Judilicious

Lid sinds: 07-03-2017

#creacoach
26May2017
coaching it is!
Judilicious

Iedereen zou eigenlijk een coach moeten hebben. Iemand die je vertelt dat je goed bezig bent. Iemand die je inspireert, stimuleert, dirigeert. Iemand die je het inzicht geeft, je een schop onder je kont geeft. Je coach hoeft niet per sé een professionele coach te zijn, er zijn altijd mensen om je heen  die jouw coach kunnen zijn. En wat het mooie is, je kunt soms ineens zo'n verhelderend gesprek met iemand hebben, iemand van wie je dat misschien niet verwachtte... en die iemand krijgt door jouw feedback ook weer een andere kijk op zijn of haar eigen bezigheden... en zo coach je in feite elkaar! Waarom niet! Coach is een vrij beroep! Je komt tegenwoordig veel coaches tegen;  personal coach, taal coach, budget coach.... Tuurlijk, hartstikke handig dat er op allerlei gebied, voor allerlei problemen hulp aanwezig is. Vind ik ook. Dus ben ik de crea-coach. Voor al je problemen op creatief vlak kun je bij mij terecht. Nu wordt 'creatief' ook voor veel functies gebruikt, maar creatieve oplossingen voor problemen op marketing of communicatiegebied -om maar iets te noemen- is niet waar ik het hier over heb... Ik heb het over advies op het hogere fröbelgebied, hulp met het creëren van een persoonlijk accessoire, met het customizen van bestaande kledingstukken, met het transformeren van miskopen in eigentijdse, persoonlijke items... van die dingen... Maar misschien wel meer; laatst op een damesnetwerkavond liet ik vallen dat ik zelfs over sinterklaassurprises maken mee wil denken.... Maar ook voor een leuk gesprek in een inspirerend, gezellig atelier kun je bij mij terecht, en dan repareer ik meteen dat losse naadje in je jas. Ik hou van leuke en goede gesprekken bij een bakje koffie. En van coachen. Ik ben een coach. Ik heb een coach. Ik ben een blij mens. Kan ik nog iemand blij maken?

#MEISJE
07May2017
MEISJE ZONDER ARMEN
Judilicious

Ik ben een meisje zonder armen. Soms. Ik wás zeker een meisje zonder armen toen ik jong was. Armen om me heen. Ik heb de armen van mijn moeder gemist wanneer ik huilde nadat ik was gevallen met rolschaatsen. Had verloren met knikkeren. Niet naar mijn vriendje mocht helemaal in Assen. Mijn verkering het uitmaakte. Ik een naald dwars door mijn grote teen had… Ik kreeg geen armen om me heen toen ik slaagde voor mijn opleiding, toen ik trouwde, toen ik een kind kreeg. Ik was ook nog steeds een klein meisje zonder armen om me heen wanneer ik heelhuids thuiskwam van een verre reis. Hoe anders is het nu met mij en mijn kleine meisje, mijn dochter. Ze is 14 jaar en 1 m 83 lang en het ziet er een beetje raar uit met zo’n groot lichaam maar ze krijgt mijn armen om haar heen. Wanneer ze maar wil. Ook al vind ik soms dat ze zich aanstelt, dat ze puberaal of kinderachtig doet. Zij wil armen om haar heen dus krijgt ze die. Ik mag hopen dat ze mijn knuffels wil blijven ontvangen. Ik weet nu hoe fijn het is, en ik weet nu helaas ook wat ik gemist heb. Ik kom niet uit een warm gezin. Wel een stabiel gezin, niks te klagen, niks tekort gekomen. Prima. Maar uitingen van liefde waren er niet echt als ik er zo op terugkijk. Nu ook niet maar toen zeker niet. Op dit punt in mijn leven ervaar ik nog steeds weinig tot geen liefde of zelfs interesse van de kant van mijn ouders. Het blijft apart hoe allerlei dingen die op latere leeftijd spelen terug te herleiden zijn naar je jeugd. Je kunt er je hele leven aan  blijven werken, en dingen proberen te veranderen. Het zou  echter raar zijn als ik nu mijn ouders ineens ging knuffelen. De laatste keer was geloof ik toen mijn tante overleed járen geleden. Mijn vader doet soms een hand op mijn arm, na de drie zoenen op mijn wangen. Een soort halve knuffel. Meisje met één arm. Het is een begin. Maar te laat. Laat maar zitten denk ik dan, ik kan mijn ouders niet meer veranderen en wil dat ook niet. Ik kan hooguit mezelf veranderen. Ikzelf heb het geluk dat er mensen om me heen kwamen die wél van het knuffelen zijn. In het begin vond ik dat heel emotioneel, het voelde zó apart dat ik bijna moest huilen. Ik dacht dat alleen geliefden elkaar zó beet hielden, zó knuffelden. Maar ‘gewone’ vrienden….?! Mijn ex-man stelde zelfs een one-hug-a-day in, een soort ‘verplichte’ dagelijkse knuffel, omdat het zó belangrijk is. Dat ik hem niet zo vaak knuffelde had een andere reden maar daarover een andere keer meer. Nu ben ik eraan gewend, en is het fijn. Knuffeltherapie! Ik was een meisje zonder armen. Soms ben ik nog steeds een meisje zonder armen. Maar gelukkig!!! Ik mag mijn armen vaak en veel om mensen heen slaan!  

