Passionfilm

Lid sinds: 09-08-2017

Ik ben Harry en ik beleef mijn droom. Mijn droom is een jaar door Europa trekken met mijn MB SprinterVan. Vooral mensen ontmoeten en als ik mensen met een droom tegenkom een video daarvan te maken. Ik beschrijf wild kampeerplaatsen en campings en versla wat ik zoal tegenkom onderweg. Reis je virtueel mee?
Uitgebreider voorstellen y.is
#pelgrimeren
09Dec2019
Zijn de Fransen echt aardig of.........
Passionfilm

#pelgrimeren Loslaten is de weg, niet het doel. Hoofdstuk 4 Het postkantoor is net open en ik sta al binnen om het pakketje met daarin mijn goed ingelopen Hanwag schoenen op te halen. De vrouw achter het loket snauwt mij iets toe en ik begrijp dat ik moet zeggen wat ik kom doen. Nu heb ik een beetje geoefend in het Frans hoe ik moet formuleren wat ik kom doen. Volgens mij komt het goed uit mijn mond maar de vrouw begrijpt er helemaal niets van. Spreekt u Engels? Non. Daar sta ik dan. Achter mij al een flinke rij en de vrouw waar ik tegen praat begint steeds ongeduldiger te worden. Maar er komt hulp. Iemand uit de rij komt naar voren en blijkt een Belg te zijn. Hij vertaalt net zo makkelijk wat ik tegen hem in het Nederlands zeg en eindelijk begrijpt de vrouw het en gaat naar achteren. Even denk ik dat ze maar direct koffie aan het drinken is maar na een tijdje komt ze toch terug en zegt tegen de Belg dat het pakje niet hier is maar op een bijkantoor. Als ze vertelt dat dit dik 5 km hier vandaan is kijkt ze mij triomfantelijk aan. Ik bedank de Belg , groet de vrouw vriendelijk en loop die 5 km naar het bijkantoor. Het is wel precies de verkeerde kant op maar die 5 heen en weer terug moet ook wel kunnen. Op het bijkantoor twee heel aardige meisjes die ook geen Engels spreken maar wel precies begrijpen wat ik bedoel. Ik krijg een schaar en maak het pakje open. Zo kan het dus ook.  Mijn Hanwags kijken mij aan en dat niet alleen. Er zitten ook tekeningen voor mij in gemaakt door de kinderen van de vriendin die het opgestuurd heeft. Een brok in mijn keel.  Ik wissel van schoenen en stuur de lage terug naar Nederland.  Wat zit dit comfortabel, de binnenkant voelt heel zacht aan en het lijkt weer of ik gedragen word, tenminste de eerste paar meters. Mijn voeten moeten nog helen en dat duurt nog wel even.   Het is begin mei en nog steeds prachtig weer. De hele maand april geen drup regen gehad. De GR’s die ik loop zijn juweeltjes. Ik loop een tijdje over een oude niet meer in gebruik zijnde spoorbaan. Helemaal overwoekerd door prachtige bloemen, het zal wel onkruid zijn maar zo’n schoonheid. Alle knoppen komen uit en overal nieuw leven. Wat is het voorjaar toch een mooi seizoen om te lopen. Wat een rust, ik loop dagen achtereen en kom geen mens tegen. Mijn stemmingen wisselen sterk. Van euforisch om hier te mogen lopen tot medelijden met mijzelf omdat het zo eenzaam is. Als ik weer eens in een dorpje kom, de GR loopt er vaak omheen en ik wat contact wil maken lukt mij dat niet echt. Zijn die “Fransen” nu echt zo nors?    Het tentje dat ik bij mij heb ga ik nu voor de tweede keer gebruiken. Ik loop al zo’n 30 km en ik kom bij een camping. Het gekke is dat ik niet durf om het zomaar in de vrije natuur op te zetten,  best schijterig. Nu dus weer eens een camping. Achter de balie van de receptie zit een man te bladeren in een stapel papieren. Ik groet hem keurig in het Frans maar hij reageert niet. Misschien doof? Ik begroet iets luider en nog niet. Eindelijk komt hij zuchtend overeind en komt naar mij toe met een gezicht van “had je wat?”. Als ik duidelijk maak dat ik alleen ben en wil overnachten lijkt het wel een gunst dat hij mij een plekje wijst. Niet echt een vriendelijke Fransman.  