Guus Eftychía

Lid sinds: 08-10-2017

#duivels diemma
28Dec2018
Welkom in 12 Delen Duisternis
Guus Eftychía

Lezer, hoe liefelijk waren mijn eerdere schrijfsels? Hoe weinig ruimte kreeg mijn duistere ik ten behoeve van het gros der lezers? Nu echter is er ruim baan om gedurende deze donkere nachten mij onder te dompelen in de zwarte romantiek. Teaser Pijn en wreedheden vreten aan mijn aanwezigheid. Duizend hongerige teken zuigen de laatste restjes menselijkheid uit de nieuwe aanvoer. Ik wandel door de vuurzee en zij schaadt mij niet. Ik doorsta opnieuw de pijnen van ontrouw en onwetendheid. De teaser is slechts een amuse gebeten uit deel 1 van de twaalf delen die luisteren naar: Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma De komende dagen kunt u uzelf blootstellen aan mijn twaalf delen duisternis. Wat het is laat ik aan u.  Dat het niet is wat u gewend bent geloof ik gelijk. Dat het niet geheel coherent is geloof ik eveneens.  Dit verhaal is niet om te consumeren eerder om te absorberen.  Is het Twin Peaks meets Dante's Inferno op een Lost Highway of is het onsamenhangend gebrabbel dat voortkwam uit een minder goed gevallen LSD trip?  Ik laat het aan u, want wat U ervaart als schoonheid mag ik weerzinwekkend vinden en vice versa. Tenslotte zijn wij allen mensen met een vrije wil, toch............? Delen reeds online     > > Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 2 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 3 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 4 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 5 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 6 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 7 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 8 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 9 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 10 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 11 Lees meer Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 12 (Einde) Lees meer

#duivels dilemma
28Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 12 (Einde)
Guus Eftychía

(Het plan heeft volledig gefaald, toch is het doel bereikt. Bedondert, bedrogen, misbruikt als speelbal. In het donker gelaten, terwijl ik op weg dacht te zijn naar het licht. Nu het licht van mij is, door geboorte bepaalt en in de schoot geworpen dankzij een bloedlijn, nu ben ik onzeker over mijn nieuw verworven positie.) Beginnen bij deel één klik hier "Zo is zij bedoeld, zo was jij bedoeld, jouw taak volbracht. De aarde ontving mijn twee laatste zonen. Ik heb ze de keus gegeven, zij hebben de macht toevertrouwd aan jouw visie, zijn visie hebben ze gekruisigd. Ik dacht dat hij als martelaar wel zou winnen, toch wist jij via slinkse wijzen zijn daden te doen vergeten. Oh ja, je hebt zeker hulp gehad van de gehoornde, hij had eeuwen tijd om de situatie naar zijn hand te zetten.  En toch ligt jouw lot nu in mijn oude handen. De macht te bezitten jouw te verpulveren en er van weerhouden worden door het geloof van een stel omhooggevallen apen is de bezegeling van hun eigen lot. Ik kan  mijn  laatste zoon  doden. Ik kan je mij laten doden. Maar wanneer je mij dood sterft de oude aarde met mij, wanneer ik jou dood sterft de nieuwe en mijn rust. Maar wees gerust de keus is al gemaakt. Ik heb me reeds verklonken met jouw ziel en zijn. Zodat beide werelden als één zullen leven. De mijne zal langzaam vergaan zo ook mijn greep op jouw ziel, die ik ondanks mijn afwezigheid zal bezitten. Je zal gedeeltelijk mij zijn, opdat ik niet meer hoef te zijn." Ik voel hoe moe hij is en dat ik nu zijn job en heb. Voorwaar ik leefde vanuit de ‘duivelse’ overtuigingen de wereld nieuw leven in te blazen. Zij zal mij ook uitputten, tot dat ook mijn mening ten aanzien  van mijn schepping zal worden herzien. Eerst zal het moment aanbreken dat ik opga in mijn creatie, haar als een kind vertroetel. Maar ook dit vuur zal doven, vervolgens zal ik van haar walgen. Haar verachten, ook ik zal waarschijnlijk haar mijn rug toekeren. Uiteindelijk zal ik me voor eeuwig van haar afkeren, omdat zij een toonbeeld is van mijn eigen zwakheden. De gehele schoonheid, die ik voor ogen had, vergald, omdat ook in mijn onmenselijke ziel resten bestaan van de sterkste menselijke zwakheden. Tegen mijn einde zal mijn creatie eveneens uitmonden in wreedheden, bezitterigheid en machtshonger. Elk extreem experiment bestaat enkel bij de gratie dat zij oneindig is in al haar vernietigende verscheidenheid. Gelijk het universum, gelijk god, gelijk de mens. EINDE << Previous Step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 11 Lees meer << Begin bij deel 1 Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

