Boemerang

Lid sinds: 11-03-2017

#mypills
21Jan2019
Medicatie nemen is geen schande
Boemerang

"Ach, een humoristische film kijken, en dan ben je er ook wel weer bovenop," zei iemand mij ooit, toen de dokter mij pas medicatie voorgeschreven had. Die medicatie zou mij op termijn helpen met mezelf weer beter te laten voelen. Ik voelde mij namelijk slecht, héél slecht. Zo slecht zelfs, dat ik mezelf er meermaals op betrapte online te zoeken naar manieren om zelfmoord te plegen.    Alles was een puinhoop In mijn donkerste periodes deed ik de hele dag niets anders dan gamen, of gewoon niks. Ik had er nooit zin in, en al helemaal geen fut voor. De afwas bleef dagenlang onaangeroerd in de gootsteen staan, en onze woonst was -zacht uitgedrukt- een varkensstal. In weken was er niet meer gepoetst, misschien zelfs maanden. Mijn tijdsbesef was volledig weg. Ik ging hoogstens één keer per week onder de douche, als het al zo vaak was. Het is onnodig te vermelden dat aan dit alles een geurtje zat. Elke dag opnieuw voelde ik me schuldig voor mijn bestaan en wenste ik dat ik dood was.   Mijn "happy pill" Op een dag had ik er mooi genoeg van. Dit moest veranderen. IK moest veranderen. Ik ging naar mijn huisarts en die schreef me een antidepressivum voor. Eerst een dosage van 5mg/dag, maar al snel bleek dit helemaal niet voldoende te zijn, en dus zit ik momenteel aan 20mg/dag. Mijn huisarts waarschuwde me dat dit geen onmiddellijke oplossing was, maar dat de anitdepressiva een tijdje nodig zou hebben om in te werken. Hij zei me vol te houden, en dat deed ik. Inmiddels neem ik dagelijks mijn "happy pill", en ik heb er enorm veel baat bij. Ons appartement is gepoetst, ik verzorg mezelf weer beter, en ik heb weer zin om dingen te ondernemen. Ik doe echter alles in deeltjes. Niet alles tegelijk, want dan raak ik overprikkeld en eindig ik weer op de bank of in bed. Ik heb moeten leren mijn energie juist te doseren. Soms maak ik daar nog fouten in, en gebruik ik mijn energie voor dingen die er helemaal niet zo toe doen, waardoor belangrijkere zaken dan weer blijven liggen. Met de hulp van mijn Bullet Journal, probeer ik dit alles onder controle te houden, en zorg ik ervoor dat ik doe wat gedaan moet worden. Dit alles dankzij mijn medicatie. Dat éne, miezerige pilletje per dag, zorgt ervoor dat ik me weer mens voel.       Zelfmoordlijn België Zelfmoordlijn Nederland  

#sociaal contact
29Dec2018
Socializen: Niet voor iedereen vanzelfsprekend
Boemerang

Een lekker biertje op vrijdagavond met collega's, een fuif op zaterdagavond met je vrienden of zelfs een klasreünie met oud-klasgenoten van vroeger: iedereen heeft het ooit wel gedaan of op zijn minst geprobeerd zou je denken.  Sociale contacten zijn belangrijk voor je gezondheid en persoonlijke ontwikkeling, maar niet voor iedereen is dit vanzelfsprekend.In dit blogbericht kom je meer te weten over waarom sociale contacten voor jou juist helemaal niet fijn zijn. Introversie Misschien heb jij helemaal geen nood aan sociaal contact, en ben je het gelukkigst op je eentje. Een goed boek en een tas thee. Meer heb jij niet nodig. Af en toe ga je eens mee met vriendinnen of familie naar een uitje, maar stiekem kijk je het meest uit naar dat kostbare moment voor jou alleen: onder een dekentje voor de tv, bijvoorbeeld. Praten met vrienden doe je voornamelijk via smsjes of sociale media. Heb je even geen zin om te praten en ben je liever alleen met je gedachten, dan kan je je telefoon gewoon op de tafel leggen met het geluid op stil en dan heb je weer lekker tijd voor jezelf. Dit wil niet zeggen dat je asociaal of egoïstisch bent, integendeel. Je hebt gewoon meer tijd nodig voor jezelf en je houdt van rust. Veel mensen voelen zich het best als ze omringd zijn door vrienden. Jij voelt je echter het best als je alleen bent, dan laden je batterijen weer op. Voor meer informatie over introversie en extraversie, kan je terecht via deze link. Autisme Misschien vind je sociale contacten vooral verwarrend. Je weet nooit op voorhand wat je kan verwachten en weet niet wat de andere persoon gaat zeggen. Jij weet liever op voorhand wat er gezegd zal worden, en misschien studeer je dit zelfs al vooraf in in je hoofd. Als er dan toch iets gezegd wordt wat je niet verwachtte, ontstaat er een kortsluiting in je hoofd. Hiervoor heb je immers nog geen intern cognitief schema of script. Je begint te stotteren of je zegt misschien wel iets totaal irrelevant. Misschien kan je zelfs gewoon niets meer zeggen.  Het kan ook zijn dat je het gesprek laat afdwalen naar één van je interesses. Hierover kan je honderduit praten en zelfs urenlang vragen beantwoorden. Soms moeten mensen je dan wel eens zeggen dat je nu wel stilaan mag stoppen met praten, om andere mensen aan de beurt te laten, of misschien is je uitleg gewoon te logisch onderbouwd. Jouw gedachten zijn immers veel complexer dan die van de meeste anderen. Wil je graag meer weten over autisme? Klik hier voor meer informatie. Depressie Schrikken sociale aangelegenheden je af? Ben je al dagen op voorhand angstig voor dat uurtje lunch met vriendinnen? Misschien heb je al vaak op het laatste moment een afspraak afgezegd omdat je jezelf totaal niet goed genoeg voelde voor dat afspraakje. Je voelt je er dan vaak schuldig om, zeker als je gewoon in bed kruipt, of voor de tv, en dus eigenlijk helemaal geen andere plannen hebt. Je houdt niet zo van de drukte,  dat geeft je teveel prikkels waardoor je snel vermoeid geraakt. Het liefst zou je dan meteen in bed kruipen, of op de bank. Op sociale aangelegenheden ben je vaak onzeker over jezelf, het voelt alsof alle ogen op jou gericht zijn. Misschien voel je je dan wel alsof je zou kunnen huilen, in plaats van lachen zoals je vrienden die allemaal plezier hebben. Je vrienden hebben misschien al wel gezegd dat je hen van je af duwt, terwijl dit misschien niet je bedoeling is. Voor meer informatie omtrent depressie en afzondering, kan je hier terecht. Boemerang  Dit blogbericht werd geschreven door Boemerang. Jullie feedback wordt heel erg gewaardeerd!

