Helder

Lid sinds: 23-02-2017

#depressie
27Mar2017
Ik zou blij moeten zijn..
Helder

Vandaag was de dag. Intakegesprek op mijn toekomstige school en ik zal maar gelijk beginnen; ik ben aangenomen. Maar ondanks dat ben ik totaal niet gelukkig. Integendeel zelfs. Ik voel mij verdrietig en machteloos, want ik kan dit (nog) helemaal niet, mijn lichaam en geest kunnen dit nog niet aan zoals ze zouden moeten. Ik heb hiervoor een andere opleiding gevolgd in Rotterdam en ondanks dat de mooiste tijd van mijn leven had moeten zijn werd 't dat niet. M'n gedachtes werden steeds zwarter en mijn gevoelens werden steeds zwaarder. De motivatie om naar school te gaan werd steeds lager. Ik kreeg last van angstaanvallen en het lukte mij op een gegeven moment gewoon niet meer. Mijn hoofd en lichaam waren op. Maar ik kon 't niet vertellen. En daarom heb ik allerlei redenen bedacht waarom ik niet meer naar school kan gaan en uiteindelijk besloot om te stoppen met de opleiding. Nu zijn we alweer een paar maanden verder en ik probeer zoveel mogelijk te werken. Maar zelfs dat gaat af en toe de verkeerde kant uit. Mijn gedachtes maken mij af en toe zo gek en mijn gevoelens zo neerslachtig. En vandaag hoopte ik stiekem heel erg dat ik niet aangenomen zou worden voor de opleiding zodat ik een reden had om 't op te geven, maar na een lastig gesprek, waarin ik oprecht aan 't denken was dat ik niet aangenomen zou worden gaf hij mij de hand en ik kon wel door de grond zakken. Hij noemde 't opluchting, maar ik noem 't toch echt angst. Ik weet gewoon niet goed hoe lang ik 't nog ga volhouden om door te gaan zonder dat 't moment komt van totale instorting..

#schrijven
25Mar2017
Een lastige, maar vooral goede keuze voor nu
Helder

Ik merkte dat 't schrijven de laatste tijd minder ging. De drang om verhalen en belevenissen met de buitenwereld te delen werden steeds maar kleiner. Ik werd onzekerder en angstiger als 't om schrijven en 't delen daarvan ging. Mijn eigen blog was al een aantal maanden aan 't verwateren. Telkens probeerde ik 't op te pakken en dan soms ging  't ook echt beter, maar meestal was dat maar voor even. Genieten van 't bloggen, dat kon ik niet meer, heel lang eigenlijk al niet meer... 'T was ondertussen meer een verplichting te worden om te delen om een bepaalde tijd. Ik blog nu ongeveer iets langer dan twee jaar en heb nu ongeveer een half jaar een eigen domein op 't internet, maar zelfs dat maakt 't bloggen niet leuker. Ergens vind ik 't wel jammer, want 't is altijd een droom van mij geweest om te bloggen en in dat wereldje terecht te komen, maar ik hoor er (nog) niet thuis. Ik heb daarom besloten om te stoppen met bloggen om mijn eigen blog 'onhelder' het is gewoon langzaam doodgebloed net als de volgers en de interactie die ik altijd heb gehad. 'T was wel een hele mooie ervaringen en 't heeft mij zeker geholpen met 't ontwikkelen van mijn eigen schijfstijl en 't schrijven, maar voor nu is 't klaar, 't is over en uit. ik ga niet zeggen dat ik nooit meer zal gaan bloggen, want ik heb 't altijd heel erg leuk gevonden en schrijven vind ik nog steeds heel erg leuk net als 't delen daarvan, en daarom heb ik besloten om hier wel te blijven schrijven. Mijn verhalen te delen en jullie verhalen te lezen. of ik ooit weer echt een eigen blog ga beginnen dat weet ik niet, voor nu laat ik 't hierbij en ga ik mij wat meer verdiepen in de fotografie en de dingen die mij echt gelukkig maken, want bloggen leverde mij de laatste tijd alleen maar stress en mijn zelfbeeld ging door 't minpunt. Ik vraag mij af of meerdere hier last van hebben of hebben gehad? fijne avond.... 