#overgang
24Mar2017
meisje in de overgang
Judilicious

Het kwam binnen als een donderslag bij heldere hemel, het was een klap in mijn gezicht. Nooit sta ik er bij stil dat het mij vroeger of later ook zal overkomen… Ik voel me namelijk meer meisje dan vrouw. Vrouw in overgang dus. Laatst vroeg een moeder van één van de leerlingen die ik beroepsmatig gezien vervoer, op mijn opmerking dat ik slecht had geslapen vanwege een kriebelhoestje of ik misschien in de overgang was want hoe oud ben je als ik vragen mag? Ik zeg haar dat ik 48 ben en meteen erachter aan: maar wat heeft een hoestje daarmee te maken? Toen ik wegreed en er nog even over nadacht merkte ik dat ik me beledigd voelde. In de overgang! Ik!? Nee, dat past totaal niet bij me. Ik ben alleen de laatste tijd wat vaker moe, heb soms nergens zin in, kan heel  chagrijnig  zijn en zie het leven soms helemaal niet zitten. Dan heb ik weer hoofdpijn, last van mijn gewrichten, een algeheel bleehhhhh-gevoel, vind ik mijn buik te dik en ben uitgeput als ik de trap oploop. Maar in de overgang? Nee, geen moment dacht ik daaraan. Mijn vrouw is ook weleens moe, of heeft hoofdpijn of gewoon ergens geen zin is. Door haar ben ik wat rustiger geworden, niet continue bezig. En als ik moe ben ga ik op de bank liggen. Ik geef eraan toe. Zij is van het type het-kan-morgen-ook-wel, we kunnen wat later eten, ik sla even over, er komen wel meer dingen, etc etc  Ik weet het ‘gedrag’ van mijn vrouw aan haar mediterrane afkomst, wat meer laid back en relaxed. Grappig genoeg zegt zij door mij rustiger te zijn geworden. Kun je nagaan hoe druk wij waren toen we elkaar nog niet kenden. Nu weet ik dus dat het aan mij ligt, aan mijn opvoeding. Altijd bezig zijn, werken voor de kost, en een boek lezen doe je in de vakantie. Door mijn vrouw realiseer ik me  dat ik niet alles hoef mee te maken en dat thuis op de bank of buiten in de zon met een drankje en een goed gesprek met elkaar ook heel fijn kan zijn. Dat in de zon zitten is trouwens wel een dingetje. Als ze op de radio zeggen dat het alleen donderdag mooi weer is, dan ga ik die donderdag ook gewoon in de zon zitten, zonder schuldgevoel. Soms ga ik alsnog om kwart over vijf de tuin in, veeg de stoep, trek onkruid tussen de tegels uit en breng oude takken naar de compost hoop. Maar in elk geval ben ik dan buiten. Toch voel ik me nog steeds meer meisje dan vrouw van bijna vijftig. In de overgang. Tja, het zou wel die vage klachten, rare buien en dikke buik verklaren… In elk geval is de rust zeer welkom, heb ik geen nesteldrang meer en geniet van de dingen rond mijn nestje. Met mijn meisjes. Een daarvan is in de overgang. Meisje in de overgang.

