donnameerveld

Lid sinds: 16-04-2017

#scootmobiel
27Mar2018
The first ride
donnameerveld

Na een kort proefritje in de hal en enige nuttige tips hebben we de stroomvoorziening aangesloten en het monster aan de oplader geslingerd. De blauwe man maakt zich klaar voor vertrek. Nog een paar bemoedigende worden, een handdruk en een glimlach daalt de blauwe man af met de lift. "Daar sta je dan monster" snauw ik de scootmobiel toe. " Nu is het allemaal werkelijkheid".  Ik bekijk het geval van afstand en haast mij zelf naar binnen. 'Zo dan zie ik hem niet' en met een klap gooi ik de deur dicht.  Ik schenk mezelf een kop koffie in, steek er een sigaretje bij op (dat stoppen komt wel weer) en plof op de bank. De emoties gieren door mijn lijf, ze flitsen echt alle kanten op, boos, verdrietig, afschuw, schaamte. Ik voel de bekende brok weer in mijn keel, tranen wellen zich op , ik probeer alles weg te slikken maar het lukt niet. Een uit mijn tenen komende waterval aan tranen, mijn adem stokt af en toe van de emotie en de snotslierten druipen mijn neus uit. "Jezus Donna stel je niet zo aan" hoor ik mijzelf roepen. "Wat een hysterie".  Alle clichés hoor ik door mijn hoofd gaan, ieder goed bedoelde zin komt langs. Na een paar minuten heb ik mijzelf weer enigszins onder controle. "Hoe nu verder" is een vraag die door mijn hoofd spookt.  Na een kopje koffie besluit ik om mijn verhaal te delen in mijn blog, schrijven is altijd een goede uitlaatklep geweest en helpt mij ook vaak om alles weer even te relativeren. Tijdens het schrijven ben ik mij bewust dat het een behoorlijk zware ochtend is geweest, niet alleen het arriveren van mijn monster maar ook het alleen zijn met alle emoties die er bij kwamen kijken.  In eerste instanties bedenk ik me dat ik dit soort situaties niet meer alleen wil doormaken, maar na kort overdenken besef ik me dat ik dan juist mijn emoties in zal houden. Weer een dingetje om toch eens bij stil te gaan staan, waarom zou ik niet mijn emotie tonen aan andere. Ik wil er niet te lang over nadenken en schrijf mijn blog verder. Na de laatste zin lees ik even terug en zie ik dat ik de blog geschreven heb vol van emoties. Normaal gesproken zou ik deze corrigeren en iet wat aanpassen voor de lezers, dit keer besluit ik de blog te delen voor wat het is. Een emotioneel betoog van iemand die word geconfronteerd met haar handicap. Nog druk bezig met het toevoegen van foto's aan de blog, hoor ik de deur open gaan, een opgetogen kinderstem roept: " Jeetje wat is ie mooi, Don".  "Wat een mooie kleur" "Heb je er al op gereden?" "Gaat ie hard?"  Diantha ratelt aan EEN stuk door. "Gaan we zo een ritje maken?" "Ja toch, even een speciaaltje halen bij de Febo had je belooft".  De tranen stromen weer over mijn wangen, de onschuld van een kind. Ze slaat haar armen om me heen en geeft me een dikke knuffel. " Ik snap het wel hoor" zegt ze.  "Aan de ene kant fijn dat ie er is en aan de andere kant ook niet" antwoord ze voor mij. Ze kijkt me aan met haar lieve gezichtje, en glimlacht.  Zo is het maar net,een verhaal met 2 kanten. "Met dit monster gaan we ook weer nieuwe avonturen beleven" mompel ik door mijn tranen heen. Ik had D belooft dat we het eerste ritje samen zouden gaan maken dus we maakte ons op om onderweg te gaan. Ik had inmiddels app contact met Ben en hij was. na mijn huilende emoties op whats app, eerder naar huis gegaan. We gaan die eerste rit even met zijn drietjes doen. "Heeft papa hem al gezien?" vraagt D, "Nee nog niet" zeg ik "wel had ik een foto gestuurd" op dat moment  komt Ben binnen. En weer komt er een oceaan aan tranen, waar komt het toch vandaan. Ik stort me werkelijk in zijn armen en alles komt er weer uit. "Ik wil hem niet, ik wil hem niet, ik wil hem niet". " Nu ben ik echt gehandicapt". "Hou je nu nog van me". "Je bent nu echt met een oud wijf getrouwd" zijn een aantal zinnen die ik eruit gooi. Ik kan gewoon niet ophouden met het de stortvloed aan opgekropte emoties eruit te gooien. De lieve en troostende woorden komen in muizenstapjes binnen. Na wederom een zakdoek vol gesnoten te hebben, besluiten we om de stap maar te wagen en met zijn drietjes op pas te gaan. Met nog een laatste zucht stap ik de hal in, hij staat er echt. Ik koppel de oplader log en stop voor het eerst de sleutel in het slot. Daar gaan we dan. .. De eerst meters zijn wat onwennig. het is even een handigheidje om de lift in te rijden,maar het lukt. Door de deur, de grote boze wereld in. Ik verschuif de leuningen van de stoel en D komt naast me zitten. "Nou daar gaan we Don" zegt ze lief.                                                                                                                                     De eerste meters op het monster, je staat er toch even bij stil.maak ik met Diantha naast me op de stoel en Ben fietst naast ons. Het is een gekke gewaarwording maar zo samen maakt het wel makkelijker. In het wink proberen we wat winkels uit , hoe je binnen kan komen, het sturen, achteruit rijden, betalen aan de kassa, we proberen zoveel mogelijk te oefenen. Ik had al wel wat scootmobiel ervaring vanuit het verleden maar dat was dan voor de lol, het is toch net even anders. Na het beloofde speciaaltje keren we weer huiswaarts. Het was fijn om het zo samen te beleven, haalde de spanning er even af, maar het blijft een monster. Ik zie het mezelf ook nog niet alleen doen bedenk ik me. Eenmaal thuis parkeren we het monster weer op zijn plek, als ik afstap rolt er nog een verdwaalde traan over mijn gezicht. XD    