#Gevolgen depressie
13May2018
Depressie en afzondering
Boemerang

Als je depressief bent, hoor je de mensen rondom je vaak zeggen dat je meer buiten moet komen, moet afspreken met vrienden. Dit zou "de oplossing" zijn om je weer beter te gaan voelen. Je gaat mij niet horen vertellen dat dit flauwekul is, maar het is écht een pak makkelijker gezegd dan gedaan. Vaarwel energie! Een depressief persoon heeft meestal geen of heel erg weinig energie. We staan moe op en we gaan moe slapen. Dit is heel erg zwaar en sleurt meteen ook alle motivatie uit ons. We hangen de hele dag op de bank of soms geraken we zelfs ons bed niet uit. Het fut om met andere mensen te praten ontbreekt dus ook enorm vaak, laat staan om ook daadwerkelijk af te spreken.In het begin begrijpen je vrienden je, maar al snel zal je merken dat hun begrip vervliegt. Men zal het misschien niet rechtstreeks tegen je zeggen, maar er wordt gezegd dat je je vrienden verwaarloost, dat je niet meer om hen geeft, of zelfs dat je enkel maar aan jezelf denkt. Sommige van je vrienden zullen misschien zelfs denken dat je hen niet meer leuk vindt en daarom niet meer in gaat op hun uitnodigingen. Dat je een excuus verzint. Dit geldt ook voor familie en uiteraard niet enkel voor vrienden. Je gaat minder op bezoek bij je (groot)ouders, je neven & nichten, je broers of zussen, ... Een familiebijeenkomst zou je nog overwegen, maar ook dat heeft zijn gevolgen. Een zwaar masker Als je -na veel aandringen- toch een keertje ingaat op een uitnodiging van vrienden of familie, slaat de onzekerheid al dagen op voorhand toe. Mensen gaan je waarschijnlijk vragen waarom ze je nog zo weinig zien en vaak begrijpen mensen niet wat een depressie inhoud, waardoor ze soms heel grof kunnen zijn tegen je. Je zwijgt dus meestal of verzint excuses als "het is te druk op kantoor", bijvoorbeeld. De realiteit is helaas een heel pak anders. Wanneer je rondom andere mensen bent, of in sociale situaties, zet je een masker op. Als men je vraagt hoe het met je gaat, antwoord je steevast "goed hoor, en met jou?" Je lacht met hen mee, maakt misschien zelfs hier en daar een grapje dat iedereen leuk vindt, en niemand heeft door dat het eigenlijk helemaal niet goed met je gaat. Eenmaal terug thuis in je vertrouwde omgeving gaat je masker weer af en slaat de vermoeidheid dubbel zo hard toe. Je ploft op de bank of in bed en daar blijf je voorlopig. De keerzijde van de medaille Uiteindelijk hoor je niets meer van je vrienden of familie. Ze zijn het beu om telkens de eerste stap te moeten nemen, of ze denken dat je gewoon niet meer geïnteresseerd in hen bent. En dat is meestal de grootste fout die de omgeving van een depressief persoon kan maken. Hierdoor beland je in een isolatie. Niets om je bezig te houden behalve je eigen negatieve gedachtes en gevoelens. Onbewust duwt je omgeving je dieper. Als je zelf depressief bent, is het heel erg moeilijk om te vragen om hulp. Of dit nu van je vrienden, familie of professionals is: Het. Is. Te. Moeilijk. Ken je iemand die lijdt aan een depressie? Blijf beschikbaar voor hen, wees open-minded en geduldig. Stuur hen regelmatig een berichtje, of bel eventjes met elkaar, al is het maar om "hoi" te zeggen. Laat je depressieve vriend/-in voelen dat je er voor haar bent en dat dit niet zal veranderen. Gun hen de tijd om te genezen. Depressie is geen keuze, maar een ziekte.  Vond je dit artikel interessant? Heb je zelf iets toe te voegen? Laat het me dan zeker weten in de reacties! Word lid van Yoors en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#Katten
27Apr2018
Crazy cat lady
Boemerang

