Wiepie

Lid sinds: 06-01-2017

#misbruik
09Mar2019
Schuldig of niet? Leaving Neverland...
Wiepie

Al veel besproken sinds de première op het Sundance Festival, bejubeld en bekritiseerd, met voor- en tegenstanders en een vurig onderwerp voor discussie. Gisteravond was het zover, Leaving Neverland was te zien op NPO 3.  Eerlijk gezegd wist ik, ondanks vooraf gelezen recensies, niet goed wat ik kon verwachten. Zou ik inderdaad niet meer hetzelfde kunnen luisteren naar de muziek van Wacko Jacko? Was het echt zo intens en misselijkmakend als werd omschreven? Ging de koning van de pop van zijn sokkel vallen? Was het bewijs inderdaad onomstotelijk?  Of betrof de docu het verhaal van twee geldwolven. Twee volwassen mannen waarin een rancuneus kind verschuild zit. Mannen die pure verzinsels vertelden om Michael Jackson verder de grond in te trappen. Met als vaststaand feit dat MJ zichzelf niet meer kan verdedigen en ze dus ook niet kan vervolgen voor laster. Met blanco mening kon ik gaan kijken, ik had echt geen idee wat te geloven!  Het overduidelijke acteerwerk zag ik niet terug. Zowel Wade Robson als James Safechuck kwamen geloofwaardig over. Nu is over Wade Robson ook van alles terug te vinden op het web als zijnde profiteur, geldwolf, onbetrouwbaar en vreemdganger, maar dat valt ook uit te leggen vanuit de slachtofferrol. Je leeft met een voor jezelf slopende leugen, zelfdestructie is daarbij geen vreemde reactie. Voor het drugsgebruik van James Safechuck geldt hetzelfde verhaal. Dat beide mannen getraumatiseerd zijn was duidelijk, zeker gezien hun mimiek en bij James de overschakeling tussen de 'ik' vorm en de 'je, jij, hij' vorm. Distanciëren heet zoiets, afstand nemen van het gebeurde.  Dat beide mannen eerst ontkenden klonk me ook niet vreemd in de oren. Je moet de voorafgaande grooming meerekenen. En vergis je niet in de ambivalente gevoelens die dit soort zaken oproepen. Al schop je een hond nog zo hard, zo lang je voor die hond zorgt blijft het beestje naar je terugkomen. Een totaal verwrongen beeld van liefde en vriendschap. Zeker bij een intense band met je misbruiker, blijft de misbruiker ook altijd de goede rol vervullen (vader, moeder, broer, zus, oom, vriend, pleegouder etc.).  Macaulay Culkin ontkent tot op heden ten dage dat er iets is voorgevallen. Toch voldoet ook hij aan het ideale slachtoffer. Een vader die hem pushte in zijn carrière, perfectie was nog niet goed genoeg. Op jonge leeftijd terecht komen in een wereld die aan alle kanten gebaseerd is op nep. Een sterke overeenkomst zelfs met MJ wat dat betreft, wat ook weer een band smeedt. Hij gelooft zelf dat er niets ongepasts is gebeurd en ik geloof hem. Ik zou hem ook geloven als hij over jaren naar buiten komt met een heel ander verhaal overeenkomend met Wade en James.  Toch valt er ook iets te zeggen over verkeerde beweegredenen van de beide hoofdpersonen. Rancune, geld, aandacht... De homo sapiëns is niets vreemd op zulk gebied. Zelf haal ik het alleen niet uit hun lichaamstaal. Het enige wat ik zeker weet is dat Michael Jackson een rare snuiter was, wat hem gezien zijn verleden niet valt kwalijk te nemen. Dat - mocht hij al schuldig zijn - hij zijn handelen niet als verkeerd heeft gezien, maar wel degelijk wist dat het fout was. Hij heeft ooit gezegd zelf als kind misbruikt te zijn (ik dacht zelfs door zijn vader) en ook dat is bekend, slachtoffers kunnen daders worden.  Al met al zou ik hem niet zonder twijfel kunnen veroordelen of vrijpleiten. Ik kan alleen maar ontzettend veel medelijden voor hem opbrengen, want wat heeft MJ een verknipt leven gehad. Met daarnaast altijd de vraag of iemand het om hem ging of om zijn status en zijn geld.  Eigenlijk telt de documentaire drie mensen die de waarheid kennen én drie slachtoffers. Een muzikaal genie met een verknipt leven van kleins af aan en twee mannen die duidelijk ergens beschadigd zijn. En dat maakt het verhaal alleen maar tragischer... 

