Ingeborgenzwerm

Lid sinds: 01-01-2017

#thuiszorg
26Oct2019
Mondkapje dragen in de thuiszorg ?
Ingeborgenzwerm

Even mijn hartje luchten, van mij afschrijven, want dat brengt rust in mijn hoofd.. Wanneer ik schrijf krijg ik weer vat op alle gedachten die als een storm door mijn hoofd gaan.. Kan ik misschien mijn emoties onder woorden brengen, wat ik nu precies voel, onbegrip ? Boosheid of verdriet ? Soms vechten deze drie om de eerste plaats of zijn samen aanwezig... Mijn moeder, waarbij ik in huis woon, heeft al een aantal jaren, de long ziekten COPD... Je kunt het misschien het beste uitleggen, dat de rek langzaam aan, uit de longen verdwijnt en de long blaasjes, langzaam steeds minder goed werken, tot deze kapot gaan, en dan is er zuurstof nodig om kwaliteit van leven te behouden, maar als dat zo lang mogelijk kunnen uitstellen dan ....In totaal zijn er vier stadia, aangemerkt met Cold.. 1 tot 4  Mamma zit op dit moment in Cold 3, en proberen wij er samen alles aan te doen, om het stabiel te houden.. Na de laatste ziekenhuis opnamen, gelukkig al weer een aantal jaren geleden ! Is er thuiszorg ingeschakeld om haar in de morgen te helpen met douche en aankleden.. Ook komen zij in de avond terug om  te helpen.. Tot zo ver geen probleem, alleen is mama enorm vatbaar voor alle bacteriën en virussen die rond gaan, zeker in de wintermaanden.. Griep of verkoudheid betekend voor haar enorm ziek en mogelijkheid tot longontsteking, heftige medicijnen of mogelijk ziekenhuis opname... Juist omdat de meiden van de thuiszorg bij meer mensen thuis komen, en heel dicht bij mama komen om haar te helpen.. Hebben wij gevraagd ook via kantoor of er gezorgd kon worden voor mondkapjes.. Met heel veel moeite, zal jullie de details besparen, is het gelukt en is het met vallen en op staan,  een hele tijd goed gegaan.. En droegen zij een mond kapje.. Tot een aantal maanden geleden een paar nieuwe meiden, stage kwamen lopen en ook hier over de vloer kwamen.. Steeds netjes gevraagd of men alsjeblieft een mondkapje wilde voor doen.. Kregen vaak de vraag: Waarom dan, want ik ben niet ziek ? Netjes uitgelegd, hoe of wat betreft mama haar longziekte, vatbaarheid en het kunnen overdragen zonder ziek te zijn... Een aantal maanden geleden, klikte het totaal niet tussen een van de meiden en mama.. Kan gebeuren lijkt mij, je hoeft niet iedereen aardig te vinden, dus hebben wij dit dan ook eerlijk aangegeven, bij het kantoor.. Kort gezegd, maakte het mama zo gespannen en onrustig, dat het haar gezondheid duidelijk niet ten goede kwam.. Moet toch bespreekbaar zijn lijkt mij... Plotseling, weigerde ook een van de meiden van de avond dienst om een mondkapje, te dragen, ook niet na de uitleg waarom, haar reactie was dan heb ik het benauwd... Misschien net netjes van mij voor het eerst werd ik zo enorm boos.. Heb gezegd: Jij misschien een paar minuten,  maar mama als het mis gaat,  24 uur per dag of met zuurstof.. Toen zij bleef weigeren, heb ik haar de deur gewezen en is zij gegaan, zonder zorg te verlenen.. Heb ik gedaan die avond.. De bekende meiden, droegen de afgelopen tijd, vrijwillig gelukkig een mondkapje omdat zij op de hoogte zijn van de situatie.. Van te voren kunnen wij via de pc zien wie er komt.. Zo ook vandaag, o wat leuk A komt, lang niet gezien of gesproken.. Gezellig even bij kletsen en vragen hoe het met haar gaat ! Nu, Sorry, het was alles behalve leuk of gezellig... Want ook A wilde plotseling geen mondkapje meer dragen, was namelijk besproken in de vergadering, en alleen wanneer zij griep verschijnselen hadden, waren zij verplicht er een te dragen, hadden zij afgesproken.. Terwijl zij er zo ver ik mij kan herinneren, er eerder geen probleem mee had... Weet gewoon even niet hoe het nu verder moet ! Wat vinden jullie, mag de zorg verplicht worden om een mondkapje te dragen ? Lees graag jullie reacties, word zo moe van de strijd...  

