Henrike Laning

Lid sinds: 18-03-2017

#cinekid 2019
28Oct2019
TikTokkers en Binti op Cinekid in Amsterdam
Henrike Laning

Cinekid-festival 2019 Elke dag even de festivalkrant doorspitten om zeker te weten dat we niks missen van Cinekid 2019! Cinekid-festival Het Cinekid-festival in het Westerpark in Amsterdam is weer begonnen. Elke herfstvakantie staat het park bol van de kinderactiviteiten rondom media. Films, tv-series, VR-experience, masterclasses en allerlei activiteiten rondom technologie in het Medialab. Dunya heeft afgesproken met een vriendin om naar de meet & Greet met TikTokkers te gaan. TikTok is een app waarmee video’s opgenomen kunnen worden in vijftien seconden. Dunya is dol op playbacken en filmen en volgt in de app weer anderen. Beroemde TikTokkers ontmoeten is natuurlijk geweldig. Dat Beau uit Brugklas ook eentje blijkt te zijn is mooi meegenomen, want dan kan ze daar mooi mee op de foto. Bij de première van Brugklas zijn er geen acteurs, ondanks dat Dunya dit wel verwacht had. Dat is een teleurstelling. Met Stadspas kunnen we nog een film voor 1 euro kijken. Dat wordt Binti, want een stukje van de trailer was op het Jeugdjournaal en Dunya weet meteen dat ze die wil zien. Bestaansrecht “Flikken!” Binti en haar vader Jovial rennen zo hard ze kunnen, terwijl andere bewoners van het kraakpand een front vormen om de politie zo lang mogelijk tegen te houden en dus tijd te winnen. Binti grist nog snel haar telefoon mee om vlogs te kunnen maken voor haar eigen kanaal. Binti en Jovial zijn al jaren illegaal in België en nog altijd op de vlucht. Binti vlogt omdat ze wil bestaan. ‘Als je geen papieren hebt leef je wel, maar besta je eigenlijk niet’ had haar vader uitgelegd. Jovial spreekt liefdevol over zijn geboorteland Congo. Toch kan hij niet terug. In de film blijft het een beetje onduidelijk waarom niet. Hij vertelt wel dat zijn vrouw en hij hadden afgesproken weg te gaan uit Congo als er kinderen zouden komen. Hun kinderen mochten niet opgroeien in oorlog en armoede. De moeder van Binti overleed bij de bevalling of vlak erna begrijp ik uit zijn verhaal. Vloggen voor de okapi Tijdens hun vlucht voor de politie komen ze terecht bij Elias en zijn mama Christine. Elias worstelt met de scheiding van zijn ouders en met het contact dat zijn moeder heeft met de buurman, die hij ‘flapdrol’ noemt. Er ontstaat een vriendschap en als Binti opbiecht dat ze geen papieren hebben blijven ze daar voorlopig wonen. Het klikt tussen Jovial en de moeder van Elias en daar ziet Binti haar laatste strohalm. Als ze gaan trouwen is het probleem opgelost en mogen ze in België blijven. Christine en Jovial moeten verliefd worden en Binti doet er alles aan om dat voor elkaar te krijgen. Ondertussen helpt ze haar ‘broer’ Elias met zijn actie voor de okapi door samen vlogs te maken en een feest te organiseren. Er wordt met zijn allen een dans ingestudeerd, er is eten en muziek. Helaas gooit de jaloerse buurman roet in het eten. Christine is steeds minder in de buurman geïnteresseerd en op het feest tipt hij de politie. Jovial en Binti worden opgepakt, naar een uitzetcentrum gebracht en uiteindelijk op het vliegtuig naar Congo gezet. Film en realiteit Al kijkend lopen de tranen over mijn wangen. Hartverscheurend is het. Ik weet dat het een kinderfilm is en dat het goed zal aflopen, maar er zijn zoveel kinderen als Binti die in real life niet op het laatste moment gered worden. Die wel worden uitgezet naar het land van hun ouders, ongeacht wat ze daar zullen aantreffen, hoe ze daar moeten leven en of het wel of niet veilig is voor kinderen en hun ouders. Deze kinderen leven tussen hoop en vrees, zijn voor de rest van hun leven getraumatiseerd. Of kinderen zich realiseren dat dit voor veel kinderen de harde werkelijkheid is en dat het voor hen meestal niet zo goed afloopt, betwijfel ik. Een korte tekst na afloop van de film was dan misschien goed geweest. Dat kinderen beseffen dat het niet alleen een spannend verhaal is, maar dat het wel echt gebeurt. Als we buiten staan ben ik nog nauwelijks bekomen van de emoties die het verhaal bij me oproept. VR bij Unicef Unicef is aanwezig met een VR-experience. Dunya vindt het interessant. We krijgen wat vragen na afloop. De medewerkster laat ons een zakje zien. Of we weten wat dit is. Dunya zegt meteen: “Voedsel voor kinderen” en de medewerkster is stomverbaasd. We zijn de eerste die dat goed hebben. Dat heb ik nou altijd bij Unicef. Ooit werd ik aangesproken door een vrijwilligster of ik wist wat er in haar flesje zat. Ik zag water met een boel rotzooi erin. “Drinkwater” zei ik toen. Ook zij vertelde dat niemand dat goed had tot dat moment. Ik vind het voor de hand liggend en Dunya vond dat dus ook. Foto’s maken in Cineplaza Deze week was weer te kort voor alles wat we wilden doen op Cinekid. Het blijft elk jaar een leuke ervaring, al was het de eerste jaren dat we er kwamen wel grootser. Er liepen constant acteurs en presentatoren rond, bij veel films was er een nagesprek. Bij Spangas kon je vragen stellen aan de acteurs en was er na afloop een handtekeningensessie in het Ketelhuis of Machinegebouw. Dat is er niet meer. Snel een foto in de tent van Cineplaza mag en de kinderen krijgen een handtekeningenkaart met foto, maar vragen stellen is er niet meer bij. Wel erg leuk dat we dit jaar foto’s hebben met Jakkie en Joris. Jakkie is eigenlijk mijn favoriete actrice in Spangas. Ze heeft het syndroom van Asperger en dat leidt vaak tot komische scenes, maar voor Jakkie wel ongemakkelijke situaties. Bij mij heeft het al geleid tot herkenning van stoornissen bij kinderen. Ik vind dus dat zij haar rol heel goed speelt! Masterclass script schrijven De masterclasses laten we voorbij gaan. Dat is wel erg jammer voor Dunya, maar met Stadspas kun je daar niet terecht en de kosten zijn pittig. Doordat Dunya elke dag bijna poffertjes koopt bij Cinekid, is haar bankrekening ook flink geslonken. Wie weet ben ik volgend jaar in de positie om haar mee te laten doen aan een masterclass script schrijven, een podcast maken, grimeren voor een film of Tiktoks opnemen met bekende Tiktokkers. Het is sowieso niet goedkoop om op Cinekid rond te lopen. Voor bijna alle activiteiten heb je muntjes nodig en muntjes kopen bij de kassa kost ook een hoop geld. We zijn blij met de Stadspasaanbieding, maar het blijft een prijzige Herfstvakantie ieder jaar. Misschien dat Cinekid voor veel meer kinderen toegankelijk zou zijn als de films voordeliger zouden zijn. Nu betaal je voor een kinderkaartje bij Het Ketelhuis in het Westerpark buiten Cinekid minder dan tijdens het festival. Dunya is nog wel heel even in het Medialab geweest, maar omdat we in de middag een afspraak hadden, kon ze niet lang rondkijken. Dat moeten we volgend jaar beter plannen. Toetsweek Het hoogtepunt was volgens Dunya wel Binti. De film is een aanrader voor iedereen. Ik hoop dat ie over een poosje op Netflix of Videoland te zien is. Dan gaan we ‘m zeker nog een keer kijken. Cinekid is voorbij, de vakantie ook. Nu gaan we ons voorzichtig voorbereiden op de toetsweek die eraan komt bij Dunya op school. En ik ga weer aan het werk. En op cursus, maar daarover later meer. We gaan weer aftellen tot Cinekid 2020, want ondanks alles verheugen we ons natuurlijk na al op volgend jaar!

#plasticbende
21Oct2019
Red de zeeschildpad! #plasticbende
Henrike Laning

Plastic Bende Zeeschildpad Op allerlei plaatsen duiken tekeningen van zeeschildpadden op, met de hashtag #plasticbende. Misdaadverslaggevers gaan op onderzoek uit en ontdekken dat er losgeld wordt geëist voor de zeeschildpadden in de Koraaldriehoek, door de plastic bende. Tijd  voor actie! Wat een plastic in de oceaan. Dat is slecht voor mens en dier. De zeeschildpad bijvoorbeeld. Die krijgt dat plastic binnen en wordt ziek en er blijven op deze manier weinig schildpadden meer over in de oceaan. Dit geldt natuurlijk voor alle zeedieren, zoals de maskergent, de reuzenmanta, de dolfijn en het dwergzeepaardje. Er moet minder plastic komen, er moet meer bekendheid gegeven worden aan de gevolgen van plastic. #Plasticbende Natuurlijk sluit Dunya zich meteen aan bij de Plastic Bende zodra ze er een mail over krijgt van het Wereld Natuur Fonds. Ze is al jaren een WWF-Ranger en is daarom als eerste op de hoogte van de nieuwe actie. Het is een geheime missie. In het diepste geheim gaan we dus ’s avonds laat krijttekeningen maken van de zeeschildpad. Gelukkig krijgen we een sjabloon thuisgestuurd en hebben we genoeg stoepkrijt, dat maakt het iets makkelijker. De #plasticbende krijten we eronder. Mijn dochter van twaalf is lid van een bende, het moet niet gekker worden. Maar als ze daarmee dieren in de Koraaldriehoek kan redden, vind ik het goed. Plantsoen De actie verloopt moeizaam. De krijttekeningen zijn een succes. Vooral die in het plantsoen zijn geweldig. De volgende ochtend komt de werkgroep samen in het plantsoen en vanuit ons slaapkamerraam zien we dat mensen bij de krijttekening staan te kijken en te overleggen. Dunya gaat er naar toe, ook zij hoort bij de werkgroep. Ik ben benieuwd hoe dat gaat. Het is een geheime missie, maar als ze nu al stukgaat van het lachen, dan blijft het niet lang geheim. Maar ze speelt het spel goed mee. Ze komt later thuis en is in alle staten omdat iedereen het over de schildpadden had. “Theo heeft een foto gemaakt en gaat op twitter zoeken naar #plasticbende !” lacht ze. Dan gaan we samen naar het plantsoen, om voor het oog van de andere vrijwilligers mij ook de schildpadden te laten zien. Ik speel mooi mee. Geweldig toch? Bende Dunya Maar het geld inzamelen gaat moeizaam. Geen actie tijdens Koningsdag, want het is september/oktober en het is een beetje moeilijk om op haar nieuwe school actie te voeren. Deze school houdt van dieren, maar het is toch spannend om zoiets te bespreken. Dus moet ze het hebben van de sms’jes. Dat komt niet echt van de grond. “Ik heb ook al kinderpostzegels besteld!” zeggen mensen of “Ik heb net loten gekocht, het wordt een beetje veel!” Maar wij kiezen het moment niet, dat doet het WNF. Dunya geeft niet op. Ze strijdt voor een goed doel: tegen plastic en voor de zeeschildpad. Vooral in de kerk trekt ze veel mensen over de streep. Sommige mensen begrijpen de bedoeling niet. “Je moet Bende (spatie) Dunya sms’en naar 4333” legt ze uit. Soms geven mensen hun telefoon en doet ze het zelf wel. Dan weet ze zeker dat het lukt. Veel mensen zeggen het toe of doen het meteen. Sommige mensen zetten het zelfs in een groepsapp om zo familieleden op te roepen om Dunya te steunen. De teller in ons hoofd begint te lopen. Op de website gaat ie maar mondjesmaat. Maar zo af en toe werkt ie en dan schiet ie meteen een eind omhoog. Nu staat ie al op €74,00.  Koraaldriehoek Met het geld dat het Wereld Natuur Fonds verdient met deze sms’jes en met het scannen van de QR-code of machtigingen, worden opruimboten gebouwd, krijgen mensen in de Koraaldriehoek les over het omgaan met en verwerken van plastic en wat plastic in zee gooien voor gevolgen heeft voor de natuur. Ook kunnen van dit geld zieke zeeschildpadden en andere zeedieren verzorgd worden. Voor twintig euro kan er één dag een zieke zeeschildpad verzorgd worden en een lespakket over plastic kost vijftig euro. Iedereen die een sms’je stuurt, doneert eenmalig drie euro. In de app kunnen we zien hoeveel sms’jes er zijn verstuurd. Er staat geen nummer bij, alleen ‘anonieme gever’. Anoniem of niet, de zeeschildpadden zijn er blij mee en Dunya ook! Statiegeld voor de schildpadden De actie sluit deze week. Dunya heeft niet zoveel geld opgehaald als bij de tijger en ook bij andere dieren zoals de haai en de olifant was de actie een groter succes. Maar als er nog een paar mensen willen doneren, komt ze toch op zo’n honderd euro uit en dat is natuurlijk een mooie bijdrage. Misschien dat ze het volgend jaar aandurft om op school iets op te zetten, nu was dat net iets te vroeg. Ik heb nog wat statiegeldflessen liggen die ze in mag leveren. Dat geld kan mooi naar de zeeschildpadden. Levert plastic toch nog iets positiefs op voor de zeedieren! Steun de actie! Wil je Dunya steunen in haar actie voor de #plasticbende ? Sms dan Bende (spatie) Dunya naar 4333 en doneer eenmalig drie euro voor het Wereldnatuurfonds. Namens de zeeschildpad alvast heel erg bedankt voor jullie steun! Meer informatie over de actie en over andere manieren van doneren vind je op Dunya's actiepagina: https://www.plasticbende.nl/dunya. 

