OnlineRobin

Lid sinds: 31-05-2017

#Geluk
23Jun2017
Een week met een gouden rand
OnlineRobin

Wat was dit een geweldige week! Mijn leven zat deze week ineens vol met positiviteit en goede dingen. Het was echt een week om heel erg blij van te worden. Geslaagd! Vorige woensdag is het allemaal al begonnen. Dit was de dag waar mijn laatste examen moest gaan doen. Dit laatste examen was een assessment, waarin ik een scriptie wat ik een paar week eerder gemaakt had moest verdedigen. Bij dit gesprek zat de docent die ons op dit assessment voorbereid heeft en een externe examinator. Gelukkig was deze examinator geen onbekende voor mij. Ze was namelijk de mentor die ik in het tweede leerjaar gehad heb. Het was erg leuk om haar weer eens te zien en om even bij te kletsen. En het allermooiste….ik heb het examen gehaald en ben dus geslaagd voor mijn opleiding! Wat een feest! Helemaal als je thuis komt en ziet dat de vlag al uithangt. Verhuizen: Donderdag ben ik een dagje aan het klussen geweest in mijn nieuwe huisje. Hier moest nog van alles schoongemaakt worden, maar ook moest er nog geverfd/behangt worden en er moest nog een vloer gelegd worden. Kortom, genoeg te doen dus. Ook kwam vandaag het moment dat ik mijn nieuwe huisgenoot aan mijn ouders ging voorstellen. Dit was best wel even een spannend moment. Gelukkig heb ik echt niet de moeilijkste ouders en waren ze super blij en tevreden. Ze zien het meer zitten dat ik met een vriend ga samenwonen, dan dat ik alleen op kamers ga wonen.  Ik heb dus ‘’goedkeuring’’ gekregen om een eigen leventje te starten in een nieuwe omgeving. Een eigen auto: Inmiddels is het vrijdag. Al een paar dagen was ik opzoek naar een klein en zuinig autootje, die het liefst ook niet te duur is om aan te schaffen. Helaas krijg je voor weinig geld ook geen geweldige auto. Maar voor iets meer geld kwam ik een prachtige auto op Marktplaats tegen. Deze auto stond nog maar een paar minuten online, maar zag er keurig uit.  Ook had deze tweedehands auto nog maar erg weinig kilometers gereden. Diezelfde avond ben ik gaan kijken en ondanks ik wel iets boven de prijs zat die ik eerst aan een auto wilde spenderen, heb ik nu een prachtige en goed functionerende auto kunnen bemachtigen. Weer een gigantische meevaller. Afsluiten met de klas: De maandag erop hebben we met de klas tijdens het laatste mentoruur het schooljaar leuk afgesloten. Eerst zijn we met z’n allen naar het centrum gegaan om een ijsje te halen. Daarna zijn we op een veldje voor de school gaan zitten kletsen. Volgende week gaan we als afsluiting nog met elkaar uit eten. Bandje: Dinsdag was een beetje een lastig dagje voor me. Op deze dag heb ik besloten om te stoppen met het bandje waar ik nu bijna 2 jaar toetsenist ben geweest. Dit was een lastige keuze voor me, maar er hebben helaas te veel incidenten plaats gevonden, waardoor ik al een tijd niet meer met plezier naar de bandles ging. Toen ik besloten had om per direct te stoppen voelde ik me gelijk al stukken beter. Ik voelde me gelijk een stuk opgelucht en vrijer. Het was niet simpel, maar ik ben erg blij met de beslissing die ik genomen heb. Een muzikaal einde Het hele verhaal hierover is in deze blog te lezen: Lees meer Mijn nieuwe plekje showen: Gister ben ik met mijn ouders, opa en oma naar mijn nieuwe huisje geweest. Ze waren allemaal erg benieuwd naar het plekje waar ik zal komen te wonen. Ook moest mijn slaapkamer opgemeten worden, zodat we deze alvast konden gaan inrichten. Vooral mijn oma was gelijk al enthousiast en begon tijdens de rondleiding gelijk al de hele kamer op te meten. Prachtig om te zien hoe ze met me meeleven en meedenken.  Vakantiewerk? Ook werd ik deze week door een vriendin opgebeld. Ze vertelde me dat als ik nog vakantiewerk zocht, dat ik dan bij een camping vlak naast ons dorp moest gaan solliciteren. Daar zochten ze met spoed personeel voor de komende zomervakantie. Gister ben ik langs geweest voor een gesprek. Het klonk allemaal erg goed en leuk toe! Maandag krijg ik te horen of ik aangenomen ben of niet.Dat is nog even in spanning afwachten dus. Het zal natuurlijk mooi zijn als ik aangenomen wordt. Dan mag ik dit helemaal een week noemen om niet te vergeten! Kortom. Deze week mag ik nu al een week met een gouden randje noemen!