#scootmobiel
27Mar2018
Nou daar ben je dan
donnameerveld

Vrijdagmorgen half 13, de deurbel gaat. Met een brok in mijn keel loop ik naar de intercom. Via de camera zie ik een man in een blauw pak staan. Even twijfel ik, slik de brok weg en pak de hoorn op. “Goede morgen, vierde etage.”“Ok” zegt een vriendelijke stem terug.Nog 1 minuut, denk ik bij mijzelf. Nog 1 minuut voor de liftdeuren open gaan en mijn leven compleet zal veranderen.Ik hoor de lift zoemen, ik heb mazzel hij komt helemaal van zeven hoog. Als een soort bijna dood ervaring flitst er van alles door me heen. Lange wandelingen door Parijs, uitwaaien op het strand, paddenstoelen zoeken in het bos, slenteren door de stad, met de kinderen rennen door de natte bladeren, potje badminton aan de plas, wandelen door de natuur. Zelfs staan in een overvolle bus naar het werk, lopen naar het station vanwege defecte metro’s, 3 dagen staan op graspop. Het leek altijd de normaalste zaak van de wereld, en wat vloekte ik als ik de bus mistte en moest lopen. Alles vervlogen tijden. Had ik maar wat meer genoten van die stomme momenten. Vorig jaar heb ik tijdens een wandeling in Mechelen afscheid genomen van de bergwandelingen, de natuurbeleving, klimmen en klauwteren langs smalle paadjes. Maar dat ik ook afscheid moest nemen van de simpele wandelingetjes naar supermarkt of bushalte had ik nog niet verwacht. Wat ging je snel tijd, en wat komt het vlug die slechte tijden.Ik hoor de lift beneden, en veel gestommel en dan de horror geluiden die ik nog wat had willen uitstellen.Piep-piep-piep…..De deuren van de lift sluiten, nog een diepe teug adem, nog even mijn ogen sluiten en me zelf zien slenteren door mijn zo geliefde Parijs.Toen liepen we wel 50 kilometer per dag door de mooie straatjes, de schattige marktjes of het overvolle Mont marte, de trappen van de SacreCouere, Notre Dame of Eifeltoren. Uren toeren door het grote Amerika, rennen langs krokodillen. De prachtige dagen in Loule, de eerste rijles in Santa Barbara, de zotte valpartijen op Malta, gevaarlijke capriolen in Turkije. Of die uren wandelen door het ‘oh zo mooie’ Ronda met je prachtige brug, het feestelijke Sevilla en zelfs de steile heuvels van Malaga. Tot aan de laatste mooie wandeling in Monchau. Wat deden jullie het toen nog goed beentjes, en wat was ik trots op je ,mijn lijf.Gezegend ben ik met alles wat ik heb mogen beleven met jullie. Ik heb geluk er moet op 2 hoog iemand in of uit dus de lift maakt nog een korte stop. Is het een geluk of tart het lot me nog even.Denkend aan al die mooie momenten prikken de tranen in mijn ogen.“Hou je groot” spreek ik mijzelf toe.Ik hoor de deuren weer dicht gaan en sneller dan ik wil zoeft de lift omhoog. Nog maar een diepe teug adem, ik kijk even omhoog, fluister zacht “nou ma, daar gaan we”.Niet dat mijn ma moeite had dat zij een Canta nodig had, maar ik denk voornamelijk aan de lol die we er toen samen om hadden. We hebben wat afgescheurt samen in ‘Turtle’.En we maakte er het beste van, want je zag voornamelijk de voordelen ervan. Je kwam weer overal, kon voor de deur parkeren en had een deel vrijheid terug.” Ik ga het proberen ma, maar het is zo moeilijk accepteren”. Met een luid gerammel gaan de liftdeuren open, het eerste wat ik zie is de voorkant, een mandje, een stuur….. Ik breek, barst in huilen uit. Ik wil het niet, ik wil het niet, ik…….De man in de blauwe jas komt naar me toe, pakt me vast en sust me woorden van, ik begrijp het, je bent nog zo jong, komt allemaal goed, enzovoort enzovoort. Ik hoor mezelf vragen aan de blauwe man of hij me heel even alleen wil laten. ” Er staat koffie in de keuken” brabbel ik, “suiker en melk op tafel”, “je mag roken hoor”, “ik kom er aan”.Als een mokerslag komt het besef, hij is er en geen minuut te vroeg. Ik heb je nodig (meer dan ik lief heb). Ik kon het niet meer alleen. En meer dan ooit voel ik de pijn in mijn benen. Maanden wachten hebben ze (zoals altijd) gedaan alsof ze me nog konden dragen. En nu jij hier bent kunnen ze uit. Nu mogen ze rusten, nu vertellen ze me pas dat ze echt niet meer konden. Als ik mijn ogen open zie ik dat ik op de grond lig. Letterlijk hielden mijn benen op mij te dragen.De blauwe man staan naast me, ik zie de tranen in zijn lijkwitte gezicht. “Gaat het?” vraagt hij met krakende stem. Ik zwijg. Hij reikt mij zijn hand en helpt me omhoog. Mijn benen voelen als speldenkussens elke beweging zorgt voor schokken. Ik haal diep adem en probeer mijzelf op te trekken aan de blauwe man.Op de een of andere manier weet ik mij staande te houden en de blauwe man kijkt me geschrokken aan. Dan schiet  ik in de lach. “Beetje gevoel voor drama heb ik wel”.                                                      ” Eerst maar even koffie en het papierwerk doen” zeg ik met een snik. De blauwe man weet niet goed hoe hij moet reageren. En ik strompel naar binnen hij volgt zwijgzaam.Eenmaal binnen (en op adem) verontschuldig ik mij voor mijn huilbui. De blauwe man is erg begripvol en begrijpt mijn emotie. “Het is ook niet niks”. Na de koffie en de noodzakelijke papierwinkel zijn de emoties wat gezakt. We praten nog even over het voorval en hoe blauwe man toch wel schrok van mijn dramatisch valpartij. Het zag er nogal heftig uit vertelde hij me. Op de vraag of ik me heb bezeert moet ik hem het antwoord schuldig blijven. Dat voel ik waarschijnlijk morgen pas.Dan word het tijd om mijn demoon onder ogen te zien.Ik bekijk het gevaarte en blauwe man legt mij alle technische zaken uit.Of ik even wil gaan zitten om te zien of de afstelling nu goed is. Met frisse tegenzin bestijg ik het mormel, ik plaats mij op de riante zetel en pak met enige kracht het stuur vast. Alsof ik een rodeo stier moet gaan beteugelen. Ik hoor blauwe man wat mompelen, en voel enig gemor aan de zetel. Ik bekijk het stuur en zie het oudbollige schildpad en haasje staan. Heel even dwaalt mijn geest af naar het schildpadje “Turtle” het nummerbord van mijn moeders Cantaatje, heb ik nog in de kast liggen. Ik hoor mijzelf het echt vragen…. “Mag ik MIJN scootmobiel ook een beetje opvrolijken met stickers of een nummerbord bijvoorbeeld?” “Ja hoor” zegt blauwe man. “Zolang je maar niet de kleur veranderd en of technische dingen veranderd aan JOUW scootmobiel”. Legde de blauwe man nou echt de klemtoon op JOUW. Ik kijk hem aan en zeg lachend “ik zei MIJN SCOOTMOBIEL he”. “Ja” zegt blauwe man vriendelijk terug. En we schieten beide in de lach. “Koffie of toch een proefritje”Een traan biggelt over mijn wang ” proefritje” zeg ik….