#eenzaamheid
06Mar2017
Eenzaamheid
Helder

eenzaamheid betekent niet dat je alleen bent, maar 't is een gevoel dat 't niemand wat uitmaakt hoe 't met je gaat pinterest Ik ben bang om de mensen waar ik om geef kwijt te raken, maar ik vraag mezelf af, is er ook iemand bang om mij k wijt te raken? pinterest Voor mijn gevoel ligt er nog altijd een groot taboe rondom eenzaamheid, en dan met name eenzaamheid bij jongeren. Heel veel jongeren voelen zich eenzaam, niet omdat ze altijd zo alleen zijn, maar omdat ze niet begrepen worden of 't gevoel hebben dat ze niet begrepen worden. Jongeren vinden 't ook moeilijk om contact te krijgen met leeftijdgenoten (en heel eerlijk herken ik mij daar maar al te goed in) De laatste tijd merk ik dat ik een soort van buiten de toon val. Ik doe andere dingen dan leeftijdgenoten en dat maakt 't lastig om met elkaar te communiceren en contact te blijven houden. Ik ga namelijk voor een periode niet meer naar school, omdat ik gestopt ben met m'n opleiding. Ik probeer nu zo veel mogelijk te werken en daardoor kom ik in een ander milieu terecht dat de meeste van mijn vriendinnen en vrienden. Ook heb ik 't gevoel heel verschillend te zijn in vergelijking met hun en daarnaast vind ik 't soms lastig uit te leggen waarom ik bepaalde dingen doe en waarom ik bepaalde keuzes maak, waar hun fel op tegen zijn. Ik heb 't gevoel niet meer echt mee te kunnen praten. 't gevoel van vervangen worden door personen die wel hetzelfde meemaken en ik hetzelfde milieu zitten. Ik vind dit lastig om aan te zien. Gesprekken die ooit zo lang konden duren, zijn nu maar een paar enkele, geen inhoudelijke, zinnen. 't voelt niet meer zoals vroeger en ik kan dat moeilijk accepteren. Er gaan dagen voorbij zonder dat ik iemand echt spreek of echt contact heb met iemand. Zien of afspreken gebeurt al helemaal niet meer, omdat 't zo lastig is om een geschikte datum of tijd te vinden. Maar zelfs de whatsappgesprekken of telefoongesprekken blijven uit.. Ik wil niet zielig doen of om aandacht vragen, maar ik voel mij de laatste tijd zo verdomd alleen, in de steek gelaten en vooral niet begrepen door de naasten.. door mijn eigen 'vrienden'

#gemeente
02Mar2017
Boos op de gemeente
Helder

Ik woon in een straat in Roosendaal. Gewoon gezellig, leuke buurt verder en geen gezeur. Langs de weg staan mooie bomen die ieder jaar in de bloei staan en daar kan ik van genieten iedere dag weer, maar de gemeente wil minder onderhoud (althans ze doen 't voor de stoepen, maar daar geloof ik vrij weinig van) dus de gemeente heeft vandaag alle bomen in de straat weggehaald, en wij zijn zeker niet de eerste straat in Roosendaal..Ik vind dit erg jammer, omdat ook 't fietspad richting mij werk, de stad en 't station helemaal kaal is. Alle bomen zijn weggehaald en de bossen die iedere voorjaar met prachtige bloemen staan kregen geen kans om dit jaar nog te bloeien. 'T klinkt misschien gek, maar ik hecht veel waarde aan de natuur en de vogels die veel ruimte nodig hebben om te nestellen, maar daar krijgen ze hier in Roosendaal de tijd echt niet meer voor.. Ik zie steeds meer straten kaler en lelijker worden en dat terwijl 't juist zo mooi kan zijn. Er komen wel wat bomen voor terug bij sommige straten, maar stukken minder en daarnaast zijn ze ook nog eens veel kleiner en duurt 't jaren voordat 't weer mooie bomen zullen worden. De gemeente vertelde ons dat we inspraak zouden hebben, maar nee hoor dat hadden we uiteindelijk helemaal niet. Snap dan ook niet waarom ze in inloop avond lopen regelen en onze opmerkingen in behandeling zullen nemen..Maar zoals gewoonlijk is er niks aan te doen en is 't hopen dat we hier iets moois terug zullen krijgen en dat Roosendaal toch een beetje groen wilt blijven, want 't is toch zonde?

