Darvina

Lid sinds: 02-04-2017

#zwanger
03Jun2018
Parents to be (1)
Darvina

Hoe het begon. Ja! Er zijn al veel blogs over moeder worden en moeder zijn, maar iedereen ervaart het op zijn eigen manier. Twee jaar geleden begonnen mijn man en ik een kinderwens te uiten, mijn man dacht dat het allemaal zeer rap zou gaan, want de mensen rondom ons, kregen kinderen alsof het niets was. Omdat er geen fertiliteitsproblemen gekend waren in onze families, dacht ik ook, dit zal wel snel goed komen. Maar na een jaar en half, werd ons verteld, na een aantal testen, dat het bij ons niet zo makkelijk zou verlopen en we een afspraak moesten maken bij een fertiliteitsziekenhuis. Mensen rond ons, vertelden ons hoe we het gewoon moesten loslaten, er niet over moesten denken. Maar dat deden we niet, nooit gedaan, we besloten dat ik zou stoppen met de pil en dan zouden zien wanneer het kwam, geen ovulatie testen of andere rare truckjes, gewoon de natuur zijn gang laten gaan. Ik nam een afspraak in februari, maar zegde die af. Iets in mijn leefde in tweestrijd. Ik was het meisje die steeds zei 'als je geen kind krijgt, is de tijd niet rijp of hoort het zo te zijn'. Familie en vrienden die erover wisten, probeerden mij te overtuigen, hoe naief mijn denken was. Maar iets in mij moest dit alles eerst aanvaarden. Ik liet het ziekenhuis even voor wat het was en wilde me eerst focussen op het accepteren en beseffen wat misschien zou komen. Een paar weken terug, vroeg een vriendin me, waarom ik ondertussen niet opnieuw een afspraak nam. Ik vertelde haar, dat ik gewoon wil aanvaarden dat de tijd niet rijp is voor kinderen in mijn leven en dat ik rust zal nemen als ze nooit komen, ze weet hoe spiritueel ik ben, maar vond het nu wel wat 'ver gezocht'. In onze huidige maatschappij is IVF, IUI, e.d. geen taboe meer, er zijn nu eenmaal tegenwoordig meer medische problemen, we kunnen geholpen worden en dat mag ook. Had ze gelijk? Ik besloot opnieuw het formulier in te vullen en bedacht me, de eerste afspraak is enkel een kennismaking, erna kunnen we nog beslissen wat we doen. AANVAARDING! Misschien het beste wat me ooit is overkomen, en geloof me aanvaarding is iets heel anders dan loslaten. Ik ben best koppig, dat weet ik. De periode van mijn maandstonden moest aanbreken, de gewoonlijke kwaaltjes waren aanwezig, maar toch bleven ze uit. 1 dag, 2 dagen, 3 dagen,... omdat het niet de eerste keer zou zijn, dat mijn lichaam me parten speelde besloot ik toch een zwangerschapstest te doen. Als mijn hoofd beseft dat het negatief is, volgt mijn lichaam weer. Terwijl ik op de testuitslag wachtte poets ik mijn tanden en je snapt vast wat gaat komen. Toen ik de test positie zag worden, kon ik amper nog verder mijn tanden poetsen, ik stond versteld. Gelijk belde ik naar mijn beste vriendin, die mijn oren eraf heeft geroepen van blijdschap. Ik geloofde het niet... Op naar de dokter. Mijn huisarts weet uiteraard over het verhaal, dus wilde hij mij niet teveel hoop geven. 'we kijken het na, stuur me straks maar een berichtje voor de resultaten'. Omdat ik zo nerveus was, besloot ik langs te gaan bij mijn beste vriendin om de tijd te doden. Om 15u30 stuurde de arts zelf, dat ik inderdaad zwanger was. Ik kon het nog steeds amper geloven. Mijn man was in wolken,... wat zou er nu gaan komen... Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#spiritualiteit
27May2018
Soorten dromen.
Darvina

Iets dat ik heel lang voor mezelf heb gehouden, is het feit dat ik spiritueel ben. De meeste omschrijven mij als een eclectische wiccan en ik geef toe dat dromen, tarots, geesten e.d. me al van kindsaf hebben gefacineerd. Ik besloot om dat deel van mezelf nu ook wat bloot te geven en schrijf daarom een eerste blog over 'dromen'. Het logische, is dan ook te beginnen over de soorten dromen die er zijn. Passieve dromen:
Passieve dromen (dagrest dromen) zijn de meest voorkomende, het zijn een verzameling aan geluiden, beelden, gedachten en gevoelens, die door je hersenen terug worden opgeroepen. Velen herinneren zich hier niets van. Lucide dromen;
 Lucide dromen (levendig dromen) zijn degene waar je wel bewust van bent. Zowel tijdens het dromen als wanneer je wakker wordt. Spirituele dromen:
Je kan dromen hebben over iemand die overleden is, het voelt dan alsof deze persoon dicht bij je is, gidsen en overleden dierbaren, komen vaak in dromen, om je gerust te stellen, om even gedag te zeggen of soms om een duidelijke boodschap te geven.

 Maar er zijn ook spirituele dromen waarbij je voelt dat het meer betekend. 
 Hoe weet je of het meer wilt zeggen? 
Vaak heb je zelf controle over je droom en beleef je deze bewust mee, het verschil met de Lucide droom, is dat je bij deze het gevoel hebt dat je niet droomt, maar het meemaakt. 