#zelf geschreven verhaal
24Oct2019
Schrijvershotel in Benidorm deel 2D: Maanden zonder contact uitgelegd..
Ingeborgenzwerm

Vanaf het begin lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel deel ANog een paar seconden, waren wij via de begroetingen en veel betekende stiltes getuigen van de eerste ontmoeting van de twee vriendinnen, voor wij ons weer ver plaatsten naar het terras.. Ik voor mijzelf en Vincent een sigaretje aanstak, en van hem dankbaar een beker koffie aanpakten.. Veel werd er op dat moment niet gesproken, want de stilte had het al gezegd.. Maakt elk woord overbodig..Dank je wel, lieve Ingeborg, nam Vriendje het woord, terwijl Vincent mijn hand zocht onder de tafel.. Dank je wel, dat je Carina zo gelukkig hebt gemaakt.. Melde hij eenvoudig Met een heleboel liefde gedaan, vind het fijn om haar in het zonnetje te zetten, of beter gezegd om haar zo te zien stralen.. Dat mij, dat maakt ons, ook gelukkig.. Vertelde ik hem, voor ik eens diep zuchten, omdat door zijn volgende vraag, de tranen in mijn ogen op welde. Of misschien was het meer een opmerking, zo het op dat moment was.. Namelijk: Dat is toch echt een hele periode, totaal anders geweest, zeker 6 maanden tijdens onze vakantie, en nog een aantal maanden daarna.. Moet toch op zijn zachts gezegd, niet makkelijk zijn geweest.. Met een denkrimpel in mijn voorhoofd, luisterde ik naar zijn stem, naar de woorden, die zich vormde tot de zinnen, en de betekenis tot slot. Makkelijk was het zeker niet, bevestigde ik, en toch heb ik een aantal antwoorden gekregen, zijn mij dingen duidelijk geworden, die ik daar voor niet begreep.. Alleen zijn dat onderwerpen die ik het liefste, eerst met Carina zelf wil bespreken.. Begrijpelijk, mengde Leon zich voorzichtig in het gesprek.. Is het dan misschien mogelijk om een voorbeeldje te geven ? Stelde hij open en eerlijk de vraag.. Ik weet zeker dat zij mij beschermd heeft voor meneer de psychiater, heb haar een aantal malen tijdens onze gesprekken gevraagd of zij een gesprek met hem kon regelen.. Laat ik het zo formuleren: Daar is het nooit van gekomen.. Tot ik hem voor de tweede keer sprak tijdens een nieuw soort van intake gesprek, en ik besefte dat ik Carina dankbaar was.. Of dat zij een aantal keren de opmerking maakte: Wat jammer dat je niet in Noord woont. Begreep niet wat zij bedoelde. Tot ik tijdens een wandeling aan haar durfde te vragen, wat voor werk jij eigenlijk deed.. richten ik mij een moment tot Vriendje.. Heb ik je dat niet verteld, die werkt bij de zelfde organisatie als ik, alleen dan in Noord.. Was het antwoord besloot ik dit voorbeeld met een mager glimlachje op mijn gezicht.. Hoe was het dan voor je, om te weten dat zij dicht in de buurt was, je haar zo kon bellen, en er toch geen contact mogelijk was ? Vroeg Vriendje zich hard op af.. Het voelde veilig! Antwoorden ik, zonder er echt bij na te denken.. Zelfs toen via een derde persoon, aan mij te kennen was gegeven dat het team geen contact meer met mij zouden opnemen.. Liep dit voor Carina en mijzelf totaal anders, voor mij enkel positief.. Volgens mij was dat ook voor haar een goed en speciaal gevoel, bevestigde Vincent mij, om even in mijn hand te knijpen, die hij onder de tafel nog steeds vast had.. Laat ik het zo zeggen, omschrijven misschien ? Wij waren allebei op de juiste plek op het juiste moment.. Op een andere plek in het zelfde gebouw.. Een aantal keren, heb ik haar gewoon voorbij laten lopen, zien op afstand, weten dat het goed was, was genoeg.. Tot ik alle moed bij elkaar geraapt heb, naar buiten ben gelopen toen zij voorbij liep en haar naam heb geroepen.. Hoe reageerde zij dan ? Viel Joa mij vragende in de reden.. Goed.. Kwam terug mijn richting op en stond het volgende moment voor mijn neus.. Alsof er bijna geen tijd had tussen gezeten, behalve dan haar lange droom vakantie, waar over zij melde dat zij weer terug wilde, toen ik er naar vroeg... Besloot ik mijn antwoord.. Geloof dat je nu toch echt iets vergeet te vertellen, mengde Carina zich voor mij plotseling in het gesprek.. Het was namelijk vlak voor de neus van... Hoe noemde je hem ook al weer ? Meneer de psychiater, zei ik, terwijl ik oogcontact met haar zocht en wij elkaar lachende aankeken.. Het voelde goed en betekende gesloten onderwerp.. In ieder geval voor dat moment, want niemand kan ik de toekomst kijken...

