Moonfeelings

Lid sinds: 17-04-2017

#spiritualiteit
22May2019
Spiritualiteit, zweverig gedoe of toch best normaal
Moonfeelings

Na aanleiding van een stuk die ik las over spiritualiteit en mijn eigen gevoel over dit thema, wil ik bij deze mijn mening delen. Nog maar enkele jaren geleden was spiritualiteit nog niet zo zichtbaar als tegenwoordig en als je wel iets tegen kwam, waren dat vaak geheimzinnige rituelen, mensen gekleed in lange wijde jurken en die bekende glazenbol. Het was duidelijk een heel andere wereld, waar sommige aan deel wilden nemen en andere totaal niet. Vaak werd er gepraat over gaves en dat je wel heel speciaal en bijzonder moest zijn om jezelf de naam medium of healer te geven. Als jij nu nog zo een beeld hebt van spiritualiteit, zal ik je willen uitnodigen om het verder te onderzoeken of je beeld nog wel de waarheid is. Tegenwoordig is spiritueel zijn voor heel veel mensen namelijk gewoon normaal geworden zoals ook voor mij en mijn gezin.Mijn man en ik zijn in totaal 17 jaar samen, ik heb duidelijk interesse in de spirituele wereld en hij heeft er niets mee. We hebben er nooit over gepraat tot onze oudste dochter voor het eerst na school ging en na paar weken thuis kwam met een voor mij nog wel vreemd verhaal. Ze vertelde ons op een dag dat ze heerlijk had gespeeld op het schoolplein en met een voor haar vreemde meneer ging praten en dat hij heel aardig was. Jullie kunnen zich voorstellen dat ik in eerste instantie schrok en niet goed wist wat ik ermee moest. Midden op de dag een vreemde man en dat bij jonge kinderen waar geen juf of meester iets tegen deed, dat vond ik vreemd en vooral verontrustend tot ik opeens bedacht wat als die er niet ‘echt’ was. Ik vroeg mijn dochter van vier jaar hoe die man eruit zag en door haar beschrijving paste het beeld perfect bij mijn schoonvader die twee maanden naar haar geboorte was overleden. Natuurlijk vroeg ik ook wat juf zei dat die meneer er was, maar toen zei mijn dochter: ‘hun zagen hem niet, want hij kwam alleen voor mij. Ik denk dat het opa was die even wilde kijken hoe het met mij op school ging.’ Mijn mond viel open, wat gebeurde er en toch besefte ik toen dat mijn dochter meer kon zien dan andere. Vanaf dat moment moesten we als ouders wel open over spiritualiteit praten en zochten begeleiding voor onze dochter zodat ze zelf kon beslissen wat ze ermee wilde doen. Ze was nooit bang en vond het nooit vervelend. Intussen zijn we 9 jaar verder, mijn intuïtie is sterker geworden, ik ben me meer en meer bewust over hoe het leven loopt en leer graag over de spirituele wereld. Onze oudste dochter begint nu ook vragen te stellen en mijn man heeft nog steeds weinig interesse, maar luistert wel als een van ons een mooie ervaring heeft mee gemaakt. Voor hem is het intussen normaal geworden en als onze oudste nu zegt dat ze opa ziet, dan is het voor hem gewoon fijn om te horen dat zijn vader er af en toe is.Spiritualiteit is niet zweverig of bijzonder, het betekend ook niet dat we de hele dag met een blij gezicht door de wereld rond lopen en ermee bezig zijn. Wij maken net zo zware tijden mee als andere, want dat hoort bij het leven. Dat is vaak de reden waarom heel veel mensen eerst door een zware periode moeten gaan voordat ze zelf weer verder kunnen en ‘verlicht’ worden zoals het vaak gezegd wordt. Ik zelf noem het niet verlicht worden, maar je wordt je meer bewust van alles wat er om je heen gebeurd en je maakt meer keuzes vanuit je hart.Spiritualiteit is voor mij dan ook vooral bewustwording van wie ben ik, vervolgens keuzes maken vanuit mijn gevoel, luisteren naar mezelf en gewoon mezelf zijn, zonder oordelen en beperkingen door andere. Daarnaast genieten van het leven en iedereen om me heen ik zijn waarde laten en accepteren zoals die is.Liefs Martina

MEER