#duivels dilemma
28Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 11
Guus Eftychía

(Eindelijk ontvang ik de beloning voor de eeuwen van afwachten. Zijn aanwezigheid zal ik oproepen. De tijd is daar om Hem uit te dagen. De confrontatie is onvermijdelijk, zijn glorie al te vervaagd om wederom opgepoetst te worden. De volgende fase in de menselijke ontwikkeling zal gestart worden. Zodat het mensdom kan groeien tot mens(wijs)heid. Een eenheid gebaseerd op steun aan je medemens, maar tevens zullen velen creperen om uiteindelijk te sterven. Uit respect voor zijn omgeving  zal de mens zijn eigen populatie doen krimpen. Geen plaats meer voor "Zijn" goeiige geiten wollen sokken geneuzel.) Beginnen bij deel één klik hier Eeuwen de tijd gehad Hem te bestuderen. Zijn gangen heb ik op aarde al uitgeplozen om tot de schamele ontdekking te komen dat Hij niet is wat de hoge religieuze heren beweren. Uit al de te lezen acties ontdekte ik alleen straf en  wreedheden, nergens spaart hij een mens die ´verkeerde´ keuzes maakte. Zelfs zij die de goede keus maakten werden opgeofferd. Zo zouden zij eerder tot hem keren. Helaas de paradijselijke rust van de dood was daar. Hij was nergens te vinden. De ‘hemel’ is een pracht plaats, geopend voor alle zielen die de goedkeuring der blanke engelen dragen. Nee zij is  slechts de rust plaats waar zielen een tussenstation hebben voor zij weer deel mogen nemen aan het oneindige.  Deze zogenaamde intellectuele dieren weten zelf niet wat er allemaal in hun hoofd omgaat. Minimaal gebruik makend van de capaciteit die hen geschonken is. Nog minder wordt zij  aangespoord door haar maker. Dit terwijl mijn kinderen gemiddeld dubbele capaciteit gebruiken  in vergelijking met zijn kroost. Ze zijn gedreven te leren,  te streven. Zoals ooit een apenras het licht zag door zijn zaad, zo misbruik ik zijn nazaten om een zwakke creatie te versterken.   "Jahweh ik daag je uit. Je rol is uitgespeeld je bent een vergeten attractie. Een onherkenbaar boegbeeld van een spookschip. Je dwaalt al eeuwen op uitgeputte zee van zielen." Daar waar de wervelwind zich tot nu toe manifesteerde ontstaat een schim. Een oude man, grijs, in lang wit gewaad komt rustig dichterbij. Damien, mijn enige nog levende zoon, omarm je vader. Vader! Ja onze vader die in de hemel zijt. Mijn vader was een hond, mijn moeder een hoer, herken uw schepping en aanschouw. De ruimte wordt gevuld door ons beide energieveld, ik voel het mijne nog steeds uitbreiden. De kracht van miljoenen vult mijn wezen. Nu reizen ook mijn handen. Miljarden bliksems schieten heen en weer boven mijn hoofd. De kracht die ik ontvang van zoveel verloren zielen neemt bezit van me. Een euforisch gevoel, meester over leven, dood, tijd, ruimte, plaats en uitkomst. Ik richt mijn handpalmen geladen met het vertrouwen van miljarden op het centrum van zijn aanwezigheid.  Hij wankelt letterlijk nu de aarde hem de rug toekeert, maar dat was dan ook gelijk het meest spectaculaire aan deze vijandige overname.  Zijn energie veld, even uit elkaar gereten door het verlies van vertrouwen, groeit. De oude man wordt vele malen groter. Zijn aura een goudkleurige wolk, die achterliggende beelden verhult. Mijn machtige blauwe veld ontmoet het zijne en houdt stand. Totdat ik merk dat mijn energie in de verdrukking komt. Met maximale inspanning haal ik nog een keer uit. Het helpt niks. Hij omvat mij geheel. Een onbevattelijk energie massa sluit zich om mijn aanwezigheid inclusief de honderdduizenden zielen die mij vergezellen. Het is alsof mijn hersens gaan exploderen, brandend, vlammend zoutzuur vreet zich door mijn geheugen. Scheurende pijn een kernsplijting in het diepste van mijn zijn. Gedwongen los te laten wat mij bovennatuurlijk maakt, sterker dan ooit tevoren nemen de oerinstincten ’t over. Onbewuste alleswetende krachten besloten onder een diepe, inmiddels opengebroken, laag ontwikkeling. Er vloeit een stroom van herkenning door me heen zilver grijs als kwik. Verstikkend een toch vervullend alsof de basis van bestaan in mij is ontstaan. De kracht ongekend, ik steek m'n arm uit naar hem, om de macht op te zuigen, een ongekende eenwording. Ik zie werelden mij onbekend en kan ze in tegenovergestelde richting laten draaien, ik voel de aanwezigheid van het totaal en ben volledig verbonden in hun zijn, hun zien, hun pijn. Aanschouw verleden en heden in een oogwenk en ben bewust van alle aanwezigheid realiseer ik dat we één zijn. Ik ben ook hem en wij is ‘God’.  Geslaagd waar een engel faalde, een voormalig mens op de meest onmogelijke positie? Gelijk vervuld het antwoord mij. Daar waar zelfs een engel faalt en enkel een mens slaagt moet de plaats eerder door een mens vervuld zijn.  Next Step >> Binnenkort het laatste deel << Previous Step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 10 Lees meer <<  Begin vanaf deel 1 Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

