Leonardo

Lid sinds: 16-07-2017

#Amerika
15Nov2019
Wie verzon ooit de naam Amerika
Leonardo

Een artikel in een lokaal nieuwsblad met betrekking tot de ontdekking van het Amerikaanse continent riep enkele weken geleden bij mij nog al wat vragen op. Vragen die mijn gedachten bleven teisteren door maar door mijn hoofd te blijven spoken. Vermoedelijk met het doel me aan te sporen zelf naar antwoorden op zoek te gaan. Welnu; dat heb ik uiteindelijk, gedreven door een flinke dosis nieuwsgierigheid dan maar gedaan. De nadruk van dat artikeltje over Amerika dat in het door mij gelezen lokale nieuwsblad was gepost, was gelegen in de stelling, wie nu de werkelijke ontdekkers van dat grote Amerikaanse continent zijn geweest. En hoe kwam men zomaar aan die naam Amerika. Waren het de Noormannen of was het toch Columbus. En wie heeft er nu eigenlijk die naam #Amerika bedacht. De schrijver van dat verder weinig ophelderende artikeltje gaf daar geen uitsluitsel over. Hij liet het antwoord op de gestelde vraag in zijn verhaal aan de lezers over. En juist die open vraagstelling intrigeerde mij. Vandaar dat ik mij en aantal dagen heb verdiept in deze toch wel boeiende geschiedkundige stelling van: Wie verzon in der tijd de naam Amerika…Deze stelling levert uiteraard bij de geïnteresseerde lezer allemaal vragen op die weer diverse andere vragen en veronderstellingen opleveren. Een der veronderstellingen met betrekking tot die naam Amerika, heb ik zelf ooit al eens langgeleden uitgezocht. Maar let op beste lezers. Mijn mening telt in deze overigens niet. Ik ben uiteindelijk maar een gewone schrijver. Iemand die voor de lol en vooral om de eigen kennis van onze geschiedenis te vergroten, soms tijd spendeert aan het uitzoeken van interessante ter discussie staande onderwerpen uit de oudheid. Doch wat ik uit alle mogelijke fragmenten van schrijvers, wetenschappers en onderzoekjournalisten over dit als bovenstaand omschreven onderwerp kon opmaken, kunt u onderstaand samengevat lezen en daarover zelf uw mening vormen. Het is in de huidige tijd vaak gissen naar de werkelijke toedracht van het geven van een naam voor een land of landstreek in de oudheid. Tientallen wetenschappers, onderzoekjournalisten, amateur oudheidkundigen en schrijvers bijten zich ook nog altijd in onze tijd vast in grote of kleine mysteries uit de oudheid die men tot nu toe niet kan of kon verklaren. Zoals dat eigenlijk ook geldt voor de naam Amerika. De naam die in wezen de grote continenten Noord en Zuid-Amerika omvat. Hoe komt men eigenlijk aan die naam is de vaak gehoorde vraag van mensen die zich in zo’n naammysterie verdiepen. Welnu: wat betreft die naam Amerika rest mij u als lezers mee te nemen naar een nog altijd betwistbaar stuk geschiedenis.Door veel geschiedkundigen werd in het recente verleden de naam Amerika geassocieerd met de naam van de Italiaanse ontdekkingsreiziger Amerigo Vespucci. Op zich natuurlijk geen opmerkelijke link, ware het niet dat deze ontdekkingsreiziger niet de ontdekker van de nieuwe wereld was, noch de bedenker van de naam. Die naam Amerika – of te wel – de afleiding van die naam is terug te vinden in een tijdschema dat vele eeuwen verder in onze Aardse geschiedenis vast ligt dan de tijd dat de beroemde Italiaan onze planeet verkende. Om dit te verduidelijken, neem ik de lezers in dit verhaal mee naar Palestina in de tijd van onze jaartelling.In die jaren van voor onze jaartelling leefden in het toenmalige Palestina een stam van mensen die zich de Mandeeërs noemden. Die Mandeeërs worden vaak in verband gebracht met de Nazoreeërs, van wie door de internationale gemeenschap van geschiedkundigen wordt aangenomen, dat