"Smakelijk, hé!"Een kort gezet dametje van middelbare leeftijd zwaait haar sigaret naar me, een knipoog naar mijn eigen korte rookpauze buiten het appartement waarin ik woon.  "Hetzelfde!" Roep ik haar nog na, maar ze heeft me amper gehoord. Met vluchtige stappen wandelt ze verder. Af en toe stopt ze en kijkt ze rondom haar. Ze lijkt tegen zichzelf te praten. Iedereen in de buurt vindt haar een beetje raar.   Poes Wat niet iedereen altijd heeft opgemerkt, is dat dat dametje niet zomaar tegen zichzelf praat, of tegen een ingebeeld persoon. Als je haar blik volgt, zie je de zwarte kat die ietsje achter haar aan loopt. Poes is zijn naam. Snuffelend gaat Poes alle voortuintjes door. Soms blijft hij iets langer in een tuintje, kopjes gevend tegen een boompje of een brievenbus. Wanneer zijn vrouwtje iets te veraf is echter, trekt hij een sprintje zodat hij weer bij is. "Kom dan jongen," moedigt het vrouwtje hem aan, "niet zo treuzelen."   Ik ben niet gek Een tijdje geleden was ik weer naar het vrouwtje en haar kat aan het kijken. "Ga maar plassen jongen, toe maar," riep ze hem na. "Ik ben niet gek hoor," zei ze plots tegen me, toen ze ons voortuintje passeerde. "Poes wil mijn stem horen, anders gaat hij luid miauwen." Ik glimlach. "Ik vind het mooi dat je zo met hem kan gaan wandelen," zeg ik haar. Want ik vind het ook echt een mooi zicht. De meeste mensen laten hun hond uit, dit dametje laat haar kat uit. Wat is het verschil uiteindelijk?"Loopt hij nooit van je weg?" Poes is ten slotte niet aangelijnd."Nee hoor," ze schudt haar hoofd. "Hij is nog niet lang van mij, maar hij kan me niet missen," zegt ze. "Zie je, Poes kwam op een dag gewoon achter me aan gewandeld, recht bij mij binnen. Sindsdien is hij van mij. Ik heb hem laten chippen en enten en ga regelmatig met hem naar de dierenarts. We kunnen eigenlijk niet zonder elkaar," zegt ze heel zeker. Ik kan alleen maar knikken en glimlachen. "Mooi toch?" "Jazeker, - kom Poes, lang genoeg gespeeld. Vooruit met de geit!" En weg waren het vrouwtje en Poes.   Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#Gaming
24Dec2017
Ben jij gameverslaafd?
Boemerang

Volgend jaar zal de Wereldgezondheidsorganisatie gameverslaving voor het eerst opnemen in de ICD 11 – de internationale lijst van ziektes. De WHO spreekt van gameverslaving als “gamen het leven van een persoon domineert en het een dwang wordt.” De criteria die de organisatie hiervoor gebruikt zijn niet precies bekend. Deze worden volgend jaar bekendgemaakt. Uit een onderzoek van de Universiteit Utrecht in 2016 blijkt dat 1 op de 10 gamende jongens in de leeftijdscategorie van 12 tot 15 jaar gameverslaafd is. Dat concludeert Regina van den Eijnden, jeugdonderzoeker bij de Universiteit Utrecht. “Bij meiden van die leeftijd speelt dit veel minder. Nog geen 1 procent van de gamende meisjes toont verslavingskenmerken.” Van den Eijnden verzamelde begin 2016 de gegevens over het gamegedrag van bijna 2000 jongeren. Uit de bijeengebrachte cijfers blijkt dat nagenoeg alle jongens tussen de 12 en 15 jaar wel eens gamen. Hierbij is te zien dat jongens met 16 uur per week meer in de weer zijn met gaming dan meiden. ZIj gamen volgens dit onderzoek slechts 4,5 uur per week. “Jongens die voldoen aan de criteria van gameverslaving spelen 29 uur per week. Dat is ruim 4 uur per dag,” stelt de onderzoekster. In het “Handboek voor de Classificatie van Psychische Stoornissen (DSM 5)’ van de American Psychiatric Association wordt gameverslaving als aandoening benoemd. ZIj zien het als een conditie die verder onderzoek verdient en noteert 9 verschijnselen die gameverslaving simuleren. Verschijnselen van gameverslaving - Obsessief bezig zijn met games - Terugtrekkingsgedrag vertonen als er niet gegamed wordt - Zichzelf alsmaar meer tijd gunnen om te gamen - Mislukte pogingen hebben ondernomen om het gamen af te bouwen, of te stoppen - Geen belangstelling vertonen voor andere activiteiten, zoals hobby’s - Ondanks besef van gevaren voor de gezondheid excessief blijven gamen - Liegen over gamegebruik - Gamen als uitlaatklep voor angsten en frustraties - Relaties verliezen of verwaarlozen Hoe de Wereldgezondheidsorganisatie gameverslaving als een ziekte gaat opnemen wordt pas bekend als volgend jaar ICD 11 verschijnt. Tegenstanders van de WHO zijn het er niet mee eens dat gameverslaving als een ziekte wordt erkend. ZIj vinden dat er nog onvoldoende onderzoek is naar gedaan en dat gamers door deze beoordeling te snel in een negatief daglicht gezet worden. Voldoe jij aan enkele van bovenstaande kenmerken? Hoe denk jij over de erkenning van gameverslaving als een ziekte? Discussieer mee in de reacties. Beloon de maker en jezelf Word lid Aanmelden Ik schreef dit artikel origineel voor Gamebrain. Hier kan je terecht voor dagelijks gamingnieuws, tips & reviews.

