Nadia Ali

Lid sinds: 07-09-2017

#computer zonder scherm
27Dec2018
Oude computer
Nadia Ali

Eerste Kerst ging aardig snel voorbij. Een rustige gezellige bewuste Kerst doorgebracht. De tweede Kerst is een dag om dan lekker te luieren , een soort van pyama dag. Na een paar uur lezen, rondhangen elkaar vervelen had ik zin in een broodje van de Ikea. De hotdog broodjes. Komt niet vaak voor dat ik daar trek in heb (ongezonde dingen). De jongens reageren daar gretig op. Dus we gaan het gewoon doen. Een wandeling, dan naar de Ikea .Kinderen een ijsje erbij. Aan een broodje had ik genoeg. Zullen we dan toch maar door de Ikea lopen? Ja doen we. Volg de pijltjes komen we vanzelf wel bij de uitgang. Was gezellig. Onze doerak keek mij vragend aan als een soort van toestemming vragen of hij op de banken mocht zitten en de bedden uitproberen. Aan de meubels zitten. Ik keek toegeeflijk, maar wel respectvol ermee omgaan . Niet met de schoenen en niet springen. " Oke mama dat doen we toch ook ?"Het feest kon beginnen. Met zijn grote broer kwamen de meeste fantasieën los. En oh wat hadden ze een ideetjes wat we konden halen en wat wel leuk leek in huis. Waren ze ergens vooruit gelopen kwamen ze vol ongeloof naar hun vader. " Papa, papa kom eens kijken, we hebben een computer gezien" , een heeeeele oude computer . Echt oud papa en er is geen beeldscherm ." Papa werd aan de hand genomen en meegetrokken naar die bijzondere computer. Ik werd ook nieuwsgierig en liep erachteraan. Plofte op een stoel in de buurt. Ik keek om mij heen en zag geen hele oude computer. Vroeg mij toch af wat ze bedoelden. Of waren ze een geintje aan het uithalen? Hun verbazing en enthousiasme was oprecht. " Kijk papa, kijk dan". Stonden ze bij het bureau. Ze vroegen zich verwonderd af hoe het toen kon zonder beeldscherm. Bleven zoeken naar een beeldscherm. Papa keek mij met een geamuseerde blik aan wat mij nog nieuwsgieriger maakte. Ik stond op en liep naar het bureau. " Maaar.... jongens , dat is geen computer , dat is een heeeel oude typemachine" . " Huh, maar er zijn wel letters en toetsen." Dat wordt dan een uitleg van pa en moe wat een typemachine is en ik dus uitleggen dat ik mijn typediploma op zo een ding heb gehaald. Het ding deed het ook nog. Ik deed het even voor , dan zonder papier. Het ging om het idee. Ongeloof en niet begrijpend keken ze hoe ik op zo iets heb kunnen typen en wat het nut ervan is als er geen beeldscherm bij is. Ik voelde mij heeel erg oud na hun ontdekking.