#zelf geschreven verhaal
22Jun2019
Schrijvers hotel in Bendorm deel 2C : Een nieuw persoon bij de groep, een bouwsteen ?
Ingeborgenzwerm

V Vanaf het begin lezen kan via de volgende link Schrijvershotel deel ANatuurlijk hoop ik, dat ik nog een poosje hier mag blijven, misschien nog een paar maanden ! Nam Vincent opnieuw het woord.. Maar wanneer de tijd is gekomen om tijdelijk afscheid te nemen, hoop ik dat Ingeborg mijn lieve schat, mijn prinsesje, de kracht vind om verder te gaan.. Omdat zij weet, nog beter gezegd, mag voelen, dat wij nog steeds verbonden zijn met elkaar, want die liefde sterft nooit.. Met ingehouden adem luisterde ik naar zijn woorden, van vertrouwen, van zo veel liefde, dat ik zachtjes fluisterde: Dat beloof ik je, samen staan wij sterk... Wat een mooie belofte, merkte Joa zachtjes op en verbrak daar mee de stilte die was gevallen.. Dat is denk ik een juiste omschrijving van deze woorden, bevestigde Leon, terwijl hij naast haar kwam staan, en duidelijk op zijn horloge keek.. Geloof dat wij moeten opschieten, hoorde ik vriendje met een lach in zijn stem melde.. Dat klopt helemaal, nog een paar minuten, reageerde Vincent, maar dan ook wel een paar heel belangrijke minuten toch lieverd ? Betrok hij mij met deze vraag in het gesprek, waardoor ik langzaam van Ja knikte, om nadat ik even de tafel had rond gekeken, opnieuw oogcontact te maken met Carina, die mij enkel vragende aankeek.. Ik weet dat wij dit beide een heel moeilijk onderwerp vinden, dat er veel nog niet besproken is, en er nog een heleboel vragen onbeantwoord zijn gebleven.. Toch hoop ik dat wij dit voor nu even kunnen parkeren naar een ander moment ? Voor een paar seconden verscheen er een denkrimpel in haar voorhoofd, die ik zo goed herkende, voor zij nu op haar beurt, langzaam van ja knikte, voor zij antwoorden, en toch, wil ik nog wel over een aantal dingen met je praten, gewoon om het te kunnen begrijpen.. Carina, met mijn hand op mijn hart, beloof ik je dat wij dat in de komende dagen gaan doen.. Maar uit ervaring weet ik, dat daden soms meer zeggen, dan duizend woorden kunnen doen.. Dus wil ik je laten zien hoeveel ik je vertrouw, zonder al te veel beslag op je te leggen, dat je hier in Spanje niet alleen in functie bent, maar ook gewoon mens en als een vriendin.. Mede mens, in ieder geval, ging ik na een slokje water verder voor zij mij in de reden kon vallen.. Ik en ik hoop ook namens een aantal andere van de groep te spreken, wat direct door een aantal werd bevestigd, nog voor dat ik was uitgesproken.. Wat ondanks de spanningen en zenuwen die in de lucht hing, voor een glimlach zorgde..Oké dan, wat wij met zijn alle hopen is dat je helemaal jezelf kunt zijn en gelukkig.. Dat is het zelfde, ik bedoel het een kan niet zonder het andere, merkte Vriendje direct op.. Wat hem een waarschuwende blik van Carina op leverde, voor zij antwoorden: Heb best even moeten wennen, maar heb het nu best wel naar mijn zin.. Heb mij nog niet verveeld.. Mag ik je een vraag stellen Carina ? Vroeg Vincent haar, om verder te gaan, toen zij hem aankeek.. Is er een moment geweest, de afgelopen uren die je moeilijk vond of in ieder geval lastig ? Wilde niet jaloers zijn of zo, maakte mij alleen zorgen en hoopte dat alles goed ging.. Zo wel met Ingeborg als met Mascha, van daar ook dat ik met Joa ben mee gelopen naar de badkamer.. Had je eigenlijk ook wel binnen willen vragen, viel Mascha haar in de reden maar daar dacht ik pas aan toen je al weer weg was.. Geeft niet, stelde Carina haar direct gerust, dat was gewoon even jullie momentje, als vriendinnen onder elkaar en daar hoor ik of een ander dan gewoon weg niet bij.. Dat is iets wat ik jou ook zo gun, zo een