Bloggerda

Lid sinds: 21-02-2017

#Stoppen
06Sep2017
Laatste deel van de stoppen met roken dagboeken.
Bloggerda

Lees meer Mijn stoppen met roken dagboek Dagboek stoppen met roken, dag 2 en 3. Dagboek stoppen met roken, dag 4 en 5 Dagboek stoppen met roken, dag 6 t/m dag 9 Dagboek stoppen met roken, dag 10 tot en met 16 Dagboek stoppen met roken, de eerste drie weken.          Vandaag de laatste deel van mijn serie dagboeken stoppen met roken. Ik had verteld dat ik aan het minderen was met de Champix maar mijn bloeddruk bleef toch wat door stijgen en ik had wat last van een op hol slaand hart. Ik ben na een week gehalveerd te zijn, nu helemaal gestopt met de Champix. “Mijn coach” was ook weer terug van vakantie en die belde me. Maandag. Nou werkelijk, ze zei toch dingen, alles wat ze juist niet tegen me gezegd had, en ik graag had geweten, daar zei ze op: Oh, ik dacht dat ik je dat wel verteld had. ·        Ze had niet verteld dat als je nog niet door je eigen risico heen bent, je de Champix zelf moet betalen. ·        Ze had niet verteld dat er een vervanger voor haar was, tijdens haar vakantie. ·        Ze had niet verteld dat als je stopt, je de volgende zendingen stop moet zetten want anders blijft de Nationale Apotheek zenden en je kunt betalen. ·        Mijn bloeddruk moet zeer regelmatig gecontroleerd worden omdat ik een hersenbloeding heb gehad. ·        Er komt geen afspraak meer omdat ik “het zelf wel kan?” ·        Ik moest maar kijken of ik vriendinnen had die gingen stoppen met roken, kon ik de overige Champix wel aan hen geven/ verkopen. WAT??????? Een verpleegkundige die zegt dat je medicijnen aan anderen moet geven??? Regel 1 in de verpleegkunde: Never nooit medicijnen doorgeven. Ik heb dus geen goede ervaringen met de coach en gelukkig zijn mijn man en ik beiden verpleegkundige en herkennen dus ook symptomen. Daarom nu ook helemaal gestopt. Ook heb ik zelf een bloeddrukmeter in huis  maar een leek is mooi klaar met zo’n coach. Het is dus nu helemaal klaar en wat ben ik blij dat ik van alle medicijnen af ben, ja, de verslavingsmedicijnen dan hè. Je kunt je er geen voorstelling van maken hoe blij ik daarmee ben. ·        Weer een nieuwe fase in mijn leven ·        Ik ben met mijn gewicht bezig, wat heel goed gaat. ·        Ik ben aan het sporten wat heel erg leuk is. Dus; Mission completed Dank voor het lezen van mijn dagboeken hoor. Vlindertje, bedankt voor de foto van de header. https://yoo.rs/useroverview/13764/vlindertje73

#Dagboek
30Aug2017
Dagboek stoppen met roken, de eerste drie weken.
Bloggerda

        Het gaat nog steeds wonderbaarlijk goed zonder roken. Ik ben nu krap aan 3 weken van het roken af en er zit vrijdag 150 euro in de pot. Ik ben zondag gaan minderen met Champix. Ik slikte 2x daags 1 mg en ik zit nu op 1x daags 1 mg. Ik sliep de laatste twee jaar, en zeker het laatste jaar heel goed maar nu lig ik iedere nacht tot een uur of half 4 wakker. In de bijsluiter staat dat het een bijwerking van de Champix is en na een paar dagen minderen, lukte het slapen de afgelopen nacht weer. Mijn plan is om twee weken door te gaan met 1 mg,  dan 2 weken met 0,5 mg en dan stoppen. Eind september ben ik dan van alles af. Vanmorgen echter kwam de nieuwe zending pillen en dat had ik niet verwacht, dat het automatisch ging. Ik heb de coach gebeld, zij de nationale apotheek en ze nemen het niet terug. Ik moet dus weer betalen. Ik had gezegd dat het vergoed wordt hè, weten jullie nog? Nou, alleen als je door je eigen risico heen bent, wat baal ik daar van. Nu moest ik 92 euro betalen voor de eerste lading pillen. Ben benieuwd wat dit kost, ongeveer het zelfde denk ik. Nu kan iedereen gaan roepen dat je ook veel geld aan roken kwijt bent en ja, dat is waar, helemaal waar maar ik mag wel balen. Ik vind het wel een hoop geld, hoe krom het ook is. Maar om mijn eigen positieve zelf weer teruggevonden te hebben: Het gaat geweldig zonder roken. Zelfs al zou ik een keer trek krijgen, ik koop ze niet, ik biets ze niet, voor geen goud. Voor geen goud wil ik terug in de verslaving en roken zal ik niet meer doen, veel te blij dat ik zo lekker ruik, mijn tanden wit blijven, mijn conditie nu al iets beter is, enzovoort. Ik ben nog steeds een blije niet- roker.  