#brugklas
16Oct2019
Naar de brugklas
Henrike Laning

Op haar nieuwe school moet Dunya een T-shirt voor gym èn voor de Sportklas aanschaffen. Dat vindt ze geweldig! Reflecteren “Dunya kan goed reflecteren” zegt haar mentor. We hebben een eerste gesprek op Dunya’s nieuwe school. Ik was gespannen voor de eerste periode op school. Als dat maar goed gaat. Als ze maar aansluiting vindt. Als de docenten haar maar begrijpen. Als ze maar op tijd komt. Als ze maar….. En zo zag ik nog wel meer beren op de weg. Tegelijkertijd voelde het zo goed deze school. Keuzes maken op gevoel, dat pakt toch vaak het beste uit. “Er stond een groepje meiden van mijn klas voor de school. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen, maar toen dacht ik: “Ik zit ook in deze klas, dus ik ga er gewoon bij staan!” vertelt Dunya na haar eerste schooldag. Ik ben zo trots op haar. Dit had ik dus nooit gedurfd. Dan zegt ze: “Op de basisschool durfde ik dit niet, maar nu dacht ik: ‘Ik doe het gewoon!’” De cursus “Plezier op school” werpt meteen zijn vruchten af. 1 op 1 gesprekjes “Ik sta al vier jaar voor de klas” zegt haar mentor. Ik verbijt een glimlach. Al vier jaar… Haar vorige juf kon het niet laten om regelmatig te benadrukken dat ze “al dertig jaar” voor de klas heeft gestaan. Hij vertelt over Dunya die regelmatig even één op één komt praten als haar iets dwarszit. Op deze school krijgen alle kinderen die ruimte van de mentor en Dunya maakt er graag gebruik van. Het geeft mij meer rust dat ze hier zelf aan durft te geven wat niet lekker loopt of dat ze iets wil bespreken. Ze voelt zich veilig genoeg om vragen te stellen en aan de bel te trekken. Ze heeft die persoonlijke aandacht nodig en ik ben zo blij met deze school. Elke dag met de pont over het IJ is een feestje. We proberen twee dagen samen te gaan, als ik dezelfde pont moet hebben. Meestal is Dunya nog niet helemaal klaar, omdat ze te laat opstaat. Maar ze is wel op tijd op school, want een te laat briefje halen is haar eer te na. Haar pontvriendin en zij wachten op elkaar, ook als ze daardoor heel erg moeten haasten om op tijd te zijn.  Leren en poedersuiker “Ik ben een beetje laat want ik wilde even aan mijn mentor uitleggen wat er bij koken is gebeurd” legt ze op een dag uit. Ze had met een paar klasgenootjes lopen stoeien en met poedersuiker geklierd. Toen de docent aangaf dat het nu klaar was, kon ze het niet laten om nog één handje poedersuiker bij een klasgenoot in het gezicht te blazen. Ze moest nablijven en schoonmaken, maar doordat ze “bijna ging huilen” kreeg ze nog een kans. Ze wil dit dus even bespreken met haar mentor, ook al was het al opgelost. “En wat zei de meester?” vraag ik nieuwsgierig. Ze rolt met haar ogen, als een echte puber, zucht dramatisch en zegt: “Hij vroeg: ‘Heb je ervan geleerd?’” Ik schiet in de lach. “Zo’n vraag kun je verwachten van een docent, want je moet op school overal van leren!” Haar mentor lacht ook als ik het vertel. “Het blijft onderwijs”. Sportklas Eén keer per week heeft ze sportklas. Dat is extra, na schooltijd. Dunya twijfelt lang of ze voor sportklas kiest of meidenclub, die tegelijk vallen. Het wordt de sportklas met een heus sportklas T-shirt. Maar omdat ze een keer langer op school blijft voor een gesprekje met haar mentor, moet ze alleen naar de sporthal fietsen. En ze weet ineens de weg niet meer. Ze belt mij in paniek op. “Ga naar binnen en vraag in het Greenpoint of iemand je kan helpen!” zeg ik. Ze heeft me zelf verteld dat in die glazen ruimte met groene kozijnen, altijd iemand zit waarbij je terecht kunt als er iets is. “Oké” zegt ze en hangt op. Ik wacht op wat komen gaat. Ze belt terug om te zeggen dat iemand met haar mee gaat lopen. Ze vindt het niet leuk dat ze verdwaald is, maar ze heeft het toch opgelost. Ze is toch mooi om hulp gaan vragen. “Ik kwam haar in de gang tegen en toen heb ik iemand geregeld die met haar mee kon. Ik heb ook mijn collega van de sportklas gebeld dat ze eraan kwam” vertelt de mentor. Hartverwarmend vind ik het dat ze haar zo goed helpen en niet aan haar lot overlaten. Teveel huiswerk Ik vertel ook hoe het thuis gaat met huiswerk. “Ze zit vaak tot half tien aan haar huiswerk en dan krijgt ze het nog niet af!” Hij gaat ermee aan de slag en het bespreken met de juf in kwestie. In principe is het de afspraak op school dat kinderen zoveel huiswerk krijgen dat ze in de les af kunnen maken. Als ik thuiskom uit mijn werk gooi ik alles aan de kant en ga ik Dunya helpen met haar huiswerk. Ondertussen kook ik snel eten. Tijdens en na het eten werken we door aan haar huiswerk. Om half tien ben ik er dan echt klaar mee. Dan gilt ze tegen mij dat het mijn schuld is als ze een oranje kaart krijgt omdat ze haar huiswerk niet af heeft. Soms stuur ik een mail, als het echt teveel is. Soms bespreekt ze het zelf met de juf of met haar mentor. Zelfredzaamheid vind ik hartstikke goed. Wekelijkse mentormail “In het Greenpoint zit altijd een docent en daar kan ze huiswerk maken na schooltijd. Ze kan dan de docent ook om hulp vragen” legt de mentor uit. Dan hoef ik thuis die strijd niet steeds te voeren. Maar Dunya vindt het niks. “Er zit elke dag iemand anders en die zitten heus niet op mij te wachten!” zegt ze. Bij de reguliere oudergesprekken zal ik hier op terugkomen bij haar mentor. Ik vind de wekelijkse mail van de mentor ook heel fijn. Alle belangrijke dingen worden opgenoemd en de laatste nieuwtjes worden doorgegeven. Het schijnt een unicum te zijn op de middelbare school, want ik was ervoor gewaarschuwd dat ik op het voortgezet onderwijs nergens meer van op de hoogte zou worden gehouden. Dans en Dier Op een dag komt ze thuis met een nieuw verhaal. “Een meisje uit de derde vertelde dat er een dansgroepje is op school. Dat is elke woensdag eind van de middag. We gaan dan competitiedansen tegen andere scholen. Ik heb gezegd dat ik wel wil, maar dat ik eerst moet vragen of het mag!” Keurig, niet meteen toezeggen, maar eerst checken wat ik ervan vind. “Ik vind het prima. Maar het kan alleen als jij in de tussentijd, tussen school en dans,huiswerk gaat maken in het Greenpoint!” Ze knikt ernstig en zegt: “Ja, dat ga ik echt wel doen!” Bij Groen Dier moet ze hokken schoonmaken van de baardagamen en andere reptielen, de stal uitmesten, de muizen aan hun staart oppakken. Ze mogen niet gillen als Babe het varken naar buiten komt. "Anderen deden dat toch, maar ik niet" en ze verdiende een sticker. Door de school loopt een hond. "Die is van de juf van Dier" vertelt Dunya. "Die loopt hier altijd rond". Hoe cool is dat! Die hond heeft een geweldig leven. Alle leerlingen willen hem knuffelen, maar alleen de oudste leerlingen mogen hem uitlaten.  Samenwerking school en thuis Ik wil graag alles stimuleren wat ze doet en denk dat het allemaal goed voor haar is om te doen. Het probleem huiswerk moet wel opgelost worden. Maar de school gaat er zo relaxt mee om, dat ik er alle vertrouwen in heb dat we hier samen een weg in vinden. Dit is tenslotte hoe ik het altijd graag heb gewild. Dat we samenwerken als een team. Niet ik alleen tegen de school, en niet wij tegen zij. Hier kan dat en dat geeft een hoop rust. Er wordt geïnvesteerd in een veilige sfeer en er heerst openheid. Naar de kinderen en naar de ouders. Beloningssysteem “Ik heb nu twee groene kaarten vol!” zegt Dunya blij. Een beloningssysteem. Zo af en toe krijgen kinderen een sticker van de leerkrachten, omdat ze goed gewerkt hebben, omdat ze geholpen hebben met opruimen, omdat ze iets positiefs hebben bijgedragen, wat dan ook. Dunya wordt er extra gemotiveerd door. Een volle kaart kan ze omruilen voor een cadeautje. “Wanneer ga je ‘m inleveren?” vraag ik. Ze schudt haar hoofd. “Dat doe ik niet. Ik heb zo mijn best gedaan voor die stickers!” Ik ben even verbaasd. “Maar je krijgt er toch een cadeautje voor?” Dunya haalt haar schouders op. “Ik heb liever een volle stickerkaart!” Het gaat om het gevoel van waardering. Die stickers helpen haar enorm blijkbaar. Thuis is dat helaas niet voldoende. ADD en prikkels Zo stabiel als de situatie op school is, zo grillig is het thuis. Veel strijd. ADD is een onzichtbare maar vooral voor de directe omgeving intensieve aandoening. Afspraken maken is zo vreselijk moeilijk. Ik weet zeker dat Dunya het wel wil, maar op de één of andere onverklaarbare manier kan ze zich maar mondjesmaat aan die afspraken houden. En hoe meer prikkels, hoe moeilijker ik het thuis heb. Aan Dunya is het niet te zien tijdens de prikkels. De 12-jarige dienst was geweldig en schoolkamp ook, maar alle indrukken hadden een weerslag op haar gedrag thuis. Niemand die het ziet en waarschijnlijk maar weinig mensen die het geloven. Maar het is zoals het is. Schoolkamp “Ik ga je missen” zeg ik als ze haar tanden staat te poetsen. “Ik jou niet denk ik” zegt ze. Dunya is altijd eerlijk. Dat is een voordeel, maar soms is een tactisch antwoord net iets handiger. Gelukkig ken ik haar door en door. “Dat is goed, want dan heb je het leuk op kamp!” antwoord ik. Het is fijn dat ze het zo naar haar zin heeft op school en dat ze zonder problemen op kamp gaat. Ik huilde vroeger vreselijk voordat ik weg zou gaan. Maar ik moest mee, van mijzelf. Geen gezichtsverlies lijden, geen bevestiging dat ik weer eens gefaald had. Dunya heeft dat allemaal niet gelukkig. Die gaat nieuwe uitdagingen juist met een glimlach tegemoet. Ik zwaai haar uit bij de bus en als ze gaan rijden komt er een sms’je binnen: “Ik ga je missen!”.

