Luna

Lid sinds: 13-01-2017

#levensverhaal
14Jan2017
Eerste blog; mijn levensverhaal
Luna

Het blijft toch moeilijk om zo’n eerste onderwerpt te kiezen en geef nou toe, iedereen schrijft graag over zichzelf, niet? Omdat ik nog niet zeker weet waar ik in de toekomst over ga schrijven, ga ik dit een beetje algemeen houden zodat jullie mij leren kennen. Ik moet er even bij melden dat ik dit gister al helemaal af had, keurig op ‘concept opslaan’ klikte en vervolgens een error melding krijg. Dus nu zit ik om 10 uur ’s avonds, na 8 uur werken en een dutje van 2 uur, zo nauwkeurig terug te halen wat ik gister geschreven heb. Ons verhaal begint in het laatste jaar van de 20e eeuw, in een klein dorpje in de bible belt. Ik werd precies geboren op het moment dat de zon het sterrenbeeld Vissen binnenkomt. Soms vraag ik mij nog wel af of ik minder gevoelig zou zijn geweest, als ik een uurtje eerder geboren was, maar misschien is het wel beter dat we dit nooit zullen weten. Helaas krijg ik van mijn ouders niet de prachtige naam ‘Luna’. Dit is een pseudoniem omdat ik bepaalde dingen over mezelf liever geheim houd van de mensen om mij heen. Eigenlijk heb ik een vrij saaie kindertijd gehad. In ons oude dorpje gebeurt vrijwel nooit iets. Omdat de beste school in ons dorp katholiek is, word ik door mijn atheïstische ouders toch hiernaartoe gestuurd, en was daarom ook de eerste paren jaren van mijn leven christelijk. Dit duurde tot aan groep 6, want hier werd ineens besloten dat wij maar moesten gaan oefenen met aantekeningen maken tijdens de godsdiensten lessen en ik vond dit zo saai dat ik ervan af viel. Ik heb het een jaartje langer volgehouden dan mijn broer, die in groep 5 te horen kreeg van de pastoor dat Sinterklaas niet bestond. ‘Dan zal God ook wel niet bestaan,’ dacht hij toen. Ik was een vrij braaf kind, op een heleboel eigenwijze opmerkingen en vragen na. In mijn hele schoolcarrière ben ik maar 3 keer de klas uitgestuurd.   De eerste keer was nog in de kleuterklas, omdat ik volledig op eigen kracht de hefboomwerking ontdekte. Je zou denken dat zulk interesse in de natuurkunde beloond zou worden, maar mijn juf was allesbehalve belonend nadat ze zag hoe ik met een plank een wip maakte en zo de wascokrijtjes door de klas liet vliegen. Misschien is dat wel waarom ik uiteindelijk alleen biologie en scheikunde in mijn pakket heb. De tweede keer was in groep 4, omdat ik onderuitgezakt op m’n stoel zat. (haha ze zou eens moeten zien hoe ik op de bank hang terwijl ik dit typ) De derde keer was in groep 7, toen een jongen steeds Miep, van Phineas en Ferb, nadeed en ik zo hard moest lachen dat ik de les verstoorde. Voor de mensen die deze serie niet kennen, Miep was een tekenfilm figuurtje die alleen maar z’n eigen naam kon zeggen, met een hele zware stem. Ontzettend hilarisch dus, ik was hier volledig onschuldig. Naast braaf zijn, haalde ik (toen nog wel) ontzettend hoge cijfers en in groep 8 had ik een CITO-score van 550. (Wat een raar systeem toch. Waar komen de eerste 500 punten vandaan? Waarom niet gewoon 0-50? Of 1-10? Gek gedoe.) Het jaar daarna ging ik naar de eerste klas van het Atheneum. Ik denk dat het hier even belangrijk is te vertellen hoe ik eruitzag. Ik had een paarse bril met heel dun montuur, mijn haar leidde een eigen leven, net als mijn wenkbrauwen en van mode had ik nog nooit gehoord. Ik had nog steeds de bijdehante opmerkingen en hoge cijfers van de basisschool en kwam dus in aanmerking voor rol van Klassennerd™. Gelukkig was ik niet de enige en al snel was ik beste vriendinnen met een lotgenoot. Toch ging in dit jaar mijn zelfvertrouwen behoorlijk naar beneden, dus het jaar daarop waren de eigenwijze opmerkingen weg; ik zei vrijwel nooit meer iets in de klas. De tweede klas was misschien wel een van mijn slechtste jaren. Ik was altijd al een beetje een existentialist geweest, maar nu werd ik ook echt depressief. Nadat een klasgenootje een lelijke foto van mij op twitter had geplaatst, werd het me allemaal te veel en stond ik op het punt er een einde aan te maken. Hoe ik dit van plan was te doen praat ik liever niet over, maar wel kan ik vertellen dat de gedachte aan mijn opa en oma mij toen gered heeft. Op het allerlaatste moment stelde ik mij voor hoe zij op mijn begrafenis zouden staan en dit deed mij zo veel pijn dat ik koos voor het leven. Daarna ging het wel weer beter met mij, maar in de winter van de 3e klas kwam de depressie wel weer terug en nu loste ik mijn problemen op door mezelf te snijden. Gelukkig was dit ook het jaar dat ik, via een serie waar ik fan van was, mijn internet vrienden leerde kennen. Na een tijdje praatten we over veel meer dan series en zij hebben mij door deze periode heen geholpen. Ik kon (en kan nog steeds) voor alles bij ze terecht. Met deze mensen praatte ik ook over andere gevoelens, namelijk de gevoelens die ik voor meisjes had. Eindelijk accepteerde ik deze in plaats van dat ik ze wegduwde en ik realiseerde dat ik biseksueel ben. Na de onderbouw moesten we een profiel kiezen en ik ging voor Natuur en Gezondheid. Onze klas werd uit elkaar gehaald en ik had geen enkele les meer met mijn beste vriendin. Ik had nog steeds de gewoonte om nooit te praten, dus ik vormde nooit echt een band met mijn klasgenoten. Toch ging het vrij goed met me en buiten mijn klas kreeg ik wel een hecht vriendinnengroepje. Tegen de tijd dat de 5e klas begon had ik dankzij hun geleerd om weer te durven praten en nu maakte ik wel nieuwe vrienden. Ik ging dit jaar ook bij de toneelgroep en werd daar voor het eerst verliefd (misschien een leuk verhaal voor later). Dit jaar voelde als mijn gelukkigste in een lange tijd, maar aan het einde at ik zo weinig dat ik gewoon niet genoeg calorieën binnenkreeg om emoties te voelen. Ik zit nu in mijn examenjaar en wil hierna criminologie studeren. De gedachte dat ik volgend jaar in een nieuwe stad een nieuw begin kan maken houd mij op de been en ik heb veel hoop voor de toekomst. Ik zit soms nog weleens in de put en ik heb nog steeds een moeilijke relatie met eten, maar ik weet ondertussen dat ik zo veel aankan, dat ik hier ook wel weer overheen ga komen. Liefs, Luna.