Astrid Seip (IJsselstein)

Lid sinds: 08-07-2015

#mantelzorg
28May2019
Eenzaam als mantelzorger
Astrid Seip (IJsselstein)

Gisteren zou ik eindelijk beginnen met mijn werk in het verpleeghuis hier in de buurt. Als vrijwilliger, maar toch. Jammer genoeg werd ik (weer) afgebeld. Het virus, waardoor ik vorige week ook al niet kon, was nog niet helemaal verdwenen dus zekerheid voor alles. Nu had ik wel de kans om naar de mantelzorgbijeenkomst bij opa in het tehuis te gaan. Erg leerzaam, over onbegrepen gedrag. Dat het uiteindelijk een middag zou worden die veel indruk op mij maakte had ik nooit durven vermoeden. Dit verhaal is waar gebeurd, enkel zijn de namen fictief om privacy redenen. Het is wel met toestemming geschreven.EenzaamHet is even na half drie als de zaal volstroomt met mantelzorgers, dochters, zonen, kleindochters en echtgenoten. Alle soorten mantelzorgers zijn aanwezig om meer te leren over onbegrepen gedrag bij mensen met dementie. Ook mevrouw Nel zit samen met haar man, hij heeft dementie, in de zaal. Dat dementie een breed begrip is, en er velen soorten van dementie zijn weet iedereen die aanwezig is. Toch is het onbegrepen gedrag een stukje dat bij bijna alle soorten van dementie terug komt. Na slechts een kwartiertje houd de man van mevrouw Nel het voor gezien. Hij is onrustig en kan het verhaal niet volgen. Hij is een cliënt van de dagopvang en gaat hier enkele keren per week naar toe. De rest van de tijd is mevrouw Nel samen met haar man. Vrijwel direct na zijn vertrek, als het gaat over ondersteuning door familie en vrienden en dat het zo belangrijk is om op bezoek te gaan bij een naaste met dementie barst mevrouw Nel in tranen uit. Zij vertelt dat ze er helemaal alleen voor staat en dat iedereen haar en haar man heeft laten vallen. Dat zelfs de buren in haar flat niks met haar of haar man te maken willen hebben. Het raakt mij en ik kan me niet voorstellen dat iemand zoiets doet. Of eigenlijk ook wel, want zelfs bij mijn eigen oma heb ik meegemaakt dat haar vriendinnen, waar ze elke week kwam het af lieten weten zodra ze in het verpleeghuis kwam. En juist voor deze mensen is vriendschap en herkenning, ook al weten ze vaak in een later stadium niet meer wie je bent, ze voelen toch de herkenning, zo belangrijk. Haar man praat niet tot nauwelijks meer, dus ze heeft niemand met wie ze een gesprek kan voeren. Zelfs niet over het weer. Heel de dag stilte, wat moet dat vreselijk zijn. Aan een buurjongen heeft ze eens gevraagd waarom hij haar negeerde, ze komt hem vaker tegen in de lift. "Mijn moeder vindt u raar en heftig". Waarom vraag ik me oprecht af, omdat ze geen standaard grijs haar heeft en er niet als vijfentachtig uit ziet? Ik heb er geworden voor en meer als "bizar" krijg ik dan ook niet over mijn lippen.Het zijn maar een paar woorden die ze spreekt, maar wat ze zegt maakt nu al diepe indruk op mij. Aan het einde van de bijeenkomst raken we samen aan de praat. "Hoe oud denk je dat ik ben?" Vraagt ze mij, ik schat haar een jaar of zeventig, "vijfentachtig". Mijn mond valt open van verbazing, ik krijg met de seconde meer respect voor mevrouw Nel. F**king vijfentachtig jaar, ik denk onmiddellijk terug aan mijn lieve oma'tje die afgelopen december in hetzelfde tehuis overleed, vierentachtig jaar. Maar wat een verschil. Ze vertelt me over haar kinderen en kleinkinderen, dat die allemaal zo in hun eigen leven zitten dat ze geen tijd (meer) hebben voor haar en haar man. Wat verschrikkelijk. Haar oudste kleindochter gaat dit jaar trouwen, zij en haar man niet welkom. Teveel gedoe ofzo, het doet haar zichtbaar pijn. "De oudste hé, dat blijft bijzonder". En dat is precies wat mijn oma ook altijd zei. En dan niks ten nadele van de andere kleinkinderen hou me te goede, want dat zou ik als oudste echt een schuldgevoel krijgen, ze hield van ons allemaal evenveel, maar de bijzondere band met de oudste is voor niemand te overtreffen. Het doet mevrouw zichtbaar goed dat ze haar verhaal kwijt kan. Ze gaat zelfs zover dat ze mij durft toe te vertrouwen zelfmoordneigingen te hebben, omdat de eenzaamheid haar teveel wordt. De tranen schieten in mijn ogen, maar ergens begrijp ik het wel. Haar man verliest ze beetje bij beetje aan een vreselijke ziekte, ze zorgt met al haar liefde en kracht voor hem. Maar wie zorgt er voor haar, deze dappere mevrouw Nel van vijfentachtig?. Ze vertelt me dat ze vroeger psychologie heeft gestudeerd, "Maar ik kan mezelf niet eens helpen". Ook een andere mantelzorger trekt zich haar lot aan en vraagt of ze haar af en toe eens mag bellen. Ook dit gebaar valt in goede aarde bij mevrouw Nel. En ze is zichtbaar opgelucht dat ze (eindelijk) haar verhaal heeft kunnen en mogen doen. Ik vraag haar of ik haar verhaal mag bewerken tot een blog, om aan te geven hoe ook mantelzorgers ontzettend eenzaam kunnen zijn. Ik ben haar verhaal nog steeds en het verwerken, en met alle goede wil van de wereld kan en wil ik niet snappen hoe mensen zo wreed kunnen zijn naar anderen toe.