#12-jarige dienst
06Oct2019
De 12-jarige dienst in een huis voor jong en oud
Henrike Laning

Dunya krijgt van pastor Eva Martens de zegen tijdens de 12-jarige dienst in de Dominicuskerk in Amsterdam. Foto: Gertjan van Dijk 12 jarige-dienst Het stralende middelpunt in de kerk is ze. Terecht natuurlijk. In september is de jaarlijkse 12-jarigen vierig in de Dominicuskerk. Al een jaar verheugt Dunya zich erop. Niet in de laatste plaats omdat ze de enige 12-jarige van dit jaar is. De 12-jarigen dienst draait om de kinderen van de Dominicuskerk die de overstap naar de middelbare school maken. Ze kiezen een Bijbelverhaal uit en vertellen waarom ze dat hebben gekozen. Ook hebben ze inspraak in de liederen die we zingen. Zo hebben de 12-jarigen hun eigen dienst. Iets om je natuurlijk lang van te voren op te verheugen. Dit jaar is het thema "Huis van Jong en Oud". Bijbelverhaal kiezen De voorbereidingen beginnen al voor de zomerstop van de kindernevendienst. Ze moet die zondag een verhaal kiezen en ze komt mij om advies vragen. “Je wilde de Barmhartige Samaritaan doen” zeg ik. “Maar die is vorig jaar al gedaan en ik wil iets anders!” peinst ze. Ze is niet zo thuis in de Bijbel. Ik vertel er wel eens over en heb ook wel eens voorgelezen uit de kinderbijbel, maar ik kreeg de verhalen elke dag, jaar na jaar, op school ingegoten. Dat is bij haar niet het geval, integendeel. Maar ik heb op dat punt ook iets laten liggen in de opvoeding. Nu moet er een Bijbelverhaal gekozen worden en ze heeft dus geen idee. Koningin Esther We bladeren in de kinderbijbel Woord voor Woord die ze in haar handen gedrukt krijgt. “Het verhaal van Esther past goed bij jou!” zeg ik dan. “Het gaat over een Joods meisje dat koningin wordt en dat haar volk moet redden van de dood. Dat past erg goed bij jouw inzet voor het 4 mei comité en jouw presentatie bij de dodenherdenking, toen je voorlas uit het Dagboek van Anne Frank”. De keuze is meteen gemaakt. We moeten een samenvatting maken van de drie Bijbelboeken uit onze eigen kinderbijbel. Wij hebben de kinderbijbel van Nico ter Linden, maar een samenvatting maken is best lastig. En op het laatst schrap ik ook nog een heel stuk, omdat ze anders veel te lang moet voorlezen. Sinterklaasintocht Er worden liederen gekozen, er wordt geoefend met praten voor publiek. Ondanks haar podiumervaring kan dat geen kwaad.  Bang is ze niet, ze geniet hiervan. Ik was vroeger net zo. Het liefst stond ik elke zondag op het podium, maar dat is voorbij. Ik zit nu liever in het koor. Dunya heeft die rol overgenomen. En ze doet het goed. Er wordt nog een overlegmoment ingelast bij ons thuis. De voorganger, Alle van Steenis, woont in de buurt. We komen hem op verschillende plekken tegen. Bij de supermarkt, bij de Sinterklaasintocht in de buurt, bij de dodenherdenking die wij mede organiseren. Dunya beslist dan ook dat hij de 12-jarige dienst gaat leiden. "Omdat hij mij ook buiten de Dominicus kent" zegt ze.  Speciale gasten Nu is het dan zover, het uur van de waarheid. Iedereen is er klaar voor. Er zijn gasten; familie, onze trouwe buurvrouw en een vriendin van mij, die ik al heel lang niet gesproken heb. Ik ben zo blij dat ze erbij is. Andere vriendinnen konden helaas niet komen door werk of ziekte. Ook Geeske is erbij. “Zij heeft mij gedoopt” vertelt Dunya altijd. Dat was in de Rode Hoed toen ze bijna een jaar was, ook op mijn verzoek. We vonden het leuk om haar uit te nodigen voor deze speciale dienst. Bijzonder dat ze hier ook bij is. We hebben niet alle schepen achter ons verbrand. De Ekklesia houdt toch wel een plekje in ons hart. Kom ik om, dan kom ik om Dunya zit vooraan, bij het Liturgisch Team. Dit is haar dienst. Ik ben al ontroerd als de dienst begint. Ze leest over Esther die zo dapper was om tegen de regels van de koning in te gaan. “Kom ik om, dan kom ik om”. Dat Esther bereid was om haar leven te geven voor haar volk, maakte indruk op Dunya. “Zou ik dat ook doen?” vraagt ze zich af. “Dat weet je pas als je in zo’n situatie zit” zeg ik. “Dan krijg je ongekende krachten, of je verlamt van angst”. Ze leest de tekst voor. Luid en duidelijk. Ze doet het fantastisch. Na het pianospel leest ze de tekst die ze op 4 mei heeft voorgelezen. Anne Frank kon niet stampvoeten en haar frustraties uitten. Ze vocht zich in stilte door de puberteit. Ze kon haar moeder niet door elkaar schudden, al wilde ze dat nog zo graag. Zover gaat Dunya gelukkig ook niet, maar stampvoeten en schreeuwen kan ze maar al te goed. Zij vecht zich luid en duidelijk door de puberteit heen. En zo hoort het ook. Voorlezen bij de dodenherdenking In zijn toespraak vertelt Alle dat hij Dunya soms naar de pont ziet fietsen. Ook vertelt hij dat ze durfde voor te lezen op het Zaanhof bij de dodenherdenking. Hij gaat in op hoe hij zelf was als 12-jarige. Ik denk aan mijzelf als 12-jarige. Dunya is het voorbeeld van hoe ik had willen zijn, misschien nog steeds wel. Dat maakt me misschien juist zo’n trotse moeder. Dat zij dingen doet die ik niet kan of durf. Ik kroop in mijn schulp, zij kruipt er steeds meer uit. In mijn hoofd was ik wel een beetje hetzelfde als zij. Maar ik durfde het niet zo te uiten. Dat Dunya ondanks alle tegenslagen zich zo staande weet te houden en dat het zo goed met haar gaat, vind ik ongelooflijk knap. Dat doet ze toch mooi zelf! De hele dienst zie ik haar stralen. Af en toe pink ik een traantje weg en Dunya zit op een afstandje naar me te lachen. Een mandje voor onderweg “We zagen al aankomen dat er maar één meisje zou zijn voor de 12-jarige dienst” legt Michaël uit als het tijd is voor het overhandigen van het mandje. Een mandje met onder andere kaarsjes, voor licht op haar pad, chocola om te delen, een glazen bol om in de toekomst te kijken, zoet en zout van de aarde en zo nog wat dingen die van pas kunnen komen in het leven. “We vonden het een beetje spannend hoe dat zou gaan” vervolgt hij. “Maar Dunya niet! Die dacht dat ze het budget voor de mandjes niet hoefde te delen…” Er klinkt gelach in de kerk. Dunya kleurt een beetje. Geen moment had ze er rekening mee gehouden dat hij dit zou vertellen. Natuurlijk wist ze dat het niet zo zou werken, maar het was wel leuk om te proberen. Je weet maar nooit tenslotte. Vrede voor jou Eva, de pastor, zegent Dunya. Een ontroerend moment. Zoals zoveel momenten waarbij ik even moet slikken. We zingen “Vrede voor jou”, net als toen ze gedoopt werd. Na afloop van de dienst verzamelt iedereen zich rondom Dunya. Ze wordt van alle kanten gefeliciteerd, krijgt bloemen en complimenten. Ik meng me daar niet in, want het gaat om haar. Zij is het middelpunt, de dienst draait om haar en dat is wat telt. Toch ontkom ik er ook niet aan. Voordat ik het weet sta ik tussen de mensen. Er gaan mensen weg die ik geen gedag kan zeggen en ik wil niet eens in de belangstelling staan. Maar alle complimenten die ik krijg over mijn stoere dochter vind ik wel fantastisch. “Wat had ze mooie teksten uitgekozen” en “Wat vertelde ze duidelijk!” Ik ben er beduusd van en Dunya ook. Wat een warmte. Koran voor kinderen Dunya heeft een nieuwe start gemaakt. Vanaf nu hoort ze bij de twaalf-plus groep in de kerk. In het mandje zit een uitnodiging van de tieners. Dunya leest de kaart met een glimlach. Van opa en oma krijgt ze een leesboek en van mij de Koran voor kinderen die ik stiekem bij de boekentafel heb gekocht, terwijl andere koorleden haar afleidden bij de koorkast. Ondanks dat haar vader geen actieve rol speelt in haar leven, wil ik wel dat ze inzicht krijgt in de andere kant van haar afkomst. Mijn achtergrond en religie kent ze natuurlijk wel goed. Maar ze is meer dan dat, ze is geen kopie van mij. Daarom wil ik dat ze de Koran kan lezen en bekijken en dingen kan opzoeken als ze vragen heeft. Dit is een mooi moment om zoiets te geven. Een goeie stap Deze 12-jarige dienst zal Dunya zich haar hele leven met een glimlach blijven herinneren. En ik ook, want wat deed ze dat goed. Ze is er klaar voor. Zo groot is ze geworden. Niet meer dat kleine meisje zoals toen we de Ekklesia achter ons lieten om in de Dominicus een nieuwe start te maken. Ze springt niet meer van het podium. Gewoon, omdat ze groot is. Dat laat ze nu aan de kleintjes over. Kinderen worden hier overal bij betrokken en dat is prachtig. Deze kerk past gewoon beter bij ons. Al was de stap nemen niet gemakkelijk. Je laat altijd iets achter en het duurde even voordat we dat konden loslaten. Ik had geen glazen bol om te kijken hoe dit in de toekomst zou uitpakken. Maar dit hadden we nooit willen missen. Zo blijven er steeds momentjes dat ik de bevestiging voel dat het een goede stap voor ons is geweest. Er komt veel op Dunya af, nu en in de komende tijd. Het wordt lang niet altijd makkelijk, maar met het extra portie zelfvertrouwen dat ze weer heeft opgedaan, kan mijn wereldkind dat prima aan.  

