adriehendriks17

Lid sinds: 06-06-2017

#geest en gezondheid
08Jul2018
22 weken zwanger
adriehendriks17

22 weken zwanger... Wat gaat de tijd toch snel... Op 4 maart 2018 deed ik een test en die was positief... Toen was ik 3..4 weken zwanger. En nu alweer 22 weken. Ik voel me gelukkig veel beter dan eerst. De eerste maanden waren zwaar. Vaak overgegeven en vaak blaasontsteking gehad. Maar nu heb ik weer een blaasontsteking. Elke dag geniet ik van de bewegingen die de kleintje maakt in mijn buik. Het word een jongetje. Ik voel me er zo goed bij. De baby is voor mij het allerbelangrijkste. Verder boeit het me niks. Ik doe alles voor me kindje. Mijn kind staat op nummer 1. En natuurlijk is familie en relatie ook wel belangrijk. Maar je eigen kind.... Staat altijd op nummer 1. Maandag 9 juli 2018 heb ik weer een echo. Dan zie ik mijn kleintje weer. Overdag begint ie te bewegen. Hij schopt en schopt maar door. Ook als ik even wat verdriet heb... Het voelt voor mij alsof hij dat doorheeft. Hij word dan wakker en begint te bewegen en te schoppen totdat ik me beter voel. De bewegingen die de baby maakt... Maakt mij vrolijk. Het geeft mij een warm gevoel. Ik voel me zo gelukkig ondanks mijn dwangstoornis (trichotillomanie). Ik schaam me ontzettend voor mijn haar... maar dat groeit wel weer. Ik geniet gewoon van de kleine in mijn buik. Dan komt alles wel weer goed. Ik blijf sterk.. Ik blijf mezelf.. Ik ben wie ik ben. En dat ik een moeder mag worden is voor mij echt een wonder. Het voelt voor mij zo speciaal. Een moeder worden van een jongetje. Waarmee ik later ga voetballen. Waarmee ik naar de winkel ga en dat mensen kunnen zien hoe trots ik al ben op mijn ventje. Van een bak ellende naar geluk gaan... dat is erg bijzonder!

#leven
05Jul2018
uiterlijk... gemeente...gedoe...
adriehendriks17

Hier ben ik weer. Gisteren had ik een verhaal geschreven over mijn dwangstoornis. Ik heb ook verteld dat ik een pruik wil gaan dragen om mooier te kunnen gaan voelen.  Ik denk dat uiterlijk niet zo belangrijk is. Ook al kijken mensen mij aan alsof ik het expres heb gedaan... Maandag 9 juli 2018 heb ik me echo weer. Eindelijk zie ik mijn kleine ventje weer. Ik concentreer me daar op.... Ook al is dat moeilijk. Het gebiedsteam raadde me aan om een begeleider te gaan nemen wegens me verleden en me dwangstoornis.... Ik werd gedwongen om een handtekening te gaan zetten...zo niet dan halen ze de kinderbescherming erbij.... Ik heb er weken mee gezeten en gehuild... toen eenmaal de begeleider langskwam op een maandag rond 13:00 ...zei ze opeens dat ik 3x in de week begeleiding zou gaan krijgen.....op maandag-woensdag-vrijdag. Het stond ook op papier, maar het Gebiedsteam zei zelf dat dat niet hoefde...... Nu komen ze toch 3x in de week en ze stellen vragen alsof ik geen goede moeder kan gaan worden....ik heb 5 broers en 4 zussen.....ik heb mijn zusjes zien opgroeien...me moeder heeft me va alles geleerd over babys... Nu heb ik zelf besloten om de deur niet open te doen als ze aanbellen...gisteren (woensdag) kwam er weer 1....ze bleef 18 min voor de deur staan terwijl ze weten dat ik toch niet opendoe...3x in de week is ook erg veel...ik heb geen vrijheid meer...ik voel me gevangen... ik kan zo niet genieten van me zwangerschap....ik doe wel mijn best om ervan te gaan genieten. Ik ben druk bezig met spulletjes uit te zoeken en ik geniet van me kereltje die nu al begint te schoppen in mijn buik. Ik geniet van mijn vriend die heel erg goed voor mij zorgt. Ik hoop dat jullie je gaan verheugen op de volgende verhaal.....