#Band
20Jun2017
Een muzikaal einde
OnlineRobin

Wat leek het allemaal toch leuk in het begin. Na een geslaagde vakantie kregen een paar vrienden van mij het idee om een bandje te beginnen. Waarom ook niet? We mochten allemaal graag muzikaal bezig zijn. De een kon gitaar spelen, de ander drummen en de ander kon redelijk goed zingen. Ze hebben zich bij een muziekschool in de buurt opgegeven die jonge bandjes muziekles geeft. Het hoogtepunt: Deze muziekschool heeft als regel dat een ’’band’’ uit minimaal 4 personen moet bestaan. Vanaf hier kwam ik in beeld.  Als toetsenist mocht ik mijn vrienden muzikaal ondersteunen in hun muzikale wereld. Dit was in het begin natuurlijk een groot plezier. Helemaal toen we na een paar maand te horen kregen dat ons eerste optreden al gepland stond. Inmiddels hadden we er al een tweede gitarist en een bassist bij gevonden. Ondanks er nog meer een paar nummers konden spelen was ons eerste optreden een groot succes voor ons. In een cafeetje in het dorp mochten we onze nummers spelen wat voor ons super was om te doen. Aan het einde van het jaar hebben we samen met de andere bandjes van de muziekschool het jaar leuk afgesloten met een feest waar we allemaal een paar nummers gespeeld hebben. De eerste verlating: Ondanks deze mooie gebeurtenissen liep dit jaar niet alles even lekker. De drummer was nog niet zolang als de andere muzikanten zijn instrument aan het beoefenen, waardoor er een niveauverschil aanwezig was. Dit heeft voor behoorlijk wat ophef binnen de gezorgd. Helaas liep dit zover uit dat onze drummer er geen zin meer in had om samen met ons verder te gaan. Omdat één van onze gitaristen bij hem in de klas zat en niet wilde dat dit zijn vriendschap met hem ging kosten, hebben ze besloten om samen met de band te stoppen. Erg jammer, maar begrijpelijk. Het verschil in niveau was voor ‘’de leiders van de groep’’ te groot om kunnen accepteren. Het tweede muziekjaar: Het jaar erop hadden we al vrij snel een nieuwe drummer gevonden. Hij heeft ons dit jaar verder geholpen. Helaas liep ook dit jaar lang niet alles bepaald lekker. De twee ‘’leiders’’ kregen een steeds grotere ego en zijn ook echt de band gaan sturen. Hierdoor krijgt niet iedereen voldoende de kans om zich te kunnen ontwikkelen en waren we het lang niet altijd eens over de muziekkeuze die er gespeeld werd. Dit heeft bijna als gevolg gehad dat de bassist er ook mee wilde gaan