Dagelijkse dingen

Lid sinds: 29-11-2016

#Borderline
28Mar2017
Het "knopje" van Borderline..
Dagelijkse dingen

Ik zag een blog voorbij komen over wat Borderline nu is. En het verhaal kwam net zo over als hoe het op internet geschreven staat. "De kenmerken en alle slechte dingen van Borderline". Nu ga ik hier ook geen goede punten opschrijven, want eerlijk gezegd ben ik daar zelf nog niet over uit. Maar ik wil wel graag wat anders met jullie delen, wat voor mij heel logisch klonk.Mijn behandelaar van de crisisdienst vertelde mij het volgende; "Er worden heel veel mensen met borderline geboren, maar het ligt aan de jeugd of het "knopje" aangaat. "In eerste instantie begreep ik er niks van. Want een knopje? Kan die dan ook weer uit? Nee dus. Het is een knop die daarna niet meer uit kan, een soort activatie-knop."Als je een kind hebt die geboren is met borderline en zou bedenken dat het kind een jeugd heeft met gelukkige ouders, vrienden, geen gepest, geen seksueel misbruik, goede cijfers op school, stabiele ouders etc. Dan is de kans zeer klein dat de "knop" geactiveerd wordt. MAAR! Heeft het kind die geboren is met borderline een ouder die borderline heeft en hier voorbeelden van ziet, ouders die veel ruzie maken en hierdoor het kind veel van huis is -> slechte vrienden ontmoet, seksueel misbruik en/of seks uit impulsiviteit, geldproblemen vanuit huis uit, gepest -> weinig zelfvertrouwen etc. Dan is het zo goed als zeker dat de "knop" WEL geactiveerd wordt. "Voor mij, hoe zij dit vertelde, vond ik dit erg duidelijk. En ik vind dan ook dat het op deze manier omschreven een heel ander verhaal wordt dan "iemand met borderline is gek en verwond zichzelf". Uit de tekst van mijn behandelaar komt juist naar voren dat je te maken hebt met een persoon die pijn heeft, die hierdoor bepaalde dingen ontwikkeld om zo door het leven te komen, die spanningen opzoekt en tegelijkertijd zo met zichzelf in de knoop zit qua stemmingswisselingen en gevoelens. En er zijn wel een paar goede punten die ik al wel ontdekt heb. Want als een "borderliner" met iemand is waar ze van houd, dan gaat ze door het vuur voor je. Het zal nooit saai zijn om in relatie te zijn met een iemand met borderline. En daarbij is impulsiviteit soms ook beter dan al dat geplan van te voren.Nogmaals, dit is hoe ik erover denk en wat ik zie bij mijzelf. Natuurlijk is elk persoon anders en uniek!

#therapie
25Mar2017
Hoe gaat het met mij? En verder... mijn deurtje..
Dagelijkse dingen

Lieve allemaal, Hier weer een blog van mij. Ik wilde al veel eerder schrijven, maar ik heb deze week een zware week achter de rug. Maandag had ik de intake voor de deeltijd/dagbehandeling en eigenlijk zou ik ook gelijk starten, maar doordat er wat was gebeurd was het beter om woensdag te beginnen. Ik had woensdag sowieso al een afspraak staan met de arts voor mijn medicijnen. Ik was erg zenuwachtig, want ik ben niet zo een prater, HA! Niet face to face dus, en al helemaal niet over gevoelige onderwerpen. Het is toch een soort confrontatie hoe ik dat voel om ervoor uit te komen wat er met je aan de hand is. De meiden en heer waren heel aardig voor me, maar ondanks alles had ik het erg moeilijk. Ook kwam ik erachter dat hetgeen gebeurd was, te maken heeft met een jongen die in de groep zat die vermist is sinds vrijdag. Zijn auto is wel terug gevonden, maar elk contact met hem ontbreekt. Toen herinnerde ik me gelijk dat ik het voorbij heb zien komen op Facebook. Een jongen uit Dronten van 25 jaar die vermist is en zijn auto bij een brug en water gevonden. Ondanks dat ik hem niet ken of heb ontmoet, deed het me zoveel om die mensen met verdriet te zien. Toen ik eenmaal thuis kwam, kreeg ik ook enorme hoofdpijn en mijn hoofd leek wel een waterballon. Zo zwaar en groot, niet te omschrijven, wat zo kon ontploffen. Ik werd helemaal beroerd en toen mijn kleine jongen donderdag naar school was heb ik ook echt uren geslapen overdag. Want ja, snachts slapen lukt niet. Vrijdag was mijn 2e therapie en ik was nu minder zenuwachtig. Het eerste uur was het wandeltherapie. Lekker met de groep een uur wandelen en proberen gedachtes te laten rusten. Ik heb met verschillende meiden gepraat en dat voelde aan de ene kant goed, maar omdat ik het zo zwaar heb met over gevoel praten voel ik daarna de klap ervan. Het is een deurtje die eigenlijk op een kiertje staat in mijn hoofd, die ik steeds probeer dicht te doen als ik nare gedachtes of herinneringen krijg en die door over mijn gevoel te praten steeds verder opengaat. En hoe meer ik praat, hoe verder die opengaat en hoe moeilijker deze weer dichtgaat. Na het wandelen bespreken we hoe de wandeling geweest is en we komen ook weer op het onderwerp van de vermiste jongen. Ik voel me wat ongemakkelijk, maar ik blijf toch luisteren. Daarna zijn we gaan bespreken wat iedereen gedaan heeft en wat diegene gaat doen het weekend. Vandaag heb ik mijn nagels gedaan, nadat ik en mijn kleine jongen naar zwemmen zijn gegaan. Hieronder zal ik een aantal foto's plaatsen.