#7 day book challenge
07Mar2019
De 7 day book challenge - dag 3
Wiepie

Het boek wat vandaag genoemd wordt, was ooit een sinterklaascadeau van mijn ouders. De hoop dat ik me ooit op romans zou storten hadden ze opgegeven. Ze deden me mijn eerste boek uit het True Crime-genre cadeau: 'Mijn vriend de seriemoordenaar' - Ann Rule.  Het boek kan je eigenlijk in twee gedeeltes splitsen. In het eerste deel wordt Ann Rule, een true crime verslaggeefster, gevraagd zich met een reeks moorden bezig te houden die dezelfde werkwijze lijken te hebben. Het begrip seriemoordenaar was toen vrij onbekend. Naast haar schrijfwerk werkte Ann tijdens avonduren ook bij een hulplijn. Ze raakte er bevriend met één van haar collega's, Ted genaamd. Het eerste deel is het meest zakelijk beschreven. Niet op een vervelende manier, het boek leest lekker weg. Gaandeweg worden er meer details bekent over de waarschijnlijke moordenaar nadat hij op een zonnige dag tot 2x toe heeft toegeslagen bij dezelfde recreatieplas. Diverse getuigen noemden een gele Volkswagen Kever en een man op krukken of met gebroken arm die om hulp vroeg om iets in zijn auto te laden. Eén van de getuigen dacht zijn naam gehoord te hebben (juistem: Ted). Als Ann hierover hoort haalt ze Ted in gedachten aan. Hij rijdt immers ook in een gele Volkswagen Kever en heeft iets weg van de verspreide profielschets. Aan de andere kant kent ze Ted. Een charismatische, intelligente man. Hij komt zelfs bij haar over de vloer. Heeft haar notabene gerust gesteld toen ze zich zorgen maakte over haar dochter nu er een seriemoordenaar actief leek. „Ach nee Ann, haar overkomt helemaal niets!” Haar Ted, dat kan toch niet? Daar slaat de sfeer in het boek om. Steeds meer wijst erop dat het wel degelijk haar Ted betreft, maar je gelooft niet 1, 2, 3 dat een vriend of kennis daadwerkelijk de moordenaar is. Al spreekt alle informatie voor zich, dat kan gewoon niet. Het ongeloof, de vertwijfeling, de knagende onzekerheid en het ver weg klinkende alarmbelletje spatten van de bladzijdes af. Tot ze het niet langer meer kan ontkennen. Haar Ted is dé Ted. Ted Bundy. Ze blijven contact houden en het boek is dan volledig van zakelijk naar persoonlijk geswitched. Hoewel het een flink dikke pil is heb ik 'm in één ruk uitgelezen. Wel met een nacht slapen ertussen, maar zo wat elk mogelijk moment verder lezend. In de loop der jaren heeft de verzameling True Crime zich aardig uitgebreid. Van Ann Rule heb ik alle Nederlands vertaalde boeken. Eeuwig jammer dat er niet meer van haar werk is vertaald. Conclusie: een echte pageturner, op zekers een aanrader!  Voor wie geïnteresseerd is, hierbij de link naar een documentaire over Ted Bundy. Uitgebracht door en te zien op Netflix: Conversation with a killer: the Ted Bundy tapes

#maart
06Mar2019
Kind zijn
Wiepie

Mijn bijdrage aan de schrijfuitdaging door @Hans van Gemert. Te vinden via bijgevoegde link.  Schrijfuitdaging maart 2019 Lees meer Kon ik nog maar kind zijn en even terug naar toen. Toen alles nog gewoon was en ik alles nog kon doen. Verstoppertje, tikkertje spelen, hinkelen of buskruit. En iedereen mag meedoen, je afkomst maakt niet uit. Lachen om onbenullige dingen, lachen om helemaal niets. Crossen over zandpaadjes op je oude verroeste fiets. Met een gulden naar de winkel, hemel- en schatjerijk. „Mag ik een Caramac, meneer?” Of nee, ik wil dat daar, kijk! Zodra de Sint aan land kwam werd er in folders gezocht. Waarop door pap en mam bij de Bart Smit werd ingekocht. Of je spaarpot omkeren, gevuld door rapport- en zakgeld. Waarop de berg centen nauwkeurig werd uitgeteld. Met papa naar de speelgoedwinkel voor die éne barbiepop. Waarop papa nog wat bijlegde, je zakgeld reeds schoon op. Een leven zonder problemen, een heerlijk zorgeloos kind. Die er vrolijk op los leeft, bij zon, in regen, door wind. En standaard in de avond, net voor het ter bedde gaan... Nog even bij papa kruipen, veilig tegen hem aan. Je hoofd tegen zijn schouder genesteld, zoals ieder kind dat doet. Je papa die je zachtjes toefluistert: „Alles is veilig en goed.” Al raak ik de warme herinneringen van mijn leven niet meer kwijt. Het zou nog mooier wezen om even terug te gaan in de tijd. Even terug naar vroeger, ja, even terug naar toen. Met papa aan mijn zijde zorgeloos alles durven en doen.