stoppen. Na een paar keer beterschap beloofd te hebben is er niet veel veranderd. Het is alleen maar verder bergafwaarts gegaan. Van het slecht communiceren naar elkaar tot het weigeren van optredens toe. Het loopt al een paar maanden niet meer fijn. Eigenlijk het hele jaar al niet. Het einde: Al een tijdje zie ik er dus ook tegenaan om op de dinsdag weer naar de muziekles te moeten. Van te voren al vaak last van buikpijn en misselijkheid. Regelmatig worden er dus ook smoesjes bedacht om niet heen te hoeven. Ik had besloten om vanaf volgend schooljaar te stoppen met het bandje. Ik zal dan gaan studeren in Groningen, waardoor ik geen tijd meer zal hebben om 1 of 2 keer per week te kunnen oefenen met een band. Ik zal dus nog 2 maand bij ze blijven en een voorspeelavond met ze voorbereiden. Helaas is gisteren de laatste druppel gevallen die de welbekende emmer heeft doen overlopen. Alle problemen bleven zich maar opstapelen. Het werd er niet beter op en dit zal ook niet veranderen. Dit weekend heb ik dit wel weer in gezien, nadat er door een andere vriend interesse in de band toonde. Ik zat op dit moment op een punt, waar ik echt tegen mezelf gezegd heb, dat als er nog een dingetje voor zal vallen, ik per direct met de band zal stoppen.Ik steek er veel tijd en moeite in, maar krijg er niks positiefs voor terug. Alleen maar negatief, of zelfs geen commentaar. Nu wordt mij ook nog gevraagd of ik de nieuwe toetsenist van alles bij wil leren. Als ik vertel dat ik dit weiger te doen, dan krijg je ook nog eens scheve gezichten. Dit was toch echt wel de druppel. In deze 2 jaar heb ik de vrienden wel leren kennen. ‘’Vrienden’’ en echte vrienden. Het is alleen erg jammer dat je er op een manier als deze soms achter moet komen. Wat is er in die twee jaar veel veranderd. Mensen die ik eerst als goede vrienden zag zijn nu volledig weggestreept en mensen die ik eerst niet kende zijn uitgelopen tot mijn beste vrienden. Ik weet dat het allemaal erg vreemd kan lopen, maar dit had ik toch niet verwacht aan het begin van de rit.Gisteravond heb ik dit besluit genomen en er was gelijk een enorm gevoel van opluchting aanwezig. Zo blij dat ik er van af zal zijn. Helaas is dit al een slecht teken wat ik veel eerder had moeten zien. Ik heb te lang doorgezet, wat mezelf niet ten goede gedaan heeft. Ondanks dat ben ik erg blij dat ik alsnog eerder gestopt ben en niet nog een maand heb doorgezet!