#ouderschap
19Mar2017
Speelgoed zoontje gaan sorteren!
Dagelijkse dingen

Zoals elke moeder weet kunnen kinderen pas vanaf een bepaalde leeftijd alles zelf opruimen en sorteren. Sommige kinderen van 6 kunnen dit al, maar mijn zoontje onthoud alles waar hij het heeft gelaten dus sorteren bestaat nog niet in zijn woordenboek. En omdat we afgelopen maandag bij de Ikea een aantal opbergboxen hebben gekocht, was het dit weekend zover om toch maar wel zijn speelgoed te sorteren. Mijn vriend hielp mij gelukkig mee, maar ondanks dat was het nog een hele klus. We zijn begonnen met het speelgoed dat nog beneden lag, maar nog geen plekje had gekregen. Alles zat in een houten kist, die ik toendertijd zelf voor hem heb gemaakt. Maar daar heeft hij de afgelopen jaren van alles en nog wat in gegooid. Uiteindelijk hebben we spullen die hij wilde houden apart gelegd om mee naar zijn kamer te nemen. En een hele tas vol met speelgoed wat stuk was of niet meer compleet wat dus weg kan. Buiten de spullen die we weggooien en die we naar boven hebben gebracht. Hebben we ook nog een aantal spullen die ik op de weggeefhoek op Facebook heb gezet. Er hebben al mensen mee geloot, dus ik ben blij dat we daar een ander mee blij kunnen maken. Daarna zijn we naar boven gegaan. Ik wist niet goed waar te beginnen, dus ik begon maar gelijk met het grootste, zijn Playmobile. Ondertussen zocht mijn vriend een andere opbergbox uit waar ook het afgelopen jaar van alles is ingegooid door mijn kleine man. Uiteindelijke stonden we er zo voor: Na een paar uur waren we dan eindelijk klaar en alles was gesorteerd. Playmobile verdeeld over drie bakken. Grote delen, kleine delen en poppetjes en andere accessoires. Aparte bak voor zijn houten treinbaan, elektrische treinbaan, voor zijn Nerf spullen, voor auto's en vliegtuigen, hot wheels spullen en twee boxen voor overig speelgoed. Ik ben super blij met het resultaat, maar ik ben wel benieuwd hoe lang het zo gaat blijven. Ik ben benieuwd wat mijn kleine jongen ervan zal vinden. Hij komt vanavond na het eten thuis na een nachtje bij oma te hebben geslapen.   Als tip aan elke ouder die dit wilt gaan doen: zorg dat je goed uitgerust bent en duidelijk weet wat je weg kan/wilt gooien en dat je genoeg opbergboxen hebt. Op deze manier wordt alles voor jou als ouder duidelijk, maar ook voor het kind is het nu makkelijker te kiezen waar mee te spelen.