Mijn tentje is echt een tentje en weegt maar 900 gram. Ik pas er net in samen met de rugzak en opblaasmatrasje. De eerste keer dat ik hem gebruikte vond ik het geen succes en nu helemaal niet. Als ik opsta ben ik zo stijf als de bekende plank en het tentje is zo nat dat ik met het water dat er afloopt makkelijk thee zou kunnen zetten. Ook de binnenkant is nat. De zon schijnt gelukkig al maar het is toch ná elven als ik hem weer droog in de zak kan stoppen. Hij krijgt een enkele reis per pakketpost naar huis met nog een aantal dingen die ik toch niet gebruik en mijn rugzak gaat van zestien kilo naar dertien. Scheelt toch behoorlijk.   Het kan ook anders. Een paar dagen later ben ik om 4 uur al op de plaats waar ik een hotelletje heb uitgezocht. Het is nog gesloten en gaat pas om zes uur open. Nu is een van de dingen die ik graag doe na een dag lopen een lekker koud biertje drinken. Dat heb ik dan verdiend, vind ik. Iets verderop is een terras en het biertje smaakt heerlijk. Aan een tafeltje naast mij zit een man die verdacht veel lijkt op Wally Taxs, die zanger. Lang sluik haar met scheiding in het midden. Hij kijkt naar mijn rugzak en vraagt of ik naar SdC ga, hij ziet natuurlijk de bekende schelp op mijn tas.  Ja ik ben onderweg. Wil je een biertje van mij, vraagt hij. Dat kan ik niet afslaan. Beetje gezellig zitten kletsen maar dan moet hij weg, hij heeft een winkeltje verderop en dat moet open. Even later komt hij terug en vraagt of ik bij hem in de winkel nog een biertje kom drinken, veel goedkoper. Dat doe ik dus. Het winkeltje is gevestigd in een klein grijs pandje. Door het smerige winkelruit kan ik net zien dat er een paar oude computers in de etalage staan. Het is een computerreparatie winkel. Niet alleen een winkel, het is tevens zijn woonhuis. Misschien ben ik niet zoveel gewend maar dit heb ik echt nog nooit gezien. Allemaal jampotjes tot de nok gevuld met shagpeuken en zoveel lege bierflesjes dat je van het statiegeld voor een week eten kan inslaan. Wat doe ik hier? Toch blijf ik en drink gewoon mee. Ik kan gewoon blijven slapen. Hij is best een gezellige prater en zeker na de vele biertjes kan ik er ook wat van. Het bier is op maar geen nood. Twee panden verder zit een tabak annex bar. We gaan daar naartoe en drinken weer verder.  Er komt een man binnen en die gaat bij ons staan, Jules, Wally heet dus Jules, vertelt wat ik aan het doen ben en de man is helemaal enthousiast. Hij heeft een tweede huis hier in de buurt en daar kan ik ook wel slapen. Hij heeft net ham gekocht dus laten we met z’n drieën naar zijn huis gaan dan drinken en eten we daar nog wat. Mijn rugzak opgehaald en mee met Toin. Zijn auto staat om de hoek, een BMW tweezitter. Jules rijdt er in zijn eigen gammele auto achteraan. Kwartiertje rijden en we zijn er. We eten ham en drinken een soort cognac. Verder weet ik niet meer hoe ik in bed gekomen ben. Wat ik wel weet is dat ik om zeven uur uit bed moet want Toin moet naar een begrafenis. Stipt om zeven uur wordt er aan mij gesjord en als ik mijn ogen eindelijk open krijg staat Toin al helemaal fris en fruitig voor mij. We rijden terug naar de tabac, ik krijg een espresso en een croissantje en Toin zet mij keurig bij het begin van mij route af. Achteraf denk ik nog wel eens dat het heel anders had kunnen lopen, geld en spullen weg en ergens alleen achtergelaten maar dit waren echt gastvrije Fransen. Misschien toch bescherming van Saint Jacques? Volgende week:  een onwaarschijnlijke ontmoeting en mijn foto’s verdwenen. Eerste delen gemist? Hieronder deel een, twee en drie. Loslaten is de weg, niet het doel Read more Is dit nu al het einde? Read more Kan er nog meer stuk aan een voet? Read more

#gezondheid
06Dec2019
Dubbel mazzel
Passionfilm