#depressie
28Aug2017
Mijn depressie: Hoe het nu met me gaat
Boemerang

Eerst en vooral wil ik alle lieve Yoorsianen bedanken die me steunberichtjes gestuurd hebben, zowel privé als in een reactie op mijn vorige blogpost. Die steun doet me goed, echt waar.   Zelfzorg 101 Ik verwaarloos(de) mezelf heel zwaar, de afgelopen tijd. Daarom heb ik dankzij zowel jullie tips en inbreng en die van een Facebookgroep een zelfzorgpagina opgesteld in mijn Bullet Journal. Die ziet er zo uit:       Hij is in het Engels, omdat ik mijzelf vaak beter uitdruk in het Engels (raar maar waar), en omdat heel veel pagina's in mijn Bullet Journal in het Engels zijn. Gemarkeerd bovenaan staat het telefoonnummer van de zelfmoordlijn in België. Als het écht niet meer met me gaat, heb ik dat telefoonnummer om naar te bellen. De vrijwilligers aan de andere kant van de lijn zijn geweldige mensen. Ja, ik heb al vaker naar hen gebeld. Zij zijn deels de reden dat ik tot op vandaag nog aan het vechten ben om te genezen van mijn depressie.     Daaronder staan een aantal zaken opgelijst die ik dagelijk zou kunnen doen. "Moeten" is een veel te zwaarbeladen woord voor mij. Dat werkt niet, en als het me dan op een bepaalde dag niet lukt om mezelf te douchen, voel ik me niet schuldig. Of toch niet ZO schuldig. Ik heb ook een oplijsting gemaakt van zaken waar ik mezelf instant beter door voel, zoals een feelgood film kijken, of knutselen. Die dingen kan ik ook doen. Als ze zo opgeschreven staan, zijn het echt visuele herinneringen aan het feit dat ik dat KAN doen, dat dat ook een optie is.    Sinds ik deze pagina aangemaakt heb in mijn Bullet Journal, merk ik dat ik beter voor mezelf zorg. Ik ga vaker onder de douche, ik drink voldoende, ik kom daadwerkelijk mijn bed uit, ... Het helpt dus wel. Kleine stapjes, maar dat zijn ook stapjes.   Hulp van professionals Heel lang heb ik gedacht dat hulp vragen voor zwakkelingen was, maar dat is ook verleden tijd. Ik heb contact opgenomen met het CAW (Centrum voor Algemeen Welzijn), en morgen heb ik mijn eerste intakegesprek bij hen, als aanloop naar psychologische hulp. Ik ben ook terug begonnen met het dagelijks nemen van mijn antidepressiva. Ik heb een wekkertje op mijn gsm staan zodat ik die pillen niet vergeet. Ook neem ik multivitaminen in nu. Het kan niet anders of ik heb een zwaar vitaminentekort van altijd binnen te zitten.   In elk geval, ik ben er nog niet, maar ik ben al een beetje verder dan toen ik mijn vorige blogpost schreef, en ik vind dat ik daar best trots op mag zijn.  

