Judith Evelien

Lid sinds: 02-08-2017

#psychisch ziek
22Oct2019
Als je vrouw psychisch ziek wordt
Judith Evelien

Al menigmaal schreef ik over de impact over opgroeien met een moeder die psychisch ziek was. Dit laat zeker zijn sporen na in het fundament van je ontwikkeling. Kinderen van een ouder met psychische problemen worden KOPP-kinderen genoemd. Maar hoe zit dit dan met de partner van of het broertje/ zusje van? Of die tante, die oom of die buurvrouw die altijd zo begaan is? Wat betekent het voor familie en/ of dichtbetrokkenen? Is er een plek waar ze terecht kunnen met hun vragen, angsten en onzekerheden? Psychische ziekte treft niet slechts één persoon, er is een heel systeem bij betrokken! Een onderwerp die nog zo onderbelicht is en zoveel meer aandacht verdient!Daar ga ik het over hebben!Ik ben op mijn website een rubriek; 'Op de Praatstoel' begonnen. Een plek waar iemand de kans krijgt om te vertellen over zijn passie, iets interessants of iets anders! Binnen deze rubriek ontstond door bovenstaande vragen het idee om een serie te starten over familie en/ of dichtbetrokkenen van mensen met psychische of psychiatrische problemen: 'Als je .... psychisch ziek wordt'. (Op de stippellijn kan dan bijvoorbeeld je vrouw/man/broer/zus/vriend/vriendin enz. in worden gevuld). Mijn vader nam als eerste plaats Op de PraatstoelOpenhartig vertelt hij over wat het met hem deed toen zijn vrouw ineens zo ziek werd. Werd hem weleens gevraagd hoe het met hem ging? Kreeg hij ook hulp en/ of begeleiding? Wat was het meest verdrietige of frustrerende? Dat en nog veel meer vertelt hij Op de Praatstoel in de serie; 'Als je ... psychisch ziek wordt'. Wil je het lezen? Je vindt het hier:Als je vrouw psychisch ziek wordt Ben jij familie/ dichtbetrokken van iemand met psychische problemen?En wil jij je verhaal ook wel eens kwijt Op de Praatstoel in de serie; 'Als je .... psychisch ziek wordt'. Stuur me dan een pb'tje en hopelijk komt daar dan ook zo'n ontroerend en integer artikel uit voort, waar anderen wellicht troost of herkenning uit putten. Uiteraard mag dit ook anoniem.Waar kun je terecht?Ben jij familie en/ of een dichtbetrokkene van iemand met psychische of psychiatrische problemen en ben je op zoek naar een luisterend oor, advies/ tips of lotgenoten contact? Neem dan eens een kijkje op de website van  Labyrint In Perspectief. Zij zijn er speciaal voor de naasten!Psst....Onze enige echte Encaustichris nam ook al plaats Op de Praatstoel! Ik kan je alvast verklappen dat dit een feestje gaat worden om te lezen. Zij vertelt over haar passie encaustic art. Weer heel wat anders als voorgaande, maar ook daar is zeker ruimte voor op mijn website. Op de hoogte blijven?Dat kan heel makkelijk door op de 'Follow us' button te klikken die je onder iedere blog vindt! Gezellig als ik je op judith-it.nl tref!

#judith-it blog
30Sep2019
I did it! Judith-it is een feit: eigen website!
Judith Evelien