Wat willen ze zeggen? 
Men merkt dat dromen die iets willen zeggen, regelmatig terugkomen, vaak tot we de betekenis weten en/of we iets met de boodschap hebben gedaan. Droomreading.
Droomreading is eigenlijk een gewoon de droom verklaren.  Easy denk je, even google en klaar? Neen, voor een goede verklaring van je droom, zijn details belangrijk. Was het licht of donker, bepaalde kleuren, dieren die in beeld komen, kijk je naar jezelf of ben je jezelf, hoe iets of iemand staat. Waarom zijn details belangrijk? 
Men kan aan de hand van een korte beschrijven de grote lijnen eruit halen, maar voor een diepe reading, zijn details echt belangrijk, vaak zit het antwoord van je droom, in de details. Als de droom wederkerend is, kunnen sommige details veranderen omdat je (on)bewust werk maakt van wat je droom je wilt zeggen.  Je merkt bvb dat het in je droom steeds lichter wordt, terwijl de eerste het leek of het nacht was,  dit kan duiden dat je dichter bij het goede antwoord/doel bent gekomen. Mijn tip, is om je dromen op te schrijven in een dromen dagboek. Een droom is een wereld tussen waken en slapen, het vertelt je het verhaal uit je hart, uit je onderbewustzijn, uit je spirituele zijn. Het geeft je antwoorden, troost en behoed je soms voor nare dingen. Geloof in je dromen, geloof in jezelf. Voel en sta stil.

#Vriendschap
04Feb2018
Ode aan mijn vrienden.
Darvina

Vriendschap als chronisch zieke: Ode aan mijn vrienden Je hebt mensen waarvan je veel verwacht.Degene die laten blijken, alsof ze altijd voor je klaarstaan, 
zogenaamde vrienden of familie, maar als het erop aankomt, 
wordt je in de steek gelaten en soms zelf dieper de afgrond ingeduwd.Mijn ouders weten dat ik ziek ben, ook al hebben ze mij niet opgevoed.Maar ze vragen nooit uit zichzelf of het met me gaat, of ze eens iets kunnen doen.
Ze laten me in de steek, wanneer ik ze het meest nodig heb
.Ik krijg zelf verwijten dat ik nooit iets zou laat weten.Maar dan heb je van die vrienden die je steeds weer verbazen 
met hun groot hart en hun goedheid. 
Ze voelen vaak meer familie dan de anderen. 
Je kan met hun lachen, maar ook wenen.Ja kan alles vertellen wat door je heen gaat.Ze snappen je goede momenten 
maar hebben ook begrip voor de slechte. 
Ze nemen niet op hen persoonlijk als je de hele wereld verwenst, 
maar helpen je nog het ene goede te zien.
Ze laten je voelen, dat je nog iets betekend. 
Dat je niet de vergetelheid in wandeltDat, wat je doet, toch steeds een mooie prestatie is, hoe klein ookZe geven je de moed, om niet op te geven en nog door te gaan.

Ik heb weinig vrienden, 
maar het zijn wel zulke geweldige vrienden, die ik graag als familie zie.Ik zeg het niet vaak genoeg, hoe dankbaar ik hen ben, 
voor de moed die ze mij inspreken, 
voor het gevoel van waardering die ze mij geven, 
gewoon voor het feit dat ze niet alleen vrienden zijn, maar ook familie.

#wat is valentijnsdag
31Jan2018
Valentijn
Darvina

Volgens velen gewoon commerciële bullsh*t. Toch, wat velen vergeten is dat “Valentijn” wel ook een christelijke feestdag is. Net als Kerst, net als Pasen… Maar wij maken het commercieel. Valentijn valt samen met de feestdag van drie christelijke martelaren met de naam Valentinus. De gewoonten die met de dag in verband staan hebben echter niets te maken met het leven van deze heiligen. In de 18e eeuw werd het Valentijnsfeest op 14 februari gesteld om de oude Lupercalia, een Romeins (en wellicht nog ouder) vruchtbaarheidsfeest, te vervangen. Lupercalia werd op 15 februari gevierd ter ere van de stichters van Rome; Romulus en Remus die opgevoed werden door de wolvin Lupa Voor de Romeinen was dit destijds een belangrijk feest. Volgens het verhaal werden de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom gegooid. Ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken. Tijdens het feest waren de twee jonge mensen die aan elkaar gekoppeld werden elkaars partner.  Paus Gelasius  heeft 14 februari uitgeroepen als Valentijnsdag, om zo deze heidense traditie te kerstenen. Paus Gelasius riep 14 februari uit tot Valentijnsdag, de dag van de Heilige Valentijn, wie deze heilige juist is, weet niemand. Er gaan namelijk verschillende legendes rond over martelaren die gestorven zijn voor/uit liefde. In de eerste legende is Valentijn een priester uit de 3de eeuw  in het oude Rome. De toenmalige heerser, Claudius II, bracht een wet uit waarmee het huwelijk verboden werd. De keizer wilde ervoor zorgen dat zijn vrijwilligersleger sterk zou uitbreidde en vond dat getrouwde mannen immers minder geneigd waren om naar het front te trekken.  Valentijn vond deze nieuwe wet oneerlijk en besloot om in het geheim verliefde koppels te blijven zegenen in het huwelijk. Hij werd betrapt en werd voor zijn ongehoorzaamheid met de doodstraf veroordeeld. In een andere legende is Valentijn een bisschop uit Terni. Hij hielp Christenen te ontsnappen uit de kerkers, die door de Romeinen gevangen waren genomen vanwege hun geloof. Hij werd betrapt, gevangen genomen en ter dood veroordeeld. Voor zijn dood stuurde hij een “valentijnskaart” naar een vrouw die hem elke dag kwam bezoeken en tekende de kaart met “Van je Valentijn”. Woorden die tot op vandaag nog steeds gebruikt worden. Toch werd Sint-Valentijn pas in de Middeleeuwen een populaire heilige. De derde Legende sluit sterk aan bij het tweede,  een zekere Valentijn werd opgesloten in de gevangenis en werd daar verliefd  op de blinde dochter van de cipier. Op de dag van zijn onthoofding gaf hij die dochter een briefje waarop stond ‘Van je Valentijn’. Na het krijgen van het kaartje, kon ze weer zien. Valentijn, is dus net als alle feestdagen gecommercialiseerd, maar net als kerstmis, ervoor zorgt dat iedereen nog eens samen aan tafel komt, zorgt Valentijn ervoor dat mensen die niet romantisch zijn, toch eens per jaar hun liefde kunnen tonen aan hun geliefde. ;-) Fijne Valentijn iedereen Wanneer en waarom werd Valentijn commerciel :) Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#chronisch ziek
09Jan2018
Verkenning naar erkenning.
Darvina

