MarijkeToscana

Lid sinds: 05-03-2017

Eigenlijk heb ik me vooral aangemeld omdat ik nieuwsgierig ben naar de activiteiten van Yoors. Ik woon al ruim twintig jaar in Toscane en heb daarvoor lang in Duitsland, Zwitserland en nog een paar landen gewoond. Talen zijn een hobby van me. Ik spreek er vijf. Fotograferen doe ik ook graag. En lezen niet te vergeten. Waarover ik hier op Yoors wil posten, weet ik nog niet precies. Er zijn zo veel thema's die me raken en nieuwsgierig maken. Heb ook een beetje de instelling van: alles wat ik niet weet, ga ik uitzoeken zodra ik behoefte heb aan meer info. Wat het aan de andere kant weer lastig maakt om te bloggen, omdat ik me vooral richt op alles wat ik nog niet weet en dus moeite heb om mezelf als een expert te zien.
#Phallic Icecream
25Nov2017
De beste Phallic Icecream van Italie
MarijkeToscana

Had er nog nooit van gehoord, maar toen ik de mensen aan die andere tafel zag lachen, snapte ik gelijk waarom. Had toen helaas geen camera bij me... Later op de dag wel even gegoogeld en ontdekt dat die fallusijsjes al lang bestonden. In Amerika was het zelfs een rage geweest. Er stonden plaatjes bij van rare, stijve, langwerpige ijsjes op een stokje of met een ander handvat eraan. Een paar weken geleden ben ik er weer gaan lunchen, samen met dezelfde vriendin die er die andere keer ook bij was, maar die ik niet had uitgelegd wat er toen zo grappig was. Ik wist dat zij van ijs houdt, dus heb ik haar na het eten een ijsje aangeboden en ben naar de ijsober gestapt om te vragen of hij 'die ijsjes' nog maakt. Gelijk maar gezegd dat ik zelf geen ijs eet, maar wel graag een foto wilde maken, als dat mocht. Dat was geen probleem. Wat ik ergens ook had verwacht, want wie totaal introvert is, gaat niet in een restaurant vol mensen zulke ijsjes staan toveren. Ik had de vorige keer niet zo goed gekeken, maar zag nu dat het echt beeldhouwkunst is. Is ergens ook logisch, want als je zo'n bouwwerk haastig en slordig in elkaar zet, zakt het gelijk in elkaar en is het effect weg. En als je het niet leuk vindt om te doen, dan kun je beter een ijsje uit de fabriek serveren. Of op kantoor gaan werken. De rest zie je op de plaatjes. Voor wie het met eigen ogen wil zien, of zelf proeven, het restaurant heet Il Bugno en is in Fornaci di Barga, vlakbij Barga, provincie Lucca, Toscana. Het gezellgiste restaurant dat ik in die buurt ken. Lekker eten tegen een heel redelijke prijs, ontzettend aardige mensen en heerlijke toetjes. Het is er bijna altijd druk, dus is, vooral in de zomer, van tevoren reserveren aan te bevelen. Dit is pas het begin. Gelukkig hadden we er maar een besteld. Lijkt me best een karwei om er een stuk of zes tegelijk te moeten maken. En zo ziet het eindresultaat er uit. Er zijn ook nog andere smaken. Dit is 'frutti di bosco'. Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden

#Tiny House
23Nov2017
Eindelijk mijn eigen Tiny House
MarijkeToscana

In Livorno, in het centrum en een paar minuten lopen van het strand vandaan. Ik besef heel goed dat het misschien niet aan alle 'eisen' van een Tiny House voldoet, maar het is mijn nieuwe huis en 'tiny' is het beslist ook: 30 + 12 vierkante meter, plus een klein stukje tuin. En niets let me om ooit mijn eigen stroom op te gaan wekken of misschien zelfs mijn eigen drinkwater te produceren. Ik had al zo vaak vol afgunst naar reclame van fraai afgewerkte en redelijk geprijsde containerhuisjes gekeken, maar steeds gedacht: voor zo'n huisje vind ik nooit een plek om het neer te laten zetten, in ieder geval niet waar ik wil wonen, dus in de stad en niet ergens buitenaf, waar je alleen maar met een auto kunt komen. Ergens waar je overal lopend naartoe kunt, of met een bus... Toen ik de moed al bijna had opgegeven, stond het er ineens toch: middenin de stad, in een gezellige buurt zonder al te veel problemen, met een eigen voordeur en een tuintje, in een straat waar ik toevallig al een paar mensen kende. Er staat zelfs al een precies op maat gemaakte boekenkast, waar weliswaar niet al mijn boeken in passen, maar toch een groot deel van de boeken die 'mee mogen naar het nieuwe huis'. En voor de rest vind ik beslist ook een oplossing. Het leuke van leven in een kleine ruimte is dat je steeds moet kiezen wat je belangrijk(er) vindt. Wil ik die grote koelkast, of neem ik toch liever een compact model dat ik onder het aanrecht kan verstoppen, en zet er dan een klaptafel met twee klapstoelen voor in de plaats? Je moet je dan vanzelf steeds afvragen hoe veel spullen je ueberhaupt nodig hebt. Drie kasten met kleren, of alleen de dingen die je geregeld draagt en die in één kast passen? Wie zich voor echte Tiny Houses interesseert en de ontwikkelingen met vergunningen en dat soort dingen bij wil houden, zijn er op FB enkele groepen, waar de technische mogelijkheden en projecten uitvoerig besproken worden. Ben zelf blij dat ik een soort tussenvorm heb gevonden: een kleine woning is per definitie al een stuk ecologischer dan een groot huis, zodat ik niet zozeer de behoefte heb om totaal zelfvoorzienend te leven. Zo ga ik bijvoorbeeld sla en kruiden telen in mijn mini-tuin, maar worteltjes en aardappelen koop ik gewoon op de markt, om maar iets te noemen. Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden

#Maestro Burger
22Nov2017
Maestro Burger Italian Style
MarijkeToscana

Was dat schrikken, na minstens een maand pauze voorzichtig even op Yoors gekeken en toen kwamen ineens al die Maestro Burgers op me af. Dacht eerst: dàt ga ik niet lezen, maar werd toch wel nieuwsgierig waarom iemand op het idee kwam om twintig posts over hamburgers (toch?) te gaan schrijven, een halve voorpagina vol... Ik geef eerlijk toe dat ik niet eens wist of die Maestro Burgers echt bestaan, of toch niet. Niet dat ik zo ver van de bewoonde wereld woon, want na een kwartiertje lopen naar het station en drie kwartier in de trein ben ik in 'de stad', waar best een paar hamburgerrestaurants te vinden zijn. Het probleem is vooral dat ik geen televisie kijk, en dus nooit zo precies weet wat er allemaal te koop is. Lekker rustig, en meestal mis je niks, maar soms moet je je dan verzetten tegen het gevoel dat jij de enige bent die weer eens niet weet waar het over gaat. Als ik in een vreemde stad ben, stap ik wel eens zo'n zaak (ga geen namen noemen) binnen omdat ze meestal voldoende schone wc's en wifi hebben. En soms eet of drink ik dan ook wel iets, vooral als ik er voor het eerst kom en niet precies weet hoe het daar geregeld is. In Florence kun je bijvoorbeeld alleen naar de wc met een kassabon met de huidige datum erop. In Pisa mag iedereen naar het toilet, maar je moet wel iets betalen. En dan zijn er weer andere steden waar je gewoon naar binnen kunt lopen en niemand kijkt of je iets eet of drinkt. Daar kun je dus naar de wc, terwijl je bij jezelf denkt dat je daarna zo'n burger gaat halen, en dan beslis je dat je toch geen burger wilt. Easy Peasy. Maar morgen ga ik echt kijken of ze Maestro Burgers hebben. En als ik ze niet zie, dan vraag ik het gewoon. Aan die aardige dame die me de vorige keer heeft uitgelegd hoe het met de wifi zit. En misschien neem ik dan toch een cappuccino of zo'n veel te zoet ijsje. Omdat zij niet kunnen leven van mensen die alleen naar het toilet willen of content voor hun blog zoeken.  Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden

#gratis cursussen
11Sep2017
Gratis online aan beroemde universiteiten studeren
MarijkeToscana

Misschien had je er al eens iets over gelezen, maar er nooit gebruik van gemaakt omdat je bang was dat het te ingewikkeld zou zijn of er misschien toch allerlei addertjes onder het gras zouden zitten. Veel universiteiten (zoals Harvard, Berkeley en Stanford) bieden tegenwoordig gratis interactieve online cursussen aan. Je schrijft je dan, gratis, voor een bepaalde cursus in en krijgt - meestal eens per week - het materiaal in je inbox, bestaand uit teksten om te lezen en aanbevolen literatuur, maar ook video's, opdrachten en uitnodigingen voor live webinars. Zelf ben ik begonnen aan de cursus 'Science of Happiness' van de Universiteit van Berkeley van Edx.org. Bij Edx kun je gratis alle lessen volgen en ook meedoen aan alle opdrachten en tentamens, maar betaalt, als je dat tenminste wilt, een gering bedrag (ongeveer 50 $ per module) voor een officieel certificaat. Je kunt ook gratis meedoen en tijdens de cursus alsnog besluiten dat je een certificaat wilt behalen. De meeste cursussen zijn in het (American) Engels, een uitstekende gelegenheid is om die taal wat beter onder de knie te krijgen. De eerste weken kost het misschien nog wat moeite om de video's te verstaan, zodat je twee keer moet luisteren om alles perfect te kunnen volgen, of moet je misschien wat woorden opzoeken in je woordenboek. Maar dan wordt het steeds vanzelfsprekender en leuker. Dat houdt wel in dat je in het begin misschien iets meer tijd nodig hebt dan in de cursus zelf wordt genoemd. Is in ieder geval mijn ervaring. Meer informatie vind je op: http://www.edx.org Een ander platform is: https://www.coursera.org 