#depressie
13Aug2017
Wat is depressie voor mij?
Boemerang

Toen ik voor het eerst bij een psychologe kwam (lees: toen ik nog een psychologe kon betalen), stelde zij me de vraag "wat is een depressie voor jou?"Ik begon de algemene symptomen van een depressie op te sommen: futloosheid, huilen, wanhoop, zelfmoordgedachten, ... De psychologe stopte me. Iets wat ik heel irritant vond. "Ik weet wat het ziektebeeld van een depressie is," zei ze me. "maar wat is een depressie VOOR JOU? Hoe voel jij je? Wat gaat er in je om?" Ik heb daar toen niet concreet op kunnen antwoorden. Nu, ongeveer drie jaar en een berg schulden en andere problemen later, kan ik er een iets duidelijker antwoord op geven. Ik heb het nodig om dat van me af te schrijven en ik vond dat iedereen het recht had om dit te weten. Dit wordt een héél lange post, waarvoor mijn excuses, maar als ik dit niet uit, blijf ik ermee zitten. Ik wil alvast ook even een triggerwaarschuwing meegeven. Wanneer je gevoelig bent aan depressie(ve gedachten), is het beter dat je niet verder leest.  Negatieve gedachten Mijn depressie is een deken. Een loodzwaar deken dat mijn gedachten rondom mij wikkelt waar ik ook ga of sta. Datzelfde deken weerhoudt mij ervan mijn gedachten uit te roepen: "Help mij, ik wil dood."Een deken dat mij 's ochtends in bed houdt, hoewel ik nog moet stofzuigen en opruimen en de afwas doen. "Nu niet," zegt het deken mij. "Ik ben te zwaar vandaag." Soms is dat precies wat het is, dat deken: Te zwaar. Te zwaar om dingen te doen die ik zou moeten doen. Gaande van klusjes in het appartementje dat mijn vriend en ik eindelijk wisten te bemachtigen zo'n maand geleden, tot solliciteren voor een job die we zo broodnodig hebben want er gaan een hoop rekeningen elke maand onbetaald de stapel op. Die stapel wordt steeds maar hoger, waardoor het deken steeds maar zwaarder wordt. Alle dingen die fout gaan, verzwaren mijn deken. Hierdoor vermenigvuldigen de negatieve gedachten onder dat deken.   Futloosheid en zelfmoordgedachten Daarnet is het me gelukt om na één week eindelijk aan de afwas te beginnen. Ik heb een kwartier staan afwassen terwijl het deken op mijn schouders steeds maar zwaarder werd, de gedachten steeds donkerder. Ik ben halfweg moeten stoppen. Mijn gedachten hadden me bijna zo ver gekregen een keukenmes te nemen en mijn polsen door te snijden. Gelukkig ben IK nog steeds een beetje sterker dan mijn deken en heb ik die gedachten een halt toe kunnen roepen, maar voor hoe lang nog? Ik voel mezelf steeds zwakker worden en het deken steeds zwaarder.Ik bel afspraken af met het excuus dat ik ziek ben of dat iemand van mijn familie ziek is, puur omdat mijn deken mij ervan weerhoudt buiten te komen.In de plaats van naar afspraken -zelfs sollicitaties- te gaan, zit ik hersenloos op de bank Xbox One te spelen, of aan de computer een spelletje te spelen. Niet (alleen) omdat ik verslaafd ben, maar omdat ik simpelweg geen energie of motivatie heb om iets anders te doen, iets dat wel nuttig is.  Slechte relatie en sociaal isolement Ooit had ik vrienden. Ik spreek nu over 10 jaar terug. Ik was toen 17 en mijn deken was nog niet zo zwaar, maar het was er al wel. Ik ging uit met mijn vrienden, ging met hen drinken en vond een ontsnapping aan de zware pesterijen die ik op school doormaakte door mijzelf helemaal lazarus te drinken. Zo lazarus dat ik de dag nadien van niets meer wist. Maar ik wist wel dat ik me geamuseerd had de avond voordien, want dat bewezen de fotootjes en filmpjes wel die mijn vrienden van me gemaakt hadden. Ik zag er zorgeloos uit, gierend van het lachen en mafheid alom. Zo kon ik niet zijn als ik niet dronken was. Dat zou -in mijn ogen- alleen maar reden zijn voor anderen om mij erger te pesten. Ik moest serieus blijven. Stil. De weinige vrienden die ik had, haakten al snel af toen ik een serieuze relatie begon met mijn ex. Omdat ik psychologisch al op een plek zat die allesbehalve ideaal was, liet ik mezelf door hem manipuleren, de grond in boren en beledigen. 7 jaar lang. Ik heb dat al die jaren niet gezien. Mijn vrienden hadden me allemaal in de steek gelaten -of zo zag ik het- toen ik keer op keer uitnodigingen moest afzeggen omdat mijn ex liever had dat ik bij hem film bleef kijken, of hij kreeg een "paniekaanval" op het moment dat ik moest vertrekken. Ik neem mijn vrienden van toen niets kwalijk, uiteraard, maar daar zat ik dan: geen vrienden, enkel mijn ex. Het enige sociale contact dat ik nog had was dat met zijn vader en diens partner, en sporadisch mijn ouders en mijn meter. Altijd in het bijzijn van mijn ex, uiteraard, en altijd liet hij het uitschijnen dat we een perfecte relatie hadden en dat we beiden perfect gelukkig waren. Maar ik was dat toen allesebehalve en mijn deken was intussen steeds zwaarder geworden.  Impulsieve beslissingen Ik ben toen vreemdgegaan. Iets wat ik altijd heb verafschuwd en toch heb ik het heel bewust zelf gedaan. Onrechtstreeks is dat één van de beste dingen geweest die me konden overkomen op dat moment in mijn leven. Door mijn minnaar -die nu nog steeds mijn partner is, trouwens- ben ik gaan inzien dat de relatie waar ik in zat destructief was. Ik ben op een avond vertrokken bij mijn ex en ik ben niet meer teruggekeerd. Ik heb daarmee mijn peetmoeder verloren, die altijd als een moeder voor mij is geweest maar nooit heeft willen luisteren naar mijn kant van het verhaal, ik ben in een berg schulden geraakt omdat mijn ex en ik nog niet zo lang een huis gekocht hadden dat we aan het renoveren waren, en alweer was het deken rondom mij zwaarder geworden.  Er is veel gebeurd op korte tijd toen. Veel meer dan goed was voor mijn psychische gezondheid, maar ook voor de psychische gezondheid van mijn partner. Om even een opsomming te maken, zonder jullie te vervelen met de details:- ik verhuisde naar mijn tante aan de andere kant van het land- ik verhuisde naar mijn vriend en zijn moeder- zijn moeder gooit ons buiten met de vrederechter- theoretisch dakloos en afscheid moeten nemen van onze vier kattenkindjes- mijn ouders bieden ons een dak boven ons hoofd aan, tijdelijk- mijn vriend krijgt de diagnoses autisme en ADHD, beiden ernstniveau 2- zijn moeder en zus blijven ons (tot op heden) stalken  En nu...  Op dit moment zijn zowel mijn vriend als ikzelf chronisch depressief en beiden werkloos.We hebben een appartementje voor ons twee, waar ik echt enorm dankbaar voor ben, maar als de schulden zich zo blijven opstapelen, gaan we ons dit niet veel langer kunnen veroorloven.Het OCMW "helpt" ons financieel af en toe, om dan achteraf dat geld terug te moeten betalen, waardoor we eigenlijk enkel maar meer schulden krijgen. Ongeveer halfweg de maand moeten we proberen bij elkaar te flansen wat we nog hebben van eten, wat dus soms resulteert in enkel één klein potje havermout met melk op een dag.Mijn deken is intussen zo zwaar dat het mij 's ochtends in bed houdt. Ik doe een bijverdienste van thuis uit en dat is het enige waarvoor ik me uit mijn bed kan slepen, omdat ik het geld dat ik daarmee verdien echt echt ECHT nodig heb. Na het werken plof ik mij op de zetel en van daaruit ga ik naar bed. Dit is een vicieuze cirkel. Ik geraak er zelf niet uit, ik weet niet hoe ik eruit zou moeten geraken. Ik kan geen werk vinden, ik kan niets meer momenteel. Mijn deken houdt mij tegen de grond gedrukt en als het zo verder gaat, liggen zowel mijn deken als ik binnenkort enkele meters onder de grond.  Ik krijg veel goedbedoelde tips van mensen online. Motiverende filmpjes, motiverende muziek, goedbedoelde adviezen (trek het je niet aan / ga door / doe je best / doe meer je best / schiet gewoon in actie / doe het gewoon / vraag hulp aan iemand / praat met mensen / ...), maar hoe kan ik alle voorgaande dingen doen als ik zelf totaal niet vooruit geraak? Ik wil niemand lastig vallen met mijn problemen omdat ik weet dat mijn ouders bijvoorbeeld het al moeilijk genoeg hebben. Mijn zus en haar vriend zijn volop aan het bouwen en gaan binnen enkele maanden verhuizen. Hun wereld is rooskleurig. Waarom zou ik daar met mijn zwarte, zware wereld tussen willen kruipen? Ik voel mij dan zo verschrikkelijk opdringerig. Dus lucht ik mijn hart online. Je moet weten dat het mij anderhalf uur geduurd heeft om deze post uit te typen, puur omdat ik steeds blijf hangen en wegzink in negatieve gedachten. Het zijn zo'n gedachten die mij tot de conclusie leiden dat mijn deken gewonnen heeft. Waarom zou ik andere mensen lastigvallen met mijn deken? Intussen ben ik vergroeid met mijn deken en leef ik erin, eronder en ermee. Het zou nog niet zo slecht zijn als mijn deken en ik gewoon opeens verdwenen. Of iemand het zou merken, dat weet ik zelfs niet. 