#Uitdaging
30Aug2017
Sarakina, in ere hersteld ( Zomer Uitdaging Mygirlylife )
Bloggerda

        Het was een heerlijke avond, er stond bijna geen wind en we liepen hand in hand op het strand van Laganas.  We waren eerste een eind gaan rijden, we dronken een goed glas Retsina bij de ouders van Yorgos en nu wandelen we hier op het strand. “Wat hebben we het goed hè, Agapi mou?” Ik glimlach om zijn lieve woorden, na al die jaren noemt hij me nog steeds zijn lieveling en dan word ik iedere keer als hij dat zegt, weer meer verliefd op hem. Kan dat wel? Kun je nog verliefder dan verliefd zijn, ook al ben je al tientallen jaren bij elkaar? Toch wel, want we zijn beiden nog zo gek op elkaar. “ ’s Agapo, mijn schat, ik hou van je”, zeg ik teder tegen hem en we kussen elkaar innig. We lopen verder op het strand en denken terug aan het moment van onze ontmoeting. Ik was op vakantie op Zakynthos, samen met mijn zus en de laatste week gingen we naar Sarakina, een mooi dorp maar ook een heel goed restaurant. We waren er met een gele bus naar toe gegaan, die bus was speciaal voor de toeristen die naar Sarakina gingen. Er was ook een landhuis, daar zijn we even naar toe gelopen en ik werd op slag verliefd op dat huis. Nou ja, huis, het was bijna een ruïne en dat is gekomen, hoorden we omdat er in 1953 een enorme aardbeving is geweest op Zakynthos en het prachtige huis was ten onder gegaan. Bij dat huis, stond een groepje mannen druk te praten en één van die mannen……was zo’n monsterlijk mooie man, ik kon mijn ogen er niet van af houden. We liepen naar het huis en keken door de ramen, wat een uitzicht, schitterend, oh wat zou ik hier graag willen wonen, dacht ik. Die mooie man kwam naar ons toe en vroeg in het Engels wat we ervan vonden maar ik stotterde alleen maar en mijn zus zei dat we het een prachtig huis vonden. Toen vertelde Yorgos, zo bleek hij te heten, dat hij het gekocht had en hij ging het opknappen en weer bewoonbaar maken. Ik stond met de mond vol tanden want ik was op slag verliefd geworden op Yorgos. Hij keek mij ook zo lief aan met zijn prachtige bruine, bijna zwarte ogen. Maar we gingen weer want we zouden uit eten gaan naar het goede restaurant in dat mooie dorp Sarakina. Bijna een week later gingen we weer naar huis en ik had erg veel heimwee naar Yorgos. Zodra ik de kan kreeg op mijn werk, nam ik twee weken vrij en vloog weer naar hem toe. Het was spannend want wie zegt dat hij ook zo gek op mij was? Ik was zo onzeker, niet normaal en op een dag stond ik weer voor het huis in Sarakina en wat een geluk, hij was er ook. Hij zag me en riep me zelfs bij de naam: ”Patty, You”re back”! en hij rende naar me toe en we kusten of ons leven er van af hing. Nu wonen we in ons prachtige huis, al jaren en het is een waar kasteel geworden. Het huis heet Sarakina en alle liefde die we in ons hebben, straalt ook van ons huis af. “Waar denk je aan Agapi Mou”? “Aan jou schat en aan ons drietjes”. Ik zie dat Yorgos blij naar me kijkt, op het strand en ineens staat hij stokstijf stil. “Aan ons drietjes?” Hij kijkt ongelofelijk, onzeker, blij……”Is het waar?” gilt hij dan en ik roep alleen maar: “nè, agapi, nè”, Ja, liefje, ja!!! Ik ben zwanger en dan is zijn liefde niet te stuiten en blijven we staan in elkaars armen in een diepe, innige, langdurige kus. https://yoo.rs/mygirlylife/blog/yoors-uitdaging-zomer-verhaal-1503758842.html?Ysid=38855         Foto Header: De echte Sarakina, verwoest door de aardbeving in 1953.