#Kamer
08Jun2017
Verhuisadvies gezocht!
OnlineRobin

Een tijdje geleden heb ik besloten om vanaf volgend schooljaar op kamers te gaan. Ik had al bij een kamer in Groningen gekeken en ik was helemaal enthousiast.  Maar nu slaan de twijfels ineens toe. Wil ik dit echt wel? Sinds deze week is de vorige bewoner uit de kamer en staat deze nu even leeg. Vandaag ben ik bij de kamer langs geweest, maar ik realiseerde me nu pas hoe klein het is. Eerst dacht ik dat ik het allemaal heel anders kon gaan inrichten dan de vorige bewoner, maar dat viel nogal tegen. Het wordt erg lastig om een paar meubels in de kamer te passen. De kamer is ook net niet hoog genoeg voor een hoogslaper, waardoor er dus geen tafeltje met bank op de kamer kunnen staan. Toen ik op de wc zat, dit is het enige wat ik zal moeten delen, sloeg de paniek ineens toe.De kamer was stukken kleiner dan ik had verwacht, een paar meubels die ik al had uitgezocht, maar nog niet gekocht, zouden er niet kunnen staan en ik begin te twijfelen of ik me hier wel op mijn plek zal voelen. Een paar maand geleden kreeg ik van een internetvriend het aanbod om bij hem in te trekken. Hij zal alleen in een groot appartement gaan wonen en een slaapkamer over hebben. Omdat ik toen net de kamer in Groningen bezichtigd had (en toen eigenlijk al had besloten om hier voor te gaan), heb ik dit aanbod afgewezen. In een korte tijd is deze internetvriend een erg goede vriend van me geworden. Toen ik mijn twijfels over de kamer in Groningen met hem aan het bespreken was, kreeg ik te horen dat zijn aanbod nog altijd geldig was. Hij woont een stuk dichter bij de stad dan mijn ouders en hier heb ik een stuk meer ruimte.Hieronder heb ik de voor-en nadelen van het wonen op de kamer in Groningen en de voor-en nadelen om bij deze vriend in te trekken genoteerd. Ik hoop dat hierdoor mijn situatie iets duidelijker wordt. De voor-en nadelen Groningen Voordelen:-In Groningen heb ik alles, de winkels, school en uitgaansgelegenheid, in de buurt zitten. Alles is makkelijk op de fiets te doen. -De locatie van mijn kamer is ideaal. Alles is makkelijk bereikbaar en het lijkt me een hele leuke buurt toe. Nadelen:-Het oppervlakte van de kamer is klein. Het wordt erg lastig om een paar meubels in de kamer te kunnen plaatsen.Ook is een van de muren niet recht gebouwd, waardoor het niet mooi lijkt als je er een bed tegen zet, of aan die muur bijvoorbeeld een tv wil ophangen. -Ik ben helemaal op mezelf aangewezen. Ik kom in een stad, waar ik niemand ken. Ook zit ik alleen op mijn kamer, geen huisgenoten. Voor-en nadelen om bij de vriend in te trekken Voordelen:-Ik heb veel meer ruimte en ben niet helemaal alleen in een onbekende omgeving.-Als ik bij hem intrek, heb ik de mogelijkheid om een auto aan te schaffen. Deze kan ik in de stad niet tot minder gebruiken.-Ik hoef maar een klein half uurtje naar de stad te reizen. Als ik thuis zal blijven wonen, dan is dit ongeveer één uur.-Het is voor mij stukken goedkoper om bij hem in te trekken dan om een kamer in Groningen te huren. De huur is veel duurder en ik hoef dan minder spullen zelf aan te schaffen. Nadelen:-Ik moet wel reizen, wat ik in de stad niet zal hoeven doen.-Ik vind dat ik een vervangend iemand moet vinden voor mijn kamer in Groningen. De verhuurders gaan er nu namelijk nog vanuit dat de kamer aan mij verhuurd wordt. (Maar ik ken 2 mensen die met spoed een kamer zoeken)-Het is een grote gok om bij iemand in te trekken die ik nog niet lang ken. Natuurlijk zijn we in een korte tijd wel hele goede vrienden geworden, maar we kennen elkaar nog niet super goed. Wat als het na een tijdje toch niet klikt? Graag zal ik jullie mening en advies horen over deze situatie. Misschien dat ik na het horen van jullie mening makkelijker een keuze kan maken.  Alvast bedankt! :)