Het wordt vast afgezaagd dat ik schrijf over chronisch ziek zijn en de nadelen hiervan. Dat snap ik helemaal. Toch stoot ik vandaag weer tegen een nadeel van chronisch ziek zijn, waar de meeste gezonde mensen vast niet aan denken. Erkenning, trots gevoel, fierheid,... allemaal gevoelens die ik niet meer ervaar sinds mijn ziekte. Ik heb het gevoel, wat ik ook doe, voor wie dan ook, dat ik geen erkenning krijg. Mensen zijn niet fier of trost wanneer ik probeer om mijn grenzen te verleggen. Toen ik nog werkte, had ik erkenning, ik deed mijn job goed, als ik mijn targets haalde, was ik fier op mezelf, maar ook het team was fier, mijn familie was trots dat, ongeacht mijn diploma, ik toch ver geraakt was in mijn werk. Ik wilde steeds carriëre maken, ik wilde ervoor gaan en ik was ervan overtuigd dat mijn perfectionisme, leergierigheid en soms ook koppigheid, me ver zou brengen. Maar ik werd ziek en een werkgever wil geen ziek persoon in zijn database van personeelsleden behouden. Wat ik meer als logisch vind. Maar, na meer dan een jaar heb ik steeds meer het gevoel dat ik mensen teleurstel, dat er niets meer is om fier op te zijn of om erkenning te krijgen. Ik word niet bedankt als ik toch help met zware spullen te verleggen, er wordt niet gevraagd of het gaat. Niemand is fier op mij als ik probeer om bezig te zijn met mijn juwelen of als ik ga sporten om toch soepel te blijven. Ik krijg geen erkenning, want er is niets meer in mijn ogen. Veel chronisch zieke kampen met depressie, burn out of bored out, psychologen zeggen dat het went om ziek te zijn en je leert om anders met het leven om te gaan, maar bij sommige, is ons sociaal contact zo verwaarloosd dat we niet meer weten wat we nog moeten doen. Je begrijpt vast dat ik dit neer pen in een sombere bui, die horen erbij. Ik zie heel de dag niemand en als mijn man thuis komt wilt hij rust na zijn werkdag. Een relatie met een chronisch ziek persoon is anders dan een gewone relatie, het is aanpassen en die aanpassing moet van beide kanten komen. Sommige dagen lukken beter dan andere. Het gevoel dat ik steeds weer faal, hoe hard ik soms probeer, het gevoel dat ik één grote teleurstelling ben, het maakt me binnenin kapot. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog maar een schaduw ben, van wie ik ben geweest. Mijn karakter, mijn persoonlijkheid het is nog maar een schim van wie ik was. Wat moet ik doen, zodat ik een beetje erkenning krijg, zodat familie eens fier op me zou zijn... Ik weet het gewoon niet meer. Vele zullen zeggen 'dat heb je zelf in handen, laat je niet doen' of 'je hoeft toch geen erkenning te krijgen van andere, leef je leven' maar iedereen, houd ervan te voelen dat ze gewaardeerd worden, iedereen hoort graag dat andere fier zijn op hem/haar, we houden allen van wat dankbaarheid. Toch lijkt het sinds ik ziek ben, dat ik een mislukkeling ben, wat ik ook doe, dat ik een storend ellement ben geworden in mensen hun leven. Ik probeer het van mij af te zetten, zelfstandig te zijn en te blijven. Nieuwe dingen te proberen en mezelf trots te voelen, maar eerlijk, het is niet hetzelfde. Ik voel me als een ziel die dwaalt tussen leven en dood, waarvan niemand nog weet dat ze bestaat. Lees meer De waarheid over chronisch ziek Misverstanden over chronisch ziek zijn. Burn-out, Bored-out en depressie Suïcidepogingen en zelfdoding bij jongeren