#gezondheidDit is een blog van drie jaar geleden die ik toch nog een keer wil delen. Vooral in deze december maand. Wat zijn wij toch een mazzelkonten om hier in dit vrije land te wonen.Het is een uur of elf, ik zit achter mijn laptop en probeer mij te concentreren op een promotiefilm die ik aan het maken ben. Een raar gevoel bekruipt mij. Het lijkt op een honger gevoel maar dat kan eigenlijk niet, ik heb laat ontbeten. een druk op de maag en licht in het hoofd. Toch maar wat eten maar dat helpt ook niet. Het zou toch niet? Het is het zelfde gevoel als vijf jaar geleden toen mijn hart er de brui aan gaf. Mijn lief maakt zich inmiddels ook al echte zorgen. Eerst maar even liggen op de bank, een tukkie dan is het wel over zeg ik. Wel een klein tukkie maar over is het niet. Vrijdagmiddag vlak voor het weekend. Mijn lief neemt het initiatief en belt de huisarts. Ik mag komen voor een hartfilmpje. Is weer eens wat anders als zelf een filmpje maken. Overal plakkers en de opname start. Ziet er goed uit. Maar het gevoel blijft. De huisarts neemt toch het zekere voor het onzekere en dus de ambulance gebeld. Naar het ziekenhuis in Nieuwegein. Ik spring van de onderzoektafel af om mij weer aan te kleden. Helemaal verkeerd, terug op de tafel en niets meer doen tot de ambu er is. Ondertussen brengt de huisarts vast een infuusnaald in, voor je weet maar nooit. De deur gaat open en er komen twee aardige dames binnen met een brancard, ik mag er op gaan liggen, krijg nieuwe plakkers op(eerst even scheren), aansluiten op monitor en dan de ambulance in. Nog steeds beroerd. Intussen is de verpleegkundige die naast mij zit bezig een uitgebreide administratie bij te houden.Veel vragen moet ik beantwoorden en krijg dan intraveneus extra bloedverdunner. Het is spitsuur op de A12 en we rijden over de vluchtstrook. Aangekomen in Nieuwegein op de brancard door lange gangen en langs vele mensen. Bij de receptie wordt gevraagd hoe mijn naam is en als ik zeg: Harry, vraagt direct een echte Utrechtenaar, O van de Sunweb? Ja ik laat mij nu ook “gratis” vervoeren, je moet alles eerst zelf uitproberen kan ik nog zeggen. Zo door die gangen rijdend had ik andere gedachten. Maar daarover later, eerst dit verhaal even afmaken. Van de brancard op een bed, weer opnieuw aansluiten en bloed afnemen om te kijken of er een hartbeschadiging is. Intussen is mijn lief gearriveerd die natuurlijk niet over de busbaan en de vluchtstrook mocht rijden. Gesprekje met de cardioloog en wachten, wel met een bekertje koffie. Het gekke is dat mijn kleur weer terug is en ook mijn lijf weer warm aanvoelt, misschien toch door die bloedverdunner? De uitslag van het lab is binnen, geen afwijkingen, ik mag weer naar huis. Wel een afspraak maken voor een fietstest.Mijn lief en ik wandelen samen gelukkig weer het ziekenhuis uit, ik voel mij gelukkig. Maar dan over die gedachtes. Ik realiseer mij dat ik weer heel veel mazzel heb. Op tijd erbij en dat ik hier in Nederland woon. Ik zie de beelden van Aleppo voor mij. Een mensenleven is daar niets waard. Ziekenhuizen als ze er nog zijn hebben geen medicijnen meer en dan hier hebben we alles. Zaterdagochtend ben ik weer in de winkel en heb het hier over met de Syrische vluchteling die vanaf augustus bij ons als vrijwilliger werkt. Zijn moeder woont nog in Aleppo. We hebben het over het grote verschil hier en daar en het “waarom”. Eergisteren kreeg hij bericht dat een goede vriend van hem die probeerde van de ene kant naar de andere redelijk veilige kant van Aleppo te sprinten door een scherpschutter van het regeringsleger is dood geschoten. Nogmaals, wat is een mensenleven waard. We stonden beide met tranen in de ogen. Hij is hier met zijn gezin maar zijn hart huilt over hoe zijn geliefde mooie stad aan puin geschoten wordt/is met gigantisch veel doden te betreuren. Ik voel mij daarbij vergeleken een echt “zondagskind”. Ik moest dit even kwijt.