Ik heb de stoute schoenen aangetrokken, ik heb de koe bij de horens gevat, ik heb knopen doorgehakt en ik maakte kortemetten met mijn onzekerheden! Schrijven is wat ik het liefste doe en wat is daar nou de beste plek voor dan je eigen stukje internet?  Dus ik heb goed nieuws! Vanaf vandaag heb ik mijn eigen stukje internet, mijn eigen blog! Ik kan schrijven wat ik wil,  waarover ik wil, plaatsen wat ik wil en wanneer ik het wil. Freedom! Wat een inspiratie levert dat (nu al) op.Ik heb leuke plannen en leuke ideeën en de eerste twee blogs staan er nu al op.  Binnenkort zelfs een heuse winactie, die hopelijk ook de nodige lezers trekt. Ik vind het onwijs spannend, maar heb er ook zo'n zin in! Kom jij ook een kijkje nemen? Dan nodig ik jou van harte uit op: Judith-it.nl! Het is nog niet klaar En er moeten nog wat puntjes op de 'i', maar ik ben al een heel eind. Er zal de komende tijd vast nog wat bij worden geschaafd en natuurlijk zullen er in de loop der tijd meer blogs gepubliceerd worden. Je vindt blogs in drie categorieën: ' Hersenspinsels', Kids & Gezin' en 'Koppzorgen'. Zo kan iedereen lezen en/ of volgen wat men interessant vindt en blijft het lekker overzichtelijk. Feedback is natuurlijk altijd welkom. Voor iedereen die graag op de hoogte van nieuwe posts wil blijven, is er de button 'Follow us'. Deze vind je onderaan iedere blog.  Psst... De Facebookpagina van Judith-it bestaat al langer dan de website! Als je deze pagina volgt, zul je ook op de hoogte blijven van de nieuwste posts!  Ik ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden!

#een jaar geleden
19Sep2019
Treinongeval Oss één jaar geleden
Judith Evelien

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat er vier kinderen omkwamen bij een afschuwelijk treinongeval in Oss. Eigenlijk is het ‘nog maar’ een jaar, want de lege jaren zonder deze kinderen die zullen de rest van het leven van de nabestaanden zijn. Daarbij vergeleken is een jaar een schijntje en zal het intense gemis slechts nog groeien. HOE ZAL HET HEN VERGAAN? Iedere dag, iedere week, iedere maand en ieder jaar dat het gemis voortduurt, zal het gemis groeien. In tegenstelling van wat veel mensen denken, wordt het gemis niet minder. Zoals de jaren tellen, zo zal het gemis intenser worden. Een jaar geleden werd ik vreselijk aangegrepen door dit ongeval. Een ongeval met slechts verliezers. Zo oneerlijk! Het afgelopen jaar dacht ik nog regelmatig terug aan die arme kinderen die het leven lieten. Ik dacht ook aan diens ouders. Hoe zou het hen zijn vergaan? Vandaag is een herinnering aan de zwartste dag uit hun leven. Hoe gaan zij die doorkomen? Vinden zij nog lichtpuntjes of troost? Waar halen zij de kracht en de motivatie vandaan om door te ademen? Ja, dat vraag ik me oprecht af. Hoe kom je een dergelijk drama ooit nog te boven? En hoe zou het de betreffende pedagogisch medewerkster vergaan die deze dag verantwoordelijk was voor deze kinderen? Ons leven ging door, voor hen was het die dag een omslag. Zij werden gebrandmerkt voor de rest van hun leven. Zij zijn voor het leven getekend Wellicht dat ze over een jaar of tien ergens een interview zullen geven. Dan zullen zij vertellen over die ene dag die zij nog iedere dag herbeleven als de dag van gisteren. Terwijl een groot deel van Nederland zich dit tragische ongeval nog nauwelijks voor de geest kan halen. Wat zal dit een eenzaam verlies zijn voor die arme ouders. Ze hebben elkaar. En hopelijk is hun liefde voor elkaar, bestand tegen alle ellende waar zij reeds doorheen gingen en wat hen nog te wachten zal staan. Nog regelmatig denk ik aan dit ongeval wanneer ik na een lange dag mijn meiden naar bed breng. Ik denk aan hen wanneer de jongste de tent afbreekt omdat ze geen zin heeft om gehoor te geven aan dat wat ik van haar verlang, de middelste het uitschreeuwt omdat het haar niet lukt om haar maillot zelf uit te trekken en de oudste samen met mij het zakgeldboekje af wil tekenen, precies op het moment wanneer ze eigenlijk naar bed moet. Ik kan serieus emotioneel worden wanneer ik hun kleertjes met zorg klaar leg voor de volgende dag, terwijl mijn meiden lekker beneden aan het spelen zijn en ik hun lege bedjes zie. Voor mij geldt dat mijn meisjes deze bedjes diezelfde nacht nog vullen en zij die kleertjes die ik voor ze klaar leg, de volgende ochtend weer aantrekken. De ene keer vervuld en de andere keer met frisse tegenzin. Het gaat me aan het hart Er gebeuren dagelijks talloze ongevallen. Maar juist deze greep me zo enorm aan. Wellicht door de band die ik met de plek had, omdat ik zelf moeder ben of omdat ik ook pedagogisch medewerkster ben? Het zal waarschijnlijk de combinatie van al deze facetten zijn. Feit blijft dat het me nog steeds aangrijpt. Gek dat het ene zo binnenkomt, terwijl het andere eigenlijk  net zo afschuwelijk is. Gerelateerde artikelen: Wat achterblijft is leegteKan een gebroken moederhart nog helen? Op de hoogte blijven?  Volg mij ook op Facebook: Mijn boek lezen? Deze is verkrijgbaar via onderstaande button, Maar ook op: www.bol.com en op www.bruna.nlOok in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.  Koppzorgen €19,95 Buy Now