#ZUS
21Mar2017
DE BOZE ZUS
Judilicious

Een vriendin van mij zei laatst: “Ik wou dat ik een zus had!” Toen zei ik : “Ik wou dat ik een LEUKE zus had”. We moesten allebei lachen, want zij kent mijn zus.  Een zus hebben om een zus te hebben,  ik weet het niet… Maar een LEUKE zus, JA!! Eentje waarmee je gaat winkelen voor een nieuwe BH, rommelmarkten mee afstruint, naar culturele cafés gaat, zelfs waar je mee op vakantie gaat, met partners dan. Mijn zus is het tegenovergestelde van een leuke zus. Vooral de laatste tijd. Nou heb je natuurlijk verschillende soorten mensen en dus ook verschillende soorten zussen.  Ik zelf ben van het soort dit-is-mijn-huis-en-ik-zet-zo-koffie-eerst-even-mijn-joggingbroek-aandoen,  en mijn zus is van het soort hee-is-de-koffie-nou-nog-niet-klaar-en-je-mag-hier-wel-eens-stoffen. Oh nee, dat is mijn moeder. Oh jee! Mijn zus lijkt op mijn moeder. Als mijn moeder langs komt gaan mijn dochter en ik altijd voorspellen waar ze als eerste een opmerking over gaat maken. (dit keer over de bank) Maar ok, ik had het over mijn zus dus. Nu heb ik niet zo veel last van mijn zus en vooral van haar verwachtingspatroon, vooral omdat ik haar bijna nooit zie. De laatste keer was in december toen mijn moeder jarig was. Hoe dit zo is gekomen is een lang verhaal. Kort: zij wil mijn leven bepalen! Ik wil dat uiteraard niet. Dat is wat haar steekt. Zij vindt dat ik achter haar moet staan,  puur en alleen omdat ik haar zus ben. Ik kan daar niet zo goed tegen. Voor wie, voor welke buitenstaanders, moeten wij leuke zussen spelen? Zoals je vriendinnen kiest op grond van gemeenschappelijke interesses, kinderen op dezelfde school of partners die in hetzelfde voetbalteam spelen, zo werkt het met zussen helaas niet.  Die kies je niet. Vroeger hadden we ook al onderwerpen waar we niet over spraken, snapten we elkaars hobby’s  niet, hadden een totaal andere kledingsmaak én voorkeur op het gebied van partners en dat was  handig! We konden samen shoppen zonder hetzelfde jurkje te willen, sterker nog: we wezen elkaar op dat leuke jurkje dat we zelf dus niet wilden maar perfect voor de ander vonden. Hetzelfde met jongens, nooit vielen we op hetzelfde type. Best een basis voor vriendschap. De verschillen werden groter. We kregen andere vriendinnen die, hoe verrassend, nooit elkaars vriendinnen werden. We deden steeds minder samen, maar als het nodig was om te helpen verhuizen, klussen of iets anders praktisch, dan kwam dat goed. Nu mag ik niet meer in haar huis komen. Omdat zij  anders is dan ik. En ik iets ‘fouts’ heb gedaan. In één van de zeldzame what’s app gesprekken zei ze dat ik vergevingsgezinder ben dan zij. Dat denk ik ook. Nog een verschil, tel maar op bij de rest. Ik denk dat we gewoon uit elkaar zijn gegroeid. We zijn heel verschillend, altijd geweest, alleen nu begrijpen we elkaar niet meer…. Als ze een vriendin was zou ik haar nooit meer zien. Maar ja, ze is mijn zus… Of is dat toch hetzelfde???

MEER