#amsterdam pride
04Aug2018
Pride 2018
Astrid Seip (IJsselstein)

Vandaag is de afsluiting van de 23ste pride Amsterdam die traditioneel wordt afgesloten met de Canal parade. Sommige zullen zich afvragen is dit nodig? Daar kan ik een makkelijk antwoord op geven, JA! dat is helaas nog steeds nodig. In 70 landen is het nog steeds strafbaar om in het openbaar homo of lesbisch te zijn, om dan maar te zwijgen over transgender. In 13 landen staat hier, onbegrijpelijk maar waar, nog steeds de doodstraf op! Wij vieren vandaag dat “We mogen zijn wie we zijn en mogen houden van wie we willen houden” (citaat Rick van de Westelaken) En daar ben ik het volkomen mee eens.Als moeder van een transgenderkind draag ik deze gemeenschap een ongelooflijk warm hart toe, want ook hier in Nederland is het nog niet overal vanzelfsprekend en geaccepteerd. Vandaag was ik eigenlijk ook uitgenodigd door TransAmsterdam om aanwezig te zijn samen met mijn zoon. Helaas liet mijn financiële het niet toe vandaag naar Amsterdam te reizen en dit mee te maken. Maar ik hoop er volgend jaar zeker bij te zijn. Ook in de pride week voorafgaand aan de Canal parade hoop ik dan een aantal evenementen te kunnen bezoeken. Ik kijk nu vanaf thuis op televisie naar een live verslag van de parade, samen met mijn zoon. Hij vraagt mij “ Mam, waarom moeten mensen nog uitleggen waarom ze zij wie ze zijn, we zijn toch eigenlijk allemaal mensen, ik vind het zo stom dat mensen elkaar pijn doen daarom!” Wat een wijze woorden van mijn twaalfjarige... Ik ben zo trots op hem, maar ook trots op alle mensen die vandaag vanuit het buitenland naar hier zijn gekomen om in het openbaar te kunnen en mogen zijn wie ze willen zijn, en ook op de organisatie, want het is eigenlijk te triest voor woorden dat het nodig is om mensen hier nog bewust van te maken.