#pesten
20Jun2017
Dit ben ik! (tegen pesten!) in NL en in het Fries
adriehendriks17

Dit ben ik... Dat bin ik! (NL/Fries)NEDERLANDS:Zoals jullie weten hou ik van waargebeurde verhalen en niet van sprookjes (ook al zijn ze mooi om naar te luisteren). En zoals jullie wisten had ik al bijna geen haar meer. Mijn eigen domme schuld, want ik trok het er zelf uit.... Ik wist niet meer wie ik was en werd daardoor iemand anders. Ik kreeg een gevoel dat er niemand voor mij was. (natuurlijk was mijn moeder er als enigste voor mij) Ik had op zich ook wel andere mensen die mij steunde, maar dat voelde voor mij niet zo belangrijk. (want na 1 week deden ze weer raar tegen mij). Ik probeerde vaak om niet aan mijn haar te komen, maar waarom niet? als ik toch al lelijk was en niet meer wist wat ik moest doen tegen pesten.... Haar uitrekken voelde fijn. Fijn om pijn te voelen, want dan denk je niet aan dat je op die dag werd gepest. Natuurlijk schaamde ik mij dood nadat ik mijn haar eruit trok. Iedereen zag het meten en ik verzon dat ik het niet wist (behalve in mijn slaap, dat was echt ......) Je hebt ook mensen die nagels bijten.... maar dan moet je je eens gaan voorstellen hoe het is om je haar uit te trekken..... ja, vreemd en heel pijnlijk. Voor mijn was dat heel normaal. Ik huilde wel nadat ik het had gedaan, logisch als je kale plekken hebt. je zou nu wel denken ''waarom deed je het dan en zocht je geen hulp?'' Ik schaamde me dood dat ik werd gepest, omdat ik van andere hoorde dat ik wel knap was en ik gedroeg me thuis op zich ook wel normaal... (alleen vaak was ik boos en liep dan vaak naar mijn slaapkamer) Ik ging dan schrijven of luisterde muziek, huilen of ik trok mijn haar er gewoon uit. Ik deed het alleen aan mijn zijkanten, maar toen dat was gedaan deed ik het bovenop mijn hoofd... En ik keek in de spiegel en zag opeens een heel totaal iemand. Iemand die mij had gestolen... van mijn gevoel.... wie ik was........ Op 22 April leerde ik iemand kennen...Een jongen. Zijn naam is Lorenzo Muus en is geboren op 12-06-1995. Hij appte mij via Whatsapp. Hij had mijn nummer gevonden op instagram. Hij vroeg of hij met mij mocht appen of dat ik het niet wou (qua zijn leeftijd). Hij vroeg mij waar ik woonde.. Ik zei gewoon dat ik in Leek woon. Hij zei, '''dat is leuk ik in Assen'' En zo begon ik verliefd te worden hij vroeg mij niet of ik vriendjes had of wat dan ook. zelfs niet om fotos. ik vertelde over dat ik werd gepest en hij zei dat hij ook werd gepest. Ik werd verliefd op hem en vroeg of hij wou afspreken. Op 1 mei 2016 spraken we met elkaar af bij mij thuis. Zijn vader bracht hem en toen ik hem zag werd ik onzeker.... Hij was zo stil...ik werd daardoor zekerder.... mijn broer bracht ons naar de bioscoop. En hij begon te praten en ik ook en we lachten. En zo werd ik zekerder. Ik leerde nieuwe mensen kennen. Kreeg een relatie etc. En op een moment werd ik er zat van. Pesten kon mij niks meer schelen.'' Ze doen maar'', dacht'/zei ik dan. Ik liep naar mijn moeder toe en vroeg of ik een pruik mocht....'ze vroeg waarom en ze bestelde 1...daarna meer. En opeens werd mijn haar wat langer, droeg daarna een hoofd doek en daarna weer een pruik. Of als ik kort haar wou knipte ik zelf die pruik. Mijn haar was volgroeit na meer dan een half jaar. Dat mijn haar groeide kwam door de steun van mijn moeder en Lorenzo. Door hun voelde ik mij sterker. Lorenzo is daarom te belangrijk geworden voor mij. En mijn moeder was dat sowieso al. FRIES: Sa ' t jim witte , ik hâld net fan dat fan mearkes en ferhalen ( ek al binne se moai om nei te harkjen ) .En sa ' t jim wisten , hie ik al hast gjin hier mear .Myn eigen stomme skuld , want ik ha it der sels út ...Ik wist net mear wa ' t ik wie en waard dêrmei in oar .Ik krige in gefoel , dat der net ien foar my wie .( fansels wie ús mem der allinne foar my ) Ik hie op har ek wol oare minsken dy ' t my tagedien wie , mar dat wie foar my net sa wichtich .( want nei 1 wike diene se wer raar tsjin my ) .Ik besocht faak om net oan myn hier te kommen , mar wêrom net ?as ik al raar wie en net mear wist wat ik dwaan moast tsjin pesten ...Har út rekke fielde fyn .Moai om wat te fielen , want dan tinkt men net oan datst op dy dei waard pleage .Ik skamme my dea , nei ' t ik myn hier derút helle .Elkenien seach it mjitten en ik betocht dat ik it net fan wist ( útsein yn ' e sliep , dat wie echt ...... ) Hast ek minsken dy ' t neils biten ... mar dan moatst dy ris yntinke , hoe ' t it is om dy har út te heljen ... ja , frjemd en hiel pynlik .Foar my wie dat hiel gewoan .Ik gûlde wol nei ' t ik it dien hie , ek , as dy keale plakken hawwe .Soest no wol tinke , ' it ' wêrom diene jo it dan en socht om dy gjin help ?' ' Ik skamme my dea , dat ik waard pleage , om ' t ik fan oare hearde , dat ik wol knap wie en ik wie my thús op har ek wol normaal ... ( allinnich faak wie ik lilk en rûn dan faak nei myn sliepkeamer ) Ik gong dan skriuwe of harke , muzyk , gûle , of ik die myn hier der gewoan út .Ik die it allinnich oan ' e side kanten út , mar doe ' t dat wie dien hie ' k it op ' e holle .En ik seach yn de spegel en seach ynienen in hiel folslein ien .Ien dy ' t my stellen hie ... fan myn gefoel ... wa ' t ik wie ........ Op 22 april kennen learde ik ien ...In jonge .Syn namme is Lorenzo Muus en is berne op 12-06-1995 .Hy appte my oer Whatsapp .Hy hie it nûmer fûn op instagram .Hy frege , oft er mei my mocht appen of dat ik it net woe ( yn termen fan syn jierren ) . Hy frege my dêr ' t ik wenne .Ik sei gewoan , dat ik yn De Like wenje .' ' ' Hy sei , dat is wat ik yn Assen ' ' En sa kaam ik fereale wurde frege my oft ik net freonen hie of wat dan ek .net iens om fotos .ik fertelde oer dat ik waard pest en hy sei , dat er ek waard pleage .Ik rekke fereale op him en frege oft er woe , ôfprate .Op 1 maaie 2016 praten we mei- inoar ôf by my thús .Syn heit brocht him en doe ' t ik him seach , waard ik ûnwis ...Hy wie sa stil ... ik ... waard dêrtroch wisser myn broer brocht ús nei de bioskoop .En hy begûn te praten en ik ek en wy laken .En sa waard ik wisser .Ik learde nije minsken kennen .Krige in relaasje etc. En op in stuit waard ik der genôch fan .Pesten koe my neat mear skele .' ' Se dogge mar , ' ' , tocht ' , sei ik dan .Ik rûn nei ús mem ta en frege oft ik in prúk mocht ... ' en se frege , wêrom ' t se bestelde 1 ... dan mear .En ynienen waard it hier wat langer , en dêrnei in holle doek en dan wer in prúk .Of as ik koart hier knipte ik sels woe , dy ' t de prúk .It hier wie volgroeit nei mear as in heal jier .Dat myn hier op groeide kaam troch de stipe fan ús mem en Lorenzo .Troch har fielde ik my sterk .Lorenzo is dêrom wichtich foar my te wurden .En ús mem wie dat op himsels al .