deze stam deel uitmaakte van de zogenaamde Qumran gemeenschap. De groep joden die vermoedelijk verantwoordelijk zijn geweest voor het fabriceren en beschrijven van de geheimzinnige rollen, die in het jaar 1945 in grotten nabij de Dode Zee zijn gevonden. Die stam van de Mandeeërs werd uiteindelijk door moslims van de Westelijke Jordaanoever verdreven, waarna deze mensen naar het toenmalige Perzië – het huidige Iran – zijn gevlucht. In zuidelijk Iran zijn volgens sommige bronnen, heden ten dagen nog sporen van hun vroegere aanwezigheid terug te vinden.Net als de Essenen geloofden die Mandeeërs dat de zielen van, in hun beleving, goede mensen, na hun overlijden zouden wederkeren in een land aan de andere kant van de zee. Ver weg van waar men had geleefd. Dat vreemde, en in hun ogen vooral ook geheimzinnige land, zou naar zij geloofden worden gemarkeerd door een ster aan de hemel met de naam 'Merica…' Vermoedelijk hebben leden van die stam ooit die naam in een bepaalde context beschreven op een papyrusrol. Die rol of rollen zijn wellicht ooit verborgen geweest in een kelder onder de tempel in Jerusalem. Dezelfde tempel waar later een kleine groep van ridders zich over zouden ontfermen. Die ridders, die zich de beschermers van de tempel, of wel tempeliers noemden spelen volgens verschillende wetenschappers, in de latere geschiedenis een belangrijke rol met betrekking tot dat geheimzinnige land van die Mandeeërs. Hoe komen die tempeliers dan nu verder in dit verhaal terecht, zult u zich misschien afvragen. Welnu. Daarover bestaan onder wetenschappers verschillende onderbouwde meningen. Maar het meest waarschijnlijke is dat de tempeliers tijdens opgravingen in de tempel in Jerusalem, documenten, of te wel dezelfde soort beschreven rollen als in Qumran hebben gevonden. Het is derhalve volgens verschillende serieuze wetenschappers heel goed mogelijk dat de tempeliers ooit die naam Merica, die kennelijk zoals reeds gememoreerd in een der rollen voorkomt, in verband hebben gebracht met een nieuwe wereld. En later die naam Merica uiteindelijk hebben omgevormd tot Amerika. Merica…, een naam die ze vermoedelijk niet in hun belevingswereld konden plaatsen. Een naam van een wereld die ze niet kenden, zich ook niet konden voorstellen, maar die ze vermoedelijk wel in gedachten hebben gehouden. Komt bij dat deze voorstelling van zaken zicht afspeelde, lang voordat Columbus Amerika ontdekte. Sommige wetenschappers brengen de tempeliers graag naar voren als zijnde de werkelijke ontdekkers van die nieuwe wereld, daarbij gemakshalve voorbijgaande aan de wetenschappelijk bewezen feiten, dat de Noormannen er nog eerder moeten zijn geweest. Maar toch komen er steeds weer, door aanhoudend speurwerk, kleine richtpunten voor wetenschappelijke onderzoekers uit die geheimzinnige oudheid naar boven. Vaak zijn het maar hele kleine ontdekkingen. Soms slechts een enkel piepklein stukje van die enorme oudheidkundige legpuzzel die men al eeuwen lang probeert compleet te krijgen. Stukjes waaraan sommige wetenschappers zich denken te kunnen vastklampen aan de bewering, dat tijdens de uiteindelijk uitroeiing van deze orde der tempeliers, sommige schepen van de tempeliers vanuit La Rochelle met daarin de gemeende, maar nooit ontdekte schat van deze orde naar onbekende oorden zijn vertrokken. Er is over deze geplande vlucht van enkele leden van deze tempelorde weinig concreets beschreven. Waar gingen ze heen, is dan ook de al eeuwen spelende vraag. Bewezen is wel dat enkele galeien in Schotland zijn terecht gekomen, maar waar zijn de andere schepen gebleven. Misschien zijn ze uiteindelijk toch ooit in het huidige Amerika terechtgekomen. Maar wie zal het zeggen… Vermoedens zijn er genoeg, maar voor wat betreft de harde feiten is het vaak nog altijd in het duister tasten. Maar dat die naam Amerika is afgeleid van de naam Merica die reeds door de Mandeeërs werd gebruikt, lijkt volgens veel wetenschappers het meest waarschijnlijk…