#walraven van hall
05Mar2019
De 7 day book challenge - dag 2
Wiepie

Een tijdje terug alweer was het echt zo'n gure, koude en regenachtige avond. De perfecte avond om met een goed boek warm onder de dekens te duiken, behalve als je honden hebt... Dan pel je je op zo'n avond aan naar de omstandigheden buiten en werk je aan je stralende aureooltje door minstens een kwartier op het hondenuitlaatveld te blijven staan. Zo ook die avond... Met het verschil dat ik niet de enige gek bleek te zijn. Baasje Pip kwam enthousiast op me afgelopen, een grijns van oor tot oor. „Heb je toevallig de Wereld Draait Door gekeken vanavond?” „Nou, uhm, nee.” Enige teleurstelling op haar gezicht. Blij opperde ik dat ik altijd de herhaling kon terugkijken mits zij me kon vertellen wat er zo de moeite waard was. „Nou, er komt eindelijk een film over mijn opa uit. Barry Atsma gaat hem spelen!” Opa? Barry Atsma? Ja, mijn interesse was gewekt. Wat, waarom en hoe?! Ze is toch gewoon baas Pip? Welke bekendheid is haar opa?! „Walraven van Hall.” „Pardon, maar wie?” Walraven van Hall dus. Bankier van het verzet. Volgens de boektitel Walraven van Hall, premier van het verzet. En daarom dat ik dag 2 dit boek wil noemen. Een boek met een persoonlijk randje inmiddels. Het heeft ontzettend veel werk gekost om het boek überhaupt uit te brengen. Ondanks dat Walraven het verzet gedurende de oorlog draaiende heeft gehouden en daarmee ontelbare levens heeft gered, werd hij in plaats van verzetsheld een soort schande voor de Nederlandsche Bank. Naast verzetsdaad was het namelijk tevens de grootste succesvolle bankroof ooit in de Nederlandse historie. Waar familie en vrienden trots waren, werd hen door hogerhand verteld (de Bank) het vooral stil te houden. Trots werd vervangen door schaamte. De spanning die bij zijn verzetswerkzaamheden kwam kijken, de angst om gepakt te worden, de onzekerheid en zijn uiteindelijke executie hebben impact op de familie tot op de dag van vandaag. Met het uitkomen van - en de publiciteit rondom - de film is er veel oud zeer weer boven gekomen. Met het verschil dat ze nu wel trots mochten zijn. Verdomd moeilijk wanneer je van klein ukkie af is aangeleerd er vooral niet over te praten. Hele gesprekken heb ik met baasje Pip gehad. Walraven op zijn beurt mag trots zijn op zo'n kleindochter. Met sowieso al mijn bovenmatige interesse in de Tweede Wereldoorlog was dit boek dan ook snel op mijn lijstje gezet. Wel moet ik toegeven dat je toch anders leest wanneer het een familie betreft die je persoonlijk kent. Ik weet daardoor van de nasleep die het hele gebeuren heeft gehad en nog steeds heeft. Even hoopten we nog de ultieme kans te krijgen de Oscaruitreiking bij te mogen wonen (mijn plekje als personal assistent van baas Pip reeds geregeld) maar helaas werd de film niet de Nederlandse inzending. Daarom dat me nu als enige nog rest om het boek te promoten. Wat ik bij deze graag doe! Walraven van Hall, premier van het verzet. Lezen dus, de moeite waard! 