#Dementie
02Aug2018
Brief aan opa, deel 5
Astrid Seip (IJsselstein)

Lieve allerliefste, Ik snap het niet, ik begrijp het niet. Of wil ik het niet snappen, wil ik het niet begrijpen door mijn emoties. Net zo min als u het zelf begrijpt. Hoe kunnen ze zo wreed zijn, hoe kunnen ze zo met u om springen. Natuurlijk is het niet goed wat u gedaan heeft, maar u kon niet anders voor uw gevoel, een wanhoopsdaad, ten einde raad. Zou ik hetzelfde doen? Waarschijnlijk wel, en het ergste van alles of misschien wel gelukkig, is dat u het zelf  niet meer weet. Het begon in April 2018, oma valt uit bed, hoe het gebeurd is is tot op de dag van vandaag nog steeds een raadsel, en breekt haar arm. Ze gilt het uit van de pijn, pap en mam worden gebeld en moeten met oma naar het ziekenhuis. Daar blijkt een lelijke breuk in de bovenarm. Een aantal dagen van onzekerheid breekt aan, wel of niet opereren. Uiteindelijk wordt besloten het niet te doen, oma is te zwak en zou een operatie niet overleven. Na twee weken in het ziekenhuis wordt ze overgeplaatst naar een verpleeghuis, in eerste instantie om te revalideren, maar als snel blijkt dat de val de dementie zo heeft bevorderd dat er geen sprake meer is van revalidatie maar van echte verpleeghuiszorg. Het heen en weer rijden van u naar oma en weer terug breekt ons op, gelukkig wordt er snel een plekje gevonden bij u in het tehuis op de verpleegafdeling.  Voor ons ideaal, maar voor u blijkt het het begin van alle ellende. Na bijna 65 jaar huwelijk gaan jullie apart wonen, dat oma nooit meer thuis komt is duidelijk, ze heeft duidelijk meer zorg nodig dan dat ze kunnen bieden op de afdeling waar u verblijft. Door die vreselijke klote ziekte dringt het allemaal niet tot u door. Snapt er niks van en u kan maar niet begrijpen waarom oma niet meer bij u kan wonen. Dat is ook verschrikkelijk maar voor oma is dit het beste, ze heeft zorg nodig en die kan ze anders niet krijgen. Zo vaak als we kunnen gaan we mee, als we alleen zijn is het extra zwaar. De boosheid en wanhoop zijn zo sterk bij u aanwezig dat het niet verantwoord is u alleen met oma in de tuin te laten. Elke avond belt u meerdere keren naar pap, uit uw woede en frustratie, maar meer dan het aanhoren kunnen ze niet doen. Het is slopend, het gaat zelfs zover dat er op twee avonden door het tehuis gebeld wordt of er iemand wil komen, u bent niet meer rustig te krijgen. Op een avond zelfs zo erg dat u verbaal en fysiek agressief wordt tegen de zusters bij oma op de afdeling. Onderstaand stukje schreef ik na deze gebeurtenissen, ook voor jou lieve opa, dit had natuurlijk nooit mogen gebeuren, maar ik snap het wel. Ik wil het ook zeker niet goed praten. Gelukkig, en ondanks dat ik niet gelovig ben, dank ik God op mijn blote knietjes dat de nieuwe medicatie werkt, en u nu weer rustig bent. En vergeet nooit, ook al laat die klote ziekte toe dat je het wel vergeet, lieve allerliefste, ik hou met heel mijn hart en ver daarbuiten zo enorm veel van je! Het is dinsdag 17 juli 2018, Meneer Alzheimer is al weken nee maanden aan het spoken. Komt wanneer het hem uitkomt en maakt van mijn lieve ,stoere, dappere opa, mijn voorbeeld mijn held, een agressief monster. Vannacht heeft het zijn ziekte een diepte punt bereikt, geen incident meer gezien de afgelopen weken. Hij moet van zijn verzorg afdeling weg naar een gesloten PG afdeling. Hij is een gevaar voor de verpleging, medebewoners, zichzelf en niet in de laatste plaats voor mijn lieve oma, die in het zelfde tehuis verblijft maar op een andere afdeling, PG afdeling. Zittend in de tuin bij mijn lieve zus vraagt mijn lieve pap : “ Kan jij er geen boek over schrijven”. Ik antwoord dat ik dat zeker kan maar alleen met toestemming van hem, het gaat tenslotte over zijn vader en moeder. “ Ik wil dat je het doet, je kan goed schrijven dus ik weet zeker dat je het kan”. Bij deze lieve pap, deze is voor jou. “Mantelzorg vanaf de zijlijn” Over hoe dementie het leven van een familie totaal op zijn kop kan zettenN.B. Inmiddels is deze tekst ook alweer 'oud', de gebeurtenissen volgen zich in rap tempo op. Nadat de mevrouw van het CIZ is langsgeweest om u te vragen of u wat zag in vrijwillige opname op een PG afdeling, wat u tot drie keer toe heeft geweigerd, wilden ze een rechtelijke machtiging (RM) aanvragen bij de huisarts. De huisarts wilde deze op dat moment niet tekenen omdat hij eerst de werking van de nieuwe medicatie wilde afwachten. Die doet inmiddels zo goed zijn werk dat er van bovenstaande (nog) geen sprake meer is. Wellicht alleen een interne verhuizing binnen de zorginstelling naar een één persoons kamer. We wachten rustig af, en die rust is gezien de afgelopen maanden een verademing, maar zeker ook heel eng. Liefs je kleindochter Al eerder schreef ik brieven aan mijn opa, deze zijn ook gepubliceerd op de website Mantelzorgelijk, een site voor en door mantelzorgers. Hieronder kunt u mijn eerder geschreven brieven aan opa lezen: Lees meer brieven aan opa Brief aan opa Mijn tweede brief aan opa Brief aan opa 3 Brief aan opa, deel 4