#oneindige
12Nov2019
Overwinteren of vertrekken
Leonardo

Schrijven over onze natuur is een #oneindige bezigheid.  Er is in elk jaargetijde zoveel waar te nemen dat, als je alle persoonlijke dagelijkse indrukken zou opschrijven en in een boek verhalen, je aan tien dikke boeken nog niet genoeg hebt.  En dat meen ik echt. Elke dag dat ik ergens op deze aardkloot en natuurwandeling maak, neem ik bijzonderheden waar  die ik vaak niet kan thuisbrengen. Soms zijn het goed zichtbare of hoorbare zaken, zoals het gekwetter van vogels, het roepende geluid van hoefdieren of het sinister ritselende geluid van een reptiel tussen de bladeren op de grond.  Maar in de herfsttijd vallen mij vooral de niet hoorbare verschijnselen op de grond op.  Bijvoorbeeld een bijzondere zwam, een bemost stuk half verteerd hout of een opvallend stuks steen of rotsblok. Kortom:  ik kom elke dag dat ik in de natuur wandel wel wel iets op mijn pad tegen dat de moeite waard is te bekijken of om er een blog aan te wagen. Voor sommige trekvlinders die zijn achtergebleven in de Lage Landen is het deze maand een kwestie van beslissen om helemaal naar Zuid-Europa of Noord-Afrika terug te vliegen, of in onze Benelux landen  trachten te overleven. Soms lukt dat  de Vanessa Atalanta wel eens bij een matig strenge winter, maar meestal loopt het verkeerd af en halen de overblijvers het einde van de winter niet. Vooral strenge vorst nekt deze vlinders die vaak in scheuren van boomschors proberen te overleven.  Tevens worden er soms vlinders op de grond aangetroffen in boomstronken met rottend hout. Maar ook daar loert vaak de dood voor de in winterslaap verkerende vlinders. Er zijn nog hier en daar verschillende soorten zwammen te ontdekken in onze fraaie natuur. Ook zijn veel soorten alweer na een korte bovengrondse periode verdwenen. Bovenstaande tegenlicht opname maakte ik gisterenavond aan de rand van de heide. Het was een relatief koude dag met helder licht. Terwijl de zon reeds achter de heuveltoppen wegzakte ontwaarde ik opeens op een heuvelrug tussen gras en heide, een tweetal fier omhoog kijkende, kleine roodbruine paddenstoelen. Ze waren te fraai om zomaar aan voorbij te gaan. Welke soort het was wist ik toen nog niet, maar later bij thuiskomst  bleek het mij dat het zogenaamde  rode ''vuurzwammen'' waren.  Heel mooi om te zien, maar niet aankomen. Ze zijn namelijk giftig. Ze komen vooral op vochtige heide voor, met een arme grondstructuur. Meestal aan de rand van een naaldbos. Aan de rand van een bospad in een vochtig eikenbos stonden verschillende, prachtig wit blinkende ''grote trechterzwammen''  Volgens kenners zouden dit eetbare paddenstoelen zijn, maar ik laat die beweringen voor wat ze waard zijn.  Als mensen zich zo nodig  willen onderscheiden door wild te plukken en dit soort zwammen als delicaat voedsel uit te proberen, moet men dat maar zelf weten. Maar ik waag me er niet aan...  Ik vind dit soort zwammen prachtig om te zien, maar wel verdacht om te eten. Terwijl de kans om je te vergissen met een andere vergelijkbare giftige soort, veel te groot is ! Wie denkt dat in deze novembermaand alle libellen reeds verdwenen zijn, vergist zich.  Deze leuke kleine libel zat vanavond - op 12 november 2019 - gewoon op het pad bij onze woning in de avondzon.  