#pelgrimeren
30Nov2019
Kan er nog meer stuk aan een voet?
Passionfilm

#pelgrimeren   Na het zwarte drab avontuur loop ik weer gezellig verder. Mijn schoenen zijn nog niet helemaal droog maar het lijkt best te gaan. Spierpijn en de eerste blaar heb ik al doorgeprikt. Maar niet klagen dat hoort er nu eenmaal bij. Ik geniet van van het prille voorjaar en het hier mogen lopen. Door mijn gebrekkige Frans en het feit dat “de Fransen” geen Engels willen of kunnen spreken maak ik niet erg veel contact.  Ik loop per dag zo tussen de 25 en 30 km, goed te doen. Na zo’n tien dagen wordt het lopen toch wat meer strompelen. Als ik mijn sokken uittrek zie ik meer pleisters dan naakte voet. Tape op mijn hiel en wreef. De lage schoenen blijken toch niet echt bij mij te passen. Om mijn voeten wat rust te geven las ik een rustdag in. Ik ben inmiddels in St Valery sur Somme. Een historisch stadje. Ik logeer in een B&B en slaap heerlijk. Mijn rustdag gebruik ik om toerist te spelen. Heerlijk slenteren zonder dat gesjouw met die rugzak. Er loopt een toeristisch stoomtreintje om de baai van de Somme heen naar Le Crotoy en ja hoor ik neem een retourtje met deze stoomtrein. De volgende morgen moet ik mij er echt toe zetten om weer op pad te gaan. Alle blaren weer doorgeprikt, ingesmeerd met zalf en flink in de tape. Mijn schema is om toch wel iedere dag 25 km te lopen maar op deze manier met deze voeten gaat dat niet lukken. Plan B wordt in werking gezet. Ik laat mijn lekker ingelopen Hanwags overkomen en stuur deze lage schoenen terug. Nog een weekje volhouden. Pijn went vooral als je leuke dingen meemaakt.  Ik kom door een iets groter dan een klein dorpje en er komt een man mij tegemoet. Het blijkt de burgemeester te zijn. Hij is ook naar Santiago de Compostela gelopen en is zeer enthousiast. Ik moet mee naar het gemeentehuis, het is zondag en  dus gesloten. Hij heeft natuurlijk de sleutel en eenmaal binnen komen de verhalen los. Ik krijg te drinken en wat te eten en hij moet ook zijn gemeente stempel in mijn pelgrimspaspoort zetten. Het is jammer dat het nog vroeg is anders had ik daar mooi kunnen slapen.   En dan is daar Le Treport. Een stad met een Église Saint Jacques. Eindelijk eens goedkoop slapen denk ik. Naast de kerk is een zaaltje waar een paar nonnen aan het werk zijn. Kan ik hier ergens slapen? Nou dat weten ze niet, ik moet het maar even proberen bij de pastorie. Grote pastorie die bij zo’n grote kerk hoort. Ik bel aan en er gebeurt niets. Nog een keer bellen en dan gaat de deur open. In de deuropening staat een priester van, hoe moet je dat tegenwoordig ook al weer zeggen, van Afrikaanse afkomst. Zijn witte priester boordje steekt goed af. Wat ik kom doen? Ik ben pelgrim, ben op weg naar SdC en zoek een slaapplaats. Of ik een oneerbaar voorstel doe zo kijkt hij mij aan. Hij heeft nog nooit van Santiago de Compostela gehoord. Ik laat mijn pelgrimspaspoort zien waarop ook in het Frans uitleg op staat maar nog begrijpt hij het niet. De pastoor, zijn baas dus eigenlijk,  is in Parijs, kom maar terug als hij er weer is. De deur wordt voor mij gesloten. Weer op zoek naar een betaalbaar hostel. Dat is wel een voordeel in Frankrijk, er zijn genoeg goedkope hotelletjes.  