klachten veroordelen en er alles aan doen om ervan weg te komen (wat overigens iets heel menselijks is). Maar juist dat natuurlijke mechanisme (zo snel mogelijk wegkomen van de pijn) is wat er mede voor zorgt, dat klachten iemands leven volledig gaan beheersen en ze mede in stand houdt!Mensen die vechten tegen hun klachten, hebben de neiging om over hun grenzen heen te gaan. Ze vinden zichzelf sterk, omdat ze het al zo lang vol kunnen houden, soms jaren, óndanks de pijn. Ze proberen zo min mogelijk pijnstillers te nemen, want dat is ongezond. Nee, gewoon tanden op elkaar en gáán! Vaak tegen beter weten in en met grote gevolgen voor henzelf en hun naasten.Koppigheid? Nee, er zit vaak angst onder. De angst om op te geven en helemaal niks meer te kunnen. De angst om afgeschreven te worden en buiten de maatschappij komen te staan. Angst voor verlies, voor afwijzing, onbegrip. De angst om zich over te geven aan dat wat er is, is enorm. Acceptatie staat voor hen gelijk aan verlies. Een verlies waar ze al lang in zitten, maar nog niet in de ogen durven te kijken. Toegeven dat het niet meer gaat, is een verlies van een stuk (soms groot stuk) van hun identiteit. Ze bijten zich vast in een illusie (van zichzelf, van hoe het leven zou moeten zijn) en blijven hangen in het verleden. Het vervelende is, dat zolang je je blijft focussen op het gevecht, je geen ruimte en aandacht over houdt voor andere zaken. Je sluit je dan als het ware af voor de mensen om je heen en voor het leven. Dit is niet de manier om vooruit te komen, hoe moedig en strijdbaar je dan ook bent!De tragiek van dit alles is namelijk, dat vechten tegen jezelf ontzettend vermoeiend én destructief is! Maar het is vooral nutteloos. Uiteindelijk zul je je toch over moeten geven. En tegen die tijd heb je, door te lang te hard te vechten, je lichaam veel verder uitgeput dan nodig was. Maar wat mensen vaak niet beseffen, is dat acceptatie slechts het begin is! Het is een startpunt voor de rest van je leven. Het is een mogelijkheid tot groei. Er liggen kansen, als je ervoor kiest om er zo naar te kijken En die keuze hebben we als mens...Waarom is "vooral doorgaan" en vechten tegen je klachten niet effectief? - hoor ik je denken.Ten eerste omdat je hiermee onvoldoende naar jezelf luistert (jezelf niet liefhebt, geen compassie toont met jezelf, geen respect hebt voor jezelf/je lijf/voor wat er is) en aan verwachtingen en eisen probeert te voldoen, die niet overeenkomen met wat er in werkelijkheid haalbaar is. Dit leidt tot frustratie, stress, teleurstelling en nóg meer vechten. De bekende vicieuze cirkel...Ten tweede, omdat je gigantisch over je grenzen (blijft) gaan en jezelf daarmee schade berokkent.Dat het niet effectief is, blijkt uit het feit, dat mensen dit gevecht vaak jarenlang kunnen volhouden, maar dit hen niet het gewenste resultaat opbrengt (wat ze doen, werkt dus niet, kunnen we logischerwijs concluderen). En dat komt omdat ze tegen SYMPTOMEN vechten! Dat is hetzelfde als naar de garage rijden met je auto, omdat het brandstoflampje brandt en aan de monteur vragen om het lampje uit te zetten. Dat heeft zin als het lampje kapot is, maar in verreweg de meeste gevallen is er niks mis met het lampje! Er is een dieper liggend probleem: een tekort aan brandstof. En wat gebeurt er als je dan toch door blijft rijden? Op een gegeven moment komt de auto tot stilstand. En, hoe hard je ook tegen de auto aan gaat schoppen, hij komt niet meer in beweging.Zolang mensen voor chronische pijnklachten oplossingen blijven zoeken in hun lichaam, dokter na dokter bezoeken en genoegen nemen met het onderdrukken van signalen, zullen ze nooit verder komen. Geen enkele (reguliere) arts zal hen kunnen vertellen wat er aan de hand is. De oorzaak van dit soort klachten is namelijk op een ander, dieper niveau te vinden. Het is vaak een samenspel van problemen, op emotioneel, mentaal, fysiek en spiritueel niveau. Het zou wat mij betreft dus heel waardevol zijn als traditionele en complementaire geneeswijzen samen zouden gaan werken om tot een gezamenlijke oplossing of de juiste begeleiding te komen. Nu wordt je als patiënt met een zoethoudertje (pijnstiller, antidepressiva, kalmeringsmiddel) naar huis gestuurd en geacht "om maar met de pijn te leren leven". Als je naar de tandarts gaat met kiespijn, dan accepteer je toch ook niet, dat hij je "leert omgaan met de pijn"?Als het geen zin heeft om een medisch antwoord te vinden op chronische