#Uitdaging
29Aug2017
Op het randje van de dood ( Augustus uitdaging )
Bloggerda

        De wind waait hard tegen het raam en komt door alle kieren. Het is stikdonker. Ik doe mijn ogen open en merk dat ze zo zwaar zijn. Ik zie bijna niks, hoe kan dat nou? Waarom heb ik het zo koud? Waar ben ik???? Als ik door mijn ogen wil wrijven, merk ik dat het niet gaat. Mijn handen zitten vast? Ik word bang en probeer te roepen maar mijn keel lijkt dicht, er komt geen geluid uit. Ineens hoor ik iets, voetstappen en ook stemmen. Nogmaals probeer ik te roepen en nog steeds weinig geluid. Ik heb dorst. Dan opeens komt er een fel licht naar binnen en ik knijp mijn ogen dicht. Zo fel is de zon die op me schijnt. “Aha, Doornroosje is wakker”, zegt een vrouw maar ik zie alleen contouren. “Ze is wakker Job”, zegt de vrouw en ik denk: Wie is Job? Wie is die vrouw? EN WIE BEN IK?? Ik weet niet waar ik ben en ik weet al helemaal niet wie ik ben? Ik ben zo bang en voel dat ik zit te trillen. “Zit niet zo schaapachtig te kijken, trut”, roept de vrouw en ze schopt me tegen de benen aan wat pijn doet en ik wordt nog banger. Dan gaat de man die Job heet, naast me zitten en zegt: “Zo liefje, wordt het geen tijd om te praten? Ga je ons op deze laatste dag vertellen waar we jouw lieve mannetje kunnen vinden?” “Dorst”, zeg ik piepend en zowaar, er wordt een flesje water tegen mijn mond gezet en gulzig drink ik. “Nou, schiet op, het is vandaag je laatste dag, als je niet praat, gaan wij weg en jij gaat dood van de honger.” De vrouw geeft me nog een paar trappen en ik krimp in van de pijn, en dan roept Job: “Kom op Karin, niet zo hard”, Karin begint hard te lachen:” Schiet op, bitch”. “Ik heb geen man, ik weet niet wie ik ben en wat doe ik hier?” roep ik huilend. Beiden schateren het nu uit en dan beginnen ze me allebeide te slaan en te schoppen en ik huil en huil maar kan ze niet helpen. Ik raak in paniek!! De man is het zo te zien zo zat en begint me te wurgen, ik krijg geen lucht en hij knijpt nog harder. Dan stopt hij en ik was bang dat ik dood ging, zo benauwd was ik. Ik hoest en proest en dan roept de man: “Zeg op, laatste kans, waar is jouw man?” Ik schud nee en weer wurgt de man mij, net op het moment dat ik denk dat ik dood ga, hoor ik een knal en nog één en het wordt een seconde doodstil. Ik zie de lichamen van Job en Karin op de grond liggen en ik zie politie en dan komt er een man naar me toe en omhelst me: “Liefje, je leeft nog, je leeft nog, oh schat, wat was ik bang je te verliezen, oh lieverd, gaat het wel met je, ben je oké”? “Wie ben jij?” en ik zie dat de lach van zijn gezicht gaat en ontsteltenis staat in zijn ogen te lezen. Augustus uitdaging:  https://yoo.rs/vlindertje73/blog/augustus-uitdaging-1501581654.html?Ysid=38855  