Nu heb ik nog geen stempel in mijn pelgrimspaspoort. Het is acht uur en ik wil weer gaan lopen maar eerst toch die stempel. Ik bel weer aan bij de pastorie en nog eens en nog eens, dan gaat er boven een raam open en kijkt mijn Afrikaanse  vriend op mij neer gekleed in een spierwit hemd. Ik wijs op mijn pelgrimspaspoort en maak een stempel gebaar.Hij doet het raam dicht. Gestommel en daar maakt hij zuchtend de deur open. Ik mag zowaar mee naar binnen en krijg zonder een woord te zeggen een stempel. Dat was Le Treport. Mijn schoenen die vanuit Nederland moeten komen zijn er nog steeds niet maar ik moet toch verder. De route vandaag loopt niet langs de kust maar gaat over lange rechte landwegen. Geen leuke koffietentjes en de dorpjes waar ik doorheen kom lijken wel uitgestorven. Mijn brandertje doet goed dienst. Ik kan zelf water koken voor een pijpje oploskoffie. Hoe verslavend kan koffie zijn. Na een paar uur lopen ruik ik gewoon koffie.  Mijn voeten doen nu echt pijn en de lange rechte saaie wegen lijken steeds langer te worden. Ik wil niet meer, ik wil naar huis. Dit is niet wat ik mij er van voorstelde. Ik heb zoveel positieve verhalen gelezen over de camino. Zijn dat allemaal supermensen? Maar ik kan niet stoppen, een van de redenen waarom ik de camino loop is mijn vader zaliger. Hij had altijd opmerkingen tegen mij zoals “dat lukt je toch niet of dat kun jij toch niet”. Nu had hij wel een beetje gelijk, ik begin meestal erg enthousiast ergens aan maar maak niet vaak het ook werkelijk af en nu wil ik toch bewijzen dat ik dit wel degelijk afmaak. Mijn doel is SdC te bereiken. Toen wist ik nog niet dat SdC niet het doel is maar dat mijn weg het doel is. Maar dit terzijde.  Zo alles overdenkende en door mijn gestrompel zie ik het even niet meer zitten. Maar dan gebeurt er iets dat ik nog steeds niet kan verklaren. Ik loop langs weilanden en daar net naast een heg ligt een hele berg met jacobsschelpen. Hoe komen die hier nu verzeild. Is dit een teken? Ik blijf een tijdje staan en voel mijn energie terugkomen. De laatste zes km naar mijn overnachtingsplaats lijkt het alsof ik word gedragen. Helaas heb ik geen foto van deze berg met schelpen maar dat is weer een ander verhaal.                          Volgende week: Zijn de Fransen nu aardig of.................. Loslaten is de weg, niet het doel Read more Is dit nu al het einde? Read more

#pelgrimeren
29Nov2019
Is dit nu al het einde?