#luke perry
05Mar2019
Luke Perry overleden
Wiepie

Luke Perry 1966-2019 Nee, niet mijn net herontdekte crush. Mijn guilty pleasure. Mijn legale reden om Riverdale te kijken. Zeker niet nadat juist hij me vorige week confronteerde met de tragedie van het leven. Ouder worden van lijf en ledematen terwijl de psyche ernstig achterblijft. Best een tragedie zodra je je beseft dat zo'n lekker ding op televisie je kind had kunnen wezen. Tja, ik kan er niets aan doen. In mijn kop ben ik nog steeds een twintiger. Wel een mid twintiger, iets minder naïef dan met kersvers 20 jaar op de teller. Zo lang ik maar niet in de spiegel kijk kan ik mijn psyche prima voor de gek houden. Misschien omdat ik juist begin 20 chronisch ziek ben geworden. Die jaren zijn volledig aan me voorbij gegaan. Waar anderen daar meestal hun partner treffen, zich settelen en hun leven richting gaan geven, ben ik blijven steken op leven. Letterlijk leven. Het 'geniet van elke dag' leven. Nu is dat zo'n probleem niet, maar daarnaast lijd ik heel waarschijnlijk aan flinke bindingsangst. Zodra iemand me de moeite waard vindt gooi ik de deur dicht. Toedeledoki en tabé. Ongeschikt als relatiemateriaal, ten voeten uit, mijn persoon. Settelen is er dus nooit van gekomen. Waardoor ik dan wel weer ultiem en schaamteloos mag genieten van het mannelijk schoon. Door mijn achtergebleven mid twintigerbrein ook van onbereikbaar mannelijk schoon. Dean Koontz bijvoorbeeld, wijlen Heath Ledger, Johnny Depp in zijn betere jaren, Luke Perry zonder baard. Had ik net Riverdale gevonden op Netflix en voelde ik me heerlijk thuis bij Archie, Jughead, Betty en Veronica, kwam papa Archie het beeld ingelopen. Fred - zo heet het personage - met rimpels en baard. Onmiskenbaar mijn oude tienercrush. Waardoor het erop neer komt dat ik die kinders hun moeder had kunnen spelen! Bij wijze van spreken. Mocht ik een Hollywood carrière na willen jagen. Autsj, die kwam aan. Opeens voelde ik me echt middelbaar qua leeftijd. Dus oud. Had ik dat feit nog niet benoemd op Facebook, stuurde iemand me een dag later een link door. "Luke Perry getroffen door hersenbloeding" Ik grapte terug dat ik me nu, naast oud, ook nog eens op sterven na dood voelde. Niet verwachtend dat een paar dagen later het bericht van zijn overlijden bekend zou worden. Luke Perry, slechts 52 jaar oud mocht hij worden, laat een zoon en een dochter na. Tjee... May he rest in peace. 