#poezenhemel
28Aug2019
Op drie poten naar de poezenhemel
Henrike Laning

Voor Fritsie Op een ander blog schreef ik eerder al over de ondeugende rode kater Fritsie. Onlangs las ik dat deze site niet meer online komt en dus probeer ik de blogs zoveel mogelijk te herschrijven en te actualiseren. Fritsie, een bijzondere kat, die heel veel harten heeft veroverd verdient zeker een plekje tussen mijn blogs. Kat met drie poten Ik zak op de bank als ik het bericht op Facebook lees. Fritsie, de rode kater op Facebook is overleden. Aangereden door een auto. Fritsie, die vals aangevallen werd door een hond en daar zo slecht aan toe was dat hij nog maar drie poten over had. Ondanks dat liet hij zich niet uit het veld slaan. Hij opende een eigen fanpagina op Facebook en had uiteindelijk meer dan zeshonderd likes. Dat is heel wat voor een kat! Dunya vindt het zo zielig voor Fritsie dat hij is geopereerd en een poot moet missen, dat ze hem een kaartje stuurt. Daar is die malle kat erg blij mee. Hij verzekert Dunya dat hij geen pijn meer heeft en dat hij inderdaad ook heel boos is op die nare hond, maar dat hij zich wel redt met drie poten. Selfies met de aaifoon We leven dagelijks mee met de avonturen van Fritsie. Als op een dag op Facebook staat dat hij niet is thuisgekomen en dat zijn baasjes ongerust zijn, schrikken we. Gelukkig komt later de verlossende boodschap dat hij terecht is en in orde. Pffff, een pak van ons hart. Fritsie plaatst trouw selfies met zijn aaifoon. Als Dunya een foto voorbij ziet komen zegt ze altijd: “Oooh Fritsie, ik hou van jou!” Dat ritueel kan ik wel dromen, maar het blijft leuk. Verdrietig nieuws “Kom, we moeten gaan” spoor ik Dunya aan als ik haar later die dag ophaal van de BSO. Ze treuzelt. Volgende week kan ze ook niet en eigenlijk wil ze tot sluitingstijd blijven. Dat scheelt niet zo heel veel, want het is al zes uur geweest. Afscheid nemen van de ruimte, de juf, dat vindt ze altijd jammer. Als we eindelijk in de lift zitten naar beneden, zeg ik dat ik verdrietig nieuws heb. Ik kan het maar beter meteen zeggen en dan naar huis fietsen. Dan heeft ze meteen frisse lucht en afleiding. “Wat dan?” vraagt ze geschrokken. Ik zoek het Facebook-bericht op mijn telefoon. “Lees maar” zeg ik dan. Geen rotkat De liftbel gaat. We zijn beneden. Dunya staat met moeite op van het stoeltje en sjokt naar buiten, alsof haar benen ineens heel zwaar zijn geworden. Ik zie dat ze haar tranen wil bedwingen, maar waarom eigenlijk? Dus ik sla een arm om haar heen en dan komen de tranen alsnog. “Waarom nou Fritsie?” huilt ze. “Als het een andere kat geweest was….” begint ze. “Dan waren er nu andere mensen heel verdrietig geweest” zeg ik zacht. “Niet als het een rotkat was geweest!” roept ze boos. “Waarom is hij niet in de tuin gebleven? Waarom moest hij zo nodig verder weg gaan?” Ik schud mijn hoofd. “Omdat katten graag op avontuur gaan. Dat maakte Fritsie ook zo leuk, dat ie lekker eigenwijs was en gekke acties uithaalde. Het is alleen zo sneu dat het zo afloopt” zucht ik. Fritsie knuffelen Steeds opnieuw komen de tranen. Ik begrijp het zo goed! We hebben hem nog nooit gezien, maar door de vele foto’s en berichtjes op zijn pagina, lijkt het net alsof we hem heel goed kennen. Het is alsof Dunya mijn gedachten raadt: “Fritsie is toch de kat van Martin Fuller?” vraagt ze. Ik knik. “En ook van Mariska”, maar die hebben we op dat moment nog niet ontmoet. “Ik mocht nog een keer met Fritsie knuffelen” snikt ze. “Ja, dat hebben we te lang uitgesteld” bevestig ik. “We kunnen toch wel een keer langsgaan, ook al is Fritsie er niet meer?” vraagt ze dan. “Ja, natuurlijk!” zeg ik. “Sterker nog: we gaan binnenkort op kraamvisite!” Haar gezicht klaart op: “Echt?” Ik lach: “Dat heb ik je echt wel verteld hoor!” Genieten van herinneringen De beste remedie tegen verdriet is om te blijven genieten van de mooie herinneringen die je hebt. We kijken dan ook de volgende dagen vaak naar de foto’s en filmpjes op de fanpage van Fritsie. Malle, lieve, grappige Fritsie. Die wist als kat met drie poten toch maar mooi de harten te veroveren van honderden mensen. “Ik hoop dat ie in de poezenhemel met al zijn vriendjes kan spelen en weer kan rondrennen op vier poten” verzucht Dunya. Dat is een mooie troostende gedachte. Willem Eerst lijkt het erop dat de Facebookpagina wordt gesloten. Dunya is daar ook verdrietig over. “Al die mooie foto’s van Fritsie, gaan ze die wel bewaren?” wil ze weten. “Vast wel! Die hebben ze natuurlijk op hun computer of hun eigen ‘aaifoon’!” Gelukkig blijkt later dat de pagina doorgaat. Sterker nog: Er komt een ander katje. Met dezelfde kleur, maar met vier poten en een andere naam: Willem. Die neemt het over. We kunnen blijven genieten van gekke foto’s en filmpjes van deze rode kat. Dat verzacht het verdriet.  Kraamvisite Een tijdje later gaan we op kraamvisite. Mart is geboren. Dunya vindt het leuk hoor, een baby. Ze wil hem ook op schoot en knuffelen. Maar…. daar is ook Willem. Die moet ook geknuffeld worden en als hij niet op schoot wil (baby’s zijn dan toch wat makkelijker dan katten) volgt ze hem door de woonkamer. Ze lacht om dat leuke katje dat ze in elk geval wel geknuffeld heeft. Dat neemt niemand haar meer af. We praten over Fritsie, wat er met hem is gebeurd en wat hij heeft meegemaakt. Het blijft verdrietig, maar knuffelen met Willem maakt veel goed. Het is nu twee jaar geleden en het wordt tijd voor een herhalingsknuffelsessie. Dat moeten we dan maar een keer plannen. Mart is ook geen baby meer, dus ik ben in elk geval wel benieuwd hoe hij gegroeid is. Het zal nog wel even duren, maar het komt op ons to-do lijstje.      

#big brother big sister amsterdam
17Aug2019
Zoektocht naar een Big Sister
Henrike Laning