momentje in de badkamer, ging ik uiterlijk rustig verder en dan bedoel ik niet met mij, of een ander van de groep.. Maar met iemand die je wat langer kent, waarbij je aan een half woord genoeg hebt, en dat het niet uit maakt of je elkaar soms misschien een half jaar niet ziet maar bij de ontmoeting is het alsof je elkaar gisteren nog gesproken hebt.. Legde ik haar uit.. Zonder er bij na te denken, trok zij de omslag doek iets dichter om haar heen.. Gaf Leon een briefje aan Vincent, zag ik vanuit mijn ooghoek.. Hij kwam direct in actie door aan Vriendje te gebaren even bij hem te komen terwijl hij de rolstoel van de rem haalde.. Nadat ook ik het briefje gelezen had, stond ik langzaam op, liep om de tafel naar Carina en stak mijn hand naar haar uit met de vraag: Ga je even met mij mee ? Geschrokken schudde zij haar hoofd en verstopten haar handen onder de tafel.. Alsjeblieft Carina, sprak ik zacht tegen haar, van dwang is nog nooit iemand gelukkig geworden, dus ook vriendschap kan niet worden afgedwongen.. Dacht dat je mij toch wel zo goed kende, om te weten dat ik dat nooit zou doen toch of toch niet ? Ja wel mompelde zij, om verstaanbaar verder te gaan: Maar twijfelde toch even, weet het gewoon even niet meer Misschien is het beter om de volgende momenten, met je hart en gevoel te beleven, in plaats van met je verstand, want soms hoef je niet alles te kunnen bedenken.. Raden ik haar voorzichtig aan, om opnieuw mijn hand naar haar uit te strekken.. Nog even raakte zij de omslagdoek aan, terwijl zij fluisterde: Een mantel van liefde, ik mag vertrouwen hebben.. Nadat zij opnieuw oogcontact had gemaakt, legde zij haar hand in de mijne en stond het volgende moment naast mij, om samen via de tuin deuren het huis in te lopen. In de gang aangekomen, stonden de andere ons op te wachten, en pakte ik een moment ook Carina haar andere hand vast met de woorden: Ik weet dat je niet van verrassingen houd, en toch zit er speciaal iemand op je te wachten in de keuken.. Als ik mij goed herinner, ging je altijd naar haar toe, meestal een lang weekend maar deze keer is zij afgereisd naar Spanje, om bij je te zijn.. De emoties die te lezen stonden op haar gezicht, wisselde zich in rap tempo af, van verbaast, naar blij, naar een groot vraagteken.. Dan kun je meteen even vragen hoe het weer in Duitsland is.. Stelde Vriendje vanuit het niets voor, ligt ten slotte niet zo ver van Nederland vandaan.. Berlijn om precies te zijn.. Je bedoelt.. Hoe dan.. Wat weet jij.. Begon zij tegen hem steeds opnieuw.. Carina.. Die antwoorden komen wel.. Viel Vincent haar nu in de reden, terwijl ik met haar de laatste stappen richting keuken deur zetten, en Joa deze al vast een stukje open zetten.. Even nog kneep ik in haar hand, voor ik mijn andere in haar rug legde en melde: Ga nu maar vlug en vergeet niet te genieten.. Wij zien je straks wel weer, en kun je ons aan haar voorstellen, als je wil.. Natuurlijk.. Bevestigde zij.. Maar.. Ik bedoel.. Stotterde zij.. Niet doen Carina, het is goed, en zo als je een paar uurtjes geleden tegen mij zei: Toe maar.. Ik loop niet weg.. Melde ik haar, om haar het volgende moment een duwtje te geven, waar door zij de keuken binnen stapten en Leon de deur achter haar sloot.. Nog een paar seconden, waren wij via de begroetingen en veel betekende stiltes getuigen van de eerste ontmoeting van de twee vriendinnen, voor wij ons weer ver plaatsten naar het terras.. Ik voor mijzelf en Vincent een sigaretje aanstak, en van hem dankbaar een beker koffie aanpakten.. Veel werd er op dat moment niet gesproken, want de stilte had het al gezegd.. Maakt elk woord overbodig... Verder lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel deel 2D