#verdriet
02Mar2017
Ik mis je nog iedere dag
Helder

Vandaag is 't precies drie jaar geleden (alweer) dat jij je ogen voorgoed hebt gesloten. Zonder al teveel tranen heb ik afscheid van jou genomen, want ik wilde mijn verdriet over jou niet delen met de buitenwereld. Ik dacht dat ik 't zelf wel even zou kunnen oplossen, en dat ik niemand nodig zou hebben, maar misschien heb ik daar achteraf toch een klein beetje spijt van. Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer over jou wil praten, ik wil delen over mijn gevoelens die ik al die tijd opgekropt heb diep van binnen, en ik wil praten over hoe die tijd voor mij was, wat ik gezien en gehoord heb, maar 't is zo raar omdat pas na een paar jaar te gaan doen. Terwijl iedereen 't verwerkt heeft en 't een plekje heeft kunnen geven, wil ik niks anders dan delen en helen. Ze begrijpen niet dat ik 't er nog steeds (of beter gezegd pas nu) zo moeilijk mee heb om dit te verwerken en erover te praten. Ik heb al die gevoelens veelte lang weggestopt en ik merk dat ze vroeg of laat toch een keer naar boven moeten komen. Vandaag ging werkelijk alles fout op 't werk en ik kon niks anders meer dan huilen op een gegeven moment. Gelukkig kreeg ik de steun die ik nodig had, maar helaas kreeg ik die thuis later niet.. Misschien moet ik ook wel gewoon door gaan en door blijven gaan en er niet teveel bij stilstaan. De tijd kan niet teruggedraaid worden en er kan toch niks veranderd worden, maar ik wist niet dat je iemand zo erg kon missen. Dood is zo hard en 't doet tot op de dag van vandaag zoveel pijn, terwijl ik weet hoe hard jij die rust nodig had, hoe sterk je al die tijd was geweest. Ik gun je die rust nog iedere dag, maar dat maakt 't zeker niet makkelijker voor mij.... Lees meer Je mag er zijn met al je buien, als je lacht of even niet. Wanneer je hoofd soms wat te vol zit en je 't even niet meer ziet. Wees gewoon de jij die er is op dit moment Je hoeft van mij nooit anders dan de Jij die je nu bent #complimentjesdag quo Ik loop mezelf voorbij Ooit komt die dag Lees meer Griet op de Beeck Herman de Coninck Treinreizen Lees meer 't staat nergens beschreven Rust in de puinhoop Introductiepagina