11Dec2018
" Kom je logeren bij ons ?" vraagt hij.
Nadia Ali

"Ja mag dat ?" vraagt ze aan haar broertje . Of hij dat leuk vindt . Gretig knikt hij ja. " Ga je in je oude kamer slapen?" Dat ging ze ook doen en of hij bij haar komt slapen. Dat doet hij maar niet . " Ik slaap bij mama en papa en jij slaapt op je oude kamer". Zo dat is mooi geregeld, grote zus komt logeren en hij heeft het allemaal zo een beetje geregeld wie waar en hoe gaat slapen. Bedenkelijk kijkt hij naar zijn grote zus. " Waarom kom je logeren eigenlijk? " Of ze niet gewoon mag komen logeren zonder dat er wat is , Hij was maar al te blij dat zijn grote zus weer kwam net als vanouds. Natuurlijk mocht dat. Toch zat het hem niet lekker. Kijkt hen beiden aan en vraagt waar Ahmet gaat slapen. Nou, die is er niet die moet voor zijn werk naar Duitsland en blijft daar slapen. "Ben je bang om alleen te slapen dan Faithje? " Zijn grote zus Faith lacht schaapachtig. Ik hoorde de conversatie aan en moest in mezelf lachen. Gossie mijn kleine grote meid. Zo blij met haar eigen woning, getrouwd uit huis, haar thuis, haar leven. Haar keuken waar zij de baas is . Geen moeder die zich mee bemoeit of die alles verplaatst omdat ze het anders heeft gelegd omdat ze het beter vond staan of leuker. " Is mijn keuken en als je op jezelf woont dan richt je het in zoals jij het wil ." Ik zie haar gezicht nog voor me als ik geïrriteerd reageerde naar haar. Ik hoor haar nog denken , dat ze niet kan wachten tot ze in haar eigen huis zit. Waar zij de boel draaiende houdt en bepaalt wat waar gaat staan. Ons eerste "bezoek" was gelijk raak. Rich zei nog gekscherend tegen mij dat als ze haar eigen woning heeft wij onze jassen ook zo ergens neerzetten. We kregen de kans er niet voor. We werden vorstelijk ontvangen , jassen werden aangenomen en opgehangen. " En mam je gaat niet na een uur al weg hoor " . Oeps, mijn dochter leest mijn gedachten. Hoe fijn ik mij er ook voel en hoe warm en hartelijk mijn dochters en schoon zoons zijn ik kan niet langer blijven dan nodig is. Ik word er onrustig van. Nee, ik moet mij nu wat inhouden en wat langer blijven. Haar het genoegen geven van "gastvrouw " zijn. ' Koffie mam en Rich ?" " Dus je blijft slapen ? " Jaaaah... niet willen toegeven dat ze liever niet alleen thuis is. " Mama is toch gezellig, Faithje komt logeren. " Haar broertje vindt het geweldig. Hij heeft namelijk enorm moeten wennen zijn grote zus uit huis. En nu toch weer even bij mama. Zo aandoenlijk mijn volwassen dochter, die vol in het leven staat . Op haar werk bekend staat als professioneel , gestructureerd , haar mannetje kan staan. Planmatig te werk gaat. Dan is ze dat kleine meisje weer dat bij mama wil zijn. Thuis in haar uppie, haar thuis dat ze zo gezellig en warm heeft ingericht vindt ze toch maar niks en komt bij mama slapen. Ach waarom niet. Dat zal wel weer even schrikken zijn als we haar de trap af horen denderen, deur dichtgooien, haast haast haast. Want ze moet op tijd op werk zijn. Om daarna een app te krijgen als een soort van excuus voor het dichtslaan van de deur , haastig weggaan . Dat hebben we zeker niet gemist. Vooruit dan maar, voor een dagje logeren even dat ergerlijke gevoel hebben alsof ze er nog woont. Mijn partner die dan zucht .. moppert dat die deur er vandaag of morgen uit hangt. Ik mopperen dat hij niet zo moet zeuren.De zorgen om je kinderen zullen altijd blijven of ze volwassen zijn en het huis uit , dat maakt allemaal niet veel uit. Je blijft er aan denken. Het liefst wil je elke dag bij ze zijn kijken of ze het wel redden zonder moeder . Loslaten noemen ze dat. Een kind is niet je bezit , moet je toestaan dat ze hun vleugels uitslaan. Je houdt je hart vast, ik kijk naar mijn handen, dezelfde handen die ze troostten , te eten gaven, verschoonden. Diezelfde handen zullen ze opvangen om de pijn van het vallen te kunnen verzachten. Want daar ben je moeder voor , het nest warm te houden . Ook al zijn ze het huis uit. Het nest waar ze veilig even kunnen bijkomen , even bij moeders , zal altijd warm blijven . Natuurlijk redden ze het zonder mij , maar toch......