#zelf geschreven verhaal
08Jun2019
Schrijvershotel in Benidorm deel 2B: Eerlijk communiceren, nieuw begin en in liefde verbonden.
Ingeborgenzwerm

Vanaf het begin lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel deel AMaaike, ik weet niet wat ik zeggen moet, maakte Carina na een paar minuten van totale stilte opnieuw contact, om zich naar ons toe te draaien, zodat zij onze handen zachtjes kon vast pakken.. Niets, fluisterde Maaike schor, elk woord is te veel, maakt het moment kapot, en dat wil ik niet... Besloot zij met een diepe zucht.. Geloof dat je daar helemaal gelijk in hebt, nee, ik weet het zeker, bevestigde Carina haar.. Wat een mooie omslagdoek heb je om, melde Vincent voor ons beide vanuit niets, merkte ik aan de reactie... Het is heel bijzonder, toch Maaike, ging Vriendje tegen haar verder, een mantel van de liefde, vulde zij op zachte toon aan... Even een huishoudelijke mededeling, melde Leon van bij de terras deuren, wij hebben nog precies een half uur, voor het volgende onderdeel van het avond programma van start gaat... De eerste steen aan jullie bouw werk, waar van het fundament stevig genoeg is bevonden.. Richten hij zich nog een moment speciaal tot mij zelf en Vincent... Door de vragende en niet begrijpende blikken om ons heen, schoten wij samen een moment in de lach, helemaal toen Leon melde: Ik weet ook niet waarom, maar geloof werkelijk dat zij beide een bouw ondernemen zijn gestart.Dank je wel lieverd, melde ik Maaike, zelf nu niet alleen via het denken maar ook hard op, maar wil je nu even met Anquelieck mee gaan naar het tussen station, Menno en Daantje wachten daar op je... Nadat zij nog even de tafel had rond gekeken, vertrok zij zonder nog een woord te zeggen en nam ik haar plaats weer in.. Ingeborg, vroeg Carina direct mijn aandacht, om even in mijn handen te knijpen, zodat ik oog contact met haar maakte.. Weet jij misschien wat Leon bedoelt met dat bouw bedrijf ? Het klinkt mij namelijk zo vreemd in de oren.. Dat kan ik mij voor stellen, maar naast het bouwen van een huis of kantoor, bestaat er nog een andere vorm namelijk het op bouwen van mensen, antwoorden ik om verder te gaan met een voorbeeld: Misschien kun je het ook wel vergelijken met die doos of beter gezegd tas blokken, die je samen met Motormuis had meegenomen, zodat er een aantal dingen duidelijk zouden worden wat betreft de behandeling en hoe zo wel Moeders als ik zelf daar op dat moment in stonden.. Besloot ik om haar vragende aan te kijken.. Dan zijn Vriendje en ik de basis of hoe zeg je dat, o ja, het fundament.. melde zij voorzichtig, en daar willen jullie nu een bouw steen of ook een blokje aan toevoegen, alleen dan vraag ik mij oprecht af, welke naam je die dan geeft ? Vriendschap ! Viel ik haar zonder er echt over na te denken in de reden... Wil je nog van alles vragen, maar weet niet of dat veel zin heeft, want aan de andere kant heb ik heel sterk het gevoel dat ik er van zelf achter ga komen.. Ging zij verder, voor ik haar enkel bevestigde.. Dat klopt, heb al weer veel te veel gezegd, en toch wil ik je nog even bedanken voor je vertrouwen in mij, in ons, besloot ik wijzende naar Vincent en mijzelf... Denk je dat het mogelijk is, dat wij nog steeds het fundament kunnen zijn ? Vroeg Vriendje zich hard op af.. Met een denkrimpel in mijn voorhoofd, observeerde ik hem, zodat ik een moment kon nadenken over zijn vraag, terwijl hij deze probeerde uitteleggen: Juist omdat er het afgelopen half jaar, zelfs een paar maanden langer, zo veel gebeurd is, wij zijn een half jaar op reis geweest en ook daarna zijn er een aantal dingen behoorlijk mis gelopen of verkeerd gegaan.. Legde hij kort en krachtig uit.. Om mij vragende te blijven aankijken.. Geloof dat je daarin gelijk hebt, maakte Vincent duidelijk een begin, maar de meeste dingen kun je denk ik het beste omschrijven als omstandigheden van buiten af, alleen gebaseerd op het verstand.. Kwam weinig gevoel bij kijken, wanneer ik denk aan alles wat te maken heeft met de organisatie, waar jullie beide werkzaam zijn, en dan vooral denkende aan het laatste intake gesprek, begin van dit jaar, nam ik het van Vincent over.. Maar dat heeft voor mij niets te maken met jullie persoonlijk, als mens.. Dat staat los van protocollen, regeltjes en dat soort dingen, omdat ik met Carina totaal andere ervaringen heb.. Misschien heb ik mij daar wel aan vast gehouden, gewoon omdat ik die periode niet wil vergeten, in de vuilnisbak wil gooien... Want ondanks alles er om heen, heb ik er veel van geleerd... Zo ver gekomen..Natuurlijk hoop ik, dat ik nog een poosje hier mag blijven, misschien nog een paar maanden ! Nam Vincent opnieuw het woord.. Maar wanneer de tijd is gekomen om tijdelijk afscheid te nemen, hoop ik dat Ingeborg mijn lieve schat, mijn prinsesje, de kracht vind om verder te gaan.. Omdat zij weet, nog beter gezegd, mag voelen, dat wij nog steeds verbonden zijn met elkaar, want die liefde sterft nooit.. Met ingehouden adem luisterde ik naar zijn woorden, van vertrouwen, van zo veel liefde, dat ik zachtjes fluisterde: Dat beloof ik je, samen staan wij sterk...Verder lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel deel 2C 