#koppzorgen ebook
20Aug2019
Koppzorgen voor je eReader
Judith Evelien

Er wordt mij steeds vaker gevraagd of mijn boek, Koppzorgen, ook beschikbaar is voor een eReader. Na aanleiding daarvan ben ik eens uit gaan zoeken wat de mogelijkheden waren om mijn boek ook in eBook uit te geven. De nadelen in mogelijkheden hiertoe wegen hierbij vooralsnog zwaarder dan de voordelen.  Een eBook komt er dus niet...Maar... Een PDF bestand van Koppzorgen, blijkt net zo effectief en goed leesbaar op een eReader! Dat biedt dus perspectieven en andere mogelijkheden. Daarom is Koppzorgen vanaf heden verkrijgbaar in dit formaat. Is dat heugelijk nieuws, of is dat heugelijk nieuws?! Mijn eReader ondersteunt PDF niet…Geen nood! Wanneer jouw eReader PDF niet ondersteunt, is er aan handig foefje om dit toch mogelijk te maken. Er zijn (gratis) programma's (zoals Calibre) voorhanden die ervoor kunnen zorgen dat jouw eReader het formaat om kan zetten in het gewenste formaat. De moeite waard om toe te passen! Oké…leuk! Dat wil ik wel…Waar moet ik dan zijn, wat moet ik doen en wat kost dat? Stuur een mailtje naar koppzorgen@gmail.com met als onderwerp ‘PDF Koppzorgen’.  Dan stuur ik jou een Tikkie van €7,95 via een reply. Ja, dat kan- en werkt ook via de mail. Super handig en lekker snel! Wanneer je je hier toch niet zo prettig bij voelt, dan stuur ik jou gewoon mijn rekeningnummer en stuur ik het PDF na ontvangst middels een mail reply naar je toe.  Wél graag het PDF, maar je hebt even het financiële draagvlak niet? Stuur me een mailtje/ PB, en wie weet strijk ik over mijn hart.  Nu ben ik wel benieuwd naar een fragment...Zit je er klaar voor? Komt 'ie! Boekfragmenten Koppzorgen: Fragment 1Fragment 2Fragment 3 Nee hoor, bedankt... geef mij maar de oude,vertrouwde paperback! Deze is nog altijd verkrijgbaar via www.boekenbestellen.nl en overige webadressen zoals onder andere www.bol.com en www.bruna.nl.  Op bestelling is Koppzorgen ook in de boekenwinkels verkrijgbaar.  Op de hoogte blijven? Je kunt me hier volgen:

#ronaldmcdonaldhuis
16Jun2019
Ronald McDonald Kinderfonds
Judith Evelien

Een paar dagen geleden viel er een bedankkaartje van het Ronald McDonald Kinderfonds bij mij in de brievenbus. Tezamen met hun magazine [t]Huis. Een bedankje voor mijn steun, namens alle ouders van zieke en zorgintensieve kinderen. Op de kaart zaten stickers met verschillende warme spreuken in hartvorm.  Op mijn beurt mag ik deze stickers op een cadeau of een kaartje plakken voor iemand die ik wil bedanken, zodat ik bij kan dragen aan nog meer moois!  Het minste wat ik kan doen is af en toe doneren Met die kaart in mijn handen bleef ik eens even zo zitten. Die symbolische warmte deed wat met mij. Het was zo lief en zo vertederend. Het minste wat ik af en toe kan doen, is een donatie doen en wat aandacht vragen voor dit waanzinnig mooie doel. Ik neem altijd graag even de tijd om het magazine [t]Huis door te bladeren en de  aangrijpende verhalen te lezen. Als ik aan het einde van het magazine op de ‘zomerpuzzel’ stuit en het eerste woord door de jungle aan letters probeer te vinden, kijkt mijn dochter van zeven over mijn schouder mee. Uitbundig roept ze dat ze zulke puzzels altijd zo leuk vindt en voor ik het weet nestelt ze zichzelf op de stoel naast mij aan de keukentafel. Al gauw gaan we samen helemaal op in de opgaven en proberen we fanatiek de juiste woorden te vinden. Langzaam maar zeker kunnen we steeds meer woorden wegstrepen. Mijn dochter spreekt regelmatig haar bewondering uit over mijn ‘vind en zoek’ kunsten. Maar ook zij is niet geheel onverdienstelijk in het vinden van woorden en op mijn beurt complimenteer ik haar met trots. Want trots ben ik op deze knappe dondersteen!  Voor ons liep het met een sisser af Ruim zeven jaar geleden werd zij zes weken te vroeg geboren. De eerste drie weken van haar prille leventje bracht zij in het ziekenhuis door. Het waren intense weken en wat was mijn meisje een klein prulletje. Dat breekbare prulletje is inmiddels uitgegroeid tot een monter schoolkind en zit nu bij mij aan de keukentafel, samen met mij deze puzzel te maken. Wij kwamen er destijds relatief goed vanaf, maar ons scenario had er ook heel anders uit kunnen zien. Dat realiseer ik me op deze momenten nog maar eens extra. Wij hadden een van die verhalen uit het magazine kunnen zijn. Echter was het lot was ons gunstig gezind en daar ben ik tot de dag van vandaag nog altijd heel erg dankbaar voor. Onze dochter is gezond en heeft niets aan het hachelijke avontuur overhouden. Wij kwamen er met een sisser van af. We gaan ieder jaar zonder problemen of zorgen op vakantie, ze kan zonder problemen naar school, we zijn niet afhankelijk van medicijnen, steeds terugkerende onderzoeken, extra zorg, begeleiding of ingrijpende operaties, ons meisje ontwikkelt zicht keurig volgens de boekjes en is gelukkig. Voor heel veel andere kinderen is dit helemaal anders. Zij zijn wel afhankelijk van allerlei zorggerelateerde behoeften en disciplines en brengen veel tijd door in het ziekenhuis. Voor sommige kinderen is het ziekenhuis zelfs hun tweede thuis. Al deze kinderen hebben hun papa en mama dichtbij hen nodig, 24/7. En al deze kinderen en gezinnen gun ik die gezellige keukentafelmomentjes die ik nu ook met mijn dochter heb. Hopelijk zal voor ieder van hen ooit die dag aanbreken dat zij dit in hun eigen huis, in hun eigen vertrouwde omgeving zullen beleven. Voor deze gezinnen doneer ik regelmatig met heel veel liefde. Ik lever slechts een druppel op een gloeiende plaat, maar in die druppel zit wel heel veel liefde verpakt en hopelijk maakt dat een verschil, hoe klein ook. Wil jij ook iets doen? Dat kan! Je draagt jouw steentje al bij door het lezen van dit artikel en/ of door het te delen. Hoe meer mensen erover lezen, hoe meer beweging. Natuurlijk kun je ook wat doneren. Iedere cent is er één en iedere gedoneerde cent wordt gewaardeerd. Al lijkt het niet veel, alle kleine beetjes samen, maken een groot geheel. Wil jij ook iets tastbaars doen, deel dan dit artikel of doneer ook een kleinigheidje, dat kan vanaf ieder zelf in te vullen bedrag. Je kunt kiezen dit eenmalig te doen of maandelijks en je zit nergens aan vast. Mijn dank en van al die gezinnen die het zo nodig hebben, is groot!  Doneren gaat heel makkelijk en dit kan ook eenmalig! Wie het kleine niet eert... Klik hier! Gerelateerde artikelen: Mag ik heel even jullie aandacht? Lees meer Volg mij ook opFacebook: Koppzorgenen/ of op:Judith-it   Mijn boek lezen?deze is verkrijgbaar op:www.boekenbestellen.nlMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.   