#7 day book challenge
04Mar2019
De 7 day book challenge - dag 1
Wiepie

Net begonnen en nu al valsspelen, dat biedt kopzorgen. Sorry, ik ben typje besluiteloos, ik kan niet kiezen. Mijn eerste bijdrage aan de "7 day book challenge" wilde ik mijn eerste boek noemen wat blijvende indruk heeft gemaakt. Het positieve is dat ik het aantal terug heb weten te schroeven tot twee! Alle edities van Pinkeltje en Wipneus & Pim heb ik gemakshalve doorgestreept. 'Reis door de nacht', 'Oorlog zonder vrienden' en nog een hele lijst heb ik met pijn in mijn hart terzijde geschoven... Nu pas besef ik me hoe veel goede boeken ik in mijn jeugd al verslonden heb. En dat is dan enkel tot aan mijn 12e jaar zo ongeveer... Kiezen tussen deze twee titels kon ik niet meer, dat was te veel gevraagd aan mijn gemoedstoestand. Bovendien zijn er regels om ze af en toe licht te overschrijden, mits er geen persoonlijk leed door wordt berokkend. Dus hoppa, ik gooi de knuppel in het hoenderhok, gooi mijn kont tegen de krib en benoem gewoon twee boeken. Blijf van mijn fiets af - Gertie Evenhuis Drie verschillende verhalen die zich allen in de Tweede Wereldoorlog afspelen. Van mijn ouders gehad toen ik ongeveer 7 jaar oud was en in een ademteug uitgelezen. Mijn ouders hebben echt aan alle kanten geprobeerd me aan ander leesvoer te krijgen, maar van kleins af aan wilde ik alles lezen, horen en zien wat de Holocaust betreft. Ze besloten me toen maar een geschikt boek voor kinderen cadeau te doen en dit boek heeft nog steeds zijn plek in mijn boekenkast. Nog steeds herinner ik me vlagen uit de verhalen - over Putten hoor je nog wel eens rond 4 en 5 mei - en de duizenden vragen die ze opriepen. Ik herinner me dat ik gehuild heb bij sommige fragmenten en uiteraard was ik verliefd op een jongen uit het eerste verhaal: 'Wij waren er ook bij'. Eigenlijk zou ik het weer eens moeten lezen, maar ik ben bang dat dan de magie van toen verloren gaat. Zeker omdat het aantal gelezen boeken over het onderwerp gedurende de jaren behoorlijk is gegroeid. Mijn eerste 'oorlogsboek'. Tja, die moet genoemd worden. Bij deze! Het onzichtbare licht - Evert Hartman Hierin speelt Lenie de hoofdrol. Lenie is een gewoon meisje met een bijzondere gave, ze is helderziend. Het boek loodst je door haar angst en onzekerheid heen. Je voelt letterlijk de twijfel aan haar eigen verstand. Uiteindelijk weet ze het een plek in haar leven te geven. Naast interessant (jawel, nog zo'n rare van-kinds-af-aan-manie, de parapsychologie) is het boek ook loeispannend. Sowieso vond ik de boeken van Evert Hartman heerlijk om te lezen. Het raakte me toen hij veel te jong overleed. Naar wat ik me herinner was het verhaal deels gebaseerd op waar gebeurde feiten. Als leraar heeft hij ooit de struggles meegemaakt van een meisje die helderziend bleek. Ook dit boek staat nog steeds prominent in mijn kast, al is de omslag flink versleten en hebben mijn jaren als rookster de bladzijden vergeeld. Zodra mijn neefje toe is aan dit soort leeswaar ga ik het hem ook zeker aanraden. Eigenlijk kan ik het aan iedereen aanraden! Het mag dan wel een kinderboek zijn, het is en blijft steengoed! Hopelijk nemen jullie het me niet al te kwalijk dat ik bij het begin al de regels aan mijn laars heb gelapt. Zeven titels in even zo veel dagen zijn gewoon ondoenlijk! Mijn boekenkast is gevuld met veel meer pareltjes, om het over mijn e-reader nog niet te hebben... En dan kan ik ook nog eens niet wachten tot morgen met de omschrijving erbij. Ja, schuldig tot op het bot, ik beken, en mijn welgemeende excuses. Maar ik post het lekker toch! Misschien moet ik gewoon de challenge aanpassen...  The 365 day book challenge ;-) 

#hier ben ik
04Mar2019
Hier ben ik, aangenaam!
Wiepie

Hallo iedereen,  Nou, aangenaam dan, bij deze. Mijn naam is Wieke, Wieke Mulder, en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik al langer een profiel heb hier op yoo.rs. Helaas kwam er, onder andere door omstandigheden, weinig van om er echt iets mee te doen. Het laatste jaar echter heb ik behoorlijk van me af geschreven en meerdere mensen vonden dat ik iets met mijn schrijven moest doen.  Nu geloof ik niet direct dat mijn schrijven zo bijzonder is, maar het is een leuke bezigheid en daarom besloten mijn yoo.rs profiel toch weer nieuw leven in te blazen.  Het is nog even bezien wat en hoe ik er invulling aan ga geven, maar ik schrijf vaker over persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen. Zo ben ik professioneel paniekgestoorde. Niet de leukste professie om te beheersen (wel humoristisch zo nu en dan), maar het is wel fijn er meer begrip voor te kweken of anderen een hart onder de riem te steken. Daarnaast lopen er hier twee blaffende monsters door het huis, woon ik aan een hondenuitlaatveld welke bekend staat om een aantal rare mensen die er komen, komt er hier en daar nog wel eens een sterfgeval voor en staat me dit jaar een heftige ingreep te wachten. Genoeg voer om zo nu en dan een blog aan te wijden me dunkt.  Ook zag ik al de '7 day book challenge' staan en diverse uitdagingen qua schrijfelarij. Zaken die me zeker wel aanspreken! Vies van goede films of een fijne serie bingewatchen ben ik ook niet. Als laatste zal ik mijn vader vaak aanhalen, benoemen of de loftrompet over hem uitsteken omdat hij nu eenmaal een ontzettend fijn mens was. Hij is niet meer, na een ongelooflijk snel (en gelukkig voor hem dus kort) ziekbed eind 2017. Bloggen echter houdt hem voor mij levend en helpt mij door de moeilijke momenten heen.  Dus ja, aangenaam. Hopelijk een productieve doorstart dit keer.  #hier ben ik