#automatische piloot
01Mar2017
Ik loop mezelf voorbij
Helder

Ik heb 't gevoel soms meer geleefd te worden dan dat ik daadwerkelijk leef. Me  Automatisch piloot stand  Herken je van die dagen dat je maar door en doorgaat, dat 't lijkt of alles aan je voorbij gaat zonder dat je er echt bij bent of je echt iets voelt? Ik heb ontzettend vaak zulke dagen, liever weken gezegd. Dat ik nauwelijks geniet van wat er komen gaat, dat ik geen leuke of bijzondere dingen plan, en dat ik tegen alles wat ik moet doen opzie. Ik zet mijzelf dan in een soort van automatische piloot stand en zonder echt te voelen of na te denken ga ik door met leven en doe ik wat iedereen van mij verwacht, maar wanneer ik dan even met mezelf alleen ben en ik weer voel en denk, besef ik dat ik niet gelukkig word van 't leven op deze manier.  Maar ik wil nu niet overkomen als een grote klager als je snapt wat ik bedoel. Ik ben erg blij met wat ik hier heb in Nederland en dat ik mag werken en de kans krijg om mij op welk vlak dan ook te ontwikkelen. En natuurlijk ben ik blij dat ik de basisbehoeftes bezit die ieder mens nodig zou moeten hebben. Maar ik word soms zo moe van 't altijd hetzelfde leven lijden. De verplichtingen horen er nou eenmaal bij, maar voor mijn gevoel kan ik ook nooit echt de dingen doen die ik leuk vind om te doen, meestal vanwege schuldgevoelens, omdat er betere dingen zijn om te doen. Best grappig of niet dan? jezelf schuldig voelen omdat je 'beter' voor jezelf wilt zorgen. Maar ik merk hoe gelukkig ik kan worden van een goed boek, 't schrijven hier of ik mijn eigen blog en 't ontvangen van de lieve en leuke recensies. Ik kan ook heel gelukkig worden van 't fotograferen, 't samen zijn met de juiste mensen of gewoon heerlijk in de bank hangen met een goede serie. 'T zijn misschien maar hele kleine dingen, maar ze zijn van zoveel waarde voor mij.  Ik kocht vandaag cactussen en werd daar op de een of andere manier heel gelukkig van. Ik gaf mijn geld uit aan planten. Iets waar ik voor kan zorgen (al hoef je natuurlijk niet echt voor een cactus te zorgen, en trouwens bij mij zijn er zelfs twee overleden... ja ik kan niet eens voor een cactus zorgen ha ha) maar 't ziet er zo leuk uit. Nu heb ik ze op een tafeltje gezet met een plateau tafeltje erop (logica, maar de pootjes zijn te kort voor op de grond) 'T ziet er zo leuk en gezellig uit. Meteen kreeg ik toffe ideeën om daar wat mee te doen. Ik wil nu aanstaande vrijdag naar de IKEA (YAY IKEA <3) om een tafeltje te halen, een iets wat grotere in een leuke kleur en daar een heel leuk kleedje onder te leggen. En misschien neem ik nog wel meer cactussen mee, want heel eerlijk ik heb nog genoeg ruimte. Maar wat mij vandaag ook vrolijk maakte waren de leuke kleine potjes die ik heb gevonden voor mijn cactussen. Leuke patroontjes en kleuren.  Voor de liefhebbers zal ik na vrijdag een foto plaatsen van hoe 't er nu uitziet. Ben zelf ook benieuwd na wat ik allemaal ga halen aanstaande vrijdag in de IKEA, maar ben bang dat ik niet veel ga halen, aangezien ik echt geld moet gaan besparen..  (foto van cactussen: www.pixabay.com (gratis foto's) Ook door mij geschreven: Ooit komt die dag Griet op de Beeck Herman de Coninck Treinreizen 't staat nergens beschreven Rust in de puinhoop Introductiepagina

#pesten
26Feb2017
Ooit komt die dag
Helder

Ik weet ook niet precies hoe 't komt dat ik ben zoals ik ben, of misschien weet ik dat wel? Maar ben ik dan echt zo gemeen, harteloos en respectloos? Ben ik dan echt zo'n persoon? Dit is wat jij mij altijd liet merken. Ik was niet de juiste, ik was niet goed genoeg en jarenlang was er zoveel mis met mij in jou ogen, maar was dat ook echt zo? Eigenlijk heb jij mij al die jaren doen geloven dat ik er niet mocht zijn, dat ik niet goed was en ik alles fout aan 't doen was wat maar fout kon gaan. Maar eigenlijk was jij al die tijd bezig met mij te sloten, mijn kapot te maken. Hoe hard 't nu ook klinkt, 't was gewoon de waarheid, 't is gewoon de waarheid. Jij keek toe met zoveel anderen hoe ik steeds eenzamer werd, hoe mensen afstand van mij namen en hoe ik afstand nam van iedereen. Hoe ik niet meer mezelf durfde te zijn. Hoe hard 't nu ook klinkt, 't was gewoon de waarheid, 't is gewoon de waarheid. me Lange tijd heb ik moeten vechten tegen de mensen om mij heen, maar vooral tegenover mijzelf. Ik ging geloven wat jij mij iedere dag vertelde, wat jij mij iedere dag liet blijken. Ik was walgelijk, lelijk, hoorde hier niet thuis, kon beter dood gaan. Niemand die van mij hield en dat zal ook nooit iemand gaan doen. Dat heb ik lange tijd gedacht. Maar vooral hield ik niet van mijzelf. Ik vond mezelf niet goed genoeg, lelijk, overbodig en ga zo maar door. Ik was niet sterk genoeg. En ik zal nooit sterk genoeg zijn om hier uit te komen. Maar ik vecht en dat die ik nog iedere dag. Tegen mijzelf vooral. Ik ben moeilijk in omgang, althans dat gevoel heb ik altijd. Wil continue de bevestiging dat ik er mag zijn en dat ik goed ben zoals ik ben. Ik vraag niet om die bevestiging, maar 't maakt me onzeker vanbinnen wanneer ik 't gevoel heb dat ik niet goed genoeg ben voor iemand. Ik ben snel teleurgesteld, maar ik word ook best snel teleurgesteld. Ik ben ook zoveel mensen kwijtgeraakt en dat maakt 't voor mij extra lastig om mij aan iemand (snel) te binden. Ik had eigenlijk nooit verwacht dat jou woorden en daden zolang nog zoveel impact op mij zouden hebben. Nog iedere dag moet ik voor mijn gevoel vechten en is 't leven een grote strijd, maar ooit zal ik 't overwinnen en dan pas kan ik jou accepteren. Dan kan mijn woede verdwijnen en kan ik jou gewoon onder ogen komen, want pas dan ben ik sterk genoeg en pas dan kan ik trots zijn op mijzelf en kan ik dealen met de persoon die ik ben. Ooit komt die dag Ook geschreven door mij: Griet op de Beeck Herman de Coninck Treinreizen 't staat nergens beschreven Rust in de puinhoop Introductiepagina