#Transgenders
26Jul2018
Mama, ik blijf een jongen!
Astrid Seip (IJsselstein)

20 juli 2018 Vandaag hebben we een afspraak in het VU bij onze vaste psycholoog. De diagnostische fase van Kay is afgerond en nu volgt het 'advies'gesprek.  De diagnostische fase bestond uit veel gesprekken, een twee uur durend psychologisch onderzoek en een onderzoek bij de endocrinoloog, de hormoon dokter. Van hem wisten we al dat de pubertijd bij Kay heel pril is, dus dat hij nog verder in de pubertijd moet komen alvorens ze deze kunnen remmen. Dat onderzoek was een grote teleurstelling voor Kay. 'Stomme dokter' was het eerste wat hij zei toen nadat hij met ferme passen zijn kamer was uitgelopen. De dokter had tevergeefs nog lief geprobeerd te zeggen, "Leuk je te ontmoeten Kay en tot de volgende keer",  "Ja , doei" zei Kay en was hij was al halverwege de gang toen mijn man en ik  netjes afscheid namen van de beste man. Nu is dus de dag gekomen dat we vol spanning de conclusie van het gehele team te horen gaan krijgen. Eigenlijk weten we allang de uitslag, maar ja wij zijn geen psychiater, psycholoog of een andere arts. Wij zijn maar simpele ouders die vooral het beste voor hun kind willen. Die hun kind gelukkig willen zien. Dus je houdt in je achterhoofd toch nog een slag om de arm. De afspraak is pas laat in de middag, dus een lange dag wachten voor we echt zekerheid hebben. Kay oogt redelijk ontspannen en zit enorm met zijn vader te dollen in de wachtkamer. Ik speel nerveus met mijn mobiele telefoon terwijl de minuten ondertussen voorbij kruipen. Tien minuten na de afgesproken tijd worden we geroepen, eindelijk! Eerst bespreekt ze de uitslag van het psychologisch onderzoek, geen bijzonderheden, behalve dat er duidelijk uitkomt dat Kay toch echt een jongen wil zijn. Ze kan ons dan ook niets anders vertellen dan dat de conclusie van het hele team 'GENDERDYSFORIE' is! Er valt gelijk tien kilo stenen van mijn schouders, wat een opluchting, vooral voor Kay. Hij straalt dan ook van oor tot oor. Ik voel tranen prikken in mijn ogen, maar weet ze in te slikken, niet hier, niet nu gaan huilen. Een bijzonder moment volgt, Kay, zijn vader en ik moeten tekenen voor de behandeling de komende jaren. Kay zet voor het eerst zijn handtekening met zijn nieuwe naam en doet dat vol overgave.  Wat ben ik enorm trots op deze  dappere, stoere kerel! Kay wordt nu elke drie maanden verwacht, om te kijken hoe het met hem gaat en om de pubertijd in de gaten te houden, want zodra dat echt gaat beginnen wordt er gelijk begonnen met remmen. Zodat er niet verdere borstgroei en ongesteldheid ontstaat. Kay zet zijn handtekening voor de behandeling... De titel van deze blog is een vervolg op mijn boek 'Mama ik ben een jongen, mijn kind is transgender, leven met Genderdysforie'  en wordt de titel van het vervolg boek.