#burn out klachten
07Dec2018
wat als je partner een burnout heeft
Nadia Ali

Je ziet het niet aankomen ondanks je allerlei signalen krijgt. Negeren en gewoon doorgaan. Tot er wat gebeurd en hij dan thuis komt te zitten. Je doet er alles aan om begrip te hebben, hem te steunen . Je bent thuis hard bezig je partner te motiveren. Onbegrip van buiten, je schiet in de verdediging. Wat is burn out. Onzin. Doe niet zo moeilijk . Gewoon werken, gewoon je dingen doen. Dan gaat het vanzelf over. Is dat wel zo? De werkgever die er laconiek over praat en naar handelt. Weinig begrip van je werkgever. Het denkt te weten waarom je ziek thuis zit en dus de arbo arts daarin mee zien te krijgen. Eerste bezoek bij de Arbo arts liet ik mij wel even gaan. Hij liep naar binnen ik zat rustig in de wachtkamer. Hij kwam naar buiten, zag er moe uit en keek mij aan met die afwezige blik. Ja dat hij zou moeten beginnen. Waat? Heeft ze wel gezien in wat voor toestand je bent? Heb je wel aangegeven wat er scheelt? ( Tja hij kan het zelf niet benoemen wat hij heeft wat hij voelt) .Ik wil terug zei ik toen we de lift uitstapten, Ik wil verhaal halen. Tja, als ik vind dat men mij en mijn gezin onterecht behandeld dan ga ik brullen. Dan komt de leeuwin in mij wakker. Ik maak het dag en nacht mee. Zo een arts achter het bureau gaat niet even na een gesprek van nog geen kwartier aan en dan zeggen ja re-integreren. Ook het feit dat ik zie hoe mijn partner de schouders laat hangen en gaat weifelen over zijn toestand. Nee, dat gaat niet gebeuren. Ik heb genoeg om mij heen gezien en gehoord om dit niet serieus te nemen. Lift in, naar de arbo arts. Stond ze daar in de deur net toen we binnen liepen. Ik vroeg niks ik sprak haar meteen aan. Of ze wel beseft wat ze gedaan heeft . Oke ze bleef rustig, gelukkig voor ons allen. Of ik even mee wil komen in de kamer. We lopen naar binnen . En ik begon mijn relaas . Eindigde met de vraag waarom en op basis waarvan trekt ze deze conclusie ? Ze heeft hem amper een kwartier gesproken ." Ja nee, hij kan dan beginnen met re-integreren en als hij denkt het niet aan te kunnen op het moment van aanvang kan hij zich altijd nog ziek melden. Nou fijn is dat om het nu zo te stellen. Ik vroeg om een second opinion. Mijn partner is niet de persoon om zomaar thuis te zitten. Altijd met plezier naar werk gegaan. 