#verwachting vs waarheid
28Dec2017
Misverstanden over chronisch ziek zijn.
Darvina

We kennen het ondertussen wel al, als mensen niet 'zien' dat je ziek bent, dan word je snel bestempeld als, lui, een profiteur of aansteller. Chronisch en onzichtbaar ziek zij, is leven met een aandoening waar je dagelijks voor vecht en waar vaak weinig tot niets tegen te doen valt. Daarom wil ik graag een paar misverstanden aankaarten. Medicatie:  Medicatie is vaak geen wonder middel voor chronisch zieke patienten. Het is zeker geen remedie, het helpt alleen met het verlichten van symptomen. Ik heb ook al geweigerd bepaalde medicatie te nemen, niet omdat ik niet beter wil worden, maar omdat ze vaak andere bijwerkingen hebben of omdat al reeds bewezen is dat ze niet helpen. Het is ook vreselijk irritant, bepaalde medicatie moeten echt steeds op dezelfde moment worden ingenomen. Zo heb ik medicatie in de ochtend, die ik elke dag ongeveer rond hetzelfde uur moet innemen. Alles moet eens worden geprobeerd: Naast medicatie denken veel mensen dat we verplicht eens alles moeten proberen om beter te worden. van hypnose, naar accupunctuur, een dieet of pijnkliniek. Maar zo eenvoudig is het niet en alternatieve zijn soms slechter dan men inschat. Moest ik door hypnose genezen, zou ik gelijk even vragen om me af te helpen van mijn chocolade verslaving ;-) Vaak hebben we ook al heel wat geprobeerd. Verschillende dieeten, kiné, fysiotherapie, osteopathie,... en het kost bommen vol geld. Veel wordt amper tot niet terugbetaald en vaak hebben we het al krab met onze uitkering, om naast al de ziekenhuis facturen en medische kosten nog te overleven. We moeten er slecht uitzien: Ik probeer nog steeds om zelfstandig te zijn. Maar vele denken dat we in een rolstoel moeten zitten volledig afgeleefd om echt ziek te zijn. Sorry, ik ben 30 jaar en hoewel ik begin te voelen dat ik voor bepaalde afstanden een kruk nodig heb, probeer ik dit zolang mogelijk uit te stellen. Het ding aan chronisch ziek, je zal ons nooit zien wanneer we op ons slechts zijn, we zijn onzichtbaar ziek. Niemand ziet wanneer het echt niet gaat, we lopen er ook liever niet mee te koop. Maar er zijn momenten waar we huilen van de pijn, waar we door de pijn, opgenomen worden op spoed. Soms zak ik door mijn benen en weet zelf mijn man het niet, omdat ik het niet vertel. We proberen te leven zonder dat jullie zien dat het eigenlijk een deel van ons leven heeft overgenomen en stilaan, vernietigd. We moeten altijd rekening houden met jou: Het is vriendelijk, maar neen, van mij, hoef je geen 'rekening' te houden met mij of mijn situatie. Ik bepaal zelf of ik volg of niet. We kunnen compromissen sluiten of gewoon akkoord gaan over bepaalde zaken. Ik vraag alleen wat begrip en medeleven. Als je een trektocht wilt doen door de bergen, wacht ik wel thuis op jou met een warme chocomelk en een lekker hapje. Trek jij dan een paar foto's van het uitzicht, daar geniet ik ook van. Relaties: Om de één of andere reden denken sommige mensen dat je als chronisch zieke geen of geen normale relatie kunt hebben, of dit nu vrienschapelijk of passioneel is. Het is zo erg, dat iemand me ooit zei dat ik geen recht had om kinderen te hebben omdat deze ongelukkig zullen zijn met een moeder als ik. Eerst en vooral, heb ik mijn partner de keuze gelaten, hij heeft geen verplichting, net als geen van mijn vrienden, om bij me te blijven. We zijn profiteurs:Er is niets zo erg als bestempeld te worden als profiteur of luierik. De meerderheid van ons, zouden niets liever hebben dan terug te werken, een beter sociaal en financieel leven hebben. Ik snap dat vele boos zijn omdat ze 'voor ons' moeten betalen net als voor al 'die werklozen' maar vergeet niet dat het jou ook kan overkomen, morgen een auto ongeval en je leven kan er heel anders gaan uitzien. In België mogen we dan wel in ons handjes wrijven wat ons gezondheidszorg betreft, we hebben liever niet dat we er gebruik van moeten maken. Lees meer De waarheid over chronisch ziek Wenslijst van een Chronisch ziek patiënt. Chronisch ziek de feesten door walsen.

