Rabje

Lid sinds: 06-12-2016

#rouw
09Oct2019
Terug, weer het leven in..
Rabje

Heel lang, maandenlang, had ik het plezier verloren in het leven. Doel verloren. Mijn leven was doelloos. Maar ik leefde. Ik sukkelde maar voort. Gewoon omdat ik adem haal. Gewoon omdat ik ben gespaard en hij niet. Omdat hij mij nog heeft vast gehouden vlak voor zijn eigen val. Die blauwe plekken op mijn been staan vast in mijn herinnering en op beeld. Heeft hij ervoor gezorgd dat ik niet verder ben gevallen? Heeft hij ervoor gezorgd dat ik niet een meter verder, de rivier in viel?Zal ik nu te komen overlijden, vind ik dat goed. En tot die tijd haal ik adem. En probeer ik te genieten op momenten. Haal ik het uiterste uit het moment. Want meer kan ik niet doen. Die toekomst is onbelangrijk geworden. Doelen zijn onbelangrijk geworden.Nu beland ik op een punt, een punt dat ik bijna weer terug in het leven wil staan. Ondertussen huil ik. Ik ga verder. Zonder hem. Hij is weg. Weg van deze aarde. Weg van deze wereld. Ik wil hem levend, maar het was mij niet gegund. Niemand niet gegund.Ik mag mijzelf wel gunnen dat ik weer leef. Maar ik vind het moeilijk om het mijzelf te gunnen. Maar hij heeft het mij wel gegund. Hij staat erop dat ik weer leef en alles weer op pak. Ik droom zo levendig over hem. Zo liefdevol. Zo liefdevol heb ik mij eigenlijk nog nooit gevoeld. Ik kijk in ieder geval altijd weer uit naar die dromen.Nu, sta ik weer op 't punt te gaan leven. Energie te stoppen in mijn leven. Lang heb ik de energie, de wil niet meer gehad. Maar nu, dwars door mijn tranen heen, begint het weer te borrelen. Mijzelf weer laten zien. Laten zien wie ik ben.Dit keer wil ik mijzelf weer laten zien, zonder mijzelf te bewijzen. Zonde van mijn energie geweest al die tijd. Dit keer alles van mijzelf laten zien, zonder een masker. Gewoon puur, zoals het is en zoals ik ben.Het was een lange weg, om mijn pijn, mijn boosheid, mijn angsten en alles te omarmen. Maar ik leg mij erbij neer. Ik kan niet meer. Ik vecht niet meer. Ik laat het zien.Ik wil mij niet meer anders voor doen. Ik hoef voor niemand niet anders voor te doen. Gewoon huilen en lachen met elkaar. Ik gun het mijzelf. Ik gun het mijn hart, zodat het weer heelt en zacht wordt. Want hij zit in mijn hart.Het doet nog zoveel pijn vanbinnen, maar omdat ik het mijzelf weer gun, zal het weer helen en alleen maar groter, zachter en mooier worden.Sowieso ben ik mede door de liefste mensen om mij heen, tot dit punt gekomen. Dank jullie wel💜~x~