Big Brothers, Big Sisters Begeleiding ADD We zitten buiten op een bankje in de zon met een milkshake. “Wanneer stopt de hulp van Aisia?” vraagt Dunya ineens. Daar is geen pasklaar antwoord op. Sinds een jaar hebben we intensieve hulp. Aisia komt elke week ruim een uur om met ons te praten, maar ook om dingen te doen. Samen de slaapkamer opruimen, samen een spreekbeurt voorbereiden over ADD, samen naar een gesprek op school, instanties bellen over vragen en rekeningen, samen naar het park met haar hond, samen naar een open avond van de middelbare school. Haar takenpakket is breed. Haar begeleiding is niet alleen op Dunya gericht, maar op ons samen. En ook de dingen waar ik tegenaan loop bij mezelf, dus los van Dunya, komen aan bod tijdens de één op één gesprekken. Eerst opluchting na de diagnose Het is ontzettend fijn dat we deze hulp hebben. Het heeft lang geduurd voordat we de juiste hulp hadden gevonden. Ik denk dat het eerste jaar na het onderzoek vooral de opluchting overheerste en dat daarna pas het besef kwam dat alleen een diagnose geen oplossing is. Er zijn heel wat tranen gevloeid van machteloosheid en van frustratie. Vertwijfeling is misschien wel het ergste. Dat ik op een gegeven moment dacht dat het wel aan mij zou liggen. En dat er hulpverleners waren die ineens 180 graden draaiden, omdat het ineens toch door mijn manier van opvoeden kwam. Ik was de wanhoop nabij. De verwijten en oordelen waren niet mals en ik verweerde me, maar de onzekerheid sloop er sneller in dan gedacht. De strijd met Dunya werd heviger, alle andere spanningen ook. En ik wist het niet meer. Als ik dan toch alles fout doe, als ik dan echt zo’n slechte moeder ben, haal haar dan maar bij me weg. Ik heb het werkelijk gedacht. Project Aan Huis Gelukkig was er een vriendin die mij op het idee bracht om een gesprek aan te gaan met een manager zodat ik mijn verhaal kwijt kon. “Deze mensen krijgen gewoon betaald voor dit werk en ze zadelen jou op met dit gevoel. Straks gebeurt het nog een keer!” zei ze. Ik nam contact op met de vertrouwenspersoon. Zij bracht me in contact met de manager en ik had bij het telefonisch contact al een heel goed gevoel bij haar. Ze hoorde me aan, reageerde, bevestigde dingen die ik vond en het belangrijkste: ze gaf me de erkenning die ik zo nodig had. Er waren dingen echt niet goed gegaan en die zou ze oppakken met de desbetreffende medewerkers. Tijdens het gesprek kwam ze uit bij Project Aan Huis. Volgens haar verdiende ik dit traject na alles wat er gebeurd is. Een vaste hulpverlener die bij ons thuis komt en ons helpt bij alles waar we tegenaan lopen. Een jaar lang. Geen heftige ruzies meer Dunya vindt dat we niks bereikt hebben in een jaar. Maar als we er over doorpraten komen we wel tot de conclusie dat er meer rust in huis is. Meer harmonie. Er was veel ruzie thuis. Heftige ruzies waar we allebei overstuur van raakten. Die zijn al heel lang niet voorgekomen. Maar de echte doelen, zoals op tijd komen, op tijd naar bed, zelf verantwoordelijkheid nemen voor je spullen, ga zo maar door, die zijn nog niet geautomatiseerd. Het moet vanzelfsprekend worden en er is nog teveel strijd. Na de zomervakantie moet Dunya zelfstandig naar school. Ik begin drie dagen om acht uur, zij begint om half negen. “Ik zorg gewoon dat ik drie dagen corvee heb en om acht uur op school moet zijn, anders ben ik bang dat ik niet op de tijd let”. Ook een manier, maar het zou fijner zijn als ze wel op de tijd let. En op tijd naar bed gaan moet ook een gewoonte zijn in plaats dat het elke avond spannend is hoe het gaat verlopen. Zo zijn er nog veel losse eindjes waar we aan werken. Het gaat op en af. Een tijdje goed en een tijdje wat minder. In het begin gedreven en daarna minder gemotiveerd. Het blijft zoeken. Big Sister, een maatjesproject Al ruim een half jaar geleden is Dunya opgegeven voor Big Brothers Big Sisters, een maatjesproject voor kinderen. Het is de bedoeling dat ze een maatje krijgt dat wekelijks met haar iets leuks gaat doen. Een Big Sister, met wie ze alledaagse dingen kan bespreken en die haar kan helpen met dingen die ze moeilijk vindt. In Amerika is er lang geleden onderzoek gedaan waaruit bleek dat kinderen met een maatje zich vaker afzijdig houden van alcohol en drugs (dus als ze dat niet gaat gebruiken is dat dankzij haar toekomstige big sister!), dat ze meer zelfvertrouwen hebben, beter presteren op school en zelfredzamer zijn dan andere kinderen. Zo zijn er nog meer positieve resultaten te vinden in het onderzoek. Maar aangezien dat erg gedateerd is hecht ik er niet zoveel waarde aan. Bovendien is dit Nederland en geen Amerika, dus erg representatief vind ik het niet. Wel geloof ik er in dat een maatje een goede invloed kan hebben, een steuntje in de rug kan zijn voor veel kinderen. Daarmee kun je problemen voorkomen die ontstaan uit eenzaamheid bijvoorbeeld. Dunya zal er ook zeker baat bij hebben, een luisterend oor, een grote zus. Dat is superleuk. Op stap met Big Bunch Er is een wachtlijst en tot die tijd mag Dunya met een groep kinderen elke veertien dagen mee met een uitstapje in Amsterdam: Bin Bunch heet die groep. Naar de Stopera voor een balletworkshop, picknicken in het park, naar het Amsterdam Museum, een vlucht maken over Amsterdam bij This is Holland en de stad van bovenaf bekijken op de Lookout. Allemaal leuke dingen, even eruit, los van elkaar, contact met andere kinderen. Regelmatig gaat er iets mis als Dunya teruggaat naar huis. De bus gaat opeens de verkeerde kant op, ze stapt op de tram in plaats van de bus, komt op een perron van de NS terecht in plaats van op het busplatform en komt dan uiteindelijk eind van de middag uitgeput thuis. Zelfredzaam dus, dat gaat helemaal goedkomen! Binnenkort maken ze een uitstapje met een bezorgbedrijf, naar Duinrell. Dit is echt leuk, ze heeft het ook enorm naar haar zin. Het is zo goed voor haar! Dit stopt als ze een big sister heeft, dus dat is dubbel. Maar we hopen dat er een goed maatje voor Dunya gevonden wordt. Dat is uiteindelijk het doel natuurlijk. Levensboek Tijdens de evaluatie lopen de emoties op als het over Dunya’s vader gaat. Als doel is gesteld dat er een levensboek gemaakt wordt voor Dunya waarin ze dingen over haar vader en broertjes en zusjes kan schrijven, foto’s plakken, andere herinneringen bewaren. Mooie en vervelende dingen. Om te verwerken, om dingen los te laten. Het was alleen niet eerder met Dunya besproken en het overvalt haar duidelijk. Ze heeft haar vader bijna een jaar niet gezien. Haar zusjes kennen haar niet. Haar jongste broertje heeft ze al zolang niet gezien dat ze niet weet of hij haar nog kent. Gelukkig neemt haar oudste broertje Fawad af en toe contact met haar op via de telefoon van hun vader. Het raakt mij diep als ze er zo verdrietig van wordt. De psychologen vragen als we alleen zijn, hoe dat voor mij is. Ik zeg dat haar verdriet mij ook intens raakt. Dat ik alles heb gedaan om iets te veranderen aan de situatie, maar niks heeft geholpen. In mijn eentje lukt het niet. Haar vader moet ook willen en inzien dat hij verantwoordelijkheid heeft. Ik weet het ook niet meer. Er valt een stilte, waarin ik mijn tranen droog. Het doel om Dunya te helpen omgaan met deze situatie blijft staan. Kon ik maar iets voor haar doen…. Aandachtspunten ADD blijven We gaan nog een half jaar door. Dan gaan we hard aan de slag met al deze doelen en hopen dat we dan een eind komen met elkaar. Er is meer rust in huis, stap voor stap komt er wat meer ruimte doordat we ook hulp hebben bij het opruimen en financieel zal het ook langzaamaan iets makkelijker worden doordat ik drie hele dagen ga werken. Dat wordt spannend, vroeg beginnen en later thuis. Dunya zal erg zelfstandig moeten worden en dat valt waarschijnlijk in het begin niet mee. Toch heb ik er veel vertrouwen in dat ze hierin meegroeit. Met ADD wordt het nooit makkelijk om op tijd te komen, om je aan afspraken te houden, om meteen te luisteren, om alles te onthouden, om niet weg te dromen. Ook als de hulp is afgerond blijven dit aandachtspunten. We moeten er alleen beter een weg in zien te vinden. Daar is nog wel eer aan te behalen, dus we gaan ervoor. De veranderingen van de komende tijd zullen zeker invloed hebben op deze punten en we merken wel of dat handig is of juist niet. Eerst de weerbaarheidscursus 'Plezier op school' en dan vol goede moed naar de brugklas. Op naar een nieuw avontuur. Genoeg leuke momenten samen. Rondje langs de scholen waar ik ga werken. En langs de middelbare school waar Dunya straks naar toe mag. Op ons beide wacht een nieuwe start.

#zomervakantie
09Aug2019
En de groeten van Bollo!
Henrike Laning

Afscheid van de Heihaas Nog een laatste kus en knuffel aan Bollo, Romy van Fun & Entertainment gedag zeggen, sleutels inleveren….. Het zit er weer op. Onze vakantie op de Heihaas vloog voorbij en nu is het moment dat we het huisje leeghalen en met onze spullen naar het hoofdgebouw sjouwen. Daar nemen we dan afscheid van de liefste beer van de wereld (op onze knuffels na natuurlijk). Celine, onze favoriete medewerkster van Fun & Entertainment, blijkt niet te werken vandaag en we hebben niet eens een foto gemaakt dit jaar. Ze heeft een metamorfose ondergaan en we willen eigenlijk wel zien wat het verschil is als we volgend jaar terugkomen. Dan maar zonder afscheid, gelukkig kunnen we appen. We kennen haar al jaren en Dunya en zij hebben een bijzondere band. Niet alleen Celine is veranderd, ook het hoofdgebouw is helemaal verbouwd. Mooi, dat wel, maar even wennen. Fun & Entertainment Er waren veel bekenden van het Fun & Entertainmentteam deze keer. Leuk om steeds te zien dat er weer bekenden zijn en dat oude bekenden terugkomen. Het is bijna ons tweede thuis geworden, na al die jaren. Al is het wel anders, Dunya wordt groter en zoveel kinderen zijn er niet van haar leeftijd. Gelukkig vindt ze dan een meisje dat ze kent van twee jaar terug, Romy. De laatste dagen zijn ze onafscheidelijk en de laatste avond ontmoeten ze Nick. Die avond komt Dunya droevig thuis. “Is er iets lieverd?” vraag ik omdat ik haar stemming meteen oppik. “Ik heb er een vriend bij” zucht ze. Dat is normaal iets om blij van te worden, maar als dit op de laatste avond gebeurt is dat wel jammer. Je ontmoet elkaar en de volgende dag moet je afscheid nemen. Dat is lastig. Dure activiteiten Dunya heeft weer veel activiteiten gedaan. Ik blijf het belachelijk vinden dat ik er zoveel geld voor moet betalen, terwijl een huisje huren al een kapitaal kost. Ik blijf dat ook trouw invullen op de tevredenheidsenquête die ik ieder jaar via de mail krijg als we thuis zijn. Net als de andere punten die me elk jaar weer opvallen. Geen van die dingen wordt ooit veranderd. Dat is ook iets van bovenaf, niet van het park zelf. Toch is het geen reden om niet meer te komen, al twijfelden we begin van de week wel of we dit nog een jaar moeten doen. Misschien is het goed om iets anders te gaan doen. Maar dan missen we Celine en Bollo natuurlijk. Mozaïek en fotografie De dag voor vertrek wil Dunya toch graag mozaïeken. Vooruit, dat doen we dan maar. Ze maakt een dienblad met allemaal mozaïeksteentjes. Ze heeft ervaring met mozaïek, dus dat gaat goed, maar het kost tijd bij haar. Gelukkig krijgt ze die tijd en ik kom op het laatst nog even helpen. Op dinsdag hebben we meegedaan met een workshop fotografie. Met je mobiele telefoon filmpjes en foto’s maken. We leren allerlei tips en trucs die we gaan oefenen. Ik heb net een nieuwe telefoon, mijn oude telefoon is nog steeds in reparatie na vier weken, dus moet nog veel uitvogelen. “Dat doet zij wel” knikt de man die de workshop geeft. Dunya zit op de grond met mijn telefoon dingen uit te proberen. Selfies, slow motion, panorama, alles komt voorbij. Knuffels van Bollo Wat was het heet toen we aankwamen. De dag erna werd het iets minder warm en de rest van de week was het goed te doen, op de dinsdag na. Toen was het weer erg warm. We waren moe van de warmte, die in Amsterdam natuurlijk in ons huis bleef hangen en nauwelijks uit te houden was. Hier is het binnen beter te doen. Ik sliep veel die eerste dagen. Dunya zat op mijn tablet. Ik moedigde haar aan om naar buiten te gaan, andere kinderen op te zoeken, maar dat vond ze dit jaar lastig. Wel ging ze vaak naar Bollo voor een knuffel, een high five, of een dansje. Het voorlezen bezocht ze ook trouw. Samen met haar eigen Bollo-knuffel, die er natuurlijk altijd bij hoort. Ze vergeet door het spelen alleen wel het slaapfeestje van Bollo. “Dit gaat Bollo me nooit vergeven” zucht ze. Jachtseizoen Donderdagavond spelen ze “Jachtseizoen” op het park. Ik zie groepen kinderen heen en weer rennen. Het valt nog niet mee om de medewerkers van Fun & Entertainment te vinden. Elke twee minuten krijgen ze een signaal via de app waar ze zitten. Toch lopen ze hen steeds mis. Dat is natuurlijk ook de grap van het spel. Ze blijven niet zitten wachten. Na het signaal gaan ze er weer vandoor. De kunst is om ze te slim af te zijn. Opeens staat Dunya met een hele groep kinderen voor het raam. “Mama, heb je Romy gezien?” Ik schud mijn hoofd. “Niet deze Romy” wijst ze op haar vriendin, “maar die andere Romy, van Fun & Entertainment”. Ik begrijp het, maar heb haar echt niet gezien. Later blijkt ze bijna tegenover ons huisje te zitten. Daarna fietst Dunya met haar nieuwe vrienden over het park om nog wat te spelen en lol te maken. Tegen tien uur is ze thuis en beseft ze dat het bijna voorbij is. Spelen met andere kinderen op het park, dat is superleuk en jammer dat ze thuis in de buurt zo weinig vriendinnen heeft. Anders kon ze vaker buitenspelen en minder tv kijken. Big Bunch Terug naar huis, naar ons eigen plekje. De volgende dag gaat Dunya op stap met Big Bunch. Wat dat is vertel ik in een volgende blog. Ik kan dan even rustig verder gaan met opruimen in huis. We gaan een datum prikken voor de Efteling. En we maken nog een rondje Noord. De route naar mijn school en naar haar school fietsen en kijken hoe ik ook alweer op die andere school kom, die toch aan de andere kant van Noord is en waar ik nog niet bekend ben. We hebben nog wel wat op het programma staan voor deze vakantie en de laatste week moet ik alweer aan het werk en Dunya gaat dan ook iets leuks doen als voorbereiding op het nieuwe schooljaar. Wat extra fijn is dit jaar, dat we niet met het OV naar Putten hoeven. We worden gebracht en opgehaald door iemand van de kerk en we krijgen er zelfs nog een persoonlijk ontbijtarrangement bij geleverd. We boffen maar met zoveel hulp. Schoolboeken en opruimen De schoolboeken zijn binnen en Dunya kan zich alvast een beetje verdiepen in wat haar volgend schooljaar te wachten staat. Ik moet nog scholierenvergoeding aanvragen en wat andere dingetjes regelen. Ook willen we nog allerlei leuke dingen doen.  We komen deze vakantie natuurlijk weer tijd tekort. Dunya wil afspreken met Nick, haar nieuwe vriend, maar het lukt niet echt. Zijn ouders vinden het maar onzin om af te spreken en zoveel te bellen, want ze kennen elkaar nauwelijks. Dunya is boos. “Ze zeggen dat ik vreemd ben!” zegt ze. “Daarmee bedoelen ze niet jou als persoon, maar dat ze jou niet kennen” leg ik uit. Dat zet haar aan het denken. “Zo had ik het niet begrepen….. Maar ik ben blij dat jij een relaxte moeder bent!” Ik geef haar de raad om het even tijd te geven. Samen bedenken ze allerlei constructies waar bij ze elkaar toevallig tegenkomen. Ik denk dat zoiets niet goed uitpakt. Misschien dat als ze een tijdje contact houden en elkaar zo beter leren kennen dat  zijn ouders er ook anders tegenaan kijken. Netflix kijken Een redelijk rustige vakantie eigenlijk. Met veel plannen die lang niet allemaal doorgaan, omdat we moe zijn, omdat we Netflix willen kijken, omdat we het leuk vinden om lekker samen thuis te zijn. “Gaan we nog een dagje shoppen?” vraagt Dunya “Of een fotoshoot doen?” Grapjas. Die fotoshoot van vorig jaar betaal ik bij wijze van spreken nog steeds af, dus dat is voorlopig geen optie. Foto’s maken kan ik zelf ook met mijn nieuwe telefoon. De oude is inmiddels gerepareerd, die moet ik ook nog ophalen. En mijn oude verzekering opzeggen. Wat een ramp. Vijf weken wachten op de reparatie van mijn toestel, terwijl er een week voor staat. Geen leentoestel of wat dan ook. Dat heb ik nu beter geregeld. Plezier op school Nog even en de vakantie zit erop. De laatste week doet Dunya mee met “Plezier op school”, een zomercursus voor kinderen die naar de middelbare school gaan om ze wat extra weerbaarheid mee te geven. Wat tips en trucs om toe te passen in je nieuwe klas. We hebben de intake gehad en dat was erg leuk. Met dank aan onze gezinsbegeleidster die Dunya heeft aangemeld. Ik moet de laatste week alweer aan het werk, dus dat komt goed uit. Dan zit ze geen hele dagen alleen. Het is een geruststellende gedachte dat ze samen met andere kinderen kan oefenen met lastige situaties die ze mogelijk tegenkomen in de brugklas. Er moeten nog wat schoolspullen gekocht worden, ook al heeft ze best wat gekocht van haar cadeaubonnen. De laatste dingen voorbereiden en dan gaan we er tegenaan in het nieuwe schooljaar. Een nieuwe start, we zijn er klaar voor.

