Denice Willems

Lid sinds: 22-01-2017

#obstakels
01May2017
Vast aan obstakels.
Denice Willems

Vast, vast in het land dat Denice Willems heet. Vast in een stuk vel omringd met rare obstakels. Obstakels die je nodig hebt om te overleven. Het schijnt dat je via de hersens dingen gaat begrijpen. En via het hart de juiste weg weet te bewandelen. Maar wat nou als je hart niet begrijpt wat je hersens bedoelen en visa versa. Alsof iemand tijdens de tuin sproeien op de slang blijft staan en expres ervoor zorgt dat er geen water meer uit komt. Sta ik op mijn eigen tuinslang diep ergens in het lichaam dat niet meer aan de praat wilt. Expres gebeurt dat zeker niet, al ben ik wel de enige die van die slang af kan stappen. 1 simpele stap zal je denken en je bent al richting de goede weg. Maar wat als er voor die stap 100 spijkers liggen, achter die ene stap de glassplinters nog te zien zijn en aan beide kanten een ravijn waar je bijna in valt. Hoe kan die ene stap dan toch zo simpel zijn. Ik zie met die ronde dingen die voor in mijn hoofd zijn gezet de zon niet meer. En met dat wat je mond heet heb ik al in geen maanden meer een echte lach gezien. Het lichaam waarin ik zit verwikkelt begint de vorm van Quasimodo aan te nemen. Mijn benen willen niet meer vooruit en liggen liever op de bank na de zoveelste herhaling van Catfish te kijken. Natuurlijk, ik moet eruit. Ik ga er ook uit. Strand, bos, de stad, de gemeente. Ik heb namelijk een geweldige vrouw en een schat van een hond. Die wel de energie hebben om eruit te gaan, ik pas me aan voor hen. Uit liefde. En als ik er eenmaal uit ben is het ook echt wel lekker en vraag ik me af waarom ik toch zo bazel. Ik WIL werken en dat brein weer laten werken, mijn benen weer aan de praat krijgen en vol passie ergens mee bezig zijn. Om vervolgens avonds op de bank naast mijn vrouw te ploffen met een voldaan gevoel. Vol hoop stuur ik de aankomende 3 dagen weer 30 sollicitaties eruit. Maar al snel val je weer net zo hard terug. Afwijzing na afwijzing. Gekluisterd aan de bank want je hebt geen geld, je vrienden werken wel dus die hebben geen tijd. Ja je hond uitlaten 3x op een dag… maar na dat in je eentje 100 keer gedaan te hebben loop ik Weer als Quasimodo geslenterd door de straten. Die ene woensdag in de week op het gemeentehuis, ik vind het verschrikkelijk. Maar toch als ik er ben geweest voel ik me goed, ik ben er uit geweest en heb andere gezichten gezien. Voor twee weken geleden had ik zelfs hoop. Een job hunter zou zo gezegd werk voor me hebben. Ze maakte me razend enthousiast. Ik zei haar al, zonder diploma nemen ze mij niet aan bij het KDV. Maar zij verzekerde mij dat zij dat voor me kon regelen. Helaas had ik het goed, ze konden niks voor me betekenen. Ik zag mezelf voor me als dat eenkoorntje van Ice Age. Die helemaal naar boven is geklommen. Zijn stinkende best deed en niet opgaf. Hij had zijn nootje bijna in handen. En dan… pieeeeeewwwww… Viel die weer regelrecht naar beneden. En kon hij opzoek naar zijn nieuwe nootje. Ik hoef niet te praten met iemand, Been there, Done that, was me zeker niet bevallen. Mijn praatpaal is de laptop. En zijn jullie die dit lezen. En waarschijnlijk allemaal met een zelfde soort antwoord komen. Maar dat geeft niet, ik heb even van mij af kunnen schrijven. En dan gaan we weer proberen de dag door te komen. Voor mijn vriendin, mijn hondenbeest, mijn familie maar vooral… voor mijzelf !En zij helpen mij hier goed doorheen, door er voor me te zijn. Nu moet ik er alleen nog voor mezelf zijn.