#tattoo
07Jun2017
Jij, een tatoeage? Nee! Echt?
OnlineRobin

Deze reactie heb ik het afgelopen jaar zo vaak gekregen. Als ik vertel over mijn tatoeage, dan wordt er vaak heel verrast gereageerd. Mensen vinden dat het niet bij me past, want ik ben altijd zo rustig. Ik snap wat dat er mee te maken heeft, maar toch is het iets wat ik al meerdere keren gehoord heb. Hieronder lezen jullie het verhaal achter mijn tatoeage. Waarom heb ik een tatoeage? Toen vijftien jaar oud was, kwam ineens een lichtelijke obsessie op voor tatoeages. Mijn moeder had toen al een paar jaar een kleine roos op haar arm en ik raakte geïnteresseerd in de tattookunst. Ik zat dus ook regelmatig naar foto's van tatoeages op internet te bekijken. Toen mij gevraagd werd wat ik voor mijn zestiende verjaardag wilde hebben, was het antwoord dus ook dat ik ook een tatoeage wilde. Ik heb dit aan mijn beide ouders gevraagd (ze zijn gescheiden en ik had stiekem gehoopt dat als de ene nee zal zeggen, dat de andere alsnog ja zal zeggen.), maar ze  vonden beide dat ik nog te jong er voor was. Als ik achttien zal zijn en er dan nog zo over zal denken, dan mocht het wel. Vlak voor dat ik achttien jaar werd vroeg mijn moeder of ik nog wel eens aan een tatoeage dacht. Bijna twee jaar later dacht ik er nog altijd aan om deze te laten zetten. Een paar dagen voor mijn achttiende verjaardag kreeg ik dus ook een tattoo van mijn moeder als verjaardagscadeau. Het verhaal achter mijn tatoeage Ik heb vroeger op twee verschillende basisscholen gezeten. Vlak tegenover ons huis stond een basisschool. Hier heb ik opgezeten tot en met groep 6. Omdat mijn ouders niet wilden dat ik les kreeg van de meester die groep 7 en 8 les gaf (voor zover je dit lesgeven kon noemen), ben ik in het dorp naast ons naar groep 7 en 8 geweest. Ik was niet de enige die naar de andere school toe ging. Samen met twee vrienden gingen we dit nieuwe avontuur aan. Ondanks ik het hier vrij snel naar mijn zin had, heb ik toch een stuk zelfvertrouwen verloren. In het begin heb ik namelijk op mijn nieuwe school te maken gehad met pesterijen en de buurtgenootjes waar ik eerder bij op school gezeten had, wilden niet tot nauwelijks nog contact met me hebben. Aan het einde van groep 8 kwam er een moment van afscheid. Omdat er niet veel klasgenoten waren die naar de zelfde vervolgschool gingen moest ik dus eigenlijk weer een nieuwe start beginnen. Ik kwam in een onbekende klas waar ik niemand kende. Hierdoor is mijn zelfvertrouwen nog een stuk gedaald. Verder heb ik in mijn leven het vaderschap erg gemist. Mijn moeder en ik waren en zijn altijd kop en kont geweest. Dit heb ik met mijn vader nooit gehad. Als kind zijnde had ik al vaak ruzie met hem. Ik heb nooit echt een goede band met mijn vader gehad. Maar toch probeerde ik er wel zoveel mogelijk voor hem te zijn. Na de scheiding van mijn ouders werd de band tussen vader en zoon alleen nog maar slechter. Mijn vader had al heel snel een nieuwe vriendin gevonden. Deze vriendin had ook twee kinderen, waar mijn vader ook het vaderfiguur voor wilde spelen. Hierdoor werd ik uiteindelijk een beetje aan de kant geschoven, wat als gevolg heeft gehad, dat er nu helemaal geen contact meer tussen ons is. Het ontwerp:Op internet was ik een foto tegen gekomen van iemand anders die deze tatoeage heeft. Dit is de zelfde tatoeage als die ik al voor mijn zestiende verjaardag wilde hebben. Deze tattoo heb ik op mijn rechtervoet laten zetten. Het staat voor het missende puzzelstukje. Het stukje zelfvertrouwen dat ik een grote tijd in mijn leven gemist heb en het missende stukje vaderschap wat in mijn leven ontbrak. Verder zit er een Megaman referentie in verwerkt. In mijn jeugd was dit één van mijn favoriete tv-en gameseries. Hoe denk ik er nu over? Het is nu iets meer dan een jaar geleden dat ik deze tattoo heb laten zetten. Ik heb nog geen dag spijt gehad van deze keuze. Ik kan namelijk veel kracht uit mijn tattoo halen. In sommige gevallen geeft het juist een boost van zelfvertrouwen als ik het even nodig heb. Over de keuze om het op mijn voet te zetten ben ik ook niet teleurgesteld om. Zo is het makkelijk te verbergen als het moet. Van klasgenoten heb ik wel eens gehoord dat ze op stage hun tattoo moesten afplakken. Hier heb ik gelukkig geen last van.Nu ben ik benieuwd wie hier allemaal nog meer een tatoeage heeft? Wat is het verhaal erachter?  En hebben jullie hier op werk/stage problemen mee gehad? Ik ben erg benieuwd.