#Lyrica
01Nov2017
Lyrica(L)
donnameerveld

Lyrical about the lyrica Vrijdagmiddag Ik neem de eerste pil met veel weerstand, na een klein half uur voel ik me helemaal woopy. Alsof de wereld om me heen een soort suikerspin is, ik heb het gevoel of ik zweef en alles is een beetje wazig. Na een uurtje of 2 val ik in een diepe slaap. Ik word wakker met een duf hoofd als of ik dronken ben geweest. Even wat eten, en een bakkie koffie, snap nog niet zo goed hoe ik me voel.  Na het eten, en een gezellig avondje wil ik op tijd naar bed, morgen een drukke dag. Wederom neem ik een pil en in bed kijk ik nog even een serie.  Zaterdagmorgen Ik word rond 9 uur wakker, wederom een duf, vol, zwaar hoofd, zoals altijd neem ik gelijk mijn medicatie en dus ook de nieuwe lyrica. Koffie, broodje, sigaretje en even douchen. Het woopy gevoel is er wel even maar niet zo heel heftig, misschien ook wel omdat ik nu bezig ben, en bij het nemen van de eerste pil er echt mee bezig was. Na een verfrissende douche, voel ik me redelijk goed. Ik besluit dat ik  vandaag op de fiets  mijn “gezin” ga. Ik neem een buskaart mee voor het geval ik het toch niet trek. Tot op heden gaat het fietsen mij goed af, maar is mijn energie level steeds nul waardoor het nooit lange stukken zijn. Dit keer probeer ik naar Santpoort te fietsen, een half uurtje ongeveer maar er staat behoorlijk  windje. Ik bedenk mij tijdens het fietsten dat ik altijd kan stoppen en de bus kan pakken. Bij elke halte die ik voorbij fiets denk ik, nee tot de volgende. Na enige tijd voel ik dat ik eigenlijk genoeg energie heb om door te fietsen en dit doe ik dan ook. In iets minder dan 40 minuten ben ik op mijn  bestemming. Redelijk bezweet (kan ook de overgang zijn), maar zeker niet energieloos.  Het werk geeft me ook energie en al snel besef ik dat ik me echt heel goed voel. Een paar uur later fiets ik dan ook zeer vrolijk de weg terug naar huis. Ik besef me maar al te goed dat dit mij de volgende dag spierpijn zal opleveren, maar dat neem ik voor lief. Als ik thuis kom bast ik nog steeds van de energie, we verbazen ons erover. Ik besef mij ook dat ik de hele nacht doorgeslapen heb. Niet wakker door spastische benen, geen krampen helemaal niet gewoon. Zondag Diantha viert vandaag haar verjaardag, gezellig de familie en vrienden op de borrel. Meestal een zeer uitputtend voor me, maar op deze dag loopt het soepel. Ik ben iets wat vermoeid aan het eind van de dag, maar niet zo extreem als normaal. Ook de afgelopen nacht heb ik doorgeslapen. Ik verbaas mij over de energie die er is. De pijn is nog steeds heftig, maar op een of andere manier is komt het minder hard aan in mijn hersens. Ik wil nog niets ophangen aan de medicatie, immers kan mijn geestelijke deel mij in de maling nemen. Ik wil misschien wel dat dit middel werkt, en de diagnose van de arts kan ook een psychische geruststelling zijn. Dus we wachten nog even af met van de toren blazen. Maandag Wederom word ik wakker met een dof hoofd, ik heb dan wel de hele nacht doorgeslapen maar dit wattenhoofd elke morgen bevalt me niks. Ik heb meer dan 20 jaar hoofdpijn gehad en sinds mijn operatie geen enkele dag. Dus ook nu weeg ik de zaken af, is dit mijn hoofdpijn die toch terug gekomen is, en was de operatie een “placebo”effect, is dit een bijwerking van de Lyrica of komt het omdat ik nu doorslaap? Het stomme is dat ik me wel heel goed voel, een soort euforisch gevoel. Veel tijd om na te denken heb ik niet, ik word gebeld door mijn “werk” voor een spoed overleg over mijn werkgezin. Zonder nadenken stap ik op mijn fiets en ga erheen. Drie uur vergaderen over een probleem gezin, wat boordevol emoties zit/ is iets wat ik normaal gesproken echt moet inplannen. Dit keer gaat het me allemaal erg gemakkelijk af, ik doe erna boodschappen, fiets nog even langs de bieb, ga even voor de zaak naar de bank en fiets vrolijk naar huis. Onderweg een paar complimenten gehad over mijn vrolijke kledij en fiets ( mijn rode rok weer aan, en bloemen op mijn fiets), dat doet me weer goed en ik word steeds vrolijker … zou het dan toch…..??     Dinsdag Een zware dag, om 6 uur op want ik moet om 9 uur in Breda zijn voor een dagje scholing voor de Zonnebloem. Een dag vol informatie, veel zitten, veel gelopen en rollenspelen. Lekker geluncht, veel gepraat en leuke mensen leren kennen. Rond 19 uur ben ik weer thuis, de verwachting was doodmoe, opgebrand, uitgeblust maar het tegendeel is waar, wederom veel energie en hyper vrolijk. Het is bijna eng. Geen moment pijn gehad, het lopen gaat wel moeizaam, en ik voel wel prikkelingen in mijn benen en buik maar geen hevige pijnaanvallen.  Zijn er dan helemaal geen minpunten,  ja zeker wel. Ik voel me de hele dag als in een soort kermisattractie zittend, als ik mijn ogen beweeg draait alles mee, en ik zie sommige dingen dubbel of wazig. Mijn handen trillen soms, en ik heb bij het wakker worden dat doffe gevoel in mijn hoofd.   Woensdag Een bewuste rustdag, niet dat ik niet kan, maar ik wil vandaag gewoon even helemaal niks doen om te zien of het gevoel van euforie, kermisattractie, het doffe gevoel, het wazige zicht etc. zich ook manifesteert als ik in rust ben. En ja, het is er allemaal, ook als ik dus niks doe. Het happy gevoel blijft wel. Ik maak vandaag de balans op na 6 dagen Lyrica.  De pijn is minder hevig, de zenuwen voelen verdoofd, mijn gevoel is er een van euforie, en mijn energie level hoger dan de afgelopen tijd. Ik slaap zonder tussentijdse wakker word momenten.  Mijn zicht is wazig, dubbel en ik heb een dof gevoel in mijn hoofd. Mijn mond en ogen droog, en hier en daar wat uitslag in mijn nek. De voors en tegens tegen elkaar afwegend heb ik besloten nog even door te gaan met de Lyrica. De bijwerkingen zouden na  2 weken moeten verdwijnen. Ik wil nog geen uitspraken doen van had ik er maar eerder aan begonnen.  Maar overall ben ik wel gematigd positief.  XD www.donnameerveld.nl