#loslaten liefde
17Apr2019
loslaten om vast te houden.. (op een andere manier)
Ingeborgenzwerm

De afgelopen twee weken, zijn als een snel trein voorbij gevlogen.. Een aantal afspraken gehad, om de ondersteuning in gang te zetten die ik nodig heb om verder te komen, zie vorige blog voor iets meer uitleg..  Misschien zijn nog niet al mijn hulp vragen op een manier behandeld als dat ik gehoopt of verwacht had.. Kan alleen maar zeggen dat is oké, voelt goed voor dit moment.  Want juist door woorden die niet zijn uitgesproken, door iemands houding, uitdrukking op het gezicht of een enkele opmerking, heb ik zoveel antwoorden gekregen, begrijp opmerkingen of situaties stapje voor stapje nu zoveel beter... Niet alleen voor mijzelf, maar ook hoe de ander er in stond, ingewikkelder dan voor mij toen duidelijk was.. Respect ! Woorden vanuit mijn hart: Lieve Carina.. Bedankt voor het jaar samen, dat wij onder weg zijn geweest, zonder concreet doel, maar daarom niet minder belangrijk.. Wil je via deze weg, laten weten hoeveel respect ik er voor heb dat je naast mij bent blijven staan of lopen.. Nu zie ik bijna je gezicht voor mij, als een groot vraagteken, alsof je tegen mij zegt: Dat is chinees voor mij ! Wat bedoel je ? Alleen op deze vraag ga ik je hier, via deze weg, geen antwoord geven.. Op de juiste tijd voor ons allebei, wanneer dat ook mag zijn ?? (Kan niet in de toekomst kijken). Hoop ik je een keer persoonlijk te spreken, om het je uit te leggen maar zeker niet minder om je te vragen hoe je eerste lange en verre reis samen met Vriendje is gegaan ? Of het je gebracht heeft wat je er van verwachten ? of het voor herhaling vatbaar is ? Tot die tijd, dat moment, laat ik je tot op een bepaalde hoogte los, zodat ik verder kan, de nieuwe ondersteuning die op mijn pad gekomen is, een eerlijke kans te geven, zodat ik het proces in kan gaan om haar te vertrouwen, met alles wat mij dwars zit en wat ik nodig heb..  Nu ik dit schrijf aan je, breekt de zon door de wolken en moet ik denken aan het liedje dat je mij mee gaf, als een cadeau die altijd met mij mee ging: Follow the sun  Al wil ik nog zoveel aan je vertellen of met je delen, ik doe het niet.. Ik weet dat je geen gedachten kunt lezen, maar wanneer je tussen de regels door leest, weet ik dat je mij begrijpt zonder woorden. Dan zeg ik je nu gedag met de volgende zin: Ik neem geen afscheid, ik zeg: Tot Ziens... Heel veel lieve groetjes Ingeborg... Zo dat is geschreven, met mijn hart, gevoel en verstand.. Hoe nu verder hier op yoors ? De volgende blog brengt mij terug naar Spanje, in de richting van het schrijvershotel in Benidorm. Een stuk tekst, een nieuw hoofdstuk die zoveel voor mij is gaan betekenen, omdat dat het laatste is wat ik samen met Vincent heb geschreven.. Vanaf nu word het anders, hoewel ik zeker weet dat hij heel dichtbij mij is, wanneer ik verder schrijf aan ons verhaal, onze droom.. Hier onder een stukje om jullie nieuwsgierig te maken of in de stemming te komen.. Maaike, ik weet niet wat ik zeggen moet, maakte Carina na een paar minuten van totale stilte opnieuw contact, om zich naar ons toe te draaien, zodat zij onze handen zachtjes kon vast pakken.. Niets, fluisterde Maaike schor, elk woord is te veel, maakt het moment kapot, en dat wil ik niet... Besloot zij met een diepe zucht.. Geloof dat je daar helemaal gelijk in hebt, nee, ik weet het zeker, bevestigde Carina haar.. Wat een mooie omslagdoek heb je om, melde Vincent voor ons beide vanuit niets, merkte ik aan de reactie... Het is heel bijzonder, toch Maaike, ging Vriendje tegen haar verder, een mantel van de liefde, vulde zij op zachte toon aan...  