#rouw
06Aug2019
Ik gooi mijn handdoek in de ring
Rabje

Ik ben klaar. Op. Ik wil niet meer. Ik trek het niet meer. Ik heb het geprobeerd. Alles aan gedaan om mij hoofd boven water te houden. En steeds maar weer liep ik op mijn tenen verder. Ik heb het aangegeven. Ik heb gezegd dat ik het moeilijk vond. Ik heb gezegd dat het heftig is in combinatie met mijn vroegere trauma's, trauma van pas geleden en rouw. Maar toch ben ik meegegaan, met het idee dat ik onmisbaar ben en hard nodig ben. Misschien stelde ik mij aan? Misschien kan ik dit wel? Kan ik hier doorheen? En wordt ik er wel sterker van! Maar het overheerste alles. Mijn slaap. Mijn dagelijks leven. Het betalen van de rekeningen werd teveel. Alle contacten bijhouden werd teveel. Een afspraak maken voor een apk werd teveel. Even naar de supermarkt lopen werd teveel. Even een afspraak inplannen met een vriendin werd teveel. Überhaupt ongelukkig voelen, en rouwen werd teveel. Ongelukkig voelen vanwege de heftigheid van mijn baan in combinatie met mijn geestelijke toestand momenteel was teveel. En mijn werk denkt ook gewoon te weten wat goed voor mij is. Het denkt mee wat goed voor mij zou zijn in deze situatie. Ze denken dat zij bij het goede eind hebben. Weten zij hoe het is, om je geliefde, samen bebloed en gewond, in je armen te hebben met zijn hartslag in je vingers, van zijn pols en deze voelt verdwijnen? Weten zij hoe het is, om alles op alles ingezet te hebben, om zijn leven te redden? En dat hij toch van deze aardbodem is weg genomen? Weten zij hoe boos ik ben hierom, op het leven? Weten zij hoe het is, om een lichaam zien te vinden in een land waar ze geen Engels spreken? En eindelijk na 2 en half uur hem aan te treffen in een mortuarium? Weten zij hoe het is, dat er allerlei andere trauma's van vroeger, dat ik elke dag uitgescholden, geslagen en vernederd werd, met alle emoties die erbij horen op dit moment ook opspelen? Weten zij hoe het is om rond te lopen met zoveel verdriet, schrik en ongeloof, maar geen troost kan vinden bij je eigen ouders? Weet überhaupt iemand, hoe dit allemaal is, en hoe dit voelt en hoe het is om je hoofd boven water te houden in deze vreselijk drukke, vol met verplichtingen - maatschappij? Nee...Dus daarom. Die verdomde personeelstekorten!! En geef ik nou aan dat dit teveel is, aan mijn werk, krijg ik letterlijk terug gekaatst: "Snap je wat dit teweegbrengt?" Daarom gooi ik de handdoek in de ring. Ik stop ermee. Ik stap er even uit, om tot rust te komen. Alles is mij teveel. Alles trekt teveel aan mij. Laat mij met rust...

#rouwen
26Jun2019
Emoties plaatsen.. Uhm.. Hoe dan?!
Rabje

Verdrinken in mijn emoties. Echt waar, alles komt voorbij. Verdriet, angst, boos, irritaties, blijheid, schaamte, schuldgevoel. Ik kan ze nog niet echt goed plaatsen. In een sneltreinvaart komen ze voorbij. Het voelt verstikkend. Maar wat helemaal verstikkend voelt is dat verdriet en de schrik er nog steeds in zit. En al heel lang voelt het alsof er op iedere emotie van mij een zware donkere laag omheen zit. Het randje van rouw en verwerking. Maar ik heb een paar dagen geleden ook iets anders ervaren. Een lichter gevoel. Een blij gevoel. En gelijk voelde ik mij schuldig. En toen kwam weer dat zwarte rouwrandje er bovenop. En mij kennende ben ik aan het analyseren gegaan. Zo kwam ik erachter dat ik echt goed aan het rouwen/verwerken ben. En depressie hierbij om de hoek komt kijken. Ik zit er niet in. Ik doe er alles aan om er net buiten te blijven. Credits on me :)  En wat er dus gebeurde is dat er emotie kwam dat puur is. Een blij en een lichter gevoel gaf in mijzelf. Ik heb even dat rouwrandje van mij af geduwd om even te ervaren wat het was. Iets te veel en te lang weggeduwd. Maar ik realiseer mij ook hierin dat er een tussenweg hierin bestaat. Doet mij denken wat mijn hapto therapeut zei: verdriet en alle emotie, die erbij hoort, draag je bij je in je dagelijks leven momenteel. Het voelt pijnlijk en zwaar wat je voelt. Je kunt het niet wegstoppen door bijvoorbeeld het aan de kant te schuiven en in te ruilen voor iets anders. Dus dat. Maar wel open staan voor alle het nieuwe positieve wat er nog gaat komen, tezamen met alle emoties die uiteindelijk niet meer zo pijnlijk en zwaar zullen voelen, omdat ik ze accepteer en bij mij draag. Het rouwrandje hoeft er niet meer overal bij meer te zijn lijkt mij. Ik mag eruit klimmen. Niet te extreem, maar gewoon op mijn tempo. Zo, al schrijvende wordt ik al rustig en heb ik het een beetje voor mijzelf op een rij gezet. Pfoe, heerlijk dit schrijven. 

MEER