#chronisch ziek
07Sep2017
Vakantie
donnameerveld

Heerlijk vakantie, even weg van alle dagelijkse dingen.  Verstand even op nul en genieten. Dit jaar Mechelen Limburg samen met onze besties. Een super leuk, creepy oud huisje gehuurd. Na de nodige inpakstress, boodschappen en heen en weer gereis, kwamen we vrijdags aan op de locatie. Fantastisch huis, prachtige omgeving. Een voorbode voor een relaxte vakantie. De eerste dag wat gewandeld in de omgeving,  s’avonds de bbq aangestoken, lekker eten en plannen gemaakt voor de komende dagen. Dag1. Aken. Deze dag zijn we na een heerlijk uitgebreid ontbijt naar Aken gegaan. Carolus thermen om precies te zijn.  Een prachtig mooi thermen met thermale baden, bubbelbaden, strandje en stroomversnellingen. Een weldaad voor het lichaam, of toch niet.  Wat een heerlijk ontspannen dag zou moeten zijn, was voor mij een ware marteling. Zodra mijn lijf in ontspannings modus gaat weigert het dienst in alle categorieën, spasmes, pijn, tintelingen en extreme vermoeidheid namen mijn lijf over. Een enorme huilbui, vloeken en boos zijn maakte een eind aan mijn ontkennings fase. Dit was echt IN YOUR FACE. Ik kan niet meer spelen met de kleine meid, meezwemmen in een stroomversnelling, of relaxt in een bubbelbad zitten. Jeetje wat voelde ik me kut op dat moment. Eigenlijk de eerste echt grote confrontatie van je gebrek. Gelukkig ben je dan in gezelschap van je gezin en besties waardoor we er niet een al te groot issue van maakten. Maar het zet je wel even op je plek. Na het zwem avontuur zijn we lekker de stad in gegaan om een braadworst te eten en cocktails te drinken en het geheel even weer te vergeten. Nieuw conflict, hoeveel gaan we lopen en ga ik het redden.  Mijn besties zijn wel de best hoor, geen gevraag of medelijden, ik moet zelf aangeven als het niet gaat. Halverwege de stad moest ik dan ook echt opgeven, het ging niet meer. Niet alleen het lopen maar ook de avonturen in het zwembad waren  een beetje te veel.  Of nee eigenlijk was het precies goed zo. Lekker op een terras gaan zitten, drankjes gedaan en genoten van het weer.  De avond afgesloten met nog een keer bbqen. Opvallend was wel dat het autorijden een soort therapeutische werking had, het ging goed, ik had geen last van mijn lijf, en ik genoot enorm van het toeren in het mooie Limburg. De nacht was een heel ander verhaal, mijn lijf schreeuwde het uit, ik kon de slaap niet vatten en mijn hoofd maalde maar door.  De teleurstelling overdag dat mijn lijf me zo in de steek laat, dat iedereen rekening moet houden met jou, je niet alleen jezelf belemmerd maar ook andere. Het laat me niet los. Dag2. Efteling Een prachtige zonnige dag, heel vroeg stonden we op. De hele groep ging naar de Efteling, en ik zou lekker thuis blijven. Dat klinkt heel normaal en ook best ok. Maar jeetje wat was dat moeilijk. Niet alleen voor mij, maar ook voor de groep.  Ik ben dol op pretparken en achtbanen, in de groep vaak moedertje gans, en ik had de kleine meid beloofd met haar in een bepaalde 8baan te gaan.  Voor de vakantie had ik al besloten niet mee te gaan.  De dag doorbrengen in mijn rolstoel, nergens in kunnen, de drukte, en de lol van de rest , maar ook de zorgende blikken van de andere die zich zorgen maken over mijn gevoel, pijn etc. Dat wilde ik hun maar ook mijzelf niet aandoen. Ik wilde dat je lekker en onbezorgd konden genieten van een dagje Efteling. Geen beperking, geen pijnlijke blikken.  Het was voor sommige moeilijk om los te laten, ze wilden bij me blijven  of maakte zich zorgen of ik de dag wel doorkwam, maar ook het gemis voor mij. We spraken af dat we ons allemaal even niet druk gingen maken om mij.  Zij gingen lekker genieten in de Efteling, en ik maakte een wandeling in het prachtige landschap.  Zo geschiedde heel vroeg vertrok de crew en na een hevige huilbui pakte ik mijzelf weer bijeen en heb een heerlijke wandeling gemaakt door Mechelen.  Ik genoot van de omgeving, nam even rust als nodig en heb al met al toch 7 kilometer gewandeld.  We deelden via what’s app  foto’s met elkaar zodat we allen wisten dat het goed was zo.  Overdag even een dutje gedaan, nog wat verse melk gehaald.  Bij thuiskomst van de crew kreeg ik nog een lief kadootje  van ze en we praten lekker bij over onze dag. Allen waren we het er over eens het was echt goed zo. Dag3. Margraten & Vaals In alle rust zijn we opgestaan,  vandaag een dagje cultuur op ons gemak. Naar Margraten (Amerikaanse begraafplaats) en Vaals (drielandenpunt) geweest.  In relaxt modus wederom de dag goed doorgekomen, de terug weg via kleine weggetjes  gereden en heerlijk genoten weer van alles.  Nog steeds gaat het redelijk goed met de verdeling van energie. De nachten zijn moeilijker omdat mijn lijf protesteert tegen de gedane dingen van de dag. Maar het is te doen. De weegschaal van plezier en pijn helt nog steeds over naar plezier.                                                                                   Dag4. Hijgend hert Zoonlief en vriendin gingen lekker samen op pad, en wij hebben de dag doorgebracht op locatie. Boodschapjes gedaan, lichte wandeling gemaakt en op het terras gezeten.  Op deze dag begint wel de vermoeidheid parten te spelen. Mede door het prachtige weer ( 30-35 graden) maakt mijn lijf overuren.  Ik merk aan mijn lijf dat het schreeuwt om rust in elke zin van het woord. Het is te gezellig om aan toe te geven, ik kan nog wel even volhouden vind ikzelf.   De avond sluiten we af met wederom een maaltijd in de tuin. Vriendin van zoonlief gaat vandaag naar huis  dus we maken er nog even een gezellig avond van.  De nacht is wederom lang en zwaar.   Dag5.  Epen De laatste zonnig dag (volgens de voorspelling ) vraagt om een wandeling in het schitterende landschap. In epen schijnt een speciale ijsboer te zitten en dat willen wij natuurlijk even testen. De wandeling begint goed,  halverwege drinken we een kopje koffie bij een pensionnetje ( super schattig), en door de maisvelden bereiken we Epen. En daar gaat het mis, de heuvel op is te veel, mijn benen weigeren dienst en mijn hele gemoedstoestand veranderd radicaal.  En dan is het moeilijk je pijn te verbijten, je humeur goed te houden en je verstand te gebruiken.  Bij de IJsboer kan ik enigszins even bijladen. Ik zet mijn Tens aan, en hoop de weg terug goed te doorstaan.  Natuurlijk kan ik op dat moment besluiten de bus terug te nemen, of iemand een auto te laten halen maar ik wil het niet. Ik wil de wandeling afmaken. Ik besef me al te goed dat dit misschien een van de laatste keren is dat ik kan genieten van een mooie wandeling in deze natuur.  Ik wil het per se volbrengen, pijn heb ik nu zo ie zo dus ik wil door.   En mijn volharding word beloond.  Tijdens de laatste kilometers komen we op een prachtige plek aan. Een rustiek beekje, met prachtige bomen en bloemen.  Ideaal voor een pootje baai moment.  Iedereen trekt zijn schoenen uit en daalt af naar het beekje voor verkoeling en avontuur. Vanaf de kant kijk ik toe hoe ze allen genieten  en ik geniet mee. Hoewel ik mij er echt wel van bewust ben dat ik niet mee kan, en ik ook niet de intentie heb dit te gaan proberen, besef ik mij hoe gelukkig ik kan zijn ondanks mijn handicapt. Ik geniet intens van dit mooie moment, en  natuurlijk wilde ik er ook graag deel van uit maken,  maar ik weet dat het niet kan en ik heb daar vrede mee.  Misschien  ook omdat ik veel gevloek hoor en pijnlijke gezichten zie als mijn clubje over de stenen in de beek zie ploeteren.  Met mijn voetjes in het koude water, kijk ik naar wat ik wel heb.  Ik ben hier, zelf heen gelopen, en heb dit prachtige clubje mensen om mij heen. Hun steun, liefde, vriendschap allemaal op dit mooie plekje dat is toch al een enorme rijkdom.   Dag 6. Laatste dag In Mechelen Vandaag gaat zoonlief naar huis en we maken er met zijn allen nog even een leuke dag van.  Na een uitgebreid ontbijt gaan we vandaag nog even naar Vaals. Kleine meid wilde graag in het Labyrint met broer dus dat doen we dan ook. Wij nestelen ons op een terrasje en de kids vermaken zich.  Na een aantal uurtjes brengen Ben en ik zoon naar het station en gaan kleine meid met de besties nog even wandelen.  Terug in het huisje pakken we vast onze tassen in, een diner fiasco lossen we op met de plaatselijke frietboer  en na de koffie stort in volledig in. Dood moe begeef ik mij naar bed  en slaap aan een stuk door. Dag7. Aan al het goed komt een einde Deze zin geld voor zowel de super leuke vakantie als mijn energie. Dood moe, geen energie en een pijn tot en met.  Na het uitchecken gaan we nog even ontbijten bij t hijgende hert , en dan is het tijd om naar huis te gaan. Afscheid valt zwaar, mijn besties wonen niet in de buurt en elke keer weer is het een verdriet  als we elkaar gedag zeggen.  De reis naar huis is er een van kleine hazenslaapjes in de trein. Eenmaal thuis gaan alle lichten uit. Het laatste restje energie is er voor het uitpakken van de tassen en dan is het klaar.  De week na de vakantie is er een van veel slapen, veel medicatie en weinig doen.  Het duurt een dag of 5 voor de batterij weer is opgeladen en ik weer iets kan ondernemen.  Was het het waard. Dubbel en dwars. Ik zou het zo morgen weer doen.  Ik heb genoten van alles, heb ontdekt wat mijn grenzen zijn, besef het verschil tussen weten wat goed voor me is en doen wat goed voor me is, we hebben allen geleerd dat mij alleen laten juist heel goed kan zijn, en we hebben wederom gezien dat het geluk vindbaar is als je even volhoud. Grote dank wederom voor mijn lieve man, mijn kinderen, en mijn besties mede door hun voel ik me gelukkig, hebben ze me in mijn waarden gelaten, en hebben we wederom een geweldige vakantie gehad me zijn allen. XD