#aanwezigheid
06Apr2019
In de nacht geschreven..
Ingeborgenzwerm

          . Hier zit ik dan, achter mijn vertrouwde computer.. Moeders is al vast naar bed gegaan.. Naast mij staat een beker koude koffie en op de achter grond speelt zachtjes de on line radio..  Maar voordat ik vanuit mijn hartje kan gaan schrijven, nog even de hondjes en de kat eten gegeven.. Voor het eerst dat ik niet naar woorden hoef te zoeken, er gaan zoveel woorden, zoveel zinnen door mijn hoofd, dat ik even niet zo goed weet waar ik nu moet beginnen.. Misschien met het besef, dat ik het afgelopen half jaar, aan het vluchten ben geweest, voor mijzelf, de delen uit de zwerm, maar nog het meeste voor al mijn emoties.. Tot het punt dat ik van binnen niets meer voelde, dan een dof en verdoofd gevoel.. Nadat het vrijwilligerswerk wat ik nog steeds met veel liefde doe, helpen bij een ontmoetingsgroep voor licht dementerende mensen, veranderde van 3 dagen in de week naar 2 keer in de week ongeveer ander half uur.. Wat trouwens niets met mij te maken had of de situatie, maar eerder met de leiding gevende en mijn contact met haar.. Werd ik wel geconfronteerd met mijzelf, en diep van binnen wist en weet ik dat ik zo niet verder wil, dat ik het anders wil en dat ik daar hulp bij nodig heb.. Maar zo als het spreekwoord luid: Hulp komt zo vaak uit onverwachtse hoek.. Zo ook bij mij... Via een stichting, die in een land of het bos van alle hulpverleningsorganisaties precies of in ieder geval beter de weg weten.. De persoon heeft voor mij een paar heten kolen uit het vuur gehaald, door voor mij contact op te nemen met de organisatie of beter gezegd het team waar ook Carina deel vanuit maakt.. Of zij zelf bij hun besluit betrokken is, dat weet ik eerlijk gezegd niet.. Maar het kwam er in het kort op neer dat ik via een intake gesprek opnieuw welkom was voor hulp, alleen dan wel met andere voorwaarde en met een ander team lid.. Zo werd mij verteld dat de psychiater aanwezig moet zijn bij de intake.. Voelde direct best vreemd omdat mijn ervaring niet erg positief waren.. Ook vertelde die collega, dat Carina misschien meer voor mij kan betekenen als vriendin dan als hulpverleenster, al is het maar een keer in de maand ergens een kopje koffie drinken.. Zij besloot met de vraag hoe het stond met mijn boek, omdat ik gezegd had, daar aan te gaan werken het afgelopen half jaar, waar dus totaal niet van gekomen is.. Verre van dat zelfs.. Toen het gesprek was afgerond en de vervolg stappen waren besproken, stormde het niet alleen buiten, maar ging het bij van binnen ook behoorlijk te keer.. Van negatieve gedachten, wie ben ik, alsof iemand op mijn vriendschap zit te wachten, enz. enz. Tot bergen zien op de weg in de richting het komende intake gesprek.. Ben toen samen met de hondjes een uurtje in mijn bed gekropen, om zo goed en kwaad als het ging alles op een rijtje te zetten.. Plotseling waren daar de tranen, toen ik besefte, hoe vreselijk ik Vincent misten, want juist met hem kon ik dit soort dingen bespreken, of eigenlijk had hij het al gezien voordat ik er over begon zo goed kende hij mij echt wel.. Een moment van oogcontact zegt meer dan 1000 woorden.. Het klinkt voor sommige misschien vreemd in de oren, maar ik heb vanaf dat moment het gevoel alsof Vincent heel dicht bij mij is.. Nee, het is geen gevoel, het is een zeker weten ! Ik heb een poosje heerlijk geslapen en voelde mij bij het wakker worden anders, warm van binnen   Zonder er echt bij na te denken, stelde ik Hem in gedachten de vraag: Vincent, hoe moet ik mij nu voorbereiden op het gesprek met de psychiater erbij ? Dat soort dingen deden wij altijd samen.. Hij fluisterde het antwoord letterlijk in mijn oor: Weet je nog ons verhaal, dat je naast de vrouwelijke psychiater, ook hem "de nieuwe" wilde uitnodigen om naar Spanje te komen.. Kan alleen maar zeggen, dat ik voor het eerst, niet onrustig werd of in paniek raakte, toen ik dacht aan het schrijvershotel in Benidorm, of kan ik beter zeggen bij Joa, een mede yoorsiaan in huisNa even pauze, een sigaretje gerookte te hebben buiten, doe ik nooit binnen, hoor ik op de radio het nummer mag ik dan bij jouw van Claudia de breij, het liedje van Mascha en mij samen, alsof Vincent via de muziek wil laten weten, heb vertrouwen, blijf geloven.. Juist omdat ik dat graag wil, dwars tegen alle andere gevoelens in, sluit ik deze blog af met een you tube filmpje die ook over vriendschap gaat en die ik aan Carina heb mee gegeven als een soort cadeau vlak voor zij vertrok op wereld reis: Thank you - Best Friendschip Song EVER...