#feestdagen
21Dec2017
Chronisch ziek de feesten door walsen.
Darvina

De feestdagen staan voor de deur en vele kijken daar erg naar uit. De sfeer, het lekker eten, de gezelligheid en het magische erom heen. Maar als chronisch ziek persoon is het voor mij een zware tijd, die al voor de feesten begint. Ik weet niet bij anderen, maar vanaf midden december tot bijna eind januari lijken de dagen zo hectisch en veel te vol. Zonder te vergeten dat het koud en vochtig is buiten, er weinig zonlicht is en het lijkt dan, dat ik vast zit in een lichaam van een 90 jarige (ipv een 70jarige) terwijl ik 30 ben. Hoe kom ik de feestdagen door? Eerlijk? Met veel pijn, moeite en vermoeidheid. Voor ik met mijn man was, had ik geen 'feestelijke' verplichtingen. Het was niet echt iets dat gevierd werd, het was trouwens ook steeds de periode waar ik of ziek in bed lag, of ging babysitten. Ik vermeed de drukte, het teveel eten en dat met veel plezier. Ja mensen, niet iedereen houd van Kerst en Nieuwjaar ;) Maar bij mijn man wordt dit wel gevrierd en het is zeker wel gezellig, maar ook vreselijk vermoeiend en pijnlijk. Dus daarom bereid ik me voor. Hoe kom ik de feestdagen door. 1. WenskaartenDit jaar heb ik mijn kerstkaartjes weer zelf gemaakt. Ik begon begin december en was eigenlijk maar net op tijd klaar. Maar hierdoor hield ik me bezig, wat goed is voor de mentale toestand. Ik kon ook de tijd invullen hoe ik het zelf wou. Het lastigste was trouwens, het schrijven van de kaarten. Door ontstekingen blijft mijn handschrift niet stabiel en ik geef toe, ik schrijf graag een mooie tekst en niet alleen 'Gelukkige feestdagen'. Hiervoor heb ik dan ook een oplossing, je kan de tekst schrijven op computer en afdrukken op beige papier (of je gebruikt koffie om je wit papier te kleuren.) en dan de randjes verbranden. Zo lijkt je tekst op perkament geschreven. 2. Creatief met geschenken.Hier zijn twee redenen waarom ik het als chronisch zieke een hel vind. Het eerste, ik kan niet in de winkels zitten rond te snuffelen, want dan zak ik in elkaar van de pijn. Vooral tijdens de feestdagen, is het veeeeel te druk. Een tweede punt is dat ik door mijn uitkering, goed moet nadenken wat ik geef, aan wie en hoeveel ik eraan KAN besteden. Dit jaar ben ik in mijn tweede jaar ziekte en heb ik in december geen uitekering gehad. Geen probleem, een beetje vindingrijkheid red me wel. Ik kijk op veilingsites, outlets e.d. en scoor hierdoor gelukkig mooie geschenken voor een lage prijs. Maar soms is een zelfgemaakt geschenk ook geweldig. Ik maak glasjuwelen en ik weet dat een paar familieleden dit een geweldig geschenk gaan vinden. 3. Medicatie vs AlcoholIedereen weet dat medicatie en alcohol vaak geen goede combie is en toch denken veel mensen er niet aan. Je kan je niet inbeelden hoe vaak ik mensen hun medicatie met alcohol zie innemen. Sommige denken dat het 'alleen maar wat meer zal werken', maar dat is niet altijd het geval. Soms werkt je medicatie dan helemaal niet meer of ga je andere bijwerkingen hebben. Eigenlijk, als chronisch ziek persoon, raad ik af alcohol te drinken, omdat er in alcohol vaak substanties zijn die slecht zijn voor de spieren en gewrichten. Uiteraard doet iedereen wat hij wilt, maar dan raad ik toch aan om je medicatie goed op voorhand te nemen, of helemaal niet. Ben je niet zeker of het wel of niet effect heeft met alcohol, vraag het aan je arts of apotheker. 4. Eten, eten en eten.We weten allemaal dat we tijdens de feestdagen meer eten dan goed voor ons is. Het eten kan wat vettiger zijn en zwaar op de maag liggen. Het is dus wikken en wegen. Waarom eten van belang is als chronisch ziek persoon? Als je teveel eet, kan je misselijk worden en als je al chronisch ziek bent, weet je dat het minste dat erbij komt je echt knock out slaat. Maar het kan ook gewoon weer effect hebben op je spieren en gewrichten, bepaalde voedingsstoffen zijn nu eenmaal af te raden.Maak je zelf eten, hou het makkelijk, mensen gaan je niet minder waarderen omdat je geen uitgebreid menu zelf hebt gekookt. Het is de sfeer die telt. Trouwens, als je alleen maar achter de kookpotten gaat staan, ga je ook weinig van je avond hebben. Geniet samen met je genodigden. 