#chronisch ziek
24Jul2017
Zwart/Wit
donnameerveld

“Ben jij echt altijd positief?” vroeg laatst iemand aan mij. “Echt elke dag”. “Nee niet iedere dag”, maar wel naar buiten toe dan ben ik eigenlijk altijd positief.  Niet omdat ik vind dat het moet , maar  omdat ik dat wil. Het is mijn keuze. “Ok, maar is dat niet heel erg moeilijk dan?”   “Ja zeker wel, en het werkt  ook tegen je”! “Tegen je werken?”  “Ja ik ga dat uitleggen”.   Als je altijd naar buiten toe positief bent, denken mensen dat het goed met je gaat.  Als je dan iets niet kan vanwege je ziekte, zie je mensen denken he maar het ging toch zo goed. Artsen die je niet serieus nemen omdat je zo vrolijk overkomt. Maar ook de instanties waar je mee te maken hebt, die zien een vrolijk levendig persoon voor zich, en kunnen zich niet voorstellen dat jij een handicapt hebt. Dat maakt het moeilijk voor de buitenwereld maar ook zeker voor jezelf, want je bent dan altijd bezig met je verdediging. Iets wat ik niet als negatief zie omdat ik weet dat het komt door mijn opstelling tegen over de ander. Het zou fijn zijn als mensen van je voorhoofd af kunnen lezen dat je ziek bent, maar helaas werk dat niet zo. Vaak ben je dan ook bezig met je positivisme te verantwoorden. “Ben ja dan altijd positief”? was de vraag, Nee . De mensen die mij heel goed kennen, prikken door mijn houding heen. Die zien mij ook op mijn slechte dagen, en horen ook vaak mijn frustraties aan. Maar dat is maar een zeer klein clubje mensen. Die wijzen mij ook op mijn gedrag, remmen mij in mijn doen, en laten mij op die dagen met rust.  Op slechte dagen begeef ik mij ook het liefst niet onder de mensen, dan lig ik lekker op de bank tv series te kijken, of doe de keukenkastjes soppen met veel herrie, maak ik een wandeling in het park, of doe ik gewoon helemaal  niets. Die dagen baal ik van mijn ziektes, baal ik dat ik pijn heb, vraag ik mij af waarom ik, en haat ik het leven.  Ik wil dan even helemaal niets. Geen contact, geen ge-app, geen bezoek etc. Ik weet dat ik op deze dagen heel zwart kan zijn en niet iedereen is daar tegen bestand. Uit een soort bescherming tegen andere blijf ik dan in mijn hol. Niet iedereen zou kunnen begrijpen hoe ik dan praat, en mij uit. Een enkeling zou zich zorgen gaan maken om mijn uitlatingen, en menig mens zou denken dat ik enorm deprisief ben. Maar dat is niet zo, het is gewoon even een kut dag. En dan uit ik iedere frustratie die ik heb over mijn leven. Als een minder bekende mij treft op zo’n dag dan vrees ik voor opname in een kliniek hihi. Voor mij is het heerlijk om even zo zwart te zijn.  Zelf medelijden, zelf kastijding, hoe je het noemen wilt, maar altijd alleen en niet tegen anderen. Ik wil ook geen lieve woorden, of het komt wel goed schatje berichten, nee gewoon even lekker negatief zijn. Maar zoals ik al zei ALLEEN . Helemaal alleen, dan voel ik me het best op die dagen. Mensen om me heen hoef ik dan niet te beschermen, uit te leggen, of zorgen weg te nemen. Nee lekker alleen tegen mijzelf zeuren. En dat is niet omdat ik niet wil dat een ander mij zo ziet, of dat een ander mij zielig moet vinden. Nee helemaal niet juist.  Ik kan het niet uitleggen waarom. Het is iets van mij zelf, iets wat ik zelf wil ervaren, niet wil delen en ook niet nodig vind dat het opgelost word.  Gewoon lekker alleen met mijn duistere ik. Natuurlijk kan je niet altijd alleen zijn, ik heb een man en een gezin.  Zij weten dan ook dat als ik zo’n dag heb dat ze me lekker moeten laten gaan.  Ik kan dat aangeven en zij laten mij. Als het te lang duurt dan haal ik mijzelf even uit mijn bui en parkeer hem dan naar een ander moment.  Dat heb ik door de jaren heen mijzelf aangeleerd. Ik moet dan wel een paar uur later echt even alleen zijn, soms ga ik onnodige boodschappen doen, een brief posten of gewoon even weg. Meestal parkeer ik het voor de nacht. Vanwege mijn insomnia kan ik de nachten goed  gebruiken voor mijn donkere dagen. Dus voor een ieder die zich afvraagt of ik altijd positief ben. Hier jullie antwoord. Nee ik ben niet altijd positief, maar wel altijd een positief mens. Want ook uit mijn zwarte momenten leer ik weer nieuwe dingen. Maar ik wil die zwarte momenten alleen voor mijzelf houden.  Ik deel deze info omdat ik de vraag vaak krijg, en ik weet dat mensen niet geloven dat ik altijd positief ben, tuurlijk heb ik ook mijn negatieve momenten ik ben ook een mens. De keus om negatieve dagen voor mijzelf te houden is puur om dat ik daar kracht uithaal, en als je ze deelt met een ander, mensen je goed bedoelde woorden willen geven, terwijl je gewoon even lekker zwart wil zijn. Want dat is de mens, als iemand zwart is willen ze hem wit maken en als je te wit bent willen ze dat je iets meer zwart bent. Elkaar lekker laten in de kleur die jij wilt zijn is bijna onmogelijk.  Daarom kies ik voor mijn zwarte dagen alleen door te brengen. Zodat ik weer onnatuurlijk wit kan zijn naar buiten. XD