pijn en als het toch niet mogelijk blijkt om van je pijnklachten af te komen, wat dan wel? Mijn antwoord is: we kunnen er op z'n minst iets van proberen te leren.Ik wil je dan ook uitnodigen om je lichaam te zien als een auto, die je bij je geboorte hebt meegekregen. Het is een voertuig, dat je je hele leven lang ter beschikking krijgt, maar wel het enige! Er kunnen herstelwerkzaamheden en reparaties aan plaats vinden, er kunnen onderdelen worden vervagen en sommige onderdelen zelf weggelaten, maar hoe dan ook, je hebt slechts die ene auto voor de rest van je leven. Begin je nu te snappen waarom het zo ontzettend belangrijk is om die auto goed te onderhouden en er goed voor te zorgen???En net zoals een auto met ons communiceert over mankementen en ons waarschuwt voor problemen, doet ons lichaam dat ook. Als we pijn of andere ongemakken ervaren, is ons lichaam aan het vertalen, dat er iets aan de hand is. We moeten dus niet de pijn bestrijden en ons lichaam veroordelen dat het ons tegenwerkt, maar de pijn in duiken!Pijnbestrijding is soms noodzakelijk. En geloof me, dat weet ik zelf maar al te goed. Als de pijn boven een bepaald niveau komt, ben je niet meer in staat om te voelen, rationeel na te denken, te luisteren naar de boodschap die je lichaam voor je heeft of wat dan ook. Het enige wat dan telt, is van de pijn afkomen. Maar pijn is niet altijd zo heftig. En zeker chronische pijn niet. Die kent pieken en dalen. Dus op het moment, dat je enige verlichting voelt, wil ik je uitnodigen om eens bij jezelf stil te staan: wat wil je lichaam je vertellen, wat ging hieraan vooraf, welke emotie en gedachten speelden hierbij een rol? Dit vergt toewijding en training! Laat je eens helemaal in de sensaties van je lichaam zakken en observeer. Uiteindelijk draait het allemaal om balans. Pijn wil je vaak attent maken op een disbalans in je energie. Probeer dit eens (en dit is geen gemakkelijke opgave): zeg tegen je pijn "ik zie je, hou van je, omarm je en accepteer je en ik geef je toestemming om te gaan". Dit zal niet altijd (meteen) verlichting brengen, maar zolang je je blijft verzetten tegen de signalen van je lichaam, zul je er zéker niet vanaf komen én de gevolgen ervan alleen maar ernstiger maken.Artikel oorspronkelijk geplaatst op 01-10-2015 op http://www.wellnessinmind-online.com

#depressie
18Nov2016
Het masker van depressie.
Kinga de Wit

Het masker van depressie. Af en toe komt er iets in de media of op Facebook voorbij, dat me raakt en waar ik graag op wil reageren. Normaal gesproken doe ik dat in besloten kring, maar omdat dit een onderwerp is dat ik in mijn praktijk vaak tegen kom en ik met dit schrijven mogelijk iemand kan helpen, doe ik dat reageren nu openbaar op mijn site. Het gaat om quotes als  "Een sterk persoon kan zelfs, ondanks zijn verdriet en tegenslagen, met tranen in z'n ogen zeggen: ja, het gaat goed." Er zijn mensen, die dit een toonbeeld van kracht noemen: zeggen dat het prima met je gaat, terwijl dit niet zo is. Je zet een masker op en gaat dóór. Buiten het feit, dat dit vraagt om doorzettingsvermogen en het in sommige gevallen simpelweg noodzakelijk is om te doen, betaal je er op de lange termijn een prijs voor. En laten we wel wezen: wil je liever mensen in je omgeving die zich aangetrokken voelen tot "het masker" of mensen die geven om wie je echt bent? Lange tijd "doen alsof" heeft een keerzijde: je raakt vervreemd van jezelf en anderen, je gaat over je grenzen heen en het is heel lastig om dit patroon te doorbreken! En wie lijdt daar het meest onder? Degene die het masker draagt. Uiteraard zullen anderen er uiteindelijk ook last van krijgen, omdat ze zich voorgelogen voelen, je niet kunnen bereiken en alsnog met problemen opgezadeld raken als jij het echt niet meer trekt.   Ik wil bovenstaande quote hierbij specificeren naar mensen die depressief zijn of kampen met somberheidsklachten. Deze mensen zullen het volgende wel herkennen, denk ik: je moet ontzettend je best doen om je de dag door te slepen, je hebt geen zin en geen fut om continu vragen over hoe het met je gaat te beantwoorden en je zet een masker op. Je doet je anders, beter, sterker voor dan je je voelt. Je bent boos op jezelf, op anderen. Je probeert uit alle macht iets of iemand te veranderen. En dat lukt maar niet. Je raakt keer op keer teleurgesteld. De "voordelen" van het masker: - Je hoeft je niet telkens te verantwoorden, dingen uit te leggen en zelf geconfronteerd te worden met hoe je je echt voelt. Dit scheelt tijd en moeite.