#duivels dilemma
27Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 10
Guus Eftychía

(Een goed plan kost jaren, een plan als dit eeuwen. Niet dat tijd voor types als ik gelijk is aan het menselijke begrip tijd, toch begin ik ongeduldig te worden. Wie weet wat ´Hij´ weet, laat staan dat Mundi de gehoornde een idee heeft van wat zijn protegé van plan is.  Op aarde hebben mijn kinderen hun posities zo goed als ingenomen. Het zal snel tijd zijn voor het laatste oordeel.) Beginnen bij deel één klik hier December 275 mens jaren later. Allen hebben ze geleefd in de plek waar ik een eeuwen geleden ´gedanst´ heb met een oude en verbeten vrouw. Velen tegelijk zonder elkaar ook maar te kunnen zien verdeeld over dimensies. Zij groeide, diep in mij gloeiden hun ziel sterk en weerbaar gevuld met wijsheid, die elke angst doet buigen. Ten tijden van het sterven gaat hun ziel een verbintenis aan met een levende versie van mijn geest en bloed. Zo versnelt elke dood de ontwikkeling van elk volgend leven. Om mijn leger zo snel mogelijk op een onmenselijke sterkte te hebben. Voor mij verschijnt de oude jonge vrouw, het teken dat haar rol vervuld is. In de verste uithoek van kosmos openen de oude ogen mijn ogen. Haar rol is ten einde, dit is het laatste teken. De kennisgeving van mijn aanwezigheid zal vannacht geschieden. De tijd is daar, vannacht zullen ze mijn naam kennen, de strijd zal kort zijn. De wereld zo goed als in handen van mijn kroost, wiens gedachten en genetica al decennia onbewust voorbereid is op de nieuwe overtuiging. De kinderen zullen opstaan en het volk zal haar meesters volgen. Het verlies van hun geloof moet voldoende zijn  om ‘Hem’ te verzwakken. Waarna mijn nazaten mij steunen in een strijd die nimmer meer zal worden gestreden. Te midden van melkwegen ontstaat een witte kolkende massa. Het vormt zich langzaam tot een herkenbare, beschrijfbare vorm. Enorme stralende kristallen deuren, verblindend voor hen die ogen bezitten. Goddelijke manifestatie van energie in vaste vorm. Het eerste teken dat Hij nog immer is. Ik betreed zijn domein, nu pas zichtbaar nu mijn kracht op haar hoogtepunt komt. Tegelijk zal hij verzwakken.  Zonder moeite openen de portalen, ongewild voelt het alsof ik een heilige plek betreed, terwijl dit toch mijn strijdtoneel is. Nog steeds voel ik m’n krachten zwellen. Elk gebed, elke daad gepleegd in mijn naam versterkt mijn positie. Terwijl hij enkel kan verzwakken door zijn groeiend gebrek aan groupies. Omgeven  door kristal in onmogelijke kleuren wit, verlicht door alles wat hij voorstaat besef ik pas waarom  ze hem dienen. Hij houdt ons allen te samen. Geeft en neemt om de verbinding constant te houden. Hij schept de illusie van liefde en warmte  enkel om de mens liefde te leren kennen. Dan neemt Hij of laat hij nemen door lieden zoals ik, opdat het ´Hem niet verweten wordt.   