#twaalf jaar
01Aug2019
Twaalf jaar na de kraamtranen
Henrike Laning

Kraamtranen Twaalf jaar is ze alweer, mijn grote dochter. Al weken zegt Dunya dat ze twaalf is, want “zo voelt het gewoon”. Ze vraagt nog vaak naar verhalen van toen ze geboren werd. Over papa die erbij was en Roosmarijn die haar als eerste mocht aankleden. De eerste dagen waren zwaar, de roze wolk waar mensen het altijd over hebben, die heb ik gemist. De kraamtijd ging gepaard met intense vermoeidheid na de keizersnee en veel stress. Een kindje krijgen doen zoveel vrouwen elke dag, dus daar draai ik mijn hand niet voor om dacht ik. Maar zo simpel bleek het niet te zijn. De tranen die ik stortte vanaf de derde dag, bleven stromen dat eerste jaar. Maar ondanks alle kraamtranen was ik wel heel gelukkig. Een meisje! Wat wil je nog meer? Twaalf jaar na de kraamtranen heb ik dat gevoel nog steeds. Zo leuk dat ik een dochter heb. Burgemeester van der Laan We hebben samen heel wat meegemaakt. Dunya is een bijzonder kind. Ze doet veel en maakt makkelijk contact, waardoor ik dankzij haar ook mensen leer kennen en op plaatsen kom die ik anders nooit zou kennen. Bijna was ze Amsterdammertje van het jaar 2016, maar iemand anders ging er met de titel vandoor. Maar ze stond wel met burgemeester van der Laan op het podium, dat neemt niemand haar meer af. Vlak daarna bleek hij ziek te zijn en hij overleed na korte tijd. We gingen afscheid nemen, want dat wilde Dunya graag. Ze moest hem nog één keer groeten. Daarna droogde ze mijn tranen en nu denken we met een warm gevoel aan hem terug.  Einde basisschool De basisschool heeft ze achter zich gelaten. Ik ook. Dunya vond het moeilijk, afscheid nemen. En ik, degene die altijd moet huilen bij het afscheid, had er helemaal geen moeite mee. Ik heb niet de illusie dat ik op de nieuwe school wel altijd serieus genomen word en dat ze altijd alle afspraken nakomen, maar ik ben wel toe aan een nieuwe start. Dunya ook, al mist ze vooralsnog de goeie sfeer in haar oude klas. Toch heeft ze ook al vriendinnen op haar nieuwe school. Tijdens de lesjesmiddag en de kennismakingsdag gemaakt. Ik ben zo trots op haar dat ze dat zomaar kan. Verantwoordelijkheid Op vakantie komt ze een meisje tegen dat ze kent van een paar jaar terug. “Romy heet ze toch?” vraagt ze mij. Ik knik. “Volgens mij wel!” Ze aarzelt. “Morgen ga ik proberen haar aan te spreken als ik haar weer zie”. Dat doet ze, in het zwembad. “Ze kende mij ook nog!” zegt ze enthousiast als ze terugkomt. “Haar opa was nogal bezorgd, maar ik heb beloofd dat ik op haar zou letten” zegt ze wijs. Romy is nog maar elf, dus dan is het maar goed dat Dunya zo groot is. Ze neemt haar verantwoordelijkheid als oudste. De rest van de dag is ze met Romy op stap. Gourmetten en pannenkoek Tegen de avond belt Dunya. “Ik mag van de opa en oma van Romy mee gourmetten. We zijn op tijd klaar voordat we naar het pannenkoekenrestaurant gaan!” Ik moet lachen om zoveel logica. “Hoe ga je nog een pannenkoek eten als je al gegourmet hebt?” vraag ik. “Komt goed! Ik eet niet zoveel dat ik niets meer lust! Zeg nou maar gewoon ja!” roept ze. “Ja, maar……” zeg ik. “Oké, bedankt. Ga gauw terug naar je blog! Doeiii!” Verbijsterd kijk ik naar mijn schermpje. Weg is Dunya. Puberdochter. Ze wist dat ik ja zou zeggen en tegelijk zou protesteren. Ik zucht. Dat wordt een kinderpannenkoek vanavond. Als ze die maar op krijgt…. Wonder boven wonder gaat er een hele pannenkoek met nutella in, alleen het ijsje lukt niet meer. Twaalf jaar herinneringen Twaalf jaar aan herinneringen spoken door mijn hoofd. Verdrietige herinneringen, mooie herinneringen, ontroerende gebeurtenissen, grappige momenten die we samen hebben beleefd. We praten veel samen. Ze kan mij later veel verwijten, want ik maak fouten, zeker weten, maar ze zal niet vinden dat ik haar heb buitengesloten of dat ik er niet was toen ze het moeilijk had. De komende jaren zal ik er minder vaak zijn als ze vrij is. Ik ga langere dagen werken, er moet geld verdiend worden. Niet meer terug in de bijstand, alsjeblieft, werken is relaxter. Toch zullen we nog steeds vaak samen zijn en maak ik tijd voor haar vrij. Doen we leuke dingen samen en praten we veel over onze belevenissen. Tegelijkertijd gaat zij ook langere dagen maken op school en zal ze ook niet altijd meteen naar huis komen. Huiswerk wordt de grootste hobbel volgend jaar. Zelfredzamer worden Twaalf jaar. Een echte puberdochter. Ik vind het fantastisch. Een heel nieuw leven krijgen we. Ik twee nieuwe banen en Dunya een nieuwe school. Op haar verjaardag krijgt ze natuurlijk veel cadeautjes. Een aantal heb ik alvast ingekocht bij de Hema, het horloge heb ik besteld op internet, maar heeft vertraging opgelopen. Het komt precies op haar verjaardag. Het is precies haar kleur: azuurblauw, nou ja turquoise is eigenlijk haar lievelingskleur, maar deze komt dicht in de buurt. Ik ben er een beetje jaloers op. Ik wil ook zo’n horloge! Ze zal zich steeds meer los gaan maken van mij en dat is niet verkeerd. Dat geeft wat meer lucht en ruimte voor ons allebei. Ze wordt steeds zelfstandiger, al wil ze het liefste dat ik overal mee naar toe ga. Maar ik wil zo graag dat ze nog wat zelfredzamer wordt. Dat is goed voor haar zelfvertrouwen.  Pannenkoekenboot Amsterdam We vieren haar verjaardag op de pannenkoekenboot, waar we foto’s maken op het dek. Ik krijg het voor elkaar om een foto van haar te maken met de LOOKOUT op de achtergrond. Er wordt voor haar gezongen en we kunnen onbeperkt pannenkoeken eten. Twee om precies te zijn. Meer krijgen we niet op. Er is een lastig dingetje. Na het kopen van de kaartjes kom ik erachter dat de kinderkaartjes tot en met elf jaar zijn. Dus moet Dunya eigenlijk het volle bedrag betalen. Voor deze keer doen we dan maar even alsof ze elf is, maar dat is wel gênant als ze een pannenkoek met “11” krijgt aangeboden. Ik beloof dat het niet weer zal gebeuren. Blijdschap en teleurstelling Natuurlijk is Dunya blij met haar cadeautjes, al vindt ze het ook jammer dat ik niks van haar lange verlanglijstje heb gekocht. Wel is er de teleurstelling dat papa weer niet op haar verjaardag was en dat hij niks van zich heeft laten horen. “Hij zou komen…..” mompelt ze af en toe. We praten er veel en lang over. “Hij geeft niks om mij” zegt ze verdrietig. “Jawel!” roep ik dan. “Hij laat het alleen een beetje anders merken., maar hij laat wel geld voor jou brengen door een vriend” zeg ik. “Dat is niet wat je zou willen, maar het is wel goed bedoeld.” Dunya haalt haar schouders op: “Dat geld mag ie…..” Ze maakt haar zin niet af. “Ik begrijp het lieverd. Natuurlijk is dit een onhandige manier om te laten zien dat ie van je houdt. Natuurlijk wil je gewoon aandacht van je vader, maar probeer het toch te zien als een teken dat ie om je geeft.” We laten het even rusten, kijken wat er gebeurt. Hier een weg in vinden blijft een grote uitdaging. Maar ondanks dat houdt ze zich wel staande. Daar ben ik trots op. Herinneringen Ik vind het bijzonder dat Dunya zo groot is. Ineens voor mijn gevoel, maar dat is natuurlijk niet zo. Ik hoef maar te kijken naar de babyfoto’s en dan denk ik meteen terug aan alles wat we hebben meegemaakt. Haar eerste jaar, mijn ziekte na vijf maanden, de scheiding met haar vader nu negen jaar geleden, de eerste keer naar school, de eerste vakantie samen, de vele uitstapjes, de oneindige activiteiten, de gebroken nachten, de tranen, de knuffels, de lachbuien. We kunnen soms “stuk gaan” zoals Dunya het noemt omdat we tegelijk hetzelfde denken en ook nog eens op hetzelfde moment uitspreken. Of om herinneringen, of om iets wat we op tv zien. Een puberdochter met een eigen mening. Je maakt haar niks wijs. Ze vindt zelf wel uit wat de waarheid is. Pindakaashomo We kijken samen naar een programma van Ellie Lust over anti-homo geweld. “Ik roep wel homo, maar dan bedoel ik geen homo. Het is maar een woord. Ik bedoel dan gewoon pindakaashomo” zegt een oudere voetbalsupporter. Hij leunt tevreden achterover. Dat heeft ie even goed uitgelegd. Nu zal iedereen het begrijpen! Ik voel een lachkriebel opkomen. Niet om wat hij zegt, dat is eigenlijk heel triest, maar omdat hij zoiets op tv verkondigt en dan ook het gevoel heeft dat ie iets heel logisch zegt. Dunya zit naast me en zegt droog: “Hij zet zichzelf voor schut!”. Dan schiet ik alsnog hardop in de lach. Oké, misschien niet het gemiddelde kind van twaalf, maar toch een kind dat het beter snapt dan iemand die allang met pensioen is. Heerlijk vind ik dat. Dunya vindt het echt belachelijk, iedereen is gelijk. Wat maakt het uit of je van jongens of meisjes houdt? Of je moslim bent of Christen, of misschien niks? Of je hier geboren bent of in Afghanistan?  Dunya vindt het allemaal heel normaal. Je bent wie je bent. Rechtvaardigheid heeft ze hoog in haar vaandel staan en dat maakt me het meest trots als moeder. Ze komt er wel met deze instelling. Zolang ze maar blijft wie ze is. 