#schrijvershotel benidorm
30Jul2017
Mijn laatste zondag in Benidorm
MarijkeToscana

Ze waren druk in mijn huis aan de gang. Ik wist gelijk dat het inbrekers waren of in ieder geval mensen die er niet thuis hoorden, maar ik voelde ook duidelijk dat zij vonden dat ze gewoon hun gang konden gaan. Opl mijn vragen waar ze mee bezig waren en waarom, kreeg ik nauwelijks antwoord. Alleen als ik het in het Duits vroeg, kwam er soms een halfslachtige reactie. Vooral van de vrouwen; de mannen hielden hun mond. En dan kreeg ik niet echt antwoord op mijn vraag, maar een soort bevestiging dat ze mijn vraag hadden begrepen en net wilden doen of ze erop in gingen. Terwijl het nota bene mijn eigen huis was. In beslag genomen, bezet gebied waar ik nauwelijks nog iets in te brengen had. Net of ik de enige was die wist dat het mijn huis was, maar me belachelijk maakte als ik daar iets van zei, omdat iedereen er gewoon zijn eigen ding deed, overtuigd dat het zo hoorde... En ja, het was maar een droom. Maar daarom niet minder erg. Het ging niet om mijn huis, maar om mijn hele leven. Waar iedereen me wilde vertellen wat 'goed voor me is', terwijl de meesten vooral hun eigen belangen op het oog hadden. Zoals bijvoorbeeld de terreur van de social media, met op de achtergrond steeds een organisatie die geld wil verdienen en geen kans voorbij laat gaan om me erop te wijzen dat ik aan de lopende band allerlei spullen en diensten nodig heb. Dat ik kansen voorbij laat gaan als ik niet gelijk van elk aanbod profiteer. Al die bedrijven voor wie ik alleen besta als ze me steeds iets kunnen verkopen, die blijven herhalen dat je zonder al die spullen nauwelijks kunt leven. Terwijl je eigenlijk alleen een dak boven je hoofd nodig hebt en iets te eten. En een paar mensen in je directe omgeving bij wie je aan kunt kloppen als je ergens mee zit. Terwijl je nagenoeg niks hebt aan duizenden pageviews van mensen die je totaal niet kent en die je waarschijnlijk ook nooit echt zult leren kennen... Het klopt dat we sociale wezens zijn, maar dat betekent vooral dat we echte mensen van vlees en bloed nodig hebben, niet dat we ons elke dag opnieuw steeds weer uit moeten sloven om op slinkse wijze steeds meer volgers te krijgen, waar je in feite weinig aan hebt omdat die ook weer als sneeuw voor de zon zomaar verdwijnen zodra ze iets anders interessanter vinden. En die hoogstens blijven als je ze iets te bieden hebt waar ze nog echt behoefte aan hebben. Alleen zijn dat er dan eerder een handjevol en geen duizenden... En ja, ik ben nog steeds in Benidorm. De laatste dag. Het was een bijzondere belevenis. Maar het echte leven is geen schrijvershotel en ook geen blog. En al helemaal geen maand lang all inclusive vakantie. Denk dat ik de volgende reizen weer gewoon zelf organiseer. En dan kijk wat en wie ik onderweg ontmoet...

#openbaar vervoer
19Jul2017
Belangrijke info over mijn huis in Toscane
MarijkeToscana

Vaak vragen mensen waar mijn huis precies ligt. Dat is wel te begrijpen, want Toscane is een tamelijk groot gewest, dat een veel groter gebied omvat dan alleen de omgeving van Florence en Siena. Met 22.992 km2 is het ongeveer half zo groot als Nederland. Ik woon tamelijk in het noorden, niet ver van de kust vandaan, terwijl de Apuaanse Alpen ook in de buurt liggen en op veel plekken te zien zijn. Bij mijn huis vandaan kun je nagenoeg overal met het openbaar vervoer komen. Ik woon hier nu bijna 17 jaar en heb - zonder auto - elke bestemming kunnen bereiken waar ik echt naartoe wilde. Grotere steden, zoals Lucca, Pisa, Florence of Castelnuovo zijn de hele dag door en ook in het weekend te bereiken. Stadjes en dorpjes hier in de buurt (die niet aan de spoorweg liggen) moet je je reis goed plannen en vooral ook controleren hoe laat de laatste bus terug gaat. Sommige bussen rijden vooral voor de schoolkinderen of mensen die in bepaalde fabrieken hier in het dal werken, dus niet altijd op tijden die toeristen 'logisch' vinden.  Zelf heb ik altijd gezorgd dat ik, als ik ergens heen ging, geld voor een taxi bij me had, zodat ik zonder stress een aansluiting kon missen en toch gewoon terug naar huis kon. Geloof dat dat in al die jaren twee keer mijn taxigeld heb aangesproken. Een keer omdat het zo verschrikkelijk begon te regenen en onweren dat ik niet op de bus wilde wachten. Dat was de twintig euro ruimschoots waard... Mijn Toscane-pagina Hier lees je meer over mijn leven in Toscane en over mijn huis, dat nu te koop staat. Lees meer

MEER