#herman de coninck
25Feb2017
Herman de Coninck
Helder

Een tijdje geleden was ik op zoek naar gedichten, zoals ik wel vaker doe. Ik heb al heel lang een passie voor 't lezen van gedichten en 't zoeken naar bijzondere dichters. Ook ikzelf heb een tijdje gedichten geschreven, maar zoals gewoonlijk vond ik ze niet goed, en daardoor ben ik er ook mee gaan stoppen. Misschien moet ik dit ooit maar weer een keer oppakken?  Maar ik vond een mooi gedicht van Herman de Coninck. Ik weet natuurlijk niet of jullie er weleens van gehoord hebben? Maar hij schrijft echt bijzonder mooie gedichten die je meenemen vanaf de eerst woorden. Je adem laten inhouden tot de laatsten woorden. Prachtig en zo puur. Eerlijk en open geschreven, bijzonder hoe hij dat doet. Ik wilde meer lezen van hem, meer ontdekken en nog meer geraakt worden en meegenomen worden in zijn wereld . Helaas is deze goede en bijzondere man gestorven, maar er zijn boeken gemaakt vol met zijn gedichten.  Zo gelukkig als ik was besloot ik om op de website van de plaatselijke boekenhandel te kijken. Maar 't boek was daar niet aanwezig, maar gelukkig bestaat er zoiets als bestellen. Ik liet 't boek naar de winkel bezorgen en binnen twee werkdagen kon ik 't boek komen ophalen. 'T was vrijdagmiddag en ik moest tot redelijk laat werken, maar dat kwam goed uit, want ik kon 't boek pas na 3 uur ophalen in de boekhandel. Eenmaal klaar met werken was ik blij, want 't weekend stond weer voor de deur en die lange werkdag was weer voorbij, en daarnaast kon ik 't boek gaan ophalen.  Ik vind de cover van 't boek ook al zo mooi. 'T spreekt mij gewoon direct aan. 'T boek is best wel dik en dat is fijn, want dan lijkt 't alsof je kan blijven lezen, kan blijven genieten en vol bewondering kan meevoelen. Ik probeer er iedere dag even in te kijken en te lezen. Sommige gedichten lees ik over en 't lijkt mij perfect voor een regenachtige middag met een latte macchiato . Gewoon rust, genieten , meevoelen en meegenieten..  Quote Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan. Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken. Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte. nu en dan. Hou jij can de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan. Hou jij van de honderd levens die je wilde leven. Ik hou van dat ene dat is overgebleven en van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht tegen mij aan. Ik hou van wat is. Jij van wat zou. Hou jij van mij. Ik hou van jou. Herman de Coninck Dit artikel is ook verschenen op mijn eigen blog: daar wel met een foto.  www.onhelder.nl  Ook geschreven door mij Treinreizen 't staat nergens beschreven Rust in de puinhoop Introductiepagina

MEER