Alzheimerblog

Lid sinds: 05-05-2017

#alzheimer
01Jul2019
Alzheimer: met een raket naar de maan
Alzheimerblog

Ze zit in de stoel waarin ze de laatste tijd steeds vaker zit. Ik heb mijn oom meegenomen. Ze lijkt hem te herkennen. In elk geval komt ze overeind zodra ze ons ziet. Ze omhelst mij en geeft hem een onhandige knuffel. Ze is blij dat we er zijn. Hand in hand lopen we door de lange gangen naar het restaurant. Een maand of twee geleden liep ze nog zeker en snel. Nu schuifelt ze voorzichtig, wankel. Bij de balie reken ik haar favoriete drankje af. Door het glas zie ik ze zitten onder de grote oranje parasol. Mijn oom praat druk gesticulerend. Mijn moeder luistert niet. Ze kijkt zoekend om zich heen. Ik zwaai. Ik ben hier! Maak je maar geen zorgen, mam. Met mij gaat het goed. Ik laat je niet zomaar in de steek. Maar ze ziet me pas als ik met de drankjes naar buiten loop. Opgelucht ontspant ze. Mijn oom vertelt verhalen van vroeger. Het is duidelijk dat ze geniet. Zelf is ze niet meer zo spraakzaam. Teveel woorden zijn haar ontglipt. Maar ze knikt en lacht. Als mijn oom vertelt hoe ze in ‘69 met z’n allen de maanlanding volgden, luistert ze geboeid. Ik vraag me af in hoeverre ze het verhaal begrijpt. Maar eigenlijk is dat niet eens belangrijk. Samen hier zitten met de zon op onze huid. De vogels horen fluiten. Genieten in het hier en nu. We brengen haar terug naar de afdeling. Plots stopt ze. Ze prikt haar vinger in mijn zij. Ze vraagt iets onverstaanbaars. Ze probeert het nog een keer. “En wanneer kom jij op de teewee?” Ik kijk haar niet-begrijpend aan. “Want je gaat toch met de ra-ra-ra-rastek naar de maan?” “Ik ga toch maar niet, mam,” zeg ik. “Ik zou jou veel te veel missen.” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis, Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: vlinders in haar buik Lees meer Lees alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer
15Apr2019
Alzheimer: vlinders in haar buik
Alzheimerblog

Ze staat voor het raam in de huiskamer met haar pop in haar armen. Ik kom naast haar staan. “Dag mam!” Ze draait haar hoofd mijn kant op en kijkt dromerig langs me heen. Ik leg mijn hand op haar rug. Dan lijkt ze terug te komen in het hier en nu. “O, lieverd. Dag lieverd!” Ze schuifelt met me mee naar de tuin waar ze zo graag is. “Dit is mijn dochter!” zegt ze trots tegen iemand van de zorg. Ze noemt mijn naam. Gelukkig. Die is ze nog niet kwijt. Op het bankje bij de kastanjeboom help ik haar plaats te nemen. We hebben vanaf hier een prachtig weids uitzicht. Ze sluit haar ogen en geniet van de warme zonnestralen op haar gezicht. Eindelijk lente. Ik kijk naar haar gerimpelde gezicht. De donshaartjes lichten op in de zon. In de winter was ze heel ziek. Ik ben blij dat ze er nog is. Ze lijkt zo breekbaar. Ik vraag me af of dit haar laatste maanden zijn. Nee, niet doen. Geniet van haar in het hier en nu. “Ik ga t- t- t-“ zegt ze. Ze probeert het nogmaals. “Ik ga twouzen. Touwden. Tr-ou-wen.” “Trouwen?” vraag ik. “Wat leuk voor je!” Ze knikt en kijkt me schalks aan. “Ik zwees eindelijk niet of het wel kan. Want ik ben al getrouwd met die ene. Dus ik moet het eerst aan hem versmellen.” Geschuifel. Mijnheer S. komt bij ons staan. Hij lijkt mijn aanwezigheid niet op te merken. Hij strekt zijn hand uit naar mijn moeder. “Kom zissen.” Met kleine stapjes draait hij zich om, steun zoekend bij mijn moeder. Dan neemt hij plaats aan haar andere kant. Ze zitten hand in hand. Hij stoot af en toe onverstaanbare klanken uit. Mijn moeder kijkt hem liefdevol aan. Hij streelt haar gezicht met zijn vrije hand. Ze sluit haar ogen en glimlacht. Mijn moeder is verliefd. Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: geluksmomenten Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#blog over alzheimer
15Jan2019
Alzheimer: geluksmomenten
Alzheimerblog