#Schrijver
12Mar2017
Hoofdstuk 2: zelfgeschreven boek
Dagelijkse dingen

Hoofdstuk 2.Het is twee dagen verder en Shelley is nog niet thuis. Johan werkt nog steeds vanuit huis om voor Sophia te zorgen. Zijn vrouw neemt haar telefoon ook niet op en hij vraagt zich af waar ze blijft. Hij besluit de politie te bellen en vertelt het wat er allemaal is gebeurd. Hij spreekt met mevrouw de Rooij, zij wordt ingezet bij zaken van vermissingen. Ze neemt het zeer serieus, omdat Shelley mogelijk psychisch niet helemaal in orde is. Mevrouw de Rooij denkt aan een postnatale depressie, maar dit moet echt worden nagekeken door een dokter. Johan geeft het kenteken door van de auto van zijn vrouw, de kenmerken van haar en de kleding, haar pyjama die ze op dat moment droeg van vertrek. Late wordt hij teruggebeld als ze nog meer informatie willen hebben. Johan gaat verder met zijn standaard ritueel van de afgelopen dagen. Zelf douchen, Sophia wassen, aankleden en eten maken voor hem en Sophia. Rick is elke ochtend al vroeg de deur uit naar school. Om 13.00 uur wordt hij teruggebeld door mevrouw de Rooij. Ze hebben de auto met kenteken gevonden bij een hotel. Ze geeft aan dat ze daar zo naartoe gaat en dat hij mee mag komen. Hij geeft aan dat hij geen oppas heeft voor de baby en dat het misschien beter is als hij niet mee gaat. Ze spreekt met Johan af dat ze belt zodra ze zijn vrouw gesproken hebben. De tijd gaat langzaam voorbij, en Johan heeft de hele tijd zijn telefoon in zijn handen. Zal alles nog wel goed met haar zijn? Als ze maar niks stoms heeft gedaan, of erger. Zichzelf iets mogelijk heeft aangedaan. Johan probeert dit uit zijn hoofd te zetten en besluit zich maar weer op het werk te richten. Sophia ligt te slapen en hoeft pas over een uur haar fruithapje te hebben. Het is 16.00 uur en Johan maakt het fruithapje klaar en geeft het daarna aan Sophia. Nog steeds geen bericht van de politie. Wat kan er nu zo lang duren? Hij besluit om maar vast boodschappen te halen en wat lekkers voor als zijn vrouw thuis komt. Misschien vrolijkt dat haar op. Johan komt thuis van de boodschappen doen en begint met het eten. Hij belt Rick op,  maar die neemt niet op. Hij begint alleen aan het avondeten en heeft Sophia in de kinderstoel naast hem. Dan is hij toch niet helemaal alleen. De dag is alweer bijna voorbij voor Sophia, denkt hij. En ze heeft haar moeder nu al een paar dagen niet gezien. Net wanneer Johan om 22.00 uur naar bed wil gaan wordt hij gebeld. “Met mevrouw de Rooij spreekt u. Uw vrouw is opgenomen bij een psychiatrische instelling in Almere-Stad. Ze had een overdosis medicijnen ingenomen, maar gelukkig waren we er op tijd bij. Uw vrouw wilt hier niet blijven en ik zou u willen verzoeken om zo snel mogelijk hierheen te komen om de papieren te tekenen dat zij hier wel moet blijven”, zegt mevrouw de Rooij serieus. Johan denkt hierover na, maar besluit er gelijk naartoe te gaan. “Prima, ik kom er zo snel mogelijk aan”, zegt Johan.Bij aankomst ziet hij twee politieagenten, mevrouw de Rooij stapt naar me toe en schud me de hand. De baby is ook mee want hij had geen oppas kunnen regelen zo snel. Hij vraagt of zij even op de baby wilt passen zodat hij bij zijn vrouw kan kijken. Shelley schrikt op als ze haar man ziet. Haar haar zit door de war, haar make-up is uitgelopen en ze draagt nog steeds de pyjama van een paar dagen eerder. Ze ruikt muf en naar zweet. Johan weet niet goed wat hij tegen haar moet zeggen dus knuffelt hij haar. Hij probeert uit te leggen dat dit voor haar nu de juiste plek is om te zijn. Hier heeft ze geen omkijken naar de baby en dan kan ze even tot