#geluk
04Jul2017
Geluk
donnameerveld

Vul hier je titel in Wat is geluk. Na mijn blog over positief vs negatief kreeg ik de vraag wat is dan geluk. Geluk is voor iedereen anders natuurlijk, en het is ook niet te bepalen of mijn geluk ook een anders geluk is. Daarnaast heb je de emotie geluk, en je hebt het gezegde geluk. Van dat laatste heb ik nooit echt gebruik gemaakt. Ik ben niet voor dat geluk geboren. De loterij win ik niet, mijn gezondheid heb ik niet echt mazzel mee gehad, ik heb vaak ongelukkige ongelukjes en qua woorden kom ik ook vaak ongelukkig uit de hoek. Maar dat is niet het geluk waar ik het nu over wil hebben. Het gaat nu over gelukkig zijn.   Volgens Wikipedia: “Geluk (of gelukkig zijn) kan worden omschreven als het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden. Hierbij kunnen er verschillende positieve emoties aanwezig zijn, zoals vreugde, vredigheid, ontspannenheid en vrolijkheid. Gelukkig zijn is het tegengestelde van ongelukkig zijn, wat bestaat uit een gevoel van ontevredenheid en vaak samengaat met depressie, overspannenheid, woede of verdriet. Onderzoek duidt er op dat geluk voor ongeveer de helft erfelijk bepaald is. De rest van de verschillen wordt veroorzaakt door invloeden uit de omgeving.”     Ik kan gelukkig worden van heel kleine dingen en bekijk mijn geluk van dag toch dag. Het is niet iets waar ik dagelijks bij stil sta. Vaak is het een besef momentje, als je iemand anders hoort die niet gelukkig is, als je iets leest in de krant, op tv iets hoort of soms gewoon als je in het geluksmoment zit. Ik kan dolblij worden van een bosje narcissen, helemaal opleven van de natuur die in bloei staat, glimlachen om een knuffel die me word gegeven door iemand uit mijn gezin, de lach op het gezicht van mijn kleine meid als we een taart gebakken hebben, de katten die tevreden in hun mandje liggen. Het zijn echt hele kleine dingen die het hem doen voor mij. Laatst met mijn man een stukje fietsen en daarna een ijsje eten. Het klinkt zo simpel en eenvoudig maar dat is geluk. Mijn beste vriendin die dan besluit dat we elkaar te lang niet hebben gezien en dat we dan even in een kwartiertje tijd een dagje weg plannen samen. Helemaal gelukkig zijn om dat mijn kerstboom van december het nog steeds doet en vol met nieuwe knoppen zit. Naar de luilak markt aardbeien plantjes kopen. Het klinkt allemaal zo onbenullig en klein maar het maakt mij zo gelukkig. Van de week nog met een vriendin naar haar paard geweest, dan help ik met borstelen en poetsen, ik word er gelukkig van. Mijn deelnemers van het vrijwilligersproject wat ik doe maken mij blij, ze kijken uit naar mijn komst en zijn dolblij als ik er ben. Wederom een stukje geluk. Maar ik kan ook ontzettend gelukkig zijn in mijn eentje, thuis, in het bos, op het strand gewoon zitten en kijken. Kijken naar de mensen, de natuur, de beesten, de bomen, de lucht. En beseffen dat je gewoon echt happy bent. Gek genoeg zijn er mensen die niet begrijpen dat ik zo happy kan zijn, zij koppelen mijn gezondheid vaak aan mijn geluk. Ik zou toch doodongelukkig moeten zijn, ik ben toch ziek. Goed bedoelde woorden van troost en oneerlijkheid krijg ik vaak te horen, maar als ik dan vertel dat dat niet hoeft omdat ik echt heel happy ben begrijpen ze niet. “Maar het is toch oneerlijk dat jij zo ziek bent.” Ja, dat is het ook, maar wat veranderen we eraan, niks toch. “ Word je daar nou niet enorm verdrietig van” Nee, niet meer dat heb ik achter mij gelaten. Ik kijk naar wat ik allemaal wel kan, wat ik heb, en wat ik nog wil doen.   In mijn leven heb ik vaak moeten werken en strijden voor het geluk, het is mij nooit aan komen waaien, daarom kan ik misschien ook beter dan andere mijn eigen geluk creëren. Ik denk dat als je in je leven alles hebt gekregen, nooit hebt hoeven vechten voor je geluk, alles je komt aanwaaien of voor je word geregeld je nooit zult weten wat echt geluk is. Dat zit niet in een duur huis, vette auto, je merk kleding, wekelijks etentjes buiten de deur, je grote vrienden kring, of luxe vakanties.   Geluk zit in jezelf, maak je zelf, en regel je zelf. Jij bepaalt wat jou gelukkig maakt. XD         