2017 werd het steeds zwaarder voor hem en steeds meer met tegenzin naar het werk. Ja de rekeningen moeten betaald worden, dus zet hij door. Dan wil zo een arbo arts hem terug op de werkvloer hebben waar andere instanties de ernst ervan in zien. We worden plat gebeld door de werkgever. Als hij slaapt dan maak ik hem voor niemand wakker. Want een mens heeft slaap nodig. Ja wat wil hij nog meer ze komen hem tegemoet, het kan zo niet verder. Dan vragen of hij denkt weer aan het werk te kunnen. Steeds weer van die telefoontjes. Het werkte niet bepaald motiverend voor iemand met een burnout. Slapeloze nachten kreeg ik ervan. Een man die elke dag wel meer dan 20 km ging hardlopen. Bij regen, sneeuw, kou , warme temperaturen hij ging met gemak de deur uit in zijn hardloop kleren . De routine, hem voorbereidingen zien treffen om te gaan hardlopen, is weg. Hij heeft geen puf, geen energie. Dan trek ik de stoute schoenen aan en schrijf een mail naar de case manager van de Arbo dienst. Leg alles uit wat ik voel , hoe ik het beleef en hoe ik hem zie en wat mij zorgen baart. Hoe de werkgever erin staat. Hoe de werkgever ermee omgaat. Ik zal dan niet bepaald een reactie krijgen waar ik op hoop,maar ik deed het toch. Buiten alle verwachtingen om kreeg ik een begripvolle mail en werd ons veel sterkte toegewenst en hij het heel goed begreep. We werden niet meer "lastig gevallen". Nu een half jaar verder , de werkgever nodigt hem uit voor een kopje koffie. Wat schetst mijn verbazing. Ze trok van leer, liet haar uitrazen en toen nam ik het woord. Ik heb mij meerder malen ingehouden om niet tekeer te gaan. Is zijn werkgever en we hadden het erover gehad onderweg dat hij het zou aanhoren en dat als het moet hij begint met re-integratie. En hij het woord zou voeren. Als het moet.....ben je er dan wel aan toe? Dat het zo niet langer kon , wil hij wel weer naar het werk komen. Wat een rotstreek dacht ik, hem hier laten komen onder het mom van een kopje koffie, kijken hoe het met hem gaat. En dan met allerlei aantijgingen komen. Ik heb mij goed weten te houden. Omwille van mijn partner. Maar ik nam het gesprek over omdat ik zag dat hij even verward was door deze houding. Hij ging vol vertrouwen voor een bakkie en krijgt hij dit. Onderweg naar huis was hij totaal gedemotiveerd. Zakte terug, en bedankt werkgever. Ik had hem zover dat hij weer zijn hardloopschoenen pakte en nu ben ik terug bij af. Is het omdat het niet te omschrijven is, dat het nog niet als zodanig geaccepteerd is . Dat er zo makkelijk over een burn-out wordt gedaan? Ik gun het niemand nu dit van dichtbij te hebben meegemaakt. Maar ik zou het haar haast wel toewensen met haar arrogant gedrag. Ik citeer: "Sorry maar ze vindt het maar onzin , een burn out " . Hoe kun je ? Er zit iemand , een mens, tegenover je die zelf naar antwoorden zoekt en in feite lach je hem uit . Wat voor persoon ben je? Denk je aan je promotie? Denk je aan je toeslag die je krijgt , de extra's die je krijgt als je de werknemers aan het werk krijgt? Is dat het waar het je om gaat?