5. Schoenen en kledij.We proberen er altijd op ons best uit te zien als we ergens naartoe moeten, maar als chronisch zieke, heb ik sinds bijna twee jaar besloten dat ik geen hoge hielen meer draag. Enkel als ik naar een trouw moet en dan heb ik altijd reserve schoenen in mijn wagen. Niet alleen de schoenen maar ook kledij kan voor een chronisch zieke een irritante factor zijn. Spannende kleren, kleedjes of rokken , die maken dat je niet comfortable kunt zitten. Gelukkig bestaan er tegenwoordig genoeg losse en elegante kleren. Hou het gemakkelijk, hou het simpel en voel je goed. Nog een puntje, make-up, eigenlijk doe ik alleen make-up aan als ik ergens naartoe ga, en dit doe, zodat mensen niet zien dat ik bleek en afgeleefd lijk. Met make-up tover ik mijn wallen weg en zorg ik ervoor dat mijn ogen en gezicht wat meer kleur krijgen. Toch hou ik het ook op een minimum en zo natuurlijk mogelijk. 6. Vermoeidheid en pijnDaar moet ik geen tekening bij maken, feestdagen zijn vermoeiend en eisen veel van ons lichaam. Een gezond persoon heeft vaak al moeite om de dag erna fris op te staan, laat staan iemand die kampt met vermoeidheid en pijn. Durf je even af te zonderen als het even niet gaat. Mensen kennen ondertussen je situatie wel en zijn vast al blij dat je aanwezig bent. Wees niet bang om een pijnstiller te nemen of als het echt niet meer gaat, je te excuseren en tijdig naar huis te gaan. Je moet naar je lichaam luisteren. 7. Durf NEEN zeggen en sluit compromissenNIEMAND verplicht jou om ergens aanwezig te zijn, durf NEEN zeggen als je voelt dat het echt niet gaat. Het is soms hard, maar je moet naar je lichaam luisteren. Zijn de mensen kwaad, dan zegt dit meer over hen dan over jou. Zelf heb ik dit ook pas leren doen, omdat ik mezelf kapot maakte aan het willen tevreden stellen van de mensen rondom mij, maar na eens een goed gesprek, heb ik geleerd dat mensen meer begrip hebben dan ik soms dacht.Je kan ook compromissen sluiten, dat iedereen iets meeneemt met de feesten. Dat het feest iets vroeger begint zodat je minder vermoeid bent. Dat je tussen twee gangen even kan gaan liggen. Zoals ik net zei, vaak hebben mensen meer begrip dan we denken. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. 8. Wees dankbaarEen belangrijk aspect tijdens de feestdagen is dankbaarheid. Maar het is ook belangrijk dat je jezelf en je lichaam dankbaar bent. Iedereen heeft wel al eens van iemand gehoord dat hun klachten tussen de oren zitten en dat gaan we nog vaak horen. Maar ik wil toch meegeven dat het psychosomatisch gedeelte wel degelijk effect heeft op je lichaam. Wees dankbaar voor wat je nog kan, ook al ga je achteruit, weet je dat het over een paar jaar nog minder wordt, er is wel altijd iets om dankbaar voor te zijn. Als je ontevreden bent, je psychologisch niet goed voelt, en dat kan ik me best voorstellen, gaat het ook zeker effect hebben op je lichaam. Het is moeilijk om soms iets te vinden om dankbaar voor te zijn, dat weet ik. Gedurende maanden, stelde ik me soms de vraag, waarom ik bepaalde dingen niet meer kon tot ik op een dag de knop draaide en mezelf vertelde dat ik me zoveel stress aandeed dat ik nog sneller achteruit ging. Ik begon mezelf elke dag te herhalen dat ik trots was op mezelf en fier ben op wat ik heb bereikt. Ook al moet ik mijn dromen aanpassen, ook al moet ik bepaalde dingen in meerdere malen doen, ik ben fier op mezelf. Ik schreef ook een tijdje elke dag iets waarvoor ik dankbaar was. Het is iets dat ik iedereen aanraad die het even niet meer ziet zitten. Want soms ben je verbaasd, waarvoor je dankbaar bent. Fijne feesten allemaal en hieronder vind je nog een klein filmpje. Lees meer De waarheid over chronisch ziek Je ziet het niet,... maar ik ben het wel Lepeltheorie: Zo is het om chronisch ziek te zijn. "Het moet leuk zijn, heel de dag thuis te zitten"