#toekomst
16Jul2019
Dunya over 20 jaar: naar Engeland
Henrike Laning

Teleurstelling overheerst als blijkt dat Dunya’s vader niet komt op haar afscheidsavond van groep acht. Ze heeft hem uitgelegd hoe belangrijk het voor haar is dat hij komt en hij zou kijken of hij een afspraak kon verzetten. Als er een berichtje binnenkomt dat hij niet kan komen is ze er even helemaal stuk van. Wat moet ik zeggen? Ik laat haar maar even. Uiteindelijk zit ik alleen in de aula van de school vol trots. Ik heb tranen in mijn ogen van ontroering. Dit doet ze toch gewoon even. En ondanks de tegenslag, straalt ze. Ik klap voor twee. Op de afscheidsavond krijgen de kinderen een tijdschrift “8 er-af”. Er staan foto’s in van het kamp in Bakkum, afscheidsberichtjes van de meesters en juffen, tips voor het overleven van de brugklas en artikelen van de kinderen met als titel: “Over 20 jaar ziet mijn leven er zo uit…..” . Dunya’s artikel is prachtig en hartverscheurend tegelijk. Alsof het een echt sprookje is. Dunya over 20 jaar: “Het is vandaag 9 juli 2039. Ik ben over 14 dagen jarig! Met m’n verjaardag ga ik naar Engeland naar m’n vader, m’n broertjes en m’n zusjes. Ik wil ze wel weer eens zien. Zo lang geleden. Inmiddels woon ik in de houthavens. Mijn man en kind wonen hier ook. Ik kwam net van werk en ik had een vriend van vroeger meegenomen naar huis. Hij was vandaag jarig dus dat gingen we vieren. *op mijn verjaardag* hey Guy’s ik ben jaaariiiggg!! Het is 23 juli 2039! Vandaag ga ik naar Derby! Go to my family. Wow Engeland is zo cool. Ik ben hier maar 1x geweest maar dat was voor de Brexit. Het is best veranderd in de loop der jaren. Eenmaal aangekomen in Derby is het 01.00 uur. Omg, zo laat snel een hotel zoeken met mijn mams en morgen go to daddy! Morgen een lange dag, good night everyone. Hey het is 09.00 uur ’s ochtends, vandaag ga ik naar m’n vader. Toen ik binnenkwam zag ik meteen Fawad vervolgens ook de andere 2. Manahel is in Londen voor studie. Die zie ik straks wel. Ziezo het hele gezin weer herenigd. Maar waar is mijn stiefmoeder? Oh daar is ze. Trouwens ik ben dolfijnentrainer op Curaçao zoo leuk!!!!! Yoehoe lekker zwemmen met dolfijnen visjes geven enz. Ik ga nu shoppen met Fareeha. Vanavond zie ik Manahel weer. Morgen moet ik helaas weer terug. Het was super gezellig. Dunya Waanzinnig goed geschreven en wat knap bedacht. Ik gun het haar zo, dat dit uitkomt. Dat ze ooit zal shoppen met Fareeha en Manahel. Ik hoop zo dat haar vader ooit inziet wat voor prachtige oudste dochter hij heeft en dat hij haar vol trots en liefdevol een plek gunt in zijn gezin. En anders zal ze haar broertjes en zusjes zelf wel opzoeken als ze ouder zijn. Ik ben ervan overtuigd dat ze niet opgeeft. Ik ben trots op haar schrijftalent. Ik wist het niet, maar er schuilt een schrijver in haar. Benieuwd wanneer haar eerste blog verschijnt.

#schoolverlaters
12Jul2019
Aan alles komt een einde.....
Henrike Laning

Quote “Dit is de finale, dag, al doet het pijn. Een kus, een kus en nog een kus, hand omhoog en zwaaien maar, hoe dan ook we gaan nu uit elkaar…. Ik ga weg voor mij een nieuwe start, Ik dank je uit het diepste van je hart!”  Uit de musical: Herrie op het eiland Musicalliedjes Die finale voor groep 7/8 begon al bijna drie weken voor de zomervakantie. Het oefenen van de musicalliedjes drukt de kinderen met hun neus op de werkelijkheid: binnenkort is het tijd om afscheid te nemen. Afscheid van elkaar en voor de schoolverlaters afscheid van de basisschool. Einde van een tijdperk. Al hebben ze nog zoveel zin in volgend jaar, het is wel even een dingetje waar ze doorheen moeten. "Aan alles komt een einde. Ik weet het is cliché, maar meestal valt zo'n einde dan ook helemaal niet mee".  Zo begint het finale-lied van de musical 'Herrie op het eiland' van Benny Vreden. Dunya vertelt dat er steeds tranen vloeien bij kinderen van zowel groep zeven als acht. Dat is nieuw. Vorig jaar was de sfeer heel anders. Wat dat betreft was het een goed jaar. Deze twee groepen bleek een goede combinatie te zijn. Dat moet je net treffen en Dunya boft dat ze dat in haar laatste basisschooljaar nog tegenkomt. Bij het zingen beginnen alle meisjes en een paar jongens te huilen. Totdat de juf er gek van wordt. Afscheidsavond Op de afscheidsavond wordt er ook gehuild tijdens het zingen. De musical is afgelast, maar er worden wel liedjes gezongen voor de ouders. Dunya houdt het lang vol, maar uiteindelijk, als ook zij naar voren is geroepen om haar diploma in ontvangst te nemen, zie ik haar tranen. Ze zit op het trapje in de aula, met alle andere schoolverlaters en beseft ineens dat het einde nu echt in zicht is. Op de laatste schooldag staat de juf in de gang te roepen dat ze naar buiten moeten gaan en daar verder moeten gaan met huilen en knuffelen. “Juf Tanja is er klaar mee” zegt Dunya later. “We zijn al weken aan het huilen en ze riep steeds dat het schooljaar nog niet voorbij is!” Schoolkamp Begin van het jaar komt er een zij-instromer die later in het jaar de groep voor twee dagen overneemt van juf Tanja. Dunya vindt het niks en houdt dat lang vol, zoals Dunya kan. Ik kan niet ontdekken wat haar precies stoort aan deze juf en ik zeg dat ze er het beste van moet maken. Je kunt niet altijd alle juffen leuk vinden, dat zal ze volgend jaar ook merken. Na het schoolkamp eind mei, komt Dunya enthousiast terug. “Heb je me gemist?” vraagt ze. “Enorm!” zucht ik vanuit mijn tenen. “Ik jou niet!” zegt ze. “Gelukkig maar, dan was het dus heel leuk!” lach ik. Haat-liefde Er was wel een ruzietje geweest met een klasgenootje. Een soort haat-liefde verhouding hebben ze. Ze had zich teruggetrokken, maar uiteindelijk had juf Jemima haar geholpen om het op te lossen. “Ik had het gevoel dat ze het met mij eens was” peinst Dunya. “Ze luisterde oprecht naar je” verklaar ik. Ze knikt. Vanaf dat moment heeft ze de juf in haar hart gesloten. Beter laat dan nooit tenslotte. Als ik de juf op zondag tegenkom bij mijn zangdocente, hoop ik dat ze er de volgende dag een momentje van maakt met Dunya. En dat doet ze. Ik haal opgelucht adem. Ze hebben elkaar gevonden. Schoolverlaters Nu is het afscheid echt zover en terwijl iedereen elkaar huilend in de armen valt, heb ik moeite om mijn tranen te bedwingen. Dat is ook zo weer over. Ik had verwacht dat ik dit heel moeilijk zou vinden, maar het is juist tijd voor een nieuwe stap. Deze tranen zijn meer van ontroering om al die huilende kinderen die elkaar zo gaan missen en elkaar nooit gaan vergeten. Hoelang dat ‘nooit’ zal zijn is de vraag. Na de vakantie begint voor de schoolverlaters een nieuw leven en zijn de nieuwe achtste groepers vast van plan er een geweldig laatste jaar van te maken. Misschien zien ze elkaar nog eens en zoeken ze elkaar af en toe op, maar de focus is dan heel anders. Afscheidsboek van groep drie Ik heb al afscheid genomen van mijn groep drie. De kinderen hebben een prachtig boek gemaakt met handjes waar ze iets liefs op geschreven hebben. Gelukkig krijg ik dat boek al in de ochtend en haalt dat de druk van het afscheid er een beetje af. Aan het eind van mijn werkdag zegt de juf dat ze het filmpje even op pauze zet, zodat ik de kinderen nog even gedag kan zeggen. “Juf Henrike loopt nog even een rondje om iedereen een handje te geven” zegt ze. Oh nee! Dat was niet mijn bedoeling. Maar ik kan dit. Dus ik schud alle handjes en neem de lieve woorden in ontvangst. Als ik bijna rond ben, voel ik ineens dat het binnenkomt. “Ik ga je zo missen”, “Veel plezier op je nieuwe school”, “Dank je wel”. Ik zucht even diep. “Hou op, want ik ga huilen” waarschuw ik. Ik ben rond, pak mijn tas, ren bijna naar de deur. Wat heb ik met deze kids veel meegemaakt, de afgelopen negen maanden en wat was het een leuke tijd in deze groep. Dan bedenk ik dat ik mijn collega vergeet en draai me weer om voor een knuffel. Ik ben niet meer in staat om iets terug te zeggen. Altijd tranen Nog even ga ik bij mijn collega van de andere groep drie langs voor een knuffel en zij zegt: “Ga maar gauw. Veel succes op je nieuwe school en succes voor je dochter!” Ik lach haar toe door mijn tranen heen. Dat was het dan. Het boek bekijk ik morgen of overmorgen wel, want dat kan ik even niet aan. Maar als ik tegelijk met Dunya thuiskom pakt ze het boek uit mijn handen. Op de trap gaat ze bladeren en voorlezen wat de kinderen hebben geschreven. Dan komen er opnieuw tranen, maar de volgende dag is dat emotionele gevoel er wel af. “Dit is al mijn zevende school” zegt Dunya’s juf die ook naar een andere school gaat. “Je laat wat achter en je vindt iets nieuws.” Zo laconiek voelt het bij mij niet. En het is niet eens mijn zevende school. Minstens het dubbele. Ik zou bijna expert moeten zijn in afscheid nemen. Maar elke keer is het weer anders. De ene keer word ik in de watten gelegd door collega's, de andere keer is er geen afscheid. Maar bij de kinderen is het altijd hetzelfde. “Ik denk precies zo, maar toch moet ik altijd huilen bij het afscheid van de kinderen” vertel ik aan juf Tanja. Twee nieuwe banen Op de valreep vind ik een nieuwe baan voor na de zomervakantie. Ik had al twee dagen in the pocket. Een school in Noord. Na een open sollicitatiebrief word ik uitgenodigd voor een gesprek en een dag later heb ik een baan. Ik begin meteen op invalbasis voor één dag per week. Dat is wel even bikkelen, want dat betekent vier dagen per week werken, maar wel leuk om even in te werken alvast. In de laatste week komt er nog een dag bij op een andere school, van hetzelfde bestuur. Juf Hanna, de juf van Dunya in groep zeven, werkt daar en heeft alvast een goed woordje voor me gedaan. Als ik binnenkom is het al bijna rond. Nog wat praktische zaken regelen en dan ben ik aangenomen. Ik volg mijn gevoel en ga meteen akkoord. Een nieuwe start Een nieuwe start, dat is het zeker. Voor ons allebei. Dunya gaat naar de middelbare en ik ga bij haar in de buurt werken. “In de pauze kom ik dan even op jouw school langs en dan klop ik aan en zeg ik: Sorry dat ik stoor, maar ik moet even Dunya een knuffel geven!” Ze weet dat ik het niet doe. Natuurlijk weet ze dat. Toch moet ze duidelijk afstand nemen van mijn plan, om alle risico’s uit te sluiten. “Dat doe je niet!” blijft ze roepen. Het is zo genieten van dit soort momenten. VMBO kader Ze heeft kennisgemaakt met haar nieuwe klas, met haar mentor en is enthousiast. Het is even slikken als ik merk dat ze niet in de klas gemengde leerweg zit. Ze kan meer dan het advies van de basisschool, maar gemengde leerweg is geen officieel advies. Dus wordt het advies VMBO kader. Niks mis mee, maar ik had verwacht dat ze in de klas zou komen waar ze kader en theoretisch gemengd hebben. Dat is niet het geval, maar ik leg me erbij neer. Als de directrice van Dunya zegt dat ze gaat bellen om te zeggen dat ze vindt dat Dunya in de gl-klas hoort, kap ik dat meteen af. Ze gaat niet kennismaken met haar klas om dan na de vakantie in een wildvreemde klas terecht te komen. Ze kan altijd nog VMBO-t halen. Dat komt zeker goed. We gaan er tegenaan! Zomervakantie Als ik om kwart over twee bij de Wereldschool sta, valt Dunya haar vriendinnen in de armen. Ze huilen tranen met tuiten en gaan dan nog even spelen. Ik ga naar huis maar al snel gaat de bel. Nog wel een beetje verdrietig, maar ook wel blij dat het vakantie is, komt Dunya weer binnen. Ze ploft op de bank en zet Netflix aan. Tijd voor ‘Vrije Teugels’ en ruim zes weken vrij. De zomervakantie is begonnen!