#schrijfuitdaging juni 2019
02Jun2019
De kater komt later
Judith Evelien

Als ik mijn ogen open, word ik overmeesterd door een knetterende hoofdpijn. Mijn maag draait zich meerdere malen om. Ik heb te maken met die welbekende kater. Vaak een teken dat de avond, of in dit geval, de nacht, meer dan geslaagd was. De drank zal rijkelijk gevloeid hebben, vermoedde ik zo. Want hoe hard ik ook probeerde mijn geheugen weer paraat te krijgen, het liet me vooralsnog in de steek. Had ik überhaupt wel gedronken en was ik überhaupt wel op stap geweest? Waar was ik eigenlijk?! Ik draaide me nu van mijn buik op mijn rug en keek eens op. Ik sta te tollen op mijn benen Als ik opsta, duizelt het aan alle kanten. Waar en hoever ik ook keek, er was geen spoor van mensen of menselijke beschaving te zien. Ik was helemaal alleen. Bij iedere stap die ik zette, lijkt de afgelopen nacht meer een waas te worden. Alsof ik door een dikke mist loop waar geen einde aan komt. Ik schud mijn hoofd eens heen en weer, in de hoop dat mijn zicht weer wat verscherpt, in plaats daarvan, wordt mijn hoofdpijn nog wat meer aangewakkerd en sta ik nu te tollen op mijn benen. Ik besluit te gaan zitten en leg mijn hoofd te rusten op mijn knieën. Wanneer ik mijn ogen sluit, lijk ik op te gaan in de zwarte massa. Dit versterkt de duizeligheid en mijn desoriëntatie. Lichtelijk raak ik in paniek en mijn ademhaling verzwaart, ik voel hoe ik mee wordt gezogen in het donker en ik voel mijn lichaam zwaarder worden. Alles draait en voelt zwaar. Mama?! Het lukt me niet meer mijn balans te houden en net wanneer ik me overgeef aan de zwaartekracht, springen mijn ogen open. Kraakhelder zie ik nu alles en ik schrik van de stem die nu intens weerklinkt. Twee vriendelijke, blauwe ogen kijken me aan. ‘Daar ben je weer..’ Klinkt het bezorgd. Die stem, die ogen, dat gezicht. Ik herken het meteen! Mama! Mijn roes maakt plaats voor vrees, want in een fractie van een seconde realiseer ik me dat mama al jaren dood is! Dit kan niet, dit kan gewoon niet! Sussend kijkt ze me aan en haar kalmte brengt mij weer tot bedaren. ‘Het is jouw tijd nog niet..’ Zegt ze me doordringend.  ‘Wat bedoel je mama?’ Vraag ik haar bedeesd. ‘Mama?!’ Klinkt het nu bulderend. Als ik mijn ogen ditmaal open doe, wordt pijnlijk duidelijk wat er nu écht aan de hand is. Ik blijk gewoon ordinair van de barkruk te zijn gedonderd en lig nu bij te komen op een plakkerige vloer bezaaid met bier, omringd door het publiek die het veelal vermakelijk vindt. ‘Biertje?’ schalt er gekscherend door de kroeg… Schrijfuitdaging juni 2019 Lees meer Gerelateerde artikelen: Ik zie door de dromen het bos niet meer (1) Lees meer Door dik & dun? Lees meer Doodlopend begin (1) Lees meer Volg mij ook opFacebook: Koppzorgenen/ of op:Judith-it Mijn boek lezen?deze is verkrijgbaar op:www.boekenbestellen.nlMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 

MEER