#los komen van emoties
24Feb2019
de volgende stap gezet
Ingeborgenzwerm

Na of beter gezegd tijdens het schrijven van mijn vorige blog : De eerste stap is gezet... Gebeurde er diep van binnen iets met mij, alsof er een deurtje open ging, en op een andere manier bij mijn gevoel kwam.. Die nacht heb ik veilig in mijn bedje, heel intens beleefd.. Kwam totaal bij mijn emoties, van enorme liefde wat ik nog steeds voor Vincent voel, en hopelijk nooit echt over gaat.. Maar ben ook zo boos en kwaad geweest, niet op hem, daar is eenvoudig weg geen ruimte voor in mijn hart.. Nee, ik was letterlijk woedend op de omstandigheden waar door alles tussen ons gelopen is zo als het is gegaan, maar vooral was ik boos op de ziekte...De kanker, die vooral hem, zoveel heeft ontnomen, zijn toekomst, (met of zonder mij), zijn gezondheid, en op het laatste zijn waardig leven.. Hij was een trotse man, na een zware periode, juist weer zo goed bezig, ook bezig met zijn uiterlijk, en dat bedoel ik niet op een ijdele manier, maar op een positieve manier, anders kan ik het niet omschrijven en ook dat heeft de rot ziekte hem ontnomen.. Op het moment dat ik dit schrijf, maakt het mij weer boos... Onrechtvaardig! Aan de andere kant, heeft het ons op de een of andere manier, wel weer samen gebracht, en gingen wij er zeker in het begin, samen helemaal voor.. Ik bedoel wat betreft, gericht naar de toekomst.. Toen de alternatieve behandeling leek aan te slaan, durfde wij samen te dromen en voorzichtig plannen te maken, wat dat wij samen verder wilde dat was ons wel duidelijk.. Nu is de tijd voor mij gekomen om deze toekomst dromen, langzaam aan los te gaan laten, of er in ieder geval er een andere invulling aan te geven, op welke manier dan ook.. Dit omdat er tijdens het verdere verloop van Vincent zijn ziekbed geen tijd of ruimte voor was.. Voor het eerst na het overgaan van Vincent, heb ik die nacht gehuild met tranen, die kwamen diep van binnen uit, dat het pijn deed, op mijn borst en de snikken pas stopte, lang nadat mijn tranen op waren.. Het was heftig, vermoeiend en zwaar.. Maar het was nodig, zeg ik achteraf, want er kwam een stukje rust voor in de plaats, een beetje vrede en ik heb de rest van de nacht sinds lange tijd heerlijk geslapen, zelfs dwars door de wekker heen...

MEER