#ballet
06Jul2019
Dansend op weg naar nieuwe avonturen
Henrike Laning

Balletvoorstelling Tijdens de jaarlijkse balletvoorstelling heeft Dunya een kleine solo-rol gekregen. Prachtig. Ze ziet er zo mooi uit in een waanzinnige tutu en haar hele houding straalt zelfvertrouwen uit. Ik kijk vol bewondering naar mijn mooie dochter. Wat is ze gegroeid sinds vorig jaar. Ze is groter, langer vooral, dat komt heel mooi uit bij ballet, maar ze is ook zelfverzekerder. Als ik haar in de ochtend aflever bij het theater, vraag ik aan de juf of ze zenuwachtig is. “Begint nu wel te komen” bekent ze. “Hoezo?” vraagt Dunya verontwaardigd. “Jij hoeft toch niet te dansen?” Dat hadden haar eigen kinderen ook al gezegd. Maar dat is natuurlijk nog spannender. Ze is afhankelijk van de kinderen of ze doen wat is afgesproken. Eigenlijk staat ze nu redelijk machteloos. Maar ze heeft terecht ook veel vertrouwen in haar leerlingen. Niet spelen maar leren Twee jaar geleden zaten we voor het eerst in dit theater. Dunya keek toen steeds achterom naar de juf in de coulissen. Die gaf aanwijzingen wat ze moest doen. Ze had er toen te weinig vertrouwen in dat ze zelf wist wat ze moest doen en op welk moment. Die bevestiging had ze erg nodig. Nu gaat het heel soepel. Sterker nog: bij de groepsdans gaat er iets kleins mis. Dunya grijpt in en dirigeert een meisje subtiel terug naar haar plek. Het valt nauwelijks op. Zij is de oudste en dat voelt ze. Ze steekt met kop en schouders boven de rest uit. “Die kinderen willen alleen spelen. Ik wil gewoon dingen leren!” zegt ze op een dag. Ik begrijp het, maar leg ook uit dat het bij de leeftijd hoort. Dat het logisch is dat ze graag spelen, want dat deed zij een paar jaar geleden ook. Ze past gewoon niet meer zo in deze groep. Ze is deze groep letterlijk en figuurlijk ontgroeid. Andere balletstudio In december komen wij en de juf tegelijkertijd tot de conclusie dat ze toe is aan een volgende stap. Er is geen oudere groep op deze locatie, maar ik kom ineens op het briljante idee dat ze groot genoeg is om alleen met de bus naar de andere balletstudio te gaan. Daar krijgt ze dan op zaterdag les, van dezelfde juf gelukkig. Maar als die groep tijdens de voorstelling het podium opkomt met radslag en een hoop energie, krijg ik het toch even benauwd. Wat een tempo en wat een uithoudingsvermogen! Dat is wel een grote stap voor Dunya. Maar dan bedenk ik ook dat het juist goed is dat ze wat uitdaging krijgt. Een pittige klus, maar waarschijnlijk werkt dat aanstekelijk en groeit ze hier wel in mee! Mysterieus lampje Dunya heeft ervoor gekozen om onze buurvrouw Nicolette en haar ‘aangenomen tante’ Alice uit te nodigen voor deze voorstelling. Alice wil foto’s maken met haar super-de-luxe camera, maar in de lens verschijnt een mysterieus lampje dat niet uit wil en de juf wijst haar meteen terecht dat dat lampje niet mag. Dus dat houdt op. Gelukkig hebben Nicolette en ik de nodige foto’s kunnen maken met onze telefoons. Er is een klasgenootje van haar, dat komt kijken naar haar buurmeisje. Dat is wel leuk, dat er dan ook nog toevallig een bekende van haar in de zaal zit. Zij is ook enthousiast en vond de voorstelling prachtig. De volgende dag vertelt ze aan de klas dat Dunya heeft gedanst en dat het heel mooi was. Dat is een beetje ongemakkelijk en tegelijkertijd heel leuk. Bloemen en complimenten We zijn trots op haar en na afloop krijgt ze bloemen en complimenten. Ineens zakt ze in, als een zielig hoopje. “Wat is er?” vraag ik heel even bezorgd. “Ik ben ineens zo moe….” antwoordt Dunya. Dat is niet raar. Maandenlange voorbereiding en in de drukste periode van het schooljaar de voorstelling. Slecht slapen, vroeg opstaan, voorbereiden, nog een keer oefenen. En dan de zenuwen en de voorstelling zelf. Het is niet niks. En dan nu de ontlading. Ik heb me weer verwonderd over het niveau. Net alsof de juf deze voorstelling weer een stukje omhoog getild heeft. Alsof de kinderen allemaal, inclusief de piepkleintjes, enorm vooruitgegaan zijn. En waarschijnlijk lijkt het niet alleen zo, maar is het ook gewoon echt waar! Rennen als een paardje “Ik zie je nog voor me op peuterdans, bij Combidance vroeger”. Ik zet mijn handen in mijn zij. “Weet je nog? Rennen als een paardje?” Dunya maakt een gebaar dat ik op moet houden. “Ik moest er ineens aan denken toen ik je zag dansen in die mooie tutu. Ik zag je ineens weer voor me als peuter van drie, met je roze pakje!” vertel ik. Ze wil er niet aan herinnerd worden. Dat is natuurlijk ook niet cool. Echt iets voor moeders dat sentiment. Maar het contrast is groot, alleen de overgave is hetzelfde gebleven. Ze geniet tijdens het dansen en dat zal waarschijnlijk nooit veranderen.  Broodje eten We gaan nog een broodje eten in de buurt van het theater. Daarna gaat iedereen huiswaarts. Niet voordat we met Alice afspraken hebben gemaakt voor de zomervakantie. Maar zover is het nog niet. Er volgt nog een Aikido examen en een afscheidsavond. De musical is afgelast, maar afscheid nemen we natuurlijk wel. Er moet nog gewerkt worden, want ook in groep acht moet je nog dingen leren. Het komt goed. Maar het afscheid nemen…..tja dat wordt nog wel een dingetje vrees ik. Nieuwe avonturen Maar daarna gaan we genieten van de vakantie. En dan, in september, naar haar nieuwe groep van ballet. Ik ben nu al erg benieuwd naar de voorstelling van volgend jaar. Waarschijnlijk is het verschil dan nog beter te zien. Goed voor Dunya om de uitdaging op te zoeken en nieuwe dingen te leren. Ze wil minder spelen en harder werken? Ze zal het weten ook. Die komt volgend jaar na elke les afgepeigerd thuis. Maar uitdaging is niet verkeerd. Daar houdt ze van en dat gaat volgend jaar volop gebeuren. Want mijn kleine-grote danseres gaat in het komende schooljaar allemaal nieuwe avonturen tegemoet. En ik kan niet anders dan meegaan in nieuwe avonturen en haar aanmoedigen. Het is geen kind om te blijven hangen, ze wil door. En daar kan ik alleen maar trots op zijn!

MEER