Melanie

Lid sinds: 24-08-2017

#geld verdienen
07Aug2018
Verdienen met buiten lopen!
Melanie

Ik verdien elke dag 'Sweatcoins' met de app Sweatcoin!Wat is Sweatcoin?Sweatcoin is een app voor de telefoon die jou beloont voor buiten lopen. Let op: je moet wel werkelijk buiten lopen, de stappen binnen telt hij niet. De beloning die je hiervoor ontvangt zijn sweatcoins. 1000 geverifieerde stappen staan gelijk aan 1 sweatcoin, min een 5% commissie die de app rekent. Je start met een gratis account waarmee je elke dag 5 sweatcoins kunt verdienen. Je kunt je account upgraden in ruil voor je verdiende sweatcoins om meer op een dag te kunnen verdienen. Zelf gebruik ik een account waarmee ik 15 sweatcoins per dag kan verdienen en daar 20 sweatcoins in de maand voor betaal. De investering kan ik er dus met 2 dagen lopen al uithebben. Nu hoor ik je denken; wat kun je dan met deze sweatcoins? Deze sweatcoins kun je inruilen voor beloningen. Elke dag komt er een nieuwe beloning, variërend van korting op apps, of gratis producten. Voor de fanatiekelingen onder ons zijn er ook marathon offers; beloningen waar je lang en hard je best op moet doen. Deze beloningen zijn onder andere een iPhone 8 en Paypal cash. Waarom doe ik dit?Nu is natuurlijk de vraag wat de voordelen zijn van het gebruik van deze app. Voor mij is het in eerste instantie een enorme motivatie om elke dag een stuk buiten te lopen. Het gevoel van tevredenheid die ik krijg als ik zie dat ik op een dag weer een stuk of 10 sweatcoins heb verdiend geeft mij elke keer weer een goed gevoel. Nu heb ik natuurlijk ook oog op een aantal van de marathon offers, maar daar moet je zo lang voor sparen dat ik nu zeker genoegen neem met de extra motivatie die deze app mij elke dag weer geeft!Je kan hier de app downloaden en zelf uitproberen. Ben heel benieuwd wat jullie van deze app vinden!liefs, Melanie.