“Kijk mam, daar is oma!” Mijn dochter ziet mijn moeder sneller dan ikzelf. Ze zit met een paar mensen van de verzorging aan een tafel. De kinderen versnellen hun pas. Man en ik lopen achter hen aan. Mijn moeder drinkt voorzichtig van haar thee. Ze staart in het niets. Iemand van de zorg legt haar hand op haar arm. “Kijk eens wie daar zijn?” “Heeeeee! Jullie zijn er!” Opgetogen komt mijn moeder overeind. “Dit is mijn dochter en dat is mijn schoonzoon en dit zijn mijn kleindochters!” Zelden zag ik haar zó blij. Ze probeert ons allemaal tegelijk te omhelzen en ze lacht en ze jubelt. Tijdens onze wandeling geniet ze met volle teugen. “Wat heerlijk dat jullie er zijn,” zegt ze telkens. En: “hoe wisten jullie mij te vinden?” Na ons bezoek word ik aangeschoten door een verzorgende. “Wat goed dat jullie zo vaak komen. Als jullie zijn geweest is ze de rest van de dag heel ontspannen. Dit zijn haar geluksmomenten.” In de auto terug wens ik vurig dat ze haar andere kinderen ook snel weer eens ziet. Want die zijn verrassend snel afgehaakt. Haar overige kleinkinderen heeft ze al een half jaar niet meer gezien. Tijd om het gesprek (weer) aan te gaan. Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: dank u Sinterklaasje! Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: vlinders in haar buik Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer
05Dec2018
Alzheimer: dank u Sinterklaasje!
Alzheimerblog

Mijn moeder staat midden in haar kamer, hulpeloos. Vandaag heeft ze een mindere dag. “Ga maar lekker zitten mam,” zeg ik. “Ja, lekker zitten. Heerlijk.” Ze blijft staan. Mijn oudste dochter pakt liefdevol haar hand (“kom maar hoor oma”) en brengt haar naar haar stoel. Met een zucht van verlichting strekt ze haar benen. Omdat ze altijd zo van het Sinterklaasfeest genoot, hebben we een paar cadeautjes voor haar meegebracht. En een gedicht. Dat leest ze hakkelend maar stralend. Mijn jongste overhandigt haar een pakje. “Wat een leuk papier! Kijk, dat is Sinterklaas! Hij schaatst over straat!” Ze draait het pakje rond in haar handen en zingt “dank u Sinterklaasje!” “Je mag het open maken, oma,” zegt mijn oudste. “Het is voor jou.” “Voor mij?” Mijn moeder kijkt verheugd. “O kind, wat een verrassing. Ben ik dan jarig?” Met haar tong tussen haar lippen haalt ze het plakband los. Heel voorzichtig, zodat het papier niet scheurt. Dan kan het volgend jaar opnieuw gebruikt worden. Want zo deden we dat vroeger. Ik denk terug aan die heerlijke pakjesavonden uit mijn jeugd. Hoe mijn moeder tot diep in de nacht aan het dichten was geweest (en dat kón ze!) Haar stralende blik als ze onze blijdschap zag. Haar opwinding, toen al, over het uiterlijk van Zwarte Piet, die volgens haar zwart van het roet moest zijn en dus geen rode lippen, kroeshaar en oorring nodig had. Wat mis ik haar verschrikkelijk. Het papier is eraf. Ze staart aandachtig naar de onderkant van het doosje chocola. “Draai maar om, oma,” zegt mijn jongste. Ze helpt haar. Met bevende handen maakt mijn moeder het deksel los. Kleurige chocolaatjes liggen netjes in het gelid. “Ach, kijk nou!” roept mijn moeder blij. “Een poppekeuken!” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Ze wil naar huis. Nú. Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: geluksmomenten Lees meer Lees alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer blog
17Nov2018
Alzheimer: Ze wil naar huis. Nú.
Alzheimerblog