#Chronisch ziek
23Oct2017
De waarheid over chronisch ziek
Darvina

Wanneer iemand me vraagt wat ik van werk doe, krijg is steeds wat rode wangetjes. Ik vind het vreselijk als ik moet zeggen dat ik op invaliditeit sta. Maar onlangs kreeg ik een gesprek met iemand die beweerde dat er toch zoveel voordelen zijn aan invaliditeit en dat chronisch ziek, niet echt ziek zijn is. Normaal reageer ik totaal niet op zulke opmerkingen, maar nu wilde ik hier toch eens een blog over maken. Vooroordelen over chronisch zieke en mijn antwoord. - Je kan lekker uitslapen, gezellig toch?Elke dag sta ik op nog voor mijn man, rond 5u30 en elke dag breng ik hem naar het station. Als ik thuis kom, kruip ik mijn bed niet terug in. Ik slaap 's nachts amper en in tegenstelling tot wat velen denken is blijven liggen ook pijnlijk en oncomfortabel.-Je bent gewoon lui:Zeer lui ja, daarom dat ik opsta om 5u30 en zoveel mogelijk probeer op te ruimen. Natuurlijk kan het voorvallen dat ik tijdens de dag opnieuw even moet gaan liggen, dat maakt mij niet lui. Ik probeer nog steeds elke dag te koken, een deel van mijn huishouden te doen en verplichtingen na te komen.- Als je 'zoveel' doet, ben je toch niet ziek!Het is maar hoe je het bekijkt, mijn huishouden doe ik over een hele week, waar een normaal persoon 2uur per week aan besteed. Het koken moet ik vaak aangepast doen, zo kan ik geen zware kommen optillen, kan ik geen puree stampen en kan ik niet heel de tijd blijven rechtstaan voor het aanrecht.-Je wilt gewoon niet werken.Elke dag zit ik alleen thuis, zonder sociaal contact dus. Mijn man is weg werken van 6u30 tot 19u30. Het liefst zou ik terug gaan werken, ik mis het sociaal contact, de uitdagingen,...-Doe dan vrijwilligerswerk of opleidingen.Was het maar zo makkelijk é, vrijwilligerswerk en opleidingen moeten aangevraagd en goedgekeurd worden. Er hangen ook bepaalde voorwaarden aan en je kan hierdoor bepaalde rechten verliezen. - Gemakkelijk, als je eens geen zin hebt in een afspraak kan je U er onderuit muizen.Als ik iets beloof, kom ik dit graag na. Ik ben al een hoop vrienden kwijt omdat ik hen niet meer kn volgen. Als ze naar pretparken gaan e.d. weet ik zoiezo dat ik niet moet beloven om mee te gaan. En ja sommige zullen het misschien als excuus gebruiken, maar er is echt een verschil tussen niet kunnen en geen zin hebben voor mij. - Je heb meer tijd voor je gezin.Ik heb geen kinderen, maar ik begrijp dat je het ziet als een voordeel. Moest ik een kind hebben zou ik inderdaad geen opvang moeten voorzien. Toch zal ook hier niet alles verlopen zoals bij een normaal gezin. Helaas, moet het kind zich aanpassen aan de situatie thuis en dus aan de zieke ouder. Vaak krijg ik te horen van lotgenoten dat het goed meevalt (het aanpassen) en dat ze dankzij hun kind  een houvast hebben. - Je hebt meer (fiscale) voordelen.Dat denken veel mensen é, dat je als chronisch zieke via de overheidsinstanties e.d. meer voordelen hebt. Tot op heden heb ik geen bijkomende voordelen, geen belastingsvermindering, geen 'hogere' tegemoetkomingen, geen vervoersvoordelen of voordelen op nutsvoorzieningen,... Het enige voordeel die ik heb is de E-pathologie voor mijn kinesitherapie en dat is geen luxe.  - Zou het niet helpen om te sporten, af te vallen en wat gezonder te eten?Er is helemaal niets mis met mijn eetpatroon en ik sport zo goed als elke dag, niet intensief uiteraard.- Dus je kan bijna elke dag sporten, maar niet werken.Aah ja, er valt altijd wel kritiek te geven. Ja ik sport bijna elke dag een uurtje, om mijn spieren te verstevigen en mijn gewrichten flexibel te houden. Het is echt wat anders dan 8u te werken en 2 uur per dag op de baan te zitten. Maar je zal vast altijd wel iets vinden om mij schuldig te doen voelen, toch?- Zit het niet tussen je oren, is het niet psychosomatisch?Elke ziekte is gedeeltelijk psychosomatisch, hoe slechter je u psychologisch voelt, hoe meer pijn je gaat voelen, toch is het niet fijn dat iemand alles op het psychosomatische gedeelte verschuift. Het zit dus totaal niet tussen mijn oren, uit de beelden van de onderzoeken werd aangetoond dat ik wel degelijk ziek ben en beperkingen heb.- Kan je er dan niet gewoon mee leren leven?Ik heb het aanvaard en heb er mee leren leven, dat bewijs ik elke dag. Ik lig niet in mijn bed weg te kwijnen of te janken, ook al zijn er dagen dat ik dit graag wil. Mijn heel leven en toekomst zien er anders uit dan ik ooit zelf wilde, maar ik pas me aan, hoe moeilijk het soms is.-Je man en vrienden lijden hieronder, besef je dat?Wel, ik heb me lang schuldig gevoelt en een last. Ik kon niet meer alles doen met mijn vrienden en zoals ik al eerder zei, ben ik er hierdoor veel kwijt. Ook voor mijn man, vind ik het vreselijk want ik kan hem niet altijd helpen of we kunnen niet altijd doen wat hij graag wilt. Maar er is een goede communicatie en we maken compromissen. Mensen zullen altijd een manier vinden omm kritiek te  geven, want ze kennen wel allemaal iemand die profiteerd van het systeem. Ze proberen de vragen zo te stellen dat je hen gelijk zou moeten geven, maar ze beseffen vaak niet wat je meemaakt. Maar als ze ooit een echt voordeel vinden aan chronisch ziek zijn, dan hoor ik het graag. Lees meer Chronisch ziek, hoe het begon... "Het moet leuk zijn, heel de dag thuis te zitten" Lepeltheorie: Zo is het om chronisch ziek te zijn. Wat doe je dan zo een hele dag.... Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden

#zwangerschap
29Aug2017
Onbegrepen
Darvina

Mijn man en ik hebben een kinderwens, maar deze loopt niet zoals we willen. Na een jaar en half zonder zich te focussen, te hebben geprobeerd gingen we verder kijken. Er komen allerlei onderzoeken aan te pas en de kans dat het gewoon op de natuurlijke manier zou lukken is klein, maar niet onrealistisch. Mijn biologische klokt tikt (ik word 30 jaar) en ik heb het er soms moeilijk mee, vaak zie ik de mensen rondom mij zwanger worden, gepland en ongepland. Mijn gyneacoloog vertelde me dat het normaal is, omdat ik me 'fixeer' op het feit dat het bij ons niet gaat zoals gepland. Maar er speelt nog wat anders... In mijn omgeving, zijn letterlijk veel zwangerschappen. Een vriend, heeft een zoontje van 6 maand en zijn vriendin is nu al terug zwanger. Mijn neef zijn vriendin werd zwanger toen ze 6 maand samen waren. Een tante begon een nieuwe relatie op 42 jarige leeftijd en is hoogzwanger. Een vriendin van mij is een paar maand geleden bevallen en een vriendin van mijn man is ook net bevallen. Omdat ik zo onzeker ben, grap ik er af en toe over. Dan zeg ik tegen mijn schoonouders die mijn hond, Tyko, rot verwennen dat we de boodschap goed hebben begrepen en dat het grappig is om te zien hoe ze oefenen op Tyko. Eigenlijk denk ik dat zelf mijn man, de impact van mijn angst moeilijk begrijpt. Mijn (schoon)familie lachen het weg. 'Ach je bent nog jong', 'Je hebt tijd genoeg', 'Niet te rap anders moeten we weer in onze portemonee tasten...', 'Zou je wel aan kinderen beginnen?' 'kids kosten teveel geld'. Ik lach ermee, maar het doet pijn. Het lijkt of een kind niet welkom zou zijn. Volgens mij beseffen ze niet hoeveel pijn het kan doen als je niet 'zomaar' zwanger wordt. De vrouwen in mijn familie waren allemaal zeer vruchtbaar, ook in mijn schoonfamilie waren er geen problemen. De enige persoon die weet hoe ik me voel is mijn beste vriendin, ook zij wenst moeder te worden, maar helaas blijft het ook bij haar op zich wachten. Natuurlijk weet ik dat een jaar en half nog geen ramp is, natuurlijk weet ik dat we er niet teveel bij stil moeten staan, uiteraard hebben we nog 'tijd'... Maar ik voel me onbegrepen, het is een wens waar je machteloos bij staat, je kan niets anders doen als hopen... Ik voel me onbegrepen omdat ik mijn kind een moeder wil geven die aanwezig, iets wat ik niet had, ik voel me onbegrepen omdat ik letterlijk een leegte voel. Maar ik voel me ook onbegrepen omdat ik schrik heb dat ik door mijn ziekte met ouder worden steeds meer moeilijkheden zal hebben. Soms voel ik me onbegrepen en denk ik dat ik eigenlijk 'egoistisch' ben... In de spirituele wereld, verteld men dat een kind in dezelfde 'dimentie' verblijft als de overledenen en dat het ongeboren kind, zijn ouders en en zijn moment uitkiezen om op aarde te komen. Sommige beslissen om niet in dit leven geboren te worden en wachten op een volgende... ik stl me voor dat mijn ongeboren kind naast mijn overgrootmoeder staat en ze hem/haar eerst alle wijsheid van de wereld wilt meegeven zodat het sterk op de wereld kan komen.  Het klinkt waarschijnlijk vreemd, maar ik vind het toch een mooie gedachte. The Child who was never born By Martin Hudáčeka

#solliciteren
19Aug2017
Onzekere tijden...
Darvina

Iedereen heeft het wel al eens gehoord... 'Waarom solliciteer je voor deze baan'. Hoe vaak ik dan niet heb gedacht 'Omdat ik geld wil verdienen en niet kieskeurig mag zijn gezien mijn situatie...' Een baan zoeken als je chronisch ziek bent en je huidige diploma niet meer dienstig is, maakt de zoektocht naar een baan toch extra spannend. 'Doe dan een opleiding,...' Natuurlijk heb ik eraan gedacht, toch is dat ook niet zo vanzelfsprekend. Eerst een vooral, is mijn inkomste momenteel niet fenomenaal hoog, een opleiding kost geld, ik heb geen recht op een beurs of bijstand want België heeft een Vlaamse wetgeving en een Waalse Wetgeving, woon je als Vlaming in Wallonië, verlies je de Vlaamse rechten en vise versa. Ook is er een kwestie van tijd, de mutualiteit noch de werkloosheidskas, zal me zomaar 3 jaar laten studeren. Een derde kwestie, zijn de wachtlijsten voor bepaalde opleidingen. Momenteel ben ik op een wachtlijst voor een HBO opleiding Maatschappelijk werk, de kans dat ik dit jaar de opleiding kan volgen is dus klein. Ik heb altijd willen werken en heb altijd werk gehad, ik probeerde mijn ziekte niet in mijn weg te laten komen van wat ik wilde, maar mijn ziekte haalde me helaas in. Een carriere zal ik niet meer kunnen uitbouwen, voltijds werken zal ook moeilijk worden, maar ik wil het proberen, ik wil niet gezien worden als één van de profiteurs van de staat. Hoewel veel zal afhangen van mijn dossier bij de FOD. Momenteel heb ik 9 vacatures gevonden waarvoor ik solliciteer en hoop ik dat ze zullen kijken naar mijn capaciteiten en niet naar mijn diploma of ziekte. Ik geef toe dat ik met een bang hartje aan deze zoektocht begin. De toekomst ziet er momenteel zeer onzeker uit, maar ik ga ervan uit, waar een wil is, is een weg. En een wil heb ik zeker. Duim voor mij zou ik zeggen :)

MEER