#donor
05Feb2017
Two Moms One Wish
Denice Willems

Een paar jaar verder, een heel leven van 26 jaar achter ons. Is het tijd om onze grootste droom na te jagen.We zijn zielsgelukkig samen... en met mijn 2 jarige nichtje die iedere dinsdag op woensdag en af en toe het weekend bij ons is. Mijn broer en zijn vrouw zijn sinds vorig jaar uit elkaar. Moeder is van de aardbodem verdwenen en mijn moeder en ik helpen mijn broer met de opvoeding wanneer hij werkt. Zij betekend echt de wereld voor me. Maar ze laat me ook zien dat ik graag een eigen kindje wil. Die ik niet na 2 dagen terug hoef te geven aan haar papa. Soms is het frustrerend. Gina is mijn vriendin. Ook zij is 26 jaar. Maar is voor mij al getrouwd geweest.En druk bezig geweest met een volledig gezin starten.Ik mag het niet zeggen want het klinkt misschien heel lelijk. Toch ben ik blij dat de ex-vrouw van mijn vriendin niet zwanger raakte. Ik zou Gina nemen zoals ze is en als dat met een stiefkind was geweest was dat ook prima geweest.Maar dan zou niks meer de eerste keer zijn voor Gina. Met mij samen. Ze had al samen gewoond is immers al getrouwd geweest. En had dan ook nog eens al kinderen gehad.  Ik ben blij dat ik dit bijzondere moment met haar samen kan gaan doen en dat dit voor ons beiden de eerste keer is.Het is niet zomaar iets. En het is ook echt niet makkelijk.We zijn ons nu al een aantal weken aan het oriënteren. Hebben meerdere documentaires bekeken en bladen gelezen.We zijn erachter gekomen een donor te willen die we leren kennen. Dus niet anoniem via een bank.Het is voor ons belangrijk dat onze kinderen ten aller tijden contact kunnen opnemen met hen vader.We willen dan ook beiden een kindje van dezelfde donor. Zodat het altijd broers/zussen zijn.Ik vertel en typ dit nu allemaal zo in 1 ademhaling. En ik praat er heel erg makkelijk over.Maar ik vind het heel erg lastig. Een bekende vraag je niet. Dat is ongemakkelijk en vaak hebben die zelf een grote kinderwens.Een vreemde man vragen is helemaal raar. Dus dan moet je via sites opzoek gaan naar een man die zijn DNA wilt achterlaten maar het niet wilt opvoeden.Nou ga maar eens naar zo'n site. Daar zitten duizenden lesbische stellen en vrouwen alleen die azen op die ene donor die zich dan weer aanmeld.Het is net uitverkoop op de dag dat het salaris is gestort  en alle vrouwen de koopjes uit de ander z'n handen rukt. Je grijpt altijd mis.We zitten op betaalde sites, openbare sites... overal. Er bestaat nu ook zoiets als Speed daten voor een donor.Het werkt hetzelfde als gewoon speed daten alleen dan zonder de liefde voor de man haha.Ook daar hebben we al 2x voor mis gegrepen. Steeds als we kaartjes ervoor wilde bestellen waren er al tig vrouwen ons voor geweest en was het weer uitverkocht.Super ruk dus. Super oneerlijk dat iedere gek maar ouder kan worden.En wij als twee gediplomeerde verantwoorde vrouwen talloze wegen door moeten.Duimen jullie voor ons mee dat we een leuke man tegen het lijf lopen die onze kinderwens in vervulling laat gaan.En geen griezel die ons wel even wilt laten zien dat een man ons wel kan omturnen naar straight en met hem een kind kan krijgen.

#solliciteren
23Jan2017
Hell voor iedere sollicitant van mijn kant.
Denice Willems