Als ik de deur van de afdeling achter me sluit, loopt mijn moeder mijn kant op. Ze heeft haar jas aan, haar muts op en haar sjaal om. Ze maakt een gehaaste, gespannen indruk. Ze duwt de rolstoel van meneer S. Ze ziet me pas als we elkaar halverwege de gang treffen. Haar gezicht klaart op. “Dag lieverd, wat fijn dat je er bent. Ik ben bijna klaar. Weet jij waar zijn jas is? We moeten zo snel mogelijk weg! Nee, ik begroet je straks wel. We moeten hier eerst weg. Ik druk je op het hart, we móeten wég!” Ik stel voor dat we met meneer S. naar de huiskamer lopen. Daar weet vast iemand waar zijn jas is. Dat vindt ze een uitstekend plan. In de huiskamer wordt meneer S. overgenomen door iemand van de zorg. Mijn moeder neemt me apart en fluistert: “Ze denken dat ik niet weet dat hij die van mij is. Maar nu is er niemand thuis. En ze komen zo.” Ik begrijp haar niet. Denkt ze dat meneer S. haar man is? Hij heeft wel iets weg van mijn stiefvader. “Waarom wil je naar huis, mam?” vraag ik. Mijn moeder kijkt me verbijsterd aan. Dat ik dat nou niet snap! “De kinderen!” roept ze geïrriteerd. “Want ik wil ze toch iets geven!”. Er gaat me een licht op. Overmorgen is het Sint Maarten. En in de rapportage las ik dat er vanochtend schoolkinderen op de afdeling zijn geweest met hun lampions. En dat mijn moeder daar zo blij van was geworden en dat ze ze allemaal een snoepje had gegeven. Kennelijk is daar iets van blijven hangen. “Je wilt naar huis voor Sint Maarten?” probeer ik. Mijn moeder knikt. “Want anders staan ze voor een dichte deur. Want hij is er ook niet.” Ze wijst naar meneer S. Ik denk snel na. Haar mee naar buiten nemen, het is avond, lijkt me niet handig. Ze is bang voor het donker. Naar huis is helaas geen optie. Ik sla mijn arm om haar heen en stel voor dat we eerst een mandarijn gaan eten op haar kamer. Want het is nog vroeg en de kinderen komen nog láng niet. Als we haar kamer binnen komen, die gezellig verlicht is en waar haar lievelingsmuziek zacht speelt, zie ik mijn moeder ontspannen. “Wat heerlijk om weer thuis te zijn!” roept ze. Ze zet haar muts af, legt haar sjaal weg en vraag of ik wil helpen met de knopen van haar jas. Ze gaat tevreden in haar luie stoel zitten en vraagt hoe het met de kinderen gaat. Sint Maarten is vergeten. Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Een herfstwandeling Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: dank u Sinterklaasje! Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer
05Nov2018
Alzheimer: Een herfstwandeling
Alzheimerblog

“Je kunt misschien beter je winterjas aantrekken mam,” zeg ik als ik mijn moeder zie worstelen met haar peignoir. “Dan bewaar je deze voor vanavond, als je je pyjama aan hebt.” Hand in hand verlaten we het gebouw. De frisse herfstlucht voelt aangenaam. Ik haal diep adem. “Waar gaan we ook alweer heen?” vraagt mijn moeder. Ze loopt met onzekere passen. “Even naar het bos, mam,” zeg ik. “Naar de mooie herfstkleuren kijken.” In het bos naast de instelling kijkt ze genietend om zich heen. “Wat is dít heerlijk. Ik ben in geen jaren in het bos geweest.” Ze wijst lachend naar haar voeten. Er kleeft een blaadje aan haar schoen. Wankel bukt ze om het los te trekken. “Deze neem ik mee naar mijn huis. Kijk eens, helemaal rood.” De paddestoelen die we zien kan ze precies benoemen. “En die zijn heel giftig, dus die mag je nooit eten. Denk erom!” Ze dreigt met haar vinger. “Maar hoe komen we nou terug? Weet jij de weg?” Ze vraagt het voor de tiende keer. Ik stel haar gerust. Ze gaat steeds zekerder lopen. Haar conditie is nog prima. We wandelen ruim een uur. Ik ontwaar de contouren van de instelling in de verte. Als we dichterbij komen juicht mijn moeder: “kijk, dit is de school waar ik werk! Dat is ook toevallig!” Ik tik de code van de gesloten deuren in. Een verzorgende begroet mijn moeder hartelijk. “Heb je lekker gewandeld met je dochter?” “Ja, naar de winkels,” antwoordt mijn moeder. “Maar ze waren allemaal dicht, dus ik heb niets gekocht.” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Opperste verwarring Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: Ze wil naar huis. Nú. Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer
03Nov2018
Alzheimer: Opperste verwarring
Alzheimerblog