#start people
07May2017
Veel te lang geleden...
Boemerang

Het is weer hectisch geweest de laatste tijd, en dat wil zeggen dat ik bitter weinig tijd op Yoors heb kunnen spenderen, helaas. Hierbij dus een update van hetgeen er allemaal in mijn leventje gebeurd is. Vriendlief heeft hokjes gekregen Nuja, geen fysieke hokjes. Mario heeft de dubbele diagnose ASS + ADHD gekregen. Beiden in ernstniveau 2. Om even een visuele schets te creëren over wat ASS ernstniveau 2 juist betekent: iemand met een Autisme Spectrum Stoornis ernstniveau 1, heeft in het dagelijkse leven weinig last van zijn stoornis. Iemand met ASS ernstniveau 3 kan je vergelijken met Rain Man. Die persoon kan op geen enkele manier op zichzelf leven of werken en heeft bij alles begeleiding nodig. Mario zit daar tussenin. Hij kan niet volledig op zichzelf leven en heeft elke dag wel "last" van zijn stoornis.  We hadden de diagnose ASS al van héél ver zien aankomen. Dat was dus geen verrassing. De diagnose ADHD echter, was dat wel. De psychiater heeft ons dan uitgelegd waar de ADHD bij Mario vooral voorkomt, en dan werd het voor ons al heel gauw duidelijk, al dachten we dat dat ook met zijn autisme te maken had. Niet dus. Nu begint dus het hele gedoe van papierwerk in orde brengen en financiële tegemoetkomingen vragen, want Mario zal medicatie moeten gaan nemen om zijn ADHD binnen de perken te houden, en ook in behandeling moeten gaan bij een psychiater om te leren omgaan et zijn ASS. Dat wordt weer lekker hectisch, de komende tijd, dus. Ik was twee dagen lang postbode ... En toen heb ik forfait moeten geven. Ik had de fysieke impact van het werk véél te hard onderschat. Ik heb namelijk bouten en plaatjes in elke enkel (door een operatie genaamd "Triple Arthrodese"), dewelke mij heel erg beperken wat betreft lang rechtstaan of rondwandelen. Ik draag daarvoor speciaal gemaakte orthopedische schoenen (lekker mooi...), en die helpen mij enorm. Blijkbaar niet goed genoeg om aan de slag te kunnen als postbode. Na de tweede dag post rondbrengen, stond ik de volgende dag op en ik ben al zittend de trap af moeten gaan. Mijn voeten deden dermate veel pijn dat ik amper nog kon lopen. Ik heb dan maar gebeld naar bpost om me ziek te melden en ben naar de huisarts gegaan voor een doktersbriefje voor de rest van mijn contract. Ik kan het niet gaan maken mijn voeten (nog verder) te ruïneren voor een job. Ik heb een interimbureau afgezworen Mijn tewerkstelling bij bpost liep via het interimkantoor "Start People". Ik was vooraf al geen fan van het uitzendbureau, maar nu al helemaal niet meer. Ik ga daar binnenkort uitgebreid op in in een andere blogpost, omdat het simpelweg teveel is om bij deze post te voegen. Ik heb een fitnessabonnement Dat klinkt misschien als niet veel speciaals, maar... Ik weeg ongeveer 130kg (ben 1m79 groot), dus ik ben morbide obees. Vanaf maandag (morgen dus) ga ik elke dag fitnessen. Ik let sowieso al op mijn eten, want als ik nog maar naar eten kijk, kom ik al aan. Snoepen is sowieso al heel sporadisch, dus dat ga ik nu helemaal laten. Het enige van "zondigen" dat ik mezelf nog ga toelaten, zijn mijn Dolce Gusto koffies, en dan ook maar maximaal drie per dag. Je mag er gerust van uit gaan dat ik er nu zo'n 8 tot 10 drink per dag... En in de cappuccino's en latte macchiato's zitten ook behoorlijk wat calorieën. Dusss... Hopelijk ben ik binnen een jaar ongeveer 24kg kwijt. Ik ga voor 2kg per maand. Dat lijkt me een haalbaar doel en ook niet te snel. Duimen jullie mee?  Dat was het een beetje in grote lijnen. Hierbuiten heb ik nog een hernieuwde verslaving ontwikkeld voor het online spel "RuneScape". Ik speel het al sinds 2004, maar steeds met pauzes. Moest iemand hier RuneScape spelen, voeg mij maar toe, ik heet "Miepke99" ;-) Excuses dat ik zolang afwezig ben geweest. Dit hoop ik te veranderen!