Passionfilm

#pelgrimerenEr rijdt een auto richting Wissant, Frankrijk. In de auto, mijn lief, mijn twee zussen en ik. Zij gaan mij uitzwaaien als ik begin aan mijn camino naar Santiago de Compostela. Het is 7 april en ik ben er klaar voor. Mijn rugzak weegt 16 kilo. Aan alles heb ik gedacht. Een brandertje en pannetje om in ieder geval koffie te kunnen maken en een kleine eenpersoons tent. Garmin GPS, telefoon, opladers en natuurlijk routeboekjes en wegenkaarten. Wat kan er nog mis gaan. Nog laatste omhelzingen en daar vertrek ik. Via de GR kust route richting Berck. Het is prachtig weer, het loopt lekker. Hele stukken over het strand. Schoenen uit en dan door het zand dat mijn voeten heerlijk masseert. De eerste dag loop ik 23 km. Ik lig vroeg in bed en slaap als de bekende roos. Na een goed ontbijt in het kleine familiehotel begin ik enthousiast aan de tweede dag. Het is voor de tijd van het jaar heel zonnig maar niet te warm. Op de boulevard al overvolle terrassen met mensen die genieten van de eerste voorjaars warmte.Weer hele stukken over het strand. Het strand wordt steeds breder en ik blijf bij de vloedlijn lopen. In gedachte heb ik niet in de gaten dat het wel erg breed wordt. Het lijkt of ik rechtdoor loop maar ik loop gewoon richting zee. Plotseling zak ik weg in een soort zwarte olieachtige drab. Hoe harder ik probeer er uit te komen hoe dieper zak ik weg. Er komt een soort paniekgevoel over mij. Het lijkt drijfzand. Ik sta tot net onder mijn knieën in het zwarte goedje. Hoe harder ik trek hoezeer ik wegzak. Rondkijkend zie ik dat er niemand in de buurt is. Er gaat van alles door mij heen. Dit is het dan, einde camino, wegzakkend en dan vloed. Dag Harry. Maar dan het eerste wonder van de camino. Er komt een rust over mij heen en ik val achterover, eigenlijk op mijn rugzak en dat is mijn redding. Langzaam kan ik mij omdraaien en heel zuigend kom ik in los uit de drab. Op mijn knieën kruip ik achteruit naar harder zand en loop dan een heel eind terug. Eenmaal terug op het normale strand sta ik te trillen op mijn benen. Het gebied achter het strand is moerassig. Er loopt een man met zijn zoontje en zij begeleiden mij door een soort doolhof van paadjes door het moeras heen naar het dorpje. Helemaal zwart en ontzettend stinkend kom ik bij een hotel en ik krijg zowaar een kamer. Met al mijn kleren aan stap ik onder de douche en laat de zwarte smurrie er af lopen. Mijn schoenen hou ik ook onder de kraan want die zijn door de drab twee maal zo groot geworden. Bekaf val ik in slaap. Dit is na twee dagen al een avontuur dat ik van te voren niet had ingepland. De volgende dag zijn mijn kleren alweer droog, het voordeel van icebraker kleding en start ik weer vol nieuwe moed.Ik loop sinds kort op lage schoenen. Mijn eerdere loopdagen liep ik op A/B hoge schoenen, op zich niets mis mee. Twee weken voor mijn tocht begint is er de landelijke dag van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob in Utrecht. Voor de laatste informatie voor mijn tocht. Ik woon een workshop bij van een camino loper. Een zeer ervaren man en boeiende verteller. Zo praat hij ook over schoenen. Waarom zou je die zware hoge schoenen aantrekken. Je loopt toch veel verhard dus dat is echt niet nodig. Je hebt genoeg aan goede lage schoenen. Veel lichter en comfortabeler.De twijfel slaat onmiddellijk en hard toe. Ga ik nog nieuwe schoenen kopen. Even over nadenken.Op het einde van de dag gaan alle “pelgrims” die binnenkort vertrekken op het podium staan en krijgen een soort zegen. Nu ben ik niet kerkelijk maar dit ontroert toch wel.Gezegend ben jij pelgrim, als je ontdekt dat de camino de ogen opent voor wat niet zichtbaar is.Gezegend bet je pelgrim, als je je geen zorgen maakt over of jij je bestemming zult bereiken, maar of je die samen met anderen