In de rapportages had ik het al gelezen: “mevrouw is vandaag erg verward.” Op alles voorbereid klop ik op haar kamerdeur. Ik hoor mijn moeder heen en weer schuifelen. Ze mompelt wat. Ik klop nogmaals. “Mam, doe je de deur open? Ik ben er!”  Even is het stil. Dan gaat de deur voorzichtig open. Haar gezicht licht op. “Wat fijn lieverd, wat fijn!” “Je boft dat ik niet aan het werk ben,” zegt ze. “Want ik heb het heel druk. Er zijn nu twee klassen. En die ander is niet komen opdagen. Dus ik wil een tussendeur maken. Want je weet hoe kinderen zijn.” Ze staat op uit de stoel waarin ze net was gaan zitten en loopt naar de deur. “Ga je nú die tussendeur maken?” vraag ik. Ze knikt, opent de deur en stapt de gang op. Ik volg haar en sla mijn arm om haar heen.  We wandelen naar de huiskamer. Daar kijken medebewoners met open mond naar de tv. Mijn moeder verstijft. “Nou zitten hier allemaal oude mensen! Zo kan ik toch niet stofzuigen!” Ze wijst ontstemd naar de man met de snor, normaal gesproken toch haar grote vriend hier. “En zijn zwemelaar is gesluimeld!” Hij zegt iets onverstaanbaars terug. Ik leid mijn moeder af.  We wandelen terug naar haar kamer. Ze dirigeert mij naar een stoel. “Ik ga even naar boven.” Ze schuifelt naar het bed in de hoek en dekt haar pop toe. “Ik kom zo! Ik ben even boven!” roept ze naar mij. “Ik wacht wel, geen haast!” roep ik terug.  Ze draait zich om en kijkt zoekend om zich heen. “De trap, de trap,” mompelt ze. “Ik kom ook naar boven, mam,” roep ik. Ik zet vier stappen en sta naast haar. “Nu kan ik toch de trap niet meer vinden,” zegt ze hulpeloos. “Hoe komen we nu beneden?”  Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Wie ben jij eigenlijk? Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: Een herfstwandeling Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer
01Nov2018
Alzheimer: Wie ben jij eigenlijk?
Alzheimerblog

Als mijn jongste zus en ik naar de kamer van onze moeder lopen, komen we haar tegen op de gang. Het gezicht van mijn moeder licht op als ze ons ziet. We nemen plaats in de kleine zithoek in haar kamer. We bladeren samen door een prentenboek. We praten over het weer, de nieuwe trui van onze moeder, haar warme pantoffels en over de pop. “Wie ben jij eigenlijk?” vraagt mijn moeder. Ze kijkt mijn zus aan. “Werk je hier?” “Ik werk in het onderwijs,” zegt mijn zus beduusd. “Net als jij.” We praten over volle klassen, cito-toetsen, de juffen en meesters van onze oude basisschool en de school waarop mijn moeder lang geleden les gaf. Dan schakelt mijn moeder over op de kleinkinderen. Ze vraagt aan mij hoe het met ze gaat. Ik zeg dat het goed gaat. “En met J. en A. ook, hè M.?” Ik kijk mijn zus aan. Mijn moeder begint te stralen en komt overeind. Ze geeft mijn zus een onhandige knuffel. “Ik wist niet dat jij er ook was, M.! Wat heb ik jou lang niet gezien!” Als we vertrekken wil mijn moeder meelopen tot aan de deur. Iemand van de verzorging steekt haar arm door de hare. “Kom, dan zwaaien we samen. Wat fijn dat je dochters geweest zijn hè?” “Dát is mijn dochter,” verbetert mijn moeder haar terwijl ze naar mij wijst. “En die ander, dat is geloof ik mijn zus.” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Mijn moeder wil naar haar moeder Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: Opperste verwarring Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#reageren op reacties
31Oct2018
Alzheimer: Mijn moeder wil naar haar moeder
Alzheimerblog