#Microdosering
23Aug2017
Microdosering, Drugs ( Ik maak me zorgen )
Bloggerda

         Er is een nieuwe trend uit, hoe kan het ook anders, Amerika, naar ons overgewaaid. Het is het innemen van een nauwelijks waarneembare dosis van hallucinogeen middel. Je snapt het al, een middel waar je hallucinaties mee kunt oproepen. Dus je neemt nu geen koffie meer om wakker te worden, je staat niet even onder een koele douche om de luikjes te openen maar je neemt een heel klein beetje drugs. Zodat je op alle vlakken beter kunt presteren. Ik maak me ernstig zorgen en weet je wat gek is? Het verbaasd me niet eens. We moeten nu en snel Deze maatschappij en alle mensen die op onze aardbol leven, moeten een heleboel en ook graag een beetje snel. Ik heb het al eerder gezegd, dat ik me zorgen maak over onze jeugd. Buiten spelen is er al bijna niet meer bij en hun hoofd en ook nek, wordt ziek van de tablet, Android , laptop enzovoort. Ik dacht : Ik zou ze wel eens willen zien over 20 jaar, kijken hoe ze vooral psychisch functioneren. Maar ik heb het blijkbaar veel te ruim geschat want de mensen kunnen nu al niet meer werken zonder drugs. Wat is de werking van deze drugs ·        Tijdens schrijven kom je eerder tot de kern van het verhaal ·        Je legt verbanden die je normaal niet ziet ·        Je hebt meer zelfcompassie ( dat is dat je niet veroordelend naar jezelf kijkt ) ·        Je kunt er beter van slapen ·        Je bent kalmer, ·        Geconcentreerder, ·        Scherper. Het lijkt er dus op dat het geweldig is voor ons en dat, als je dit middel neemt, je hoge prestaties kunt leveren. Ik denk dan altijd na bij zoiets en denk dan: stel, op je werk nemen mensen het en presteren goed. Jij wilt dat spul niet nemen en presteert dus minder en ja hoor, daar is ie weer, ik lig er weer uit. Ik presteer te weinig en deze wereld draait om presteren. Hier gaat het dan naar toe? Is dit de bedoeling? Ik vind het vreselijk en ik ben bang, voor de mensen die in zo’n maatschappij moeten leven. Wat zit er in die microdosering drugs Heel populair is LSD en Paddo’s en verder heb je nog Iboga, Mescaline en DMT. Het zegt me allemaal niks die drugs alleen de bovenste ken ik. Maar het zijn allemaal geestverruimers natuurlijk. In Nederland zijn de Truffels legaal voor microdosering. Je neemt er 10% van de normale dosering en dat is dan ongeveer 1 gram. Als leek denk ik dan dat een gram veel is maar dat zal dan wel niet. Het Trimbos instituut Het Trimbosinstituut zegt dat het niet verslavend is omdat je er zo weinig van neemt maar als je de voordelen merkt en je presteert beter, dat is dan toch ook verslavend? Lijkt mij wel want dat wil je dan toch iedere dag? En graag ook nog bij het uitgaan? Wel zegt het instituut dat het niet ongevaarlijk is en dat het uitermate vervelend kan uitpakken. Ik zou dus maar uitkijken.   Zorgen Nogmaals, ik maak me ernstig zorgen over de toekomst van ons mensen. Ik hoop dat die trend toch niet inslaat maar ach, het zal wel en anders zoeken ze wel weer iets anders wat geestverruimend en prestatiegericht werkt. Wat een wereld, ik hou mijn hart vast.   Foto: Pixabay Bron: Psychologie Magazine, nummer 9- 2017, Lieke Sniekers. Wil je ook lid worden van Yoors? Het is gratis en het is erg leuk, kom erbij. https://www.yoo.rs/aanmelden?via=38855    

#Dagboek
15Aug2017
Dagboek stoppen met roken, dag 6 t/m dag 9
Bloggerda

         Het is vandaag dag 9 en met de Champix gaat het goed. Ik slik nu 2 x daags 1 mg en de paar bijwerkingen die ik had, zijn verdwenen. Heel af en toe wat lichte hoofdpijn maar dat is dan ook alles. Zo goed als het de eerste 7 dagen ging, gisteren en vandaag ging het wat minder met mij. Niet dat ik het verlangen naar een sigaret had, want dat is niet eens bespreekbaar maar ik kom op plekken waar ik altijd rookte. Gisteren zijn we een dag naar Appelscha geweest en het was een heerlijke dag, daar niet van maar ik moest steeds aan sigaretten denken. We deden en grote boswandeling en als we dan even uitrusten op een bankje, dan stak ik meestal even een sigaretje op. Ik heb dan zo’n asbakje bij me die afgesloten kan worden en die gooi ik op de parkeerplaats dan leeg. Nu zaten we op het bankje en ik werd onrustig. Want ik rookte normaal altijd. Ik vond het ook helemaal niet leuk om dat te voelen, ondanks dat het hartstikke normaal is natuurlijk. We gingen na de wandeling op een terras zitten en we kochten een patatje, heerlijk, hoefden we ook niet meer te koken en het was ook al half 6. Ook daar had ik die gevoelens weer en naast mij, aan een ander tafeltje zat een man te roken en ik rook dat: Heerlijk!!! Weer vond ik het niet leuk om dat te voelen en ik weet dat de rook van sigaretten altijd lekker zal blijven ruiken. Dus dat is niet raar. Ik vond, thuisgekomen, dat ik het moeilijk had gehad maar dat was niet eens waar. Ik heb veel aan sigaretten gedacht en dat is geen verlangen naar een sigaret. Toch is het niet echt leuk. De eerste week zit je denk ik nog in de euforie dat je eindelijk gestopt bent en nu komt het er op aan. Je moet nieuwe geschiedenis maken he, alles maak je voor het eerst mee alleen dan zijn de plekken waar ik rookte nu plekken geworden waar ik niet rook. Dat heeft tijd nodig denk ik. Vanmiddag ben ik naar een crematie geweest van de buurman van mijn zoon en ook dat is een plek waar je normaal even buiten rookt. Nu ook niet maar ik heb vandaag ietsjes minder last. Wel denk ik er aan maar nu niet meer balend. Het moet allemaal zijn tijd hebben denk ik en ik ben superblij dat ik goed tegen de Champix kan en geen erge bijwerkingen heb. Tot de volgende keer weer hoor.     Lees meer Mijn stoppen met roken dagboek Dagboek stoppen met roken, dag 2 en 3. Dagboek stoppen met roken, dag 4 en 5