#operatie eierstokken
27Jun2017
D-Day
donnameerveld

En toen was het zover, D-day.  De dag waar ik al jaren op wachten, naar uitkeek en me op had voorbereid. De operatie aan mijn eierstokken, eindelijk die vreselijke hormoonproducenten uit mijn lijf. En hoewel ik er echt naar uitkeek waren de zenuwen groot. Met mijn medische historie, de awareness en alle tegenslagen houd je toch een slag om de arm. Zo onterecht blijkt achteraf. Want wat is het allemaal super goed en soepel verlopen. Ik werd door mijn man en bestie gebracht en we moesten een tijd wachten voor het zover was. Na de laatste checks en praatjes werd ik dan eindelijk naar de ok gereden. Voor ik onder zeil ging nog een vrolijk gesprek gehad met de arts, wat een toffe vent is dat toch en toen ging het licht uit. Een kleine 45 minuten later werd ik wakker veel vroeger dan verwacht, klaar wakker en een enorme behoefte aan koffie. Volgens alle protocollen mag dat niet, en moest ik het doen met een ijsje. Zoals vaker gebeurd werd ik behandeld volgens de richtlijnen en dit keer liet ik het gebeuren. Waar ik normaal heel duidelijk maak dat ik niet ben zoals de meeste patienten liet ik alles maar over me heen komen dit keer. De anesthesisten hadden zelf al in de gaten dat ik net ff anders was, ik was buitengewoon snel bijgekomen en ook echt heel alert. Al mijn vitale functies deden het ook gelijk weer zoals hoort. Ik werd weer naar zaal gebracht. Aldaar werd ik door de verpleegsters al snel in de watten gelegd met ijsjes, koffie en een broodje. Ik belde zelf mijn man om te vertellen dat ik wakker was en dat ze me konden bezoeken, of misschien kon ik wel mee naar huis. Nou dat was een grap...... Dat ging vast niet gebeuren, zeiden ook de zusters. Ik voelde me goed, had geen pijn en wilde alleen graag van de katheter af, helaas mocht dat pas de volgende dag. Of toch niet.... Een klein uurtje na het wakker worden kwamen mijn man en besties op bezoek, die gekkies hadden ballonnen meegenomen zo schattig. Een hond en kat die kunnen lopen hihi (zie foto).  En we zaten net te kletsen over hoe alles ging toen de dokter binnen kwam om over de operatie te vertellen. Alles was goed gegaan, ze zijn eruit, en jeetje wat ben je wakker. "Hoe voel je je?"   "Super" riep ik.  "Oke", "Nou ja,  in principe moet je een nachtje blijven maar als je staat te trappelen dan mag je van mij ook naar huis."   Keuze snel gemaakt natuurlijk. Dan wil ik graag naar huis. "Prima" "zullen we zeggen om 20:00". "Kan de zuster nog even de katheter verwijderen en papieren in orde maken". "Helemaal top dok". Nog wat info uitgewisseld en weg was de dokter. Hilariteit alom. Super woman, wonder woman, buitenaards wezen, bizar mens. Waren de uitwisselingen tussen mij en mijn besties. Tuurlijk die gek mag gewoon naar huis. Dus snel plannen maken voor het diner, en over het ophalen. De zuster gebeld en verteld dat ik mocht gaan die zou alles in orde gaan maken.  Mijn man en besties gingen naar huis om daar alles te regelen en boodschappen te doen. En dan zouden ze om 20:00 terug komen om me te halen. Ik denk dat ze nog geen half uur weg waren of ik was al klaar om te gaan. Katheter eruit, alle papieren geregeld en de laatste checks gehad. Klaar. Ik apte mijn man om te vertellen dat ik al klaar was, hun waren nog in de supermarkt hihi. Al snel daarna kwamen ze me halen. En een half uur later zat ik thuis op mijn bedje. Hoe bizar. Er in en eruit in nog geen 8 uur. Ik denk dat we wel 100 keer gezegd hebben tegen elkaar hoe bizar het was. Hoe snel en hoe soepel. Tijdens een bubbel en een overheerlijke salade liet ik de dag nog even voorbij gaan. Wat een avontuur. De dagen erna werd ik goed in de watten gelegd, van ontbijt tot diner, opgeschudde kussens, zelf een bbq werd er geregeld. De kinderen kwamen op bezoek met een plantje en tekeningen. Optimaal verzorgt en heerlijk verwend. En elke keer weer verbaasd over hoe het allemaal gelopen is. Na 2 dagen voelde ik me nog steeds heel goed, de pijn was uit houdbaar, en het viel me allemaal zo mee. Het enige wat ik erg moeilijk vond is het niks doen. Ik word daar zo niet happy van om niks te mogen doen. Dus in kleine stapjes deed ik zo af en toe stiekem iets zelf, en dat voelde goed. Vanwege het super mooie weer vond ik dat we iets moesten doen, dus gingen we een avondje picknicken broodje mee, bubbeltje koud en even eruit. Heerlijk was het. Natuurlijk ben je daarna wat vermoeider, en deed het allemaal beetje zeer maar het was het zo waard. Ik werd goed in de gaten gehouden hoor door het thuisfront, maar ook zij zagen dat het me goed deed.  Dag 3 hebben we lekker een terrasje gepakt met zijn allen en op het balkon heerlijk gezeten, gedronken en gekletst. Wat een                                                                                                toffe mantelzorgers. Dag 4 gingen mijn  besties naar huis, het was hun vakantie en alles ging zo goed dat we vonden dat ze nog maar even van hun vakantie moesten genieten. Na het uitzwaaien wilde ik wat doen, ik werd beetje overmoedig en wilde een stukje fietsen, ok dat was misschien even te snel. Maar ik had het wel geprobeerd. Nu anderhalve week na de operatie, ben ik nog steeds zo verbaasd over hoe goed ik me voel. Ik pak heel rustig aan mijn dingen weer op, en voel de energie in mijn lijf. Ik voel me super goed, ben blij met de keuze die ik heb gemaakt en hoop dat het effect zal zijn wat ik voor ogen had.   Mijn dank gaat uit naar mijn man en besties voor al hun goede zorgen, hun hulp en liefde. De beste mantelzorgers ever, mede door hun goede zorgen ben ik waar ik nu sta. En deed me ook weer beseffen dat als de toekomst slechter word, ik om mij heen de beste zorg heb die ik me kan wensen. Dank je wel lieve man van me, super dank mijn lieve besties. Ik houd van jullie. XD      

#Awareness
11Jun2017
Awareness
donnameerveld

Vul hier je titel in Zenuwen, nerveus, spanning weet niet goed wat het juiste woord is voor mijn gevoel op dit moment. Maar het komt wel erg dichtbij nu “de operatie”.Blij dat het gebeuren gaat, maar toch ook erg spannend hoe ik uit de ok kom. Het verleden met operaties is niet zo best. De eerste operatie die ik ooit onderging kan ik mij nog van a tot z herinneren. De pijn, de gesprekken, de slang in mijn keel, het snijden alles voelde ik, hoorde ik. Bewegen kon ik niet vanwege de spierverslappers, en in niets kon ik laten merken dat ik bij was. Na de operatie geloofde de arts me niet, tot ik hem letterlijk woord voor woord kon vertellen wat hij allemaal besproken had. Welke snede hij eerst deed. Hij was geschokt, ik was zijn eerste patient die dit overkwam. Sindsdien staat het in mijn dossier. Ik bezit de aandoening Awareness. Volgens medisch jargon                                                                      ” Expliciet Awareness”, wakker worden tijdens de operatie alles horen, voelen en zien.Sinds dit bekent is krijg ik een BIS apparaat op mijn hoofd voor de operatie. Dit meet de hersenactiviteiten zodat de anesthesist tijdig kan ingrijpen en mij weer in slaap kan brengen. Vaak doen ze dit pas in de ok, wanneer je al in slaap bent, maar omdat ik het meermaals heb meegemaakt dat het toch niet werd gedaan (te duur) en ik toch wakker werd, val ik niet in slaap, mijn lijf is vol van stress tot ik zeker weet dat ik de BIS om heb. Tot die tijd werkt geen enkele slaapmedicatie. Als alles eenmaal zit dan kan ik slapen. Helaas word ik zo ie zo altijd even wakker. Dat ook de pijnstilling niet werkt is nog zeldzamer. Je snapt dat het eerste wat ik roep als ik geopereerd moet worden is ” ik heb awareness”. Niet alle artsen geloven je op je woord maar na lezen van dossiers moeten ze dan toch bekennen. De anesthesist deze keer, begon zelf al over mijn aandoening, en ze beloofde me de BIS voor de ok om te doen zodat ik echt rustig de ok in kan. Een fijn gevoel en een pak van mijn hart. En klein voordeel van dit gebrek, je bent sneller wakker in de uitslaapkamer. Maar toch ben ik erg gespannen. Misschien omdat het eindelijk na al die jaren gaat gebeuren en dat het een leuke spanning is. Hoe dan ook, de komende dagen zal ik niet helemaal mezelf zijn. Arme mensen om mij heen, ik zeg alvast sorry.XD                 