Zal ik me eerst eens even voorstellen. Mijn naam is Denice en ik ben 26 jaar. De leeftijd dat je al snel voor van alles te oud bent. Maar nog steeds overal je id-kaart moet laten zien omdat je er uitziet als 16. Ik heb gestudeerd voor helpende welzijn. En daarna als pedagogisch medewerker. Tijdens mijn studie als helpende welzijner liep ik stage op een kinderdagverblijf. Toen ik eenmaal PW ging doen mocht ik daar mijn stage omzetten in werkend leren. Zo heb ik er in totaal 2 jaar stage gelopen en 3 jaar gewerkt.Maar zo stom als ik was, ik verhuisde voor de liefde en stopte met mijn opleiding. Die nog maar een half jaartje zou duren. Heeeeeel stom ik weet het.Daarna heb ik een carrière switch gedaan als Telefoniste/receptioniste. En dat beviel me eigenlijk wel heel erg goed. Dus daar ben ik ook een aantal jaar gebleven. Ze moesten alleen gaan bezuinigen en ze konden me niet mee de uren bieden die ik nodig had.Nu ben ik inmiddels "volwassen". Ik heb een serieuze relatie. Ik woon half samen. Half ? Ja half. Want ik kan geen werk vinden. We willen graag kindjes we willen zoveel. Maar je kan zo weinig zonder geld.Nou solliciteer ik me rot. Ik zit nu 3 maanden thuis en ik kan je vertellen. na 3 maanden ben je niet meer zo kieskeurig. Het gaat meer zo van.. Ja doe mij die maar.Maar ik ben te oud voor een supermarkt. Ik heb geen ervaring in een kledingwinkel. In een magazijn hebben ze genoeg mensen en zelfs bij de post hebben ze me niet nodig. Ik heb al een sollicitatie of 20 achter de rug.Eindelijk! Ik had beet. Als gastouder bij de mensen zelf thuis. Via de mail klonk alles heel erg goed en gezellig.Maar iedereen kijkt tegenwoordig natuurlijk eerst op facebook naar iemand. Nu is mijn facebook zodanig vergrendeld dat buitenstaanders alleen mijn profiel foto's kunnen zien. Waar ik er keurig netjes en gezellig op uit zie. Nu wilt dat niet zeggen dat ik dat in het dagelijks leven niet ben. Integendeel! Ik ben ook heel keurig en netjes en vind mezelf aardig gezellig. Maar op dit meisje van 26 die eruit ziet als 16 zitten zo'n om en nabij 30 tattoos. Die je overigens NIET ziet als ik gewoon lange mouwen aan heb.De mensen waar je op gesprek komt vragen eerst hoezo je naar Den Haag wilt verhuizen. Je verteld ze dat het is om de liefde. Dan hopen ze dat het niet een prille relatie is. Dus een beetje ongemakkelijk vragen ze of ik wel echt een serieuze relatie heb met mijn vriend.*PIEEEEEP* kortsluiting. Ze waren net van de schok bekomen dat ik onder de tattoos zit. Hoe ga ik subtiel brengen dat ik de prachtigste vrouw van het hele universum heb. In plaats van in hen ogen een prins op het witte paard die aan mijn zijde hoort.Ik bedoel we leven in 2017 maar 80% van de bevolking is echt niet zo open minded als wij hopen. De ene keer reageer ik dat de relatie meer dan goed is en de andere keer vertel ik ze dat ik geen vriend maar een vriendin heb. Wanneer ik vertel dat de relatie goed is. Krijg ik vaak te horen dat het een prettig gesprek was. En als ik lange mouwen aan hou (die ik standaard met een gesprek al aan doe, maar 9 van de 10 keer vragen ze of ik tattoos heb) ik voor een tweede gesprek mag terug komen.Wanneer ik vertel dat ik een vriendin heb. Sluiten ze af dat het een fijn gesprek was. Ik krijg een hand.En nog voordat ik mijn voordeur binnenloop heb ik een email met een spijtig woordje dat mijn CV toch niet aansluit met wat zij graag willen. Of je hoort gewoon helemaal nooit meer wat.Dat is ook als ze niet vragen of je een relatie of iets dergelijks hebt. Tegenwoordig krijg je gewoon zo'n onpersoonlijk mogelijk emailtje, waarvan je weet dat de naam van Pieter Klaassen die voor mij was met zijn sollicitatie eraf is geknipt en ze Denice Willems voor het gemak even hebben geplakt, dat je CV niet aansluit op wat zij zoeken. En  ik wil echt niet zeggen dat ze overal rascistische zijn hoor! Absoluut niet. Maar wanneer ze dat niet zijn ben ik of te oud of ik heb geen ervaring voor de des betreffende vacature. Maar vertel me. HOE kan ik dan ooit ervaring op doen? Ik ben nu 26. Ik wil graag een toekomst. Ik wil graag mijn vriendin mijn vrouw maken en ik wil graag dat wij als twee trotse moeders onze kinderen kunnen gaan baren en liefdevol kunnen opvoeden.Ik wil een gezin een mooi huis en een baan waar ik me ook prettig voelt.  Alles wat jij ook wilt.Ik ben als niemand anders een mens van vlees en bloed. Ik ben sociaal, collegiaal, behulpzaam en ik wil graag werken voor mijn geld.Dus waarom... waarom is een leeftijd, tattoos en homoseksualiteit toch nog steeds zo'n taboe?!