#Dagboek
11Aug2017
Dagboek stoppen met roken, dag 4 en 5
Bloggerda

Lees meer Mijn stoppen met roken dagboek Dagboek stoppen met roken, dag 2 en 3.         Gestopt. Het is vandaag de 5e dag en sinds gisteren ben ik begonnen met 2x daags 0,5 mg Champix. Het schijnt zo te zijn dat je in deze hele week, die begon met 1x daags 0,5 mg, de sigaretten niet meer lekker vindt. Nou ik heb wel wat last van bijwerkingen maar de sigaretten smaken me nog goed. De bijwerkingen die ik heb zijn moe zijn en neusverkouden, dat staat ook in de bijsluiter dus dat komt daar van. Nu kan ik wachten tot ik een ons weeg of die sigaretten een keer niet gaan smaken, mijn sigaretten zijn op en ik had zoiets van: Koop ik nog twee pakjes voor het weekend of niet? Ik ben er al een tijd zo zat van en het is ook nog eens een mooie datum vandaag. 11 augustus was mijn vaders verjaardag en hij zou vandaag 93 jaar geworden zijn. Hij is al 16 jaar niet meer bij ons maar vandaag stop ik met roken, op deze voor mij, bijzondere dag. Ik heb mezelf even lekker gedouchd, alle asbakken heb ik schoongemaakt en in een kast gestopt waar ik niet vaak kom. Alle aanstekers heb ik weggegooid en niets hier doet meer denken aan het feit dat hier een roker woont. Ik ben er blij mee, hartstikke blij. De tuintafel heb ik heel anders neergezet en mijn vaste plekje waar ik altijd koffiedrink en een sigaret rook, is een ander plekje geworden zodat dat er ook niet meer op lijkt. Je moet de Pavlov reactie uitroeien he en dat valt nog niet mee, hahaha. Alles ruikt lekker inclusief mijzelf. Maandag ga ik beginnen aan 2x daags Champix en dan mag je ook niet meer roken, ik heb het alleen wat eerder gedaan. Ik hou jullie op de hoogte hoe het gaat hoor. Tot later!

#Overleden
10Aug2017
Jorge Zorrequieta
Bloggerda

        De vader van koningin Maxima is overleden. Vandaag wordt hij begraven. In de kranten, in het nieuws hoor je niks anders dan dat hij staatssecretaris was van een verkeerd regiem onder Jorge Vidèla. Natuurlijk is dat waar en of hij alles nu geweten heeft of niet, daar gaat het nu niet om. De allerliefste vader van Maxima is overleden en het was een vader uit duizenden voor haar. Ze had een meer dan goede band met hem en ze leek sprekend op hem qua uiterlijk. Ook is de schoonvader van koning Willem – Alexander overleden alsook de opa van onze drie prinsessen. Wat een verdriet, wat een drama om hem vandaag naar zijn laatste rustplaats te moeten brengen. Ik leef mee met iedereen die hem lief was, zijn  vrouw, zijn kinderen, iedereen. Het huwelijk van Maxima en Willen Alexander staat me nog zo voor de geest. Vooral de tranen van verdriet van Maxima toen dat nummer werd gespeeld: Adios Nonino, wat ging over haar afwezige vader. Het mag nooit zo zijn dat een vader niet bij het huwelijk kan zijn van zijn kinderen, ook al begrijp ik het wel maar ik vond het zo erg voor beiden. Ik zat er ook bij te huilen en met mij heel erg veel mensen. Wat ik mooi vind is dat de oranjes allemaal uit liefde zijn getrouwd, dat zie je niet echt vaak bij koningshuizen. Zelfs het huwelijk van Charles en Diana in Engeland, was gearrangeerd, ook al was Diana een ogenblik verliefd. Koning Willem Alexander zou zelfs de troon opgegeven hebben als er geen toestemming kwam om met Maxima te trouwen. Dat noem ik nog eens liefde en tot op de dag van vandaag zie je die liefde ook tussen die twee, zo mooi om te zien. Vandaag hebben ze een hele zware dag en mijn hart is bij hen. Rust zacht Jorge Zorrequieta.

MEER