#Fries
13Jun2017
In het Fries en in het Nederlands over het echte leven!
adriehendriks17

Fries:It libben is foar elkenien oars .Gjin ien minske makkest itselde mei .Elkenien libbet oars .Guon modern en guon noch fan eartiids .Wy achtsje faak te hurd , wylst wy earst nei ús wol sjen .` It libben wurdt hieltyd dreger .Men kin net samar in hûs hierden / keapje .Do moatst dêr in goed lean / baan hawwe en in hiel skoft ynskreaun stean .De leafde fan man en frou is ek feroare .Faak wolle froulju as manlju harren besit hawwe .Alcohol wichtich fine se wylst se dat jild better foar oare boadskippen derfoar keapje kinne ...Do tinkst no wier fan : wêr ' t skriuwt se ?Ik skriuw oer wat der fan al den dei / wykliks bart .Sa learst gau oer hoe ' t it libben yn werklikheid is .It libben is net sa moai sizze wat oaren deroer .It libben is net maklik .De produkten wurde hieltyd djoerder .In soad húshâldings libben fan in bytsje jild en dan ek mar in bytsje dus fan iten en drinken .Ik bin bliid dat ik in goed libben ha .Ik wurkje sa ' t in soad fan jim miskien , mar ik sit ek noch op skoalle 4 en 5 broer en susters ha .Wy rêde ús , om ' t wy elkoar ek helpe !Do hast elkoar nedich yn it libben oars komst der net .Oardiel net te hurd . .. sjoch earst nei dysels !Nederlands:Het leven is voor iedereen anders. Geen 1 mens maakt hetzelfde mee. Iedereen leeft anders. Sommige modern en sommige nog van vroeger. Wij oordelen vaak te snel terwijl we eerst naar onszelf moeten kijken. `Het leven word steeds moeilijker. Je kan niet zomaar een huis huren/kopen. Je moet daarvoor een goede loon/baan hebben en heel lang ingeschreven staan. De liefde van man en vrouw is ook veranderd. Vaak willen mannen vrouwen als hun bezit hebben. Alcohol vinden ze belangrijk terwijl ze voor dat geld beter andere boodschappen ervoor kunnen kopen.... Je denkt nu vast van: waarover schrijft ze? Ik schrijf over wat er dagelijks/wekelijks gebeurt. Zo leer je snel over hoe het leven in werkelijkheid is. Het leven is niet zo mooi wat anderen erover zeggen. Het leven is niet makkelijk. De producten worden steeds duurder. Veel gezinnen leven van weinig geld en dan ook dus van weinig eten/drinken. Ik ben blij dat ik een goed leven heb. Ik werk zoals vele van jullie misschien, maar ik zit ook nog op school en heb 5 broer en 4 zussen. Wij redden ons, omdat wij elkaar ook helpen! Je hebt elkaar nodig in het leven anders kom je er niet. Oordeel nooit te snel...kijk eerst naar jezelf!