zult bereiken.Gezegend ben jij pelgrim als je ontdekt dat de echte camino begint na het bereiken van de bestemming.Gezegend ben jij pelgrim wanneer uw knapzak steeds leger wordt en je hart zich vult met inzichten en wijsheid.Gezegend ben je pelgrim als je ontdekt dat een stap achteruit om iemand te helpen meer waard is dan honderd stappen vooruit zonder te zien wat er om je heen gebeurt.Gezegend ben je pelgrim als je onderweg jezelf tegenkomt en je jezelf de tijd gunt, zodat de verbeelding in uw hart gevoed wordt.Gezegend ben je pelgrim als je ontdekt dat je op je weg altijd gedragen wordt door de Eeuwige.Toch weer een hele geruststelling.Het is maandag en toch maar even naar de buitensportspecialist. Nieuwe lage schoenen, Lowa Renegade GTX. Klinkt toch goed lijkt me. Daarom loop ik dus op lage schoenen en laat mijn goed ingelopen hoge comfortabele leren Hanwags thuis.(Volgende week: “hoeveel kan er stuk aan een voet”)

#pelgrimage
24Nov2019
eindelijk kiezen voor jezelf
Passionfilm

#pelgrimage Het verhaal van Barbara. Barbara is achttien, net klaar met haar opleiding en voor ze gaat werken wil ze wat van de wereld zien. Ze heeft grootse plannen, met haar bezittingen in een rugzak verre landen bezoeken of misschien lopen naar Santiago de Compostela. Maar dan wordt ze verliefd op Jaap. Het is helemaal raak. Jaap is twee en twintig en heeft al een mooie baan en een huisje. Waarom zou je dan weggaan. Eerst maar samen wonen en een baan zoeken, zegt Jaap en Barbara denkt, het is misschien maar beter zo. Het lijken een paar gelukkige jaren. Jaap maakt promotie op promotie en Barbara heeft een leuke maar saaie baan. Financieel gaat het ze voor de wind. Barbara wil meer. Zullen we eens een trektocht door de bergen maken Jaap? Een trektocht door de bergen, je weet toch dat ik het benauwd krijg in de bergen en aan een trektocht moet ik al helemaal niet denken. Laten we maar gewoon weer naar ons vaste adresje in Frankrijk gaan en Barbara denkt, het is misschien maar beter zo. Het huisje is ingeruild voor een groot gezinshuis en Jaap en Barbara wonen er nu met hun drie kinderen. Jaap is veel weg voor zijn werk en Barbara werkt nog maar twee dagen, want ja de kinderen hè. De drang om toch een keer naar Santiago de Compostela te lopen wordt steeds sterker en ze brengt het voorzichtig ter sprake. Hoe wil je dat dan regelen, de kinderen kunnen nog niet alleen en ik kan echt geen vijf weken thuis voor ze blijven en Barbara denkt, ja het kan ook niet, het is misschien maar beter zo. Dorien een vriendin van Barbara vertelt dat ze gaat lopen naar Santiago de Compostela en Barbara’s ogen beginnen te stralen. Dat wil ik ook al zolang. Waarom ga je niet mee, stelt Dorien voor. Ja waarom ook niet. Maar dan beginnen de twijfels weer. Hoe moet dat dan met de kleinkinderen waar op zij past. Ik kan mijn kinderen nu toch niet in de steek laten. Ik pas nu eenmaal op en ze denkt, het is misschien maar beter zo, mijn knieën zijn ook niet al te best meer. Barbara is nu 63 jaar. Jaap is net met pensioen en na een slapeloze nacht neemt zij een voor haar belangrijke beslissing. Ze kiest voor zich zelf. Nu even geen rekening houden met Jaap, de kinderen en de kleinkinderen. Ze begint aan een traject om uiteindelijk te eindigen in Santiago de Compostela. Barbara gaat mee met een begeleide reis naar SdC. meerdaagse wandeling? Meer heb je niet nodig. Read more Loslaten is de weg, niet het doel Read more

#pelgrimage
23Nov2019
Loslaten is de weg, niet het doel
Passionfilm