#overleden missen
02Mar2019
Een nieuwe wereld
Wiepie

Bloggen, schrijven, verschillende mensen vinden dat ik er iets mee moet doen. Verschillende keren ben ik er ook mee begonnen, maar dan gebeurt er weer iets waardoor de boel stagneert en uiteindelijk stopt. Verspreid over het wereldwijde web zijn er diverse blogs van mijn hand te vinden. Wordpress, Weebly, Blogger, zelfs een periode mijn eigen domeinnaam. Die laatste werd me te prijzig, van de rest ben ik mijn inloggegevens kwijt. Wachtwoorden resetten kan niet omdat mijn toen opgegeven  e-mailadres niet meer bestaat. Dat heb je zo als je overstapt bij provider.  Dus besloot ik het via Yoors te proberen. Wellicht dit keer met meer succes. In elk geval met de mogelijkheid in te loggen. Toch was er weer de oude valkuil. Het gebeurde “iets” zette nu mijn hele wereld op z'n kop. Eigenlijk veranderde de wereld van het één op het andere moment. Van de wereld waarin ik een vader had naar de wereld waarin ik geen vader meer had. Een ademteug, een hartslag, of eigenlijk het stoppen ervan op 28 november 2017 rond 23h26. Een nieuwe wereld waarin ik me inmiddels alweer een dik jaar bevind en waar ik nog steeds geen hol aan vind... Ik mis de belletjes, de onverwachte bezoekjes, zijn humor, zijn liefde en zijn trots. Ik mis zijn gemoedelijkheid, zijn stralende persoontje, zijn aanwezigheid, ik mis hem!  Er zijn af en toe dagen dat het iets beter gaat. Dan kan ik weer lachen, soms zelfs echt genieten en afgelopen week had ik een dag waarop ik intens gelukkig was. Ik ben niet blind voor de fantastisch lieve mensen om me heen. Vrienden die goud waard zijn en waarvan mijn vader zo blij was dat ik ze had. Ook ben ik niet blind voor de mooie dingen die het leven nog steeds te bieden heeft, voor de uitdagingen en al het andere wat het leven de moeite waard maakt om voor te leven. Er is enkel een stuk glans verdwenen, het is minder stralend. Soms is het zelfs ronduit dof. De persoon bij wie ik me het meest vertrouwd voelde, die mij het beste kende en met wie ik zo wat alles kon bespreken, die is niet meer. Evenals de trouwe viervoeter die mijn wereld spoorslags veranderde (wat overigens niet wil zeggen dat ik niet van mijn hedendaagse blafkippen houd). Evenals een aantal waardevolle vrienden die té vroeg zijn gestorven.  Als ik terug mag in de tijd, dan ga ik heel graag terug naar de tijd dat Philip nog leefde, Liebrecht er nog was, Max als jonge God over het veld snuffelde, met Patricia, Liesbeth en Cora er vervroegd bij. Gemakshalve bonjour ik alle akelige sujetten dat leven uit, het voordeel van terug mogen in en bepalen hoe die tijd eruitzag. Als... Ja, dan...  Als bestaat in dit geval niet, is ronduit onmogelijk, ik zal moeten dealen met het nu. Toen ik afgelopen prachtige zomer een nacht bij +20C° op mijn stadsplateau zat, een prachtige wolkenlucht fotografeerde en er en passant een vallende ster op vast wist te leggen... Al is de wereld zo mooi niet meer, ze is nog steeds de moeite waard. En ergens hoop ik, geloof ik zelfs diep van binnen, dat al die mooie, waardevolle, geliefde en ô zo gemiste persoonlijkheden nog rondom me zijn. De vallende ster met achterliggende boodschap: „Al zie je ons niet, we zijn er wel.”  Dus gooi ik er maar weer eens een blog uit. Wie weet wat de toekomst verder nog brengt? 