“Maar nou zit ze helemaal alleen in dat grote huis,” zegt mijn moeder. We hadden het over iets heel anders. Ik moet even schakelen. “Maak je je zorgen?” probeer ik. “Ja, want nou zit ze helemaal alleen in dat grote huis aan de Dingesstraat. Nou, ik zeg je: ik vind het een schande. Een grote schande. Ik moet voor oma zorgen en ze weet niet eens dat ik hier ben!”  “Dat weet ze wel hoor mam,” zeg ik. “En het gaat heel goed met haar. Weet je wat? Ik ga straks wel even bij haar langs.” Ze leunt opgelucht naar achteren.  “Maar jij mag niet alleen naar oma toe!” schiet ze weer overeind. “Je bent nog te klein om alleen met de trein te gaan.” Ik zeg luchtig dat ik tegen de 50 loop en dat ze zich om mij echt geen zorgen hoeft te maken. Mijn moeder lacht hartelijk. “Dan ben je nog ouder dan ik!” Ik pak de foto van mijn oma en zeg dat ik veel goede herinneringen aan haar heb. Mijn moeder glimlacht. “Het was een lieve moeder,  maar ze kon ook heel streng zijn. Maar wat wil je met zo’n groot gezin. Wat jammer dat ze er niet meer is, hè. Hoe lang is ze nu dood?” Gelukkig. Ze weet het weer. “Ik ga met je mee,” zegt ze als ik aanstalten maak om te vertrekken. “Ik moet snel naar oma, want die zit nu alleen in dat grote huis.” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Angst voor een heks Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: Wie ben jij eigenlijk? Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer
26Oct2018
Alzheimer: Angst voor een heks
Alzheimerblog

Voordat ik de deurcode intik, kijk ik door de kier. Aan het eind van de gang zie ik mijn moeder. Ze heeft haar pop bij zich. Ze loopt deze kant op. Ik open de deur en sluit hem snel achter me. Mijn moeders gezicht licht op. “Dag lieverd, wat heerlijk dat ik je zie! Wist je dat ik hier was?” Ze wil vandaag graag in de huiskamer zitten. We nemen plaats in het zitje in de hoek. Bewoners in rolstoelen kijken met open mond naar de tv. In de andere hoek staat een bed met een vrouw in foetushouding. Haar dochter streelt haar haren.  “En nu wil ik je eerst iets vragen,” zegt mijn moeder. “Mag zij bij je logeren?” Ze schuift haar pop over de tafel naar me toe. Ik denk snel na. Van de pop meenemen kan geen sprake zijn. Mijn moeder zal dat vergeten en binnen de kortste keren in paniek zijn. “Ik denk dat ze liever bij jou blijft, mam,” probeer ik. Mijn moeder pakt de pop terug. “Als dat zo is, mag ze natuurlijk blijven.” Ze neemt de pop weer op schoot.  Later lopen we in de richting van haar kamer. Die is helemaal aan het eind van een lange gang. Als we voorbij een bepaald punt komen, stopt ze abrupt. “Nee, daar moeten we niet heen. Daar is het gevaarlijk. Niet goed, niet goed. Die heks is daar. Weg. Weg.” Ze trekt aan mijn arm. We keren om. Terug in ons zitje schuift ze de pop over tafel. “Ik wil je al een poosje iets vragen. Mag zij voorlopig bij je logeren? Ze is hier niet veilig. Die heks naast me wil haar betoveren.” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Een schat van een moeder Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: Mijn moeder wil naar haar moeder Lees meer Overzicht van alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer
22Oct2018
Alzheimer: Een schat van een moeder
Alzheimerblog

“Dag lieverd, wat heerlijk dat je er was!”, zegt mijn moeder. Ik zwaai een laatste keer en kijk nog even om de hoek van de gang. Ze loopt haar kamer weer in. Vandaag was een goede dag. Ze vond bijna alle woorden. Ze genoot van de muziek. Ze noemde haar kamer gezellig. Ze maakte grapjes. Ze was opgewekt en ontspannen. Een dag om in te lijsten. Ik verlaat de gesloten afdeling samen met een vrouw. We lopen door het doolhof van gangen op weg naar de uitgang. Haar vader woont hier sinds kort. Zijn problematiek is heftig. Ze raakt er niet over uitgesproken. We drinken samen koffie in het restaurant. De bus had ik toch al gemist. We praten over de goede zorg en over de medebewoners. Haar vader heeft door zijn problematiek nog weinig aansluiting. Bovendien is hij vrijwel altijd op zijn eigen kamer. Maar er is één bewoonster die hem af en toe komt opzoeken, als zijn kamerdeur open staat. Dan vraagt ze hoe het gaat en dan probeert ze hem op te vrolijken. Dat is zo’n lieve vrouw, zegt ze. Ze laat me een foto van haar vader zien, op haar telefoon. Zijn gezicht komt me niet bekend voor. Ik laat de foto zien die ik net van mijn moeder maakte. “Over haar had ik het net!” roept de vrouw. “Wat heb jij een schat van een moeder.” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Het troosten niet verleerd Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: Angst voor een heks Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

MEER