rust komen. Shelley stemt hiermee in en ze vullen samen de papieren in. Johan vertelt zijn vrouw dat hij schone spullen voor haar zal brengen morgenochtend en dat vindt zij oke, al lijkt het haar niet veel te interesseren. Johan loopt weg en geeft de papieren aan de leidinggevende van de afdeling waar zijn vrouw zich bevindt. Hij plant een vervolgafspraak in voor de volgende ochtend, om te bespreken wat het plan is, hoe ze zijn vrouw willen gaan helpen en hoelang het zal duren. Deze informatie heeft hij ook nodig voor zijn werk, want de komende tijd zal hij dan nog thuis werken. Hij bedankt mevrouw de Rooij voor het oppassen op Sophia en stapt vermoeid zijn auto in en rijd naar huis. Rick is eindelijk thuis gekomen maar ligt te slapen op de bank. Johan brengt Sophia naar bed en gaat dan nog even naar beneden om Rick wakker te maken en naar bed te sturen. Dan ziet Johan iets uit zijn zak steken. Een doorzichtig zakje, met groen erin. “Het zal toch verdomme niet waar zijn”, schreeuwt Johan uit woede. Rick schrikt op en het zakje valt uit zijn broek. “Hoe kom je daaraan? Gebruik je dit zelf?:, vraagt Johan woest. “Uhh ja pap, en jij hebt er niks over te zeggen. Jullie kijken toch niet meer naar mij om, alleen nog maar naar de baby. Mama is gek geworden en niemand houdt nog rekening mee met mij. Jullie weten niet eens hoe het met mij op school gaat”, zegt Rick boos. Johan is verbaasd over de woorden die Rick uitbrengt. Is het echt zo? Hebben we ons echt niet meer met Rick beziggehouden? “Sorry”, is het enige wat Johan kan uitbrengen. “Laten we het er morgen maar over hebben, het is nu bedtijd”, zegt Johan nu rustig. “Prima’, zegt Rick en hij loopt naar boven. Johan besluit ook naar bed te gaan en sluit alles beneden af. De volgende ochtend is Rick al beneden wanneer zijn vader beneden komt met Sophia. Johan geeft aan dat hij zo eerst een gesprek heeft bij de kliniek waar mama is en dat ze daarna zullen praten. Hij vraagt of Rick even op Sophia wil passen. Rick gaat akkoord en vraagt wat hij precies allemaal moet doen. Johan maakt vast een flesje klaar die hoeft Rick dan alleen nog maar op te warmen. Om 11.00 uur gaat ze altijd even slapen in de box, dan kan je wat voor jezelf gaan doen. Ik ben rond 12.00 uur terug en dan neem ik het wel over. Johan rijdt naar de kliniek toe en ziet dat de leidinggevende al klaar staat om met hem in gesprek te gaan. “Uw vrouw heeft een goede nacht gehad en ze heeft goed doorgeslapen”, zegt ze gelijk bij binnenkomst. “Ik ben mevrouw Willemsen, de leidinggevende van de afdeling”, zegt vrouw. “Goedemorgen, Johan de Graaf, maar dat wist u natuurlijk al”, zegt Johan kalm. Ze vraagt hem mee te lopen naar haar kamer. Vanwege de hectiek van gisteren konden ze niet kennis maken. Ze vertelt dat zijn vrouw hier tussen de 2-4 maanden zal zijn. Het ligt aan haar herstel hoe snel ze naar huis mag en weer haar oude leven kan oppakken. Ze heeft een burn-out en daarop nog een postnatale depressie. Johan schrikt van de woorden en weet niet zo goed wat hij erop kan zeggen dus luistert hij alleen maar. Na het gesprek is alles uitgelegd en Johan gaat met een gerust hart weer naar huis. Hij komt thuis en ziet dat Rick met Sophia in zijn armen op de bank ligt. Hij kijkt TV en Sophia aan het slapen. Johan besluit op de andere bank te liggen en valt ook even in slaap. “Dankje jongen”, mompelt hij nog zachtjes tegen Rick. “Is goed pap, ze is leuker dan ik dacht, mijn kleine zusje”, zegt Rick. Rick besluit Sophia in de box te leggen en gaat verder tv kijken. Rick hoopt dat zijn moeder snel weer thuis is. En dat ze dan weer helemaal zichzelf is.

MEER