Overigens heel opmerkelijk, nietwaar... Herfstkleuren op de grond. Het zijn in mijn omgeving vooral de Amerikaanse eiken, beuken en esdoorns die prachtig kleuren. De gele bladeren op de foto zijn esdoorn bladeren... En ook deze distelvlinder is nog niet aan de terugreis naar Afrika begonnen. Veel van zijn soortgenoten hebben weken geleden de reis naar Afrika reeds aangevangen. Maar deze die ik vandaag spotte schijnt nog geen aandrang te hebben om te vertrekken. De vraag is dan ook of hij wel zal vertrekken.  Dat hoop ik wel voor het diertje, want zijn overlevingskans is in Europa heel klein.  Alleen in het uiterste zuiden van Spanje zal dat wellicht lukken. De temperaturen zakken op dit moment in de rest van Europa veel te snel. En daarbij zijn er nu al bijna geen voedselbronnen voor vlinders meer aanwezig.  Dat wordt met het vorderen van de dagen een steeds groter probleem voor deze overwinteraars...  Aan zwammen hebben vlinders en libellen niets.   Dat zijn geen voedselbronnen waarop ze kunnen teren.  Ook al zien sommige soorten - zoals deze zwavelkoppen - er nog zo fraai uit. Geen vlinder of libel zal op deze giftige hoedjes landen.

#schoonheid
08Nov2019
Mijn onbereikbare verlangen
Leonardo

Zag haar vandaag plotseling voor de tweede maal. Haar fraaie verschijning verraste me opnieuw, net als een uur geleden in de stad. Even vroeg ik me af of ze dezelfde #schoonheid was welke ik eerder had gezien in die drukke winkelstraat. Doch haar slanke elegantie en opvallende schoonheid vielen me ook nu weer gelijk op. Er was geen twijfel mogelijk. Het was dezelfde fraaie jonge vrouw. Ze leek geen begeleider te hebben. Zo’n fraai schepsel dat alleen zou zijn op het drukke terras van, Chez Robert…? Het leek me bizar en haast onmogelijk. In elk geval kon ik het niet goed plaatsen. Ik nam haar eens onopvallend op. Ze was zo mooi en jong. Hooguit half in de twintig. In mijn beleving de sensuele verleiding in optima forma. Gewoon op een caféterras gezeten in Montpellier, op nog geen tien meter van me af. Neergestreken op een gore witte plasticzetel van het caféterras. Ze dronk wat van haar ''Orange Tropical'' uit een hoog glas en keek eens nieuwsgierig om zich heen.. Eigenlijk probeerde ze, naar mijn mening, ietwat onopvallend weg te duiken tussen al die om haar heen zittende terrasbezoekers. Wat een stuk… Ik kon zien dat veel ogen op haar waren gericht. Ogen van zowel mannen als vrouwen. Ze was gehuld in versleten jeansbroek en een veel te ruimvallend hemd waardoor in de zon, de contouren van haar fraaie, stevige borsten zichtbaar waren. Ze ˈmoestˈ daarom uiteindelijk wel de aandacht trekken leek mij. Daarbij leek ze mij het type vrouw dat kennelijk kikte op aandacht en waarschijnlijk wel enigszins voor aandacht leefde. Kortom: een vrouw die graag in het middelpunt van de belangstelling staat. Zich bewust is van haar schoonheid en belangstellende mannen om haar vinger windt. Doch, ik moet het eerlijk toegeven; de stille gratie van haar tweede verschijning overtrof op dat moment ruimschoots mijn eerste waarnemingen van die vrijdagmorgen. Het prikkelende sensuele gevoel in mijn lijf dat ze plotseling bij me opriep, ging echter al rap over in een soort van zachte steken in mijn maagstreek. Niet pijnlijk hoor, doch meer een uiting van mijn lijf als een voorzichtige waarschuwing. Zo van; kijk uit wat je doet. Want het snoepen van deze pot met honing kost heel veel geld… Mijn hart klopte echter gelijk enkele slagen sneller toen ik haar op dit terras aantrof. Ongelooflijk eigenlijk, wat een mooie vrouw voorgevoelens bij een man kan opwekken, terwijl ik onderwijl mijn ogen niet van haar kon afhouden. Voor mij was ze als het ware de plotselinge openbaring van een tot leven komende