#Papa
11Dec2017
2017, niet mijn jaar
Wiepie

Vrijdag 13 oktober, een telefoontje, padre ligt in het ziekenhuis met een gebroken heup. Mijn lieve papa, hoe krijgt hij het voor elkaar?! Gelukkig verloopt de operatie de volgende dag goed en zit hij er dezelfde avond kwiek bij. In tegenstelling tot zijn dochter, daar slaat de griep ongenadig toe. Een dikke week ben ik uit de roulatie. Padre wordt ondertussen over verhuisd naar een revalidatiecentrum. So far so good. Maar nee, er klopt iets niet. Wanneer ik mijn vader bezoek zit het me niet lekker. Hij is ontzettend blij me te zien en omgekeerd geldt hetzelfde. Hij heeft een paar fijne mede-revalidanten en de gezamenlijke uurtjes in de huiskamer zijn zeker niet ongezellig. Er wordt gekaart, gekletst en gelachen. Toch zie ik de twinkeling in zijn ogen minder worden, lijkt hij zijn optimisme kwijt te raken. Er is iets wat ik niet kan plaatsen en eigenlijk ga ik geen een keer met een prettig gevoel weg. Ook daar zien ze dat er iets niet klopt. De arts besluit een geriatrisch onderzoek aan te vragen. Misschien is er sprake van een licht herseninfarct? Diezelfde middag belt mijn broer. Ze hebben een hersentumor ter grootte van een tennisbal aangetroffen, vandaar ook dat hij is gevallen op die vervloekte vrijdag de 13e. De betrokken artsen zijn allen geschrokken. Dit scenario had niemand zien aankomen. Padre wordt weer opgenomen in het ziekenhuis. Voor verder onderzoek. Er is hoop! Mijn vader zelf weet het zeker, hij gaat voorlopig nog even door. Aan wilskracht en levenslust ontbreekt het hem niet. Hij is geraakt door alle aandacht en visite, hij is er ontzettend dankbaar voor. Mijn lieve papa die niemand tot last wil zijn, die altijd voor iedereen klaar staat en overal het positieve in wil zien. De hoop blijft. Ik wil die hoop ook nog niet kwijt, ik heb de hoop nodig. Al pink ik soms stiekem een traantje weg. Naast hoop voel ik ook angst. Angst voor wat komen gaat, angst om mijn vader kwijt te raken... Liever hoop ik dus en padre hoopt van harte mee. Maar dan breekt de dag van de waarheid aan, 21 november, weer een halte verder in de rollercoaster waarin we ons opeens bevinden. Slecht nieuws, heel slecht nieuws, er is gewoon niets meer aan te doen. "Dat kunnen ze wel denken..." zegt papa me "Maar dan kennen ze mij nog niet!" Oh, wat wil ik hem graag geloven! "Of is het raar om zo te denken?" Ik schud resoluut mijn hoofd. Nee, natuurlijk niet! Het is juist goed om positief te blijven. Misschien heeft hij nog gelijk ook en laat 'ie ze allemaal  een poepie ruiken. Mijn vader is onsterfelijk tot het tegendeel bewezen wordt. Dat we moeten kiezen tussen een hospice of thuiszorg doet daar niets aan af. De keuze zelf is direct gemaakt, papa komt naar huis! Hoe dan ook! Vrijdag de 24e is het zo ver, groen licht voor thuiszorg is gegeven en padre mag gehaald worden. Er is een speciaal bed afgeleverd en nog wat benodigdheden. We hebben de voorkamer op de eerste etage op een gezellige en functionele manier ingericht. Helemaal boven heeft de 24uurs-zorg een eigen slaapkamer met televisie en wifi. Padre wordt opgehaald en met ons allen helpen we hem naar binnen. Wat is hij blij om weer thuis te zijn, wat zijn wij blij dat hij weer thuis is. Zijn geboortehuis! Hij hoort thuis! We zitten enkele minuten met ons twee aan tafel, mijn hoofd ligt op zijn schouder. "Pap, je weet dat ik je ga missen hè?" "Ach, dat is helemaal niet nodig!" Verbaasd kijk ik hem aan. "Nee! Ik blijf nog wel even hoor, ik wil nog niet weg." Tranen prikken in mijn ogen. "Gelukkig maar." fluister ik terug. Als hij uiteindelijk naar boven wordt geholpen besef ik me dat we voor het laatst samen aan tafel hebben gezeten, dat hij voor het laatst beneden is geweest. Dat besef doet idioot veel pijn.  We hebben thuis nog mooie momenten. Het is fijn dat hij thuis is. We zijn niet meer gebonden aan bezoektijden. We kunnen hem een knuffel geven wanneer we willen. Hij geniet nog van een oliebol, groentesoep, een broodje paling. Alhoewel het eten hem eigenlijk niet meer smaakt. Je ziet zijn lichaam opgeven, zijn geest verre van. "Voorlopig ben ik er nog wel even. Ik wil nog een tijdje mee.", het is zijn mantra. Dinsdag 28 november is het echter op, hij kan het niet meer. Hij heeft geknokt voor wat hij waard is, hij heeft volgehouden tot het eind, maar het lichaam is op. Wat een geluk dat we bij vol verstand afscheid kunnen nemen, al gaat door alle emoties de helft langs je heen. Mijn papa, mijn maatje, mijn steunpilaar, kon ik hem maar beter toveren. Die avond rond 23h30 overlijdt hij. Zoals hij die ochtend had gezegd... " Vandaag ga ik dood." Ook dit heeft hij op pure wilskracht voor elkaar gekregen. De medici hadden verwacht dat het nog een paar dagen zou duren. Gelukkig voor mijn vader niet. Hij is nu helemaal thuis. Pap, ik mis je, maar ook voel ik me trots. Trots omdat je mijn vader bent, trots omdat je zo'n wilskracht en levenslust had, trots omdat je voor zo veel mensen zo veel hebt betekend. Ook ben ik je dankbaar. Mede door jou probeer ik het leven positief te benaderen, de lichtpuntjes te blijven zien. Je hebt me geleerd het goede in mensen te zoeken en te genieten van de kleine dingen. Je hebt onvoorwaardelijk van me gehouden en dat doe ik ook van jou. Je bent een groots mens lieve pap, zonder jou voelt het nu leeg. Bedankt voor alles lieve pap, tot ooit.  Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden

#Roken
08Aug2017
Maanden stil en dan...
Wiepie

Ja, het is erg. Maanden lang hoor je niets en opeens, voila, piep ik weer tevoorschijn. Alles met een reden uiteraard, maar erg netjes is het niet.  Het begon met het geweldige plan mijn huis eens op te knappen. Er zou nieuw laminaat gelegd worden in de hal en de slaapkamer, dus kon ik de boel net zo goed witten. Ach wat, de deuren konden er ook wel bij. Het plafond, de ramen, hop, alles onder handen. En dan, halverwege de klus zo ongeveer, vraag je je af "Waarom heb ik me niet aan het oorspronkelijke plan gehouden?" Toen zat ik al een dikke week in de verflucht, met half geschuurde deuren waar de klinken vanaf waren en verfvlekken all over the place.  Maar de moed herpakt en na 3 weken klussen was het stralend wit. De muren en het plafond althans. Wat nog een wonder mag heten nadat mijn telescoopsteel in steeds kortere stukken brak... De deuren waren crème wit en de houten balken weer in een andere teint wit. Tijd om het laminaat te (laten) leggen en dus om de boel uit te ruimen... Alle mensen, wat een rotzooi!  Allereerst zo'n 25 vuilniszakken en een verhuisdoos vol met kleding waarin ik ooit weer hoopte te passen. Verder nog zo'n 30 vuilniszakken rommel. En ik woon niet eens zo heel groot!  Toen het laminaat er uiteindelijk in lag was het al mei en werd het prachtig mooi weer. Tja, dan ga ik niet als eerste weer bloggen. Naar buiten! Zon pakken! Genieten en de vitamine B12 opbouwen! Stoppen met roken! Hô wat? Nee, dat lukt niet zo maar even. Zodoende werd, na enig inlezen, project Champix gestart. Niet dat je direct mag beginnen. Nee, je hebt nog alle tijd om te twijfelen en bij voorbaat het hele project stop te zetten. Er moet toestemming gevraagd worden bij de verzekering. Je moet op een motivatiegesprek verschijnen, alwaar ze je motivatie beetje bij beetje verminderen. En op het moment dat je denkt dat je nooit toestemming gaat krijgen - zo'n maand later - krijg je groen licht. Vervolgens begin je vol goede moed aan de Champix en zet je een stopdatum, komt er een sterfgeval tussen! Nee! Nee! Nee! Hoor je mijn wanhoop? Het slechtst denkbare moment om de sigaretten vaarwel te zeggen! In overleg de stopdatum tot na de begrafenis uitgesteld en uiteindelijk toch de knoop doorgehakt. Het lot stelt me echter op de proef, opeens zat er een aderontsteking in mijn been. Voor een paniekgestoorde staat dat gelijk aan een onmiddellijke dood en heel veel lijden. Wat lonkten die sigaretten. Wablief? Ze smeekten me hen alsnog te grijpen! Nu 2 weken verder, nog steeds rookvrij en een been wat langzaamaan opknapt. Met een weekje Denemarken in het vooruitzicht is de stress nog niet helemaal verdwenen (gaat dat been op tijd normaal doen?) - en de zin in een peuk ook nog niet helemaal - maar we houden vol.  Met hopelijk na Denemarken een nieuw begin, een frisse start. Niet rokende, met twee werkende benen in mijn opgeknapte huisje samen met mijn blafkippen. Zonder verder gedonder! Peace en vree! Zodoende mijn mediastilte. Toch ook wel weer even rustig, toch?

MEER