#keelamandelen
24Aug2017
Keelamandelen verwijderen // het herstel
Melanie

Je keelamandelen laten verwijderen is een pijnlijke operatie, zeker als je volwassen bent. Je moet toch wel rekenen op 1 a 2 weken veel pijn.  De avond dat ik thuiskwam had ik veel pijn, ik had zoveel pijn eigenlijk niet verwacht. Het voelde echt als een verse, open wond. Maar ik moest ijsjes eten en ijswater drinken om een nabloeding te voorkomen, dat was nog het ergste. Zolang ik stil zat, niet praatte en niet slikte was het uit te houden. Maar het slikken was vreselijk. Ik had verwacht dat ik slecht zou slapen, maar door de vele sterke pijnstilling heb ik toch een redelijke nacht gemaakt.  De tweede dag was hetzelfde; veel pijn, veel pijnstillers, veel ijs, en geen eten. Eten was niet te doen. Als ik alleen al dacht om iets door te slikken dat niet ijskoud en vloeibaar was kreeg ik de rillingen. Gelukkig had ik door de pijn weinig aandacht voor mijn lege maag. Ik had overigens al niks meer gegeten sinds de avond voor de operatie.  s'avonds deed ik een poging om een beetje vla te eten en het ging redelijk. Het deed zeker pijn, maar de gedachte bij wat voedingsmiddelen in mijn maag was goed. Het bleef overigens wel bij een beetje. Ik sliep op de bank in de woonkamer zodat ik s'nachts niet de trap af moest om ijs te halen, ik slikte medicatie die zorgde voor duizeligheid en dat zou gevaarlijk worden.  De derde dag was weer vergelijkbaar aan de vorige. Ik kreeg wel een beterschap-kaart in de brievenbus en dat maakte me toch wel blij. Naast de gewoonlijke pijn etc. heb ik deze dag een ontbijtkoekje kunnen eten. Afbreken in kleine stukjes en sabbelen tot het zacht is. Dit ging aardig en ik was blij dat ik de honger weer een beetje kon bestrijden. Vandaag durfde ik ook voor de eerste keer even te douchen. De vierde dag voelde ik mij al wel beter. Ik kon steeds wat meer eten en mijn opa en oma kwamen langs wat zorgde voor wat afleiding. Ik heb die avond zelfs wat chinees mee kunnen eten. Sommige dingen waren net iets te pittigs, maar de bami ging er in met de soeplepel. Voor het eerst in dagen had ik weer een gevulde maag. De vijfde dag voelde ik mij naar omstandigheden goed. Ik was ondertussen wel een beetje gewend aan de pijn, maar deze werd ook minder. Maar s'nachts ging het fout... Dit was de eerste nacht dat ik weer in mijn eigen bed lag en ging met goede moed slapen. Dit wilde niet lukken. Ik had veel slijm in mijn mond en dat irriteerde heel erg. Ik pakte een zaklamp en ging eens kijken in de spiegel wat er dwars zat. Dat slijm bleek bloed te zijn, en veel bloed ook. In lichte paniek ging ik naar mijn ouders en die wilde af wachten tot de volgende ochtend. Ik kon zelf niet praten en ook het ziekenhuis zelf niet bellen. Ik moest het nog even uitzien.  Ik probeerde te slapen maar werd opeens misselijk, voor de zekerheid ging ik even bij de wc zitten. Na een paar minuten kwam het; ik gaf oud en nieuw bloed over. Het bloed uit mijn keel was mijn maag ingegaan en die vond dat totaal niet leuk en wilde het er zo snel mogelijk uit hebben. Het was eng en vooral heel vies. Het oude bloed smaakte verrot en zag er ook zo uit. Die nacht heb ik geen oog dichtgedaan en nog zo'n 6 keer bloed overgegeven. Om 7 uur viel ik uiteindelijk toch in slaap.  De zesde dag werd ik rond 10 uur wakker en de herinneringen van de vorige nacht kwamen allemaal weer naar boven. Ik klom uit bed om in mijn keel te kijken of het nog steeds bloedde, dit was echter niet het geval. Blijkbaar is het na de laatste keer overgeven gestopt en niet meer begonnen. Met hulp van mijn zus evengoed het ziekenhuis gebeld en die zeiden dat ik het goed in de gaten moest houden, als het weer zou gaan bloedden moest ik dit keer wel direct bellen. Die dag was ik bang om te eten en te praten, bang dat het weer zou gaan bloedden. Ik was blij dat het niet meer was gebeurd en ging uitgeput s'avonds slapen.  De zevende dag werd ik wakker met een bekende smaak in mijn mond. Bloed. Meteen mijn zus gehaald en het ziekenhuis gebeld, ze wilde toch even dat ik langs zou komen. Een uur later had een ik een afspraak op de poli. De dokter zoog het bloed uit mijn keel en kon toen goed zien dat het niet meer aan het bloeden was. Hij vertelde me een verhaal over hoe het waarschijnlijk kwam; iets met stollingen. Om eerlijk te zijn heb ik niet goed geluisterd; ik was gewoon blij dat alles oke was.  Ondertussen is het dag 8 en het herstel gaat goed. Slikken doet evengoed pijn, maar het voelt niet meer als de open wond van toen. Het voelt nu meer als flinke spierpijn in je keelspier. Het is nog even afzien, maar ik begin mij in ieder geval beter te voelen. Wat ook te zien is in mijn keel. De eerste dagen rood, opgezwollen en witte aanslag (klinkt gek, maar dit hoort) en ondertussen is het nog wel een beetje rood, maar niet meer opgezwollen en ook geen witte aanslag meer. Ik hoop dat ik over een paar dagen weer zonder teveel pijn kan slikken, dan kan ik weer blij en opgelucht adem halen.  Mocht je nog andere vragen hebben over de operatie of het herstel, laat even een reactie achter en ik zal je vraag zo goed mogelijk beantwoorden!