droom. De vleselijke werkelijkheid van een sprookjesprinses. Zo weggelopen uit het sprookje van duizend en een nacht. De lange donkerblonde haren vielen als een waterval over haar schouders en contrasteerden met haar heel licht getinte huid. Ze had ook wel iets Oosters, misschien iets Arabisch over zich. Ze sprak even in haar mobieltje. Haar Frans was correct hoorde ik, doch kende een Occitaans accent. Jeetje, wat een pracht meid was het, vond ik. Slechts met enige moeite kon mijn blik in een andere richting verleggen. Geobsedeerd als ik was van haar verschijning. Wilde fantasieën ontwikkelden zich inmiddels stormachtig in mijn gedachten. Hoe zou ze in de liefde en in de omgang zijn, vroeg ik me reeds in stille onnozelheid in gedachten af. In gedachten zag ik haar al ontkleed op bed liggen, de benen gespreid, de ogen half gesloten, mij aankijkend in afwachting van mijn actie. Met een schok was ik weer in de realiteit terug. Ze legde haar mobieltje op het tafeltje neer en keek me even vluchtig aan. Er ontspon een vriendelijke glimlach op haar gelaat. Ik verschoot van kleur toen onze ogen even een kort moment contact maakten. Zou ik opstaan, naar haar toelopen en een praatje met haar gaan maken, vroeg ik me in een flits af. Maar heel vreemd: Iets in me weerhield me om contact met haar te zoeken. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar haar schoonheid was hier op dit gewone caféterras, eigenlijk wat misplaatst vond ik. Ze hoorde hier niet inmijn beleving, tussen al die overige, weinig opvallende, nietszeggende terrasbezoekers. Ik keek weer even voorzichtig haar kant uit. Het leek mij alsof ze hier eigenlijk op iemand wachtte. Alsof ze hier met iemand had afgesproken. Met een persoon die nog moest arriveren. Ze zat wat om zich heen te kijken en wierp af en toe, ongeduldig een blik op haar horloge. Opnieuw keek ze me even met een wat vragende blik aan. Ze glimlachte op een wijze alsof ze me taxeerde. Terwijl ze mij onderwijl met haar lieve glimlach als het ware leek te dwingen om enig initiatief te nemen. Het was een verwarrende en tevens zeer intrigerende situatie vond ik het. Juist toen ik de beslissing had genomen om met haar kennis te gaan maken en ik wilde opstaan om haar aan te spreken, stond ze plotseling zelf van haar zetel op. Ze deed snel een stap naar voren, waarna ze zich in de armen van een toegesnelde man wierp en zich vervolgens vurig liet omhelzen en kussen door die mij onbekende vent die juist kwam aanlopen. Ik slaakte een diepe zucht en smoorde binnensmonds een stevige krachtterm. Een oudere man was het, zag ik. In elk geval veel ouder dan ik. Een man van dik in de vijftig of misschien zelfs wel achter inde vijftig. Hem taxerende leek het mij een zakenman. De man was gekleed in een kostbaar grijs maatkostuum, blauw overhemd en een dure rose Valentino das. Zijn zwarte schoenen met koperen gespen glommen in de zon. Duidelijk een man in bonus, vermoede ik. Een kerel met geld. Ze zaten inmiddels als twee tortelduifjes aan het tafeltje. Verdomme, kennelijk een meid die op geld klaar komt dacht ik., want wat zou die meid anders in zo een oudere man zien, toch… Mijn teleurstelling en toch ook wel wat jaloezie, kende geen grenzen toen ze ven later met die vent naar een even verderop staande grote donkerblauwe limousine liep. Het laatste wat ik van haar zag was een flits van haar glimlachende gelaat toen ze even naar me omkeek, alvorens in de auto te stappen. Ik staarde de wegrijdende auto een moment na, tot hij rechts afsloeg en uit mijn zicht verdween. Désir inaccessible. Mijn onbereikbare verlangen. Ik dronk mijn glas pastis leeg en stapte vervolgens teleurgesteld op.