#onzekerheid
09Jun2017
Onzekerheid (dwangstoornis)
adriehendriks17

Dit ben ik! Vaak schaamde ik me om te zeggen van 'Dit ben ik!' Ik was niet zeker van mezelf. Werd gepest en trok daardoor ook mijn haren eruit. Ik wist het zelf ook..... dat ik mijn haren eruit trok. Die pijn was gewoon fijn om te voelen, zodat ik het pesten kon vergeten, maar later kijk je in de spiegel en barst je in tranen uit. Ik raakte zo gewend om aan mijn haren te trekken dat ik het zelfs in mijn slaap deed! Ik werd dan wakker, zag mijn haar liggen en deed dan mijn raam open en gooide mijn haar naar buiten. Vaak spoelde ik het ook door de wc. Ik wou gewoon dat niemand erachter zou komen dat ik mezelf expres wat aandeed/perrongeluk in mijn slaap. Toch kwamen er mensen achter dat ik kale plekken boven mijn voorhoofd had en aan mijn zijkanten. Toen ik bijna helemaal geen haar meer had besloot ik een pruik te dragen, later een hoofddoek en later met mega kort haar door school te gaan lopen. Ondertussen droeg ik een muts of een pet. Kinderen op mijn school lachte mij natuurlijk wel uit. Logisch, want elke meid heeft mooi lang/gemiddeld haar. Ik liep dan naar de wc toe op school...ging zitten op de wc en huilde zachtjes zodat niemand mij kon horen, maar dat ik toch even in tranen kon uitbarsten (mijn gevoelens kwijt raken) Ik moest ook vaak huilen als ik op mijn bed lag (zachtjes). Ik had gewoon erg veel spijt dat ik mijn haren eruit had getrokken. Ik werd daardoor ook erg onzeker van mezelf, werd snel boos, school boeide mij niks meer etc. Toch bleef ik mij sterk houden. Later toen mijn haar al wat volgroeid was werd ik wat socialer....veel vrolijker, maar ook nog steeds onzeker. Mijn moeder ging dan mijn haar verven en dan zag het er al een stuk beter uit. Alsnog huilde ik vaak. Huilen deed ik stiekem. Ik wou mij sterk houden en geduld blijven houden. Geduld hebben is best moeilijk in zo'n periode. Maar ik had altijd mijn familie die mij steunde en mijn vriend. Tot slot is mijn haar al volgroeid en voel mij nu veel fijner. Alsnog kijken mensen mij aan.... Maar heb van mijn moeder geleerd dat niemand perfect is zoals diegene blijkt te zijn. Het gaat niet om uiterlijk maar om het innerlijk van diegene. Vanaf nu mag iedereen wel zeggen wat diegene over mij wil zeggen, maar het maakt mij helemaal niks meer uit. Ik ben Adrie Hendriks ben wat kaal geweest, maar heb mijn leven een nieuwe toekomst gegeven en heb doorgezet met alles wat ik kon. Onzekerheid heeft geen zin. Ik ben al perfect van mezelf. ik ben daarom blij dat ik een moeder heb die mij al die tijd heeft gesteund en die altijd voor mij klaar stond ( nu nog steeds ). Nu ben ik van mijn dwangstoornis af en ben nu erg blij dat ik het heb volgehouden om mijn haar terug te krijgen.Dit was mijn verhaal. Een reactie plaatsen....zou leuk zijn. 

MEER