#keelamandelen
24Aug2017
Keelamandelen verwijderen // de operatie
Melanie

Ik ben vaak verkouden. Met die verkoudheid komt jammer genoeg ook altijd een flinke keelontsteking, maar een paar maanden terug kreeg ik er ontstoken amandelen bij. Man, dat was echt totaal geen pretje. Ik naar de huisarts, en daar werd besloten dat mijn amandelen er beter uit konden.  16 augustus was het zover, mijn operatie stond gepland om 2 uur. Ik meldde mij netjes bij het ziekenhuis, werd naar de afdeling gebracht en kreeg een hand vol pijnstillers die ik alvast moest slikken. Een kwartier voor de operatie werd ik opgehaald door een verpleegster. Ik moest nog even proberen te plassen zodat mijn blaas echt leeg was en werd toen naar een kamertje gebracht. Ik moest mij uit kleden tot mijn onderbroek en kreeg een operatie jasje en een haarnetje. Op het bed kreeg ik een voorverwarmd deken over mij heen (super lekker!). Ik werd naar een andere kamer gebracht, een soort wachtkamer voor de operatie. Hier werd een infuus in mijn hand geprikt en 10 minuten later werd ik opgehaald.  In de operatie kamer stelde iedereen zich netjes voor en werd nogmaals uitgelegd wat er zou gaan gebeuren. Ik kreeg een ander kussen, een bloeddrukmeter om mijn arm en wat ECG stickers op mijn borst. Vervolgens een zuurstofmasker op en de narcose werd via het infuus ingebracht. Je word eerst een beetje duizelig en dan val je al snel in een diepe slaap. Een hele aparte ervaring vond ik dit, hoe je zo snel compleet van de wereld bent. Een halfuur later was de operatie klaar en werd ik naar de uitslaapkamer gebracht. Hier werd ik langzaam wakker, maar dit was geen plezierige ervaring... Ik werd wakker in een flinke paniekaanval, ik was amper bewust en wist zelf eigenlijk niet wat ik aan het doen of denken was. Mijn hele lichaam was aan het schokken. Mijn keel deed al flink pijn en ik kon amper praten. Met veel moeite kreeg ik de twee woorden; paniekaanval en angststoornis eruit geperst. Gelukkig waren de verpleegsters heel lief voor mij. Ze probeerde mij gerust te stellen en hielden mijn hand vast. Op dit moment realiseerde ik ook dat ik een ijsje in mijn handen had.  Na wat voelde als een eeuwigheid, maar waarschijnlijk maar een paar minuten, kalmeerde mijn lichaam. Ik voelde de pijn nu steeds meer en voelde natte tranen over mijn hele gezicht en nek. Ik voelde me flink kut en ook alleen. Er werd constant geroepen dat ik mijn ijsje moest eten en langzaam begon ik er steeds meer van te eten.  Sinds ik weer rustig was en kon praten kwam de verpleger vragen hoe de pijn was op een schaal van 1 tot 10. Ik antwoordde een 7,5 en dat vond zij hoog genoeg om wat extra morfine toe te dienen. Vervolgens werd er een echo gemaakt van mijn blaas om te zien hoeveel er in zat en of ik binnenkort naar de wc zou moeten.  Nadat de dokter even snel langs was gekomen en had verteld dat alles goed was gegaan, werd ik teruggereden naar de afdeling. Ik werd op een kamer verplaats waar 3 anderen ook bijkwamen van een operatie.  Op de kamer appte ik mijn ouders dat ze langs mochten komen en daar had ik ook wel behoefte aan na zo'n heftige paniekaanval. Verder veel pijn, veel ijsjes en veel ijswater. Na aan halfuurtje moest ik gaan zitten en proberen mezelf om te kleden. Ik kwam omhoog en werd misselijk, een naar gevolg van narcose en morfine. Na eventjes rustig zitten mijn kleren aan weten te krijgen en moest ik van de verpleger naar de wc. Blijkbaar kunnen hier complicaties bij komen na een narcose.  Omdat alles goed ging (voor zover dat kon althans) mocht ik naar huis. De infuus naald werd eruit gehaald en mijn zus kwam aan met een rolstoel. Lopen met die misselijkheid zag ik echt niet zitten. De autoreis was overigens ook geen feestje, ik was blij om thuis te zijn. Nu kon het herstel beginnen...