#pelgrimageFrankrijk zo’n dertig jaar geleden en ik sta met de caravan op een camping als er een heel klein tentje naast mij neergezet wordt. Het hoort bij een jonge man die net daarvoor met een grote rugzak op de daarvoor bestemde plaats de camping opkomt. Ik zie geen auto, motor of fiets. Hij is lopend gekomen. Het blijkt ook nog een Nederlander te zijn. Natuurlijk maak ik een praatje en hij vertelt dat hij zijn baan heeft opgezegd en aan het lopen is naar Santiago de Compostela. Hij zal er zo’n vier maanden overdoen. Dat lijkt mij ook wel wat maar daar blijft het dan ook bij. Ik ga gewoon verder met mijn leven zoals ik het gewend ben.Het blijft wel altijd in mijn achterhoofd sluimeren. Maar dan na een behoorlijk moeilijke tijd kan ik niet meer leven zoals ik gewend was. Ik besluit om het ook te doen. Vanuit huis ga ik lopen naar SdC in Spanje. 2400 km. Nu ben ik nog niet een geoefende wandelaar, maar wil wel een lange afstand lopen. Hoe ga ik dat aanpakken? Eerst kleine afstanden en dan steeds grotere. Met rugzak loop ik al snel 20 km op een dag en soms twee dagen achter elkaar. Ik kan een sabbatical van drie maanden nemen maar dat is te kort voor de hele afstand. Als alternatief loop ik iedere maand drie dagen. De eerste maand kom ik tot Waalwijk en daar begin ik dan een maand later weer. De aftrap is in Ede waarvandaan ik naar Wijk bij Duurstede loop. Dat is direct al 27 km. Het eerste stuk gaat lekker. Het is deze dag behoorlijk heet maar tot aan het mooie stadje Amerongen gaat het veel door het bos. Dan nog 11 km over een bochtige en prachtige dijk in de volle zon. Eindelijk met mijn tong op de schoenen kom ik aan bij mijn lief die daar woont. De volgende dag is het nog steeds warm weer en loop ik naar Zaltbommel. Na de derde dag loop ik zo stijf als een robot van de eerste generatie, maar ben wel al in Waalwijk.Ik heb een maand om nog wat te trainen en het gaat steeds beter. Dan is het weer de tijd om drie dagen te lopen. Waalwijk- Dongen. Daar woont mijn zus en zwager en ik kan er slapen. De volgende dag vroeg op pad. Na een tijdje kom ik in een dorp en besluit maar eens een kop koffie te nemen. Ik bestel er een en dan slaat de schrik toe. Mijn beurs is weg, ik heb geen rode cent bij mij. Ik bel mijn zus en gelukkig de beurs is uit mijn jas gevallen en ligt in de hal. Zwager komt hem nabrengen met de auto. Dit is het eerste ding dat ik op deze camino meemaak dat goed afloopt. In het zelfde weekend ben ik uitgekomen in Antwerpen. In een overvolle trein weer terug naar huis. In Utrecht moet ik overstappen op de trein naar Ede. Ik zit in die trein en wil even op mijn telefoon kijken. Normaal zit die altijd in mijn rechterbroekzak maar deze keer niet. Hij zit nergens, tenminste niet op mijn lijf of in mijn tas. Ik ben hem kwijt. Nee toch. Hij moet ergens uit mijn zak gegleden zijn. Thuis bel ik met mijn vaste telefoon mijn mobile nummer en die wordt direct opgenomen. Het meisje dat tegenover mij zat heeft hem gevonden en morgen is ze in Nijmegen en daar kan ik hem ophalen. Ook weer goed afgelopen gelukkig.Op mijn rugzak heb ik de bekende Jacobsschelp genaaid en eenmaal in België krijg ik veel reacties. Er rijdt een auto voorbij, de man kijkt uit zijn raampje. Even verderop keert hij en komt weer op mij af. Wat moet die, denk ik. Hij stapt uit en vraagt waar ik heen ga. Naar SdC zeg ik. “Amai, mijne papa liep ook daar naartoe maar op 80 km voor Santiago kreeg hij een hartaanval en hij ligt daar begraven. We hebben een monumentje gemaakt voor hem. Als gij er langs komt hou dan even stil.” Eerlijk gezegd ben ik er nu al stil van. Hoe verder ik kom hoe moeilijker het wordt om met het openbaar vervoer weer terug te komen. Uiteindelijk kom ik in Wissant , in Frankrijk. Dat is na bijna 400 km.Ik besluit om vandaar uit te vertrekken en zo’n drie maanden later aan te komen in Santiago de Compostela. Er lopen in Frankrijk een paar pelgrimsroutes die allemaal uitkomen op de Spaanse camino maar ik wil mijn eigen reis uitstippelen en loop mijn eigen weg via diverse GR routes.Volgende week deel 2. “ is dit nu al het einde?”

MEER