#silent treatment
06Apr2017
Silent treatment
Boemerang

De silent treatment is een vorm van manipulatieve straf, ook wel psychologische mishandeling te noemen. Dit kan voorkomen bij zowel koppels als bij ouders jegens hun kinderen. In deze blog ga ik iets dieper in op de vormen en gevolgen van de silent treatment. Ontstaan Deze vorm van psychologische mishandeling ontstond in de gevangenissen van de 19de eeuw. Men verbood de gevangen met elkaar te spreken en wanneer ze werden geroepen, was dit met hun nummer in plaats van met hun naam. Ook moesten de gevangenen hun gelaat bedekken wanneer ze met elkaar communiceerden. Dit alles zou hen helpen met het reflecteren over de misdaden die ze pleegden.  Boven: schets van gevangenen die wandelen aan een touw met bedekte gezichten en in complete stilte.Bron: acrosswalls.org Silent treatment in relaties De silent treatment komt het meest voor in relaties en is een soort controlemechanisme. De zwijgende partner poogt hiermee controle te winnen over zijn/haar partner, vaak omdat die iets weigert. De zwijgende partner negeert je dan en weigert je aanwezigheid te erkennen. Dit is zijn/haar manier om woede en frustratie te uiten. Jij als slachtoffer gaat je uiteindelijk incompetent en waardeloos voelen in de relatie en dat is precies de plek waarop je partner je wil hebben. Op dit punt kan hij de controle van je overnemen. Silent treatment tegen je kinderen Ook ouders gebruiken soms de silent treatment jegens hun kinderen. Dit gebeurt het meest wanneer het kind een woede-uitbarsting heeft of hysterisch huilt. De ouder denkt dan vaak dat het negeren van het kind de beste oplossing is en de uitbarsting vanzelf wel zal stoppen. Dit is echter niet het geval. Het kind voelt zich dan doodsbang omdat zijn ouder plots "verdwenen" blijkt te zijn en wat hij ook doet, die komt niet terug. Het kind zal op deze manier vaak een minderwaardigheidscomplex ontwikkelen. Hoe te vermijden? Communicatie is het allerbelangrijkste in een relatie, of dit nu een relatie is tussen geliefden of tussen ouder en kind. Praat met elkaar en probeer elkaars gevoelens te begrijpen. Probeer tot een compromis te komen over datgene wat jullie dwarszit. Wanneer de woede of frustratie te hoog is, kan je er alsnog voor kiezen jezelf af te zonderen, maar maak dit duidelijk aan je partner of aan je kind. Zeg dat je even de ruimte gaat verlaten en plak hier ook een tijdspanne op. Dit mag echter nooit langer zijn dan een uur. Zorg ervoor dat jullie na dat uur ook praten over wat er net gebeurd is. De kans is groot dat jullie dan rustig genoeg zijn om op een normale, volwassen manier met elkaar te communiceren. Werd de silent treatment al eens tegen jou gebruikt? Hoe voelde je je hierbij?  Ben je zelf een frequent gebruiker van de silent treatment? Waarom? Gebruikte bronnen: Wikipedia acrosswalls.org elyntromey.com Wil jij ook geld verdienen met bloggen? Meld je dan zeker aan bij Yoors. De fijne Yoorsianen verwelkomen je met open armen!