#transgenders
31May2018
Boekpromotie, hoe pak ik het aan?
Astrid Seip (IJsselstein)

Een boek verkoopt zich niet vanzelf Tenzij je Gordon heet of een andere bekende kop hebt. Nu ben ik in het verleden wel een aantal keren met mijn hoofd op televisie geweest, maar ik ben natuurlijk verre van bekend, landelijk dan. In het dorp waar ik woon, jawel het is echt waar, Ridderkerk is nog een heus dorp, kennen de meeste mensen mij wel inmiddels. Ik heb in verschillende lokale kranten gestaan en ben op de lokale radio geweest. Maar met alleen lokale verkoop kom je er niet.  Dit is de link naar een artikel van RTV Rijnmond inclusief het radio gesprek wat ik had in Wakker Rijnmond. 'Krijg ik dan nog steeds geen piemeltje?' Mijn boek moet een groot landelijk en internationaal, lees België, bereik hebben.  Nadat ik de afgelopen weken vooral lokaal en regionaal ben bezig geweest wordt het nu tijd het groter aan te pakken. Te beginnen online, want een groot gedeelte van ons hedendaagse leven speelt zich online af. Bookspot (voorheen eci) is één van grootste online boekhandels in Nederland, pretenderen ze zelf tenminste. Dus was het mijn missie mijn boek daar online te krijgen. Ik trok de stoute schoenen, in dit geval slippers want het was écht heel warm, aan en begon met bellen naar Bookspot. Mijn vraag was simpel: "Hoe krijg ik mijn boek bij jullie online?". De aardige en behulpzame mevrouw vertelde mij dat ik maar contact op moest nemen met het centraal boekhuis, daar doen ze al hun bestellingen. Ik was inmiddels al mijn schroom verloren en tikte het nummer van het centraal boekhuis in.  Zij konden mij niet veel wijzer maken dan dat ik al was en dus besloot ik contact te zoeken met de uitgeverij. Naast de foto hieronder is er in het Ridderkerks dagblad ook een artikel verschenen:  Artikel in het Ridderkerks dagblad   (tekst gaat verder onder de foto) Dit artikel is verschenen in de lokale krant, de Combinatie Ridderkerk De uitgeverij had het vermoedden dat er bij Bookspot wordt besteld met 'boek op verzoek'. Zij moesten mijn boek daarvoor aanmeldden en ik zou bericht krijgen als dit was gelukt. Mijn uitgeverij is een POD-uitgeverij, printing on demand, dat wil zoveel zeggen dat als er een boek wordt besteld via welk kanaal dan ook de opdracht direct naar de drukker wordt verzonden. Dus iedereen krijgt een 'vers' boek. Nog geen 24-uur later kreeg ik een mail van de marketing afdeling dat mijn boek zichtbaar is op Bookspot!! Blij? Ja, Trots? enorm. Dat heb ik toch maar even voorelkaar gebokst, deze eerste stap. Zo nieuwsgierig als ik ben ging ik natuurlijk ook gelijk bij Libris op de website kijken, en jawel ook daar ben ik ineens vindbaar, net zoals op de Bruna website.  Dit voelt voor mij als toch wel een overwinning. Omdat het bij het eerste boek niet lukte omdat die uitgeverij weigerde met het centraal boekhuis te samenwerken, maar goed geen oude koeien uit de sloot halen. Natuurlijk is mijn boek ook gewoon direct bij de uitgever te bestellen:  Dit is een directe link naar de webwinkel van de uitgeverij Ook had ik op eigen kosten wat flyers, en postkaarten laten drukken. Deze zijn inmiddels allemaal verspreid, zelf zijn we ook aan het knutselen geslagen, want de uitgeverij had wel digitaal materiaal ontwikkeld wat ik naar eigen inzicht kon laten drukken of zelf printen. Het visite kaartje bestond uit de cover en een barcode om in de winkels te laten scannen en dan komt het boek naar voren in hun computer. Hartstikke leuk idee, maar het was toch niet helemaal wat ik wilde. Dus heb ik gevraagd  nieuwe te maken, dubbelzijdig, alleen nog even uitvogelen hoe ik dat dan dubbelzijdig kan printen. De eerste lichting die ik heb geprint en gelamineerd is ook uitgedeeld, her en der en door verschillende mensen uitgedeeld worden. Mijn moeder duwt bijvoorbeeld ongegeneerd iedereen die het wil zo'n kaartje in hun handen, Top.  Ook heb ik in het VUMC op de genderpoli wat kaarten en flyers achtergelaten. Ook dat is opgepakt, ik kreeg vandaag via Facebook een bericht dat iemand de flyer had meegenomen, het boek heeft bestelt en gelezen. "Super mooi en leuk boek" .  Ik hoop dat mijn lezers op de speciale Facebookpagina van het boek ook een recensie achterlaten zodat ik beter te vinden ben.  Neem gerust een kijkje en like de pagina als je dat leuk vindt (tekst gaat verder onder de foto) Iedere auteur doet de promotie van zijn boek op zijn eigen manier. En dat is maar goed ook, want als we allemaal hetzelfde zouden doen zullen er nooit nieuwe manieren van promoten ontdekt worden. Ik hoop dat mijn boek door mijn promotie en door het online bekend maken van iedereen die wil helpen uiteindelijk het grote publiek bereikt die het boek naar mijn eigen bescheiden mening echt verdient. Qua actief flyeren en posters kunnen ophangen zal ik nog even moeten sparen om dat mogelijk te maken, ik heb de eerste kleine investering hierin nog niet terug verdient. Maar ik ben ook daarvan overtuigd dat het uiteindelijk gaat lukken, met of zonder hulp. Hieronder nog een paar directe links naar site's waar mijn boek te verkrijgen is: Bookspot Libris Natuurlijk kun je er altijd om vragen bij je eigen boekhandel en is hij ook via Bol.com te verkrijgen!  Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#boeken
10May2018
Een spontaan (goed) idee!
Astrid Seip (IJsselstein)