#positief
04Jun2017
Positief vs Negatief
donnameerveld

Positief vs Negatief We hebben allemaal wel eens een dag dat we de wereld even niet aankunnen,  de gedachte hebben dat het allemaal klote is.  Ik heb ook van deze dagen, en best  vaker dan ik zou willen. Niet altijd kan ik deze omdraaien naar een positieve dag, en dat hoeft ook niet. Een down dag mag best, en negatief denken mag ook heus wel een keer zolang je er maar niet in blijft hangen.  Je hebt zelf de mogelijkheden om de gedachtes om te buigen.  In mijn omgeving heb ik een aantal mensen die altijd negatief zijn, zelfs de leuke dingen die hun overkomen zijn niet goed genoeg.  Ieder positief ding hangt samen met meerder negatieve dingen. Ik heb daar moeite mee. Als je altijd maar klaagt over je leven, je werk, je vrienden enzovoort waarom doe je er dan niks aan! Het is ook opvallend dat diezelfde mensen degene zijn die het meest commentaar hebben op mijn leven.  Zij zijn het die aan je vragen hoe het met je gaat, en vervolgens het gesprek naar hun toetrekken en het over hun ellende gaat.  Hoe ongelukkig hun leven is, hun pijn erger is dan de jouwe, bij hun is het leven veel kutter. En als ik ze dan vraag wat ze er aan doen om het leven beter te maken. Dan komen ze met alle argumenten, beren op de weg, en redenen die nooit aan hun liggen. ZUCHT denk ik dan. En ik weet als geen ander dat het heel moeilijk is, om te veranderen.  Dat doe je niet van de één op andere dag, daar gaat een lange tijd overheen en je moet heel veel oefenen.  Maar het allerbelangrijkste is het willen. Het willen veranderen is de belangrijkste stap! De groep  mensen die niets wil veranderen vind ik de lastigste, dat zijn de mensen die heel hard roepen, veel hulp krijgen maar er niets mee doen.  Die hebben alles om zich heen om te kunnen, maar willen niet veranderen. Die teren op de ellende van zichzelf, en uiten dit op alle mogelijke manieren, doen er alles aan om maar zielig gevonden te worden en leven van  de aandacht die dat ze geeft.  Als er even geen aandacht is dan word deze op iedere mogelijke manier weer gezocht  en opgeëist.  Dat zijn ook dezelfde die jou je  “geluk”niet gunnen, niet zien wat het jou heeft gekost om te komen waar je bent, en totaal niet van plan zijn om ook maar enige vorm van empathie te tonen. Die hebben altijd wel commentaar op hoe je iets doet, of vinden overal iets van. Als mens kan ik me daar zó niet in vinden, want wat is jou voordeel om zo te zijn.  Wat geeft jou de voldoening  ‘in jou toch al ongelukkige leventje’ om een ander zo te dissen.  Voel  je je daar beter door, wil je dat iedereen ongelukkig is of wat.  Die zelfde mensen hebben ook een compleet andere kijk op de realiteit, die zijn zo in hun eigen wereld dat ze geen benul hebben van de buiten wereld. Ik vraag me wel eens af of je medelijden moet hebben met dit soort mensen.  Want het is best zielig, als je niets in je leven leuk vind, niemand je begrijpt, alles slechter is, en ieder ding teveel. Dan heb je best een treurig leven. Ik heb best veel en vaak pijn, ik heb het financieel niet breed, heb geen vervoer, heb geen tuin waar ik in kan zitten, ons huis is te klein, en zo nog wel een aantal zaken.  Maar ik ben niet zielig, alles behalve dat. Ik heb een gelukkig leven, maak het beste van iedere dag, bezit de rijkdom van een gezin, heb een groep geweldige vrienden, doe mijn studie en vrijwilligers werk, en vind mijn leven leuk.  Een drankje doen in de stad is voor ons een luxe en ik geniet daar met volle teugen van,  als we een dag naar Limburg gaan sterf ik van de pijn maar het weegt niet op tegen het plezier.  Mijn geluk zit hem echt in de kleine dingen,  en ik heb weinig nodig om dit op te roepen.  Ik besef mij dan echt dat je dit zelf doet, jij bepaalt hoe  je leven eruit ziet. Je kijk op geluk en rijkdom, je kennis van je medemens,  het weten van je kunnen, het accepteren van je makken het bepaalt allemaal je zicht op je leven.  Het is jouw leven, je enige leven. En jij bepaalt hoe je het leeft. Heb ik last van deze mensen nee, maar ik verbaas mij er over dat zij die alles hebben, alle hulp krijgen en alles voor handen hebben om hun geluk te bepalen zo blijven hangen in het negatieve. Als door deze blog maar 1 iemand er iets van opsteekt zou het fijn zijn. Maar hé het is niet mijn leven! Ik wil op mijn leven terug kijken met de wetenschap dat ik volop heb genoten van alles, ondanks mijn gebreken,  dat ik er alles uitgehaald heb wat er in zat en ik het zelf gedaan heb. Of zoals iemand ooit zei:” met 2 duimen omhoog en een lach op je gezicht je kist in”.    XD 

#chronisch ziek
29May2017
Warme weer
donnameerveld

Warme weer “Lekker hé, het zonnetje, de warmte, goed voor je spieren”. “Je hebt zeker veel minder pijn nu?” De zinnetjes die ik deze dagen veel hoor, want de warmte dat is toch goed voor je spieren! Helaas, de warmte in Nederland is voor mensen met reuma, fibromyalgie, en andere spierontstekingspijn helemaal niet fijn. Het is in Nederland met het warme weer ook gelijk heel vochtig. De luchtvochtigheid is erg hoog. En dat is juist funest voor de spieren, gewrichten en ontstekingen. Dus nee, ik heb niet minder last, ik heb juist meer last. Naast de dagelijkse pijn is de stijfheid erger, het duurt iets langer om alles weer op gang te krijgen. De zon is wel lekker op je lijf, en zorgt voor een kort durende endorfine en vitamine D aanmaak die wel degelijk invloed hebben op je spieren en weefsel, maar dit is van tijdelijke aard. Daarnaast moet je zorgen dat je niet verbrand want dit geeft een heftige spierpijn reactie op je bindweefsel. De loomheid, die met dit warme weer al eerder optreed, zorgen voor nog meer vermoeidheid dan normaliter, en je houdt meer vocht vast rondom je gewrichten waardoor bewegen nog meer word beperkt. Ben je een Donna dan heb je ook nog een aantal zon allergieën, welke met dit mooie weer de kop opsteken. Dus nee echt veel beter voel ik me niet. Maar de wereld om mij heen is beter, de mensen zijn vrolijker, iedereen is positiever, de kleding is fleuriger, en de natuur kleurt heerlijk zomers. En dat alles maakt dat ik me wel beter voel, en geeft me energie.  Weer heerlijk fietsen, dagjes naar het meertje, lekker picknicken, bbqen, en buiten eten, terrasjes pakken, boottochtjes maken en genieten van de mensen om je heen. En dat geeft weer een heleboel ontspanning, energie en vreugde. Moraal van het verhaal, nee het warme weer is niet beter voor mijn lijf, maar wel voor mijn goede gevoel. En tot op heden heeft mijn goede gevoel nog altijd gewonnen van de pijn. Dus Ja in dat opzicht is dit weer heel goed voor me. Ik wens iedereen een heel zonnige zomer, met veel positiviteit, en gezelligheid. XD

MEER