- Je kunt je zinnen even verzetten. Je wilt toch ook even ontsnappen aan de ellende in je hoofd?- Klagen helpt op de lange termijn niet. Je wilt niet als "zeur" bestempeld worden.- Je wilt je niet kwetsbaar opstellen. Anderen zouden je pijn kunnen doen.- Je wilt anderen niet belasten. De nadelen: - Doen alsof het goed met je gaat, kost veel energie. - Het voelt eenzaam. Alsof niemand je begrijpt en je helemaal alleen staat met al je problemen.- Klagen is inderdaad niet goed voor je. Maar door er steeds voor weg te lopen, erken en herken je te laat wat er aan de hand is. - Door confrontaties met anderen en je eigen gevoel uit de weg te gaan, hoef je niet aan jezelf te werken en kun je ongemerkt nog verder in je schulp kruipen.- Door niet eerlijk te zijn over hoe het met je gaat, raak je steeds dieper in een neerwaartse spiraal. De mensen om je heen kunnen geen gedachten lezen en zullen je, na meermalen afgewezen te zijn, op den duur geen hulp meer aanbieden. Het is dan verleidelijk om je eigen negatieve gedachten hierdoor bevestigd te zien: zie je wel, ik sta er alleen voor, niemand geeft om mij."- Feitelijk lieg je tegen anderen. Veel mensen vinden eerlijkheid heel belangrijk. Je doet dus iets wat tegen je eigen normen en waarden indruist. Dit kan dan weer tot interne conflicten en ontevredenheid leiden, wat de depressie verergert.- Je houdt jezelf ook voor de gek. Je bouwt een muur om jezelf heen en neemt het anderen kwalijk dat ze je ogenschijnlijk in de steek laten. Mensen zullen deze muur namelijk voelen en steeds minder geneigd zijn om interesse te tonen. Naast het feit, dat je jezelf waarschijnlijk al aan het isoleren bent, wordt het nu wel heel moeilijk om hulp te vragen en/of te krijgen. Daardoor voel je je nog minder waard, onbelangrijk enz.  Tot slot: - Volgens mij is er niks krachtigers dan je kwetsbaar opstellen. Natuurlijk mag je voorzichtig zijn met je diepste gevoelens en niet voortdurend met je hart op de tong te lopen. Het is prima om af en toe afleiding te zoeken en proberen wat lol te hebben. En je hoeft je niet op ieder moment en tegen iedereen bloot te geven.  Je kiest toch ook met wie je naar bed gaat en bij wie je je dus letterlijk bloot geeft? Dat mag met je gevoelens ook. Belangrijk om te beseffen, is echter, dat niemand je kan kwetsen als jij dat niet toe laat!- Door in je eigen gedachtenwereld te blijven en geen echte interactie aan te gaan met je omgeving, wordt het heel moeilijk om uit de negativiteit te komen. Je gedachten werken namelijk als magneten: ze trekken bevestiging aan. Je bekrachtigt je eigen overtuigingen. En die kloppen vaak helemaal niet! Door je af te sluiten voor anderen, sluit je je ook af voor realistische en misschien zelfs positieve gedachten en gebeurtenissen.  - Je kunt leren om het masker af te zetten en je krachtig te voelen in je eigenheid.  Wat te doen? - Neem iemand in vertrouwen. Vertel hoe het écht met je gaat. Accepteer hulp. Je hoeft het wiel niet in je eentje opnieuw uit te vinden! En door te praten met anderen, kom je erachter dat je niet alleen bent.- Ga naar je huisarts en vertel hem/haar hoe je je voelt. Hij/zij zal met je bespreken wat de mogelijkheden van hulp zijn en kan je doorverwijzen.- Om uit de negatieve spiraal te komen, is het nodig dat je gaat werken aan jezelf. Niet de ander/de wereld moet veranderen, maar jouw overtuigingen, denkwijze, manier hoe je met anderen, jezelf en de wereld omgaat! Het gaat erom hoe je naar dingen kijkt en dit kun je leren! Een depressie, somberheid, maar ook andere klachten, kunnen een harde leerschool zijn en je uitnodigen om eens goed naar jezelf, je wensen en je leven te kijken. Soms zal het allemaal uitzichtloos lijken. Je hebt immers geen verbinding meer met jezelf en de omgeving. Misschien weet je niet eens meer wie je bent en wat je wilt! Gebruik deze periode dan ook om weer in contact te komen met jezelf en je diepste verlangens. Laat los, bied geen weerstand meer, vlucht niet langer voor jezelf en anderen. Dit is je kans om je te ontdoen van vergeefse verwachtingen en bijbehorende teleurstellingen.  Dis is het moment om een ware connectie met jezelf aan te gaan, goed voor jezelf te leren zorgen en van jezelf te leren houden. Kinga de Wit, psycholoog en holistisch wellness coach. Artikel oorspronkelijk geplaatst op 01-10-2015 op http://www.wellnessinmind-online.com Het masker van depressie.