Alles ter zijner glorie dat hebben ze geschapen. Ze schiepen een wezen dat enkel nog gelooft dat Hij goed is. De gelijke, naar wie ze geschapen waren, werd verheven tot een onwerkelijk voorbeeld. Waardoor het menselijk zijn, dat geen goed en kwaad zou moeten onderscheiden, verziekt werd. Wat moet het simpel geweest zijn, wetende dat elk verbod het verlangen tot het uiterste drijft. Een appel, veel originelers was er toen niet nodig de mensheid voorgoed aan zich te binden. Hij greep de macht met de appel, die hij niet  eens zelf gaf. Nee, want hem treft geen blaam, maar die slang had ´Hij´ in zijn alwetendheid vast niet voorzien. Het kwam ook niet goed uit de mens te verjagen uit de enige plek waar hij thuis hoort. Maar Zijn knapste staaltje is  toch wel de mens vervuld houden van de wens terug te keren naar deze sereenheid. Zodat zij vertrouwen blijven houden in diegene die hen de kans te leven in Eden heeft ontnomen. Te midden van de massief kristallen zuilen ligt het grote boek, niet zoals het boek der engelen gelijkend aardse werken. Het boek bestaat uit een helder blauw verlichte bol, de bol bevindt zich zwevend boven een kristallen pilaar te midden van dit domein. De ruimte lijkt nergens op te houden. Ik neem de omvang van dit kristallen spiegelpaleis in me op. De kracht die de zielen op aarde ten toon zullen spreiden zal mij doen groeien tot even magnifieke grote. Nochtans is het enkel de weerspiegeling van mijn reflectie die de ruimte vult, noch---thans. De blauwe bol begint te groeien, een scala aan kleuren trekt door de ruimte en omsluiert de  bol. De kleuren raken verwikkeld in een wervelwind, met de bol nog steeds als stralend middelpunt, het oog van de orkaan. Op aarde reizen handen ten hemel. Midden op de dag kleurt de zon rood, de maan is zichtbaar. Een scherpe sikkel, die de zon naar het leven staat. Massaal volgen ze. Mijn kinderen, allen openen ze hun hart voor de verlosser. Hij die wel moest komen, hij die al zolang in stilte gepredikt is. Hij wiens kroning al eeuwen geleden begonnen is. De mens is de onmogelijke god voorbijgestreefd, herkent zich niet meer in zijn goedheid. Zijn ondoorzichtig mystiek beleid, zijn teruggetrokken houding ten aanzien van zijn kinderen. Hoe kun je in zo’n onmenselijk ideologie geloven. Hoe moet je je  meten met zijn, door zogenaamde wijzen, opgelegde goedheid en barmhartigheid.  Nee in den beginnen was hij niet goed, of barmhartig het was een machtswellusteling, een doortrapt genie. Hij wist alle andere goden te overbluffen. Hij hield zich niet aan het verbond der goden. Een verbond dat ruimte liet voor het aanbidden van meerdere goden. Door dwang en overredingskracht maakte hij zijn gelovige duidelijk dat hij de enige ware god was. Dat de mensheid door middel van  bloedvergieten hiervan doordrongen moest raken was bijzaak. Zijn queeste was gebaseerd op de vernietiging van de rest van de ‘goden’. Het bloed van zijn zogenaamde zoon mocht vloeien in het verzekeren van die positie. Nadeel van dit idee was dat zijn volgelingen, in hun overtuiging zoveel mogelijk zielen te winnen voor hun heer, voorbij gingen aan zijn mindere kanten en enkel schoonheid predikte. Dit had tot gevolg dat Hij zichzelf niet meer was, maar moest zijn wat van hem verwacht werd. Al eeuwen draagt hij de vloek van zijn eigen verovering. In al zijn goedheid moest hij uiteindelijk zelfs heidenen en andere goden rondom hem dulden. Dat was de druppel die hem zijn creatie de rug toe deed keren. Next Step  >> Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 11 Lees meer << Previous Step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 9 Lees meer << Begin vanaf deel 1  Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

#duivels dilemma
27Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 9
Guus Eftychía

(Mijn keuze  voor de oude  