#socialiseren
03Dec2018
Wat als je je alleen voelt
Nadia Ali

Een "nieuw" leven, nieuwe start  in een grote stad waar ik mij vaak verloren en klein heb gevoeld. Die grote stad waar een ieder elkaar amper in de ogen kijkt of een vriendelijk woord teveel lijkt. Een simpele lach , een groet wat veel kan betekenen voor de dag van een persoon. Ik miste mijn sociaal leven uit mijn oude woonplaats. Waar ik een goedemorgen buuf hoorde onderweg naar mijn werk. Praatje met de buren , de slager die de tijd neemt voor een babbeltje . Overal heeft men wel even tijd voor een babbel. Zo anders dan die grote drukke kille stad waar men zegt dat het bruist van het leven . Inderdaad is er een bedrijvigheid te vinden, maar geen vriendelijkheid, geen aandacht voor elkaar, zoveel bedrijvigheid en toch alleen voelen.We verhuisden net iets buiten de grote stad. Ik had goede hoop dat het hier anders zou zijn. Per slot van rekening zag het er "dorps" uit. Hier gaat het mij lukken een sociaal leven op te bouwen dacht ik zo. Helaas ging dat ook moeizaam, alhoewel je hier wel een knikje kon verwachten of een afwachtende houding wie het eerst wat zegt. Dan een vertwijfelde hallo , goedemorgen of middag van mijn kant.  Ik wil niet te gretig of wanhopig , opdringerig overkomen.  Of ze afstoten omdat ik te vriendelijk over zou komen. Lastig om zulke gedachten te hebben alleen maar om een simpele hallo te kunnen zeggen. Ik vereenzaamde , zag mijn tiener dochter opbloeien.  Ze maakte vrienden kreeg een druk sociaal leven. Dat zat goed daar hoefde ik mij  geen zorgen over te maken. Van de kant van mijn oudste dochter ook positief dat gaf mij rust. Mijn jongen, ons cadeau, kondigde zich aan. De eenzaamheid raakte een beetje op de achtergrond. Al mijn aandacht ging naar mijn kleine man, partner die zich zelf had gevonden , herpakt met het hardlopen. Mijn dochters die aan het begin stonden van een nieuw leven. Het volwassen leven, vele kruispunten hebben zij gepasseerd.Toch knaagde het gevoel aan mij dat ik niet gewoon met of bij een vriendin koffie kon drinken. Babbeltje met de buren. Ik had er genoeg van.  Een Zomer nam ik pen en papier en begon te schrijven, steeds hetzelfde. Wachtte tot het donker werd en ging alle deuren langs in de straat, gooide het geschreven briefje in de bus. Nu is het afwachten, spannend. Zou het positief uitpakken zo een briefje of zou ik genegeerd worden of mij voor gek verklaren?Wat ik niet had gedacht (wel gehoopt) was een positief ontvangst van mijn briefje . Meer dan de helft van de buren reageerden spontaan enthousiast om een straat bbq te organiseren. En daar begon mijn sociaal leven te bloeien. Het was een succes. Zoveel jaar verder en we kunnen op elkaar als buren rekenen. In de ochtend als iedereen zo druk is naar het werk te gaan , kinderen naar school nemen we toch de tijd om even een goedemorgen te zeggen en dan haastig ons weg te vervolgen. Er kwamen vele ideetjes , zo een buuf die een groeps app aanmaakte. Hoef ik niet elk jaar de huizen langs en briefjes schrijven voor een bbq. Lol.. ik deed het op de "ouderwetse "manier . Handig zo een app, handig voor alles. Spontaan kwamen de ideetjes. Met de vrouwen naar de bioscoop , de ladiesnight. Het werd leuk , voor herhaling vatbaar. De wil is er , maar ja het moeten van vele dingen in het leven verdringt het spontane van bij elkaar komen. Dan is het best wel lastig om een geschikte dag te vinden waar iedereen kan. Toch lukt het ons om bij elkaar te komen. Uit eten een keer in het kwartaal of de bios, een straat bbq twee keer in het jaar. Het inluiden van de zomer en nog even bij elkaar komen voordat de winter aanbreekt en we ons verstoppen voor de kou .  Buren met wie ik samen de bruiloft van mijn dochter heb mogen vieren, buren met wie je je ups en downs kunt delen. Wat hebben ze de straat geweldig versierd met de bruiloft.  Ik ben blij dat ik die stap heb genomen , de moeite nam  18 briefjes te schrijven of er animo is voor een straat bbq. De inhoud van mijn brief  was simpel maar wel effectief :  Hallo buren, in het kader van het sociale , leuk contact met je buur, liever een goede buur dan een verre vriend wil ik een straat bbq organiseren. We hoeven niet hele dagen bij elkaar op de koffie te komen maar een beetje socialiseren met elkaar zou de straat nog een warmere uitstraling geven. Het hoeft niet veel te kosten. Hebben jullie er zin in? Ik in ieder geval wel. Ik wil het helemaal op mij nemen als er animo voor is.  De buurvrouw van nummer 6.  Samen met de buren die thuis blijven het nieuwe jaar in te luiden. Hoe mooi is dat. Ik heb er zin in , het wordt vast een leuke jaarwisseling. 2018/2019 wordt de eerste keer dat we niet van achter het raam het vuurwerk bewonderen , maar samen met een paar buren 2019 verwelkomen . Dit initiatief kwam van de buurman . Is het kneuterig, volks, burgerlijk ?  Onder welk noemer het ook valt het is geslaagd , het heeft mensen bij elkaar gebracht.En ja mijn sociaal leven bloeide nog verder op  toen mijn kleine man klaar was voor de grote wereld. Zijn eerste stappen naar die grote wereld begon op school waar ik met moeders in contact ben gekomen middels mijn kleine man die zo klein als ze zijn een druk sociaal leven hebben vanaf dag een. Daar wacht mij een nieuwe uitdaging om mensen wakker te schudden, even een stop te maken in plaats van  haastig je kind naar school brengen amper oog voor je omgeving.  Dat de maatschappij verhard en steeds meer van ons verwacht hoeven wij toch niet daar in mee te gaan?  Dat beetje menselijke wat in ons zit hoeft toch niet te verharden ?

MEER