#stalking
06Apr2017
Tot hier en niet verder
Boemerang

Af en toe moet je grenzen stellen in het leven. Voor (de bescherming van) jezelf, maar ook voor anderen. Deze week probeerde Mario's familie ons weer klein te krijgen, maar dat pik ik dus niet meer. Aangetekende zending Op 9 maart is het zover gekomen dat ik een aangetekende zending gestuurd heb naar Cruella (als je niet weet wie dat is, lees dan eerst even deze post). Ik heb haar vriendelijk verzocht geen contact meer met mij, Mario of mijn familie op te nemen. Ze bleef continu berichtjes sturen naar mijn zus, mijn ouders en zelfs vrienden van ons via Facebook Messenger. Dit in een vergeefse poging te weten te komen waar Mario en ik wonen. Gelukkig geeft niemand die informatie weg, maar het stalken moest stoppen. Ik heb dus in die aangetekende brief vermeld dat als ze nog pogingen zou ondernemen om ons te contacteren, via familie of vrienden of eender welke andere manier, we haar zouden aangeven bij de politie wegens belaging. De dag dat die brief daar is aangekomen, heeft ze me gebeld. Ik heb haar nummer geblokkeerd in mijn telefoon, dus ik merk het pas als ze wat heeft ingesproken op mijn voicemail. "Ja, wilt ge mij is bellen, 't is in verband met die brief." Onnodig te zeggen dat ik niet gebeld heb. De brief was duidelijk genoeg. Een paar minuten later deed ze exact hetzelfde en weer heb ik niet teruggebeld. Ik nam me voor dat bij het derde telefoontje, ik naar de politie zou gaan. Dat derde telefoontje kwam niet en we hoorden niets meer van Cruella. Tot afgelopen maandag. Schending van het briefgeheim Ik kreeg een melding op mijn telefoon die mij vertelde dat ik een voicemailbericht had. Mijn telefoon had niet gerinkeld, dus ik wist al hoe laat het was. Het was inderdaad Cruella om te zeggen dat er bij haar thuis post aangekomen was van Kinsbergen. Dit is het onderzoekscentrum dat onderzoek heeft gedaan naar Mario's autisme. Geen haar op ons hoofd dat eraan dacht dat we haar zouden terugbellen, en we waren er ook zeker van dat ze die post niet zou opsturen naar een door ons gegeven adres. Op naar haar thuis, dan maar. Een autoritje van ongeveer drie kwartiers later, stonden we met de auto voor Mario's ouderlijk huis. We waren allebei heel zenuwachtig want het zou de eerste keer zijn sinds de rechtszaak dat we Cruella terug zouden zien. Mario belde aan en even later deed Cruella open. "Ja?" vroeg ze aan Mario alsof hij een leurder was. "Ik kom mijn post halen," antwoordde Mario dan maar. Cruella ging terug naar binnen, en bracht zijn post naar hem. We hebben ons omgedraaid en zijn terug naar de auto gewandeld.  "En wa met mijn spullen?!" Mario en ik draaien ons allebei om. "Welke spullen?" vragen we allebei tegelijk. "Mijn servies en matten en..." Mario onderbreekt haar met een simpele "Pfff". We stappen in onze auto en rijden weg. Om de ene of andere reden is Cruella in de waan dat de tapijten die in de woning lagen van haar waren. Dat waren ze niet, die zijn van mijn familie. Het servies waar ze het over had, heeft Mario geërfd van zijn overleden vader die het op zijn beurt van zijn moeder geërfd heeft. Cruella heeft er geen aanspraak op, dus. Onderweg kijkt Mario naar de enveloppen die hij kreeg van zijn moeder en ze waren allemaal geopend en gelezen. Dit is schending van het briefgeheim en we zijn dan ook van plan dit aan te geven bij de politie. Sommige van de enveloppen bevatten gevoelige informatie betreft Mario's belastingen en inkomen. Daar heeft Cruella geen zaken mee, dus. Nog een aangetekende zending Morgen gaat er nog een aangetekende zending uit. Dit keer naar de oudste zus van Mario. Cruella heeft een nieuwe manier gevonden om ons te irriteren en laat haar oudste dochter naar ons bellen met valse beschuldigingen van diefstal. Dreigend hiermee naar de politie te gaan. Mario's zus, laten we haar Ursula noemen, heeft in het verleden al eens valse papieren aangemaakt om haar gelijk te behalen, inclusief het namaken van handtekeningen. Mario heeft hier nog bewijzen van dus Ursula kan ons niets maken. Maar aangezien ze ons via de telefoon blijft lastigvallen, krijgt zij binnenkort ook een aangetekende brief in haar bus met de vermelding dat we, net als bij Cruella, naar de politie zullen gaan met een aanklacht wegens belaging en laster. Zelfs haar echtgenoot... ... weet ze voor haar kar te spannen. Gisterochtend mocht ik het berichtje hiernaast ontvangen. Zo gaat het elke maand opnieuw, terwijl er heel duidelijk, door advocaten, is vastgelegd dat ik mijn auto vóór de 15de moet betalen. Altijd rond de 3de of 4de van de maand stuurt Cruella's echtgenoot mij een berichtje om te vragen naar "zijn" geld. Om gek van te worden. Hij krijgt dan ook altijd een cynisch of sarcastisch berichtje terug. Het is niet Erik die uit zichzelf dit soort berichtjes stuurt, dat is Cruella die hem achter zijn veren zit. Ik leef met hem mee... Hoop op verbetering Ik hoop dat heel deze situatie binnen dit en x aantal tijd verbetert. Dit soort toestanden heeft een grote impact op ons en dit terwijl we het soms toch al moeilijk genoeg hebben...  ... en plots besta je niet meer Lees hier mijn vorige blog over Cruella Lees meer

MEER