Gisteren toen de journalist van de lokale krant hier was kreeg ik zomaar een spontaan idee. Nu moet je weten dat ik van naturen nogal verlegen ben aangelegd en dus het promotie maken voor mijn boek, behalve online, in real life nogal een stap is. Zomaar een boekwinkel instappen om te vragen of ze een aantal exemplaren willen neerleggen om te verkopen is een stap waar ik al bijna een week tegenaan hik. Maar dat terzijde, een goed idee dus. De uitgeverij heeft digitaal promotie materiaal beschikbaar gesteld. Waaronder ook kaartjes voor mensen die het boek liever in de boekhandel bestellen. Hierop staat een barcode met het ISBN nummer. Het is door de medewerker aan de kassa te scannen en alles wat hun nodig hebben om het te bestellen verschijnt op hun scherm! Ideaal dus. Ze hadden het op een PDF bestand met negen kaartjes tegelijk gemaakt. Afgelopen week was ik met de kinderen aan de knutsel. Printen, en lamineren met een lamineer apparaat van action. Goedkope manier om uit te delen en lamineren ideaal zodat je mooie stevige kaartjes krijgt. Maar hoe ga je dat online doen? Die kaartjes, ik heb er werkelijk mijn hoofd over gebroken. Totdat Elisabeth (van Elisabeths kitchen) vanmorgen tegen mij zei, maak er een foto van... Hoe slim, door alle drukte totaal niet aan gedacht!  Dus zet ik het nu voor jullie ook online, sla hem op, deel het vooral met vrienden en bekenden, en maak de boekwinkels gek ;-) Het boek verteld namelijk niet alleen ons persoonlijke verhaal, maar ik hoop ook dat het een bijdrage levert aan acceptatie van transgender (kinderen) in het algemeen. Ook als je weinig af weet van het onderwerp zal het een eye-opener zijn om te lezen. Meer inzicht te krijgen in de lange moeilijke weg, die elk transgenderpersoon zal moeten afleggen. Ieder op zijn eigen manier! Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

MEER