#trechtervormige
05Nov2019
Mossen of zwammen
Leonardo

Op de titelfoto van dit blog komt de vraagstelling van de titel goed tot uitdrukking.  Want als je de foto goed bekijkt moet je toch nog flink nadenken of de natuur de kijker niet op het verkeerde been heeft gezet En dat was bij uw schrijver in eerste instantie wel het geval. Maar laat ik de lezers geruststellen. Collega schrijver Rudy Siedlecki bracht me uiteindelijk op het goede spoor. De kleine lichtgroene pijpjes met de #trechtervormige hoedjes zijn mossen en geen zwammen.  Het zijn hele kleine steeltjes die je heel af en toe, onder gunstige omstandigheden, bij een verrotte boomstronk kunt aantreffen. Op de bovenstaande foto is te zien hoe iets grotere zwammen, in dit geval een aantal zwavelkoppen, op een in verre staat van verval geraakte boomstronk parasiteren.  Dit parasitaire gedrag van sommige soorten zwammen is pas waarneembaar indien de nachttemperatuur flink daalt en de atmosfeer de gehele dag vochtig is.  Bij een droge atmosfeer, alsmede een te droge grond, zullen de zwammen niet groeien. Soms komen er soorten uit het gras omhoog schieten die met wat verbeelding ontsproten lijken te zijn uit een of ander sprookje.  Zo verging het mij ook toen ik de foto maakte van de bovenstaande inktzwammen. In de verrottende stam van een Douglas spar is dit jaar nieuw leven ontstaan. Natuurlijk is het niet zo dat deze verrotte boomstronk plotseling weer is gaan groeien, dat dus niet.   Maar in de  vermolmde kern van die stam zijn zaden van een berk en een Oostenrijkse den tot ontkiemen gekomen.  Voorwaar een hele mooie natuurlijke ommekeer zou ik zo zeggen. Als een trots  kasteel rijst deze grote paddenstoel op uit het gras.  Welke soort dit is weet ik niet. Ik heb hem niet met zekerheid kunnen determineren. Maar mooi is hij wel, niet waar. De zon blijft steeds langer uit beeld. Dagen worden korter en korter. Bladeren die massaal neerdalen op vochtige paden. Geel en bruin overheersen, terwijl op sommige plaatsen langs de bosranden, nog hier en daar een smeerwortel bloeit en het Sint Jacobs kruiskruid  een tweede leven lijkt te beginnen. Het water van de meren oogt helder en schoon.  De kleuren van de boombladeren weerspiegeld op het water.  Nog een paar weken.Dan zijn ook deze bomen aan de waterkant kaal. Vooral de esdoorns en Amerikaanse eiken kleuren de donkere maanden fraai op. Tenminste: zolang er bladeren aan de bomen zitten. De laatste bloeiende wilde planten die ik rond onze woning aan de bosrand ontwaarde.  Ik ken deze bloeiende planten niet.  Moet derhalve dit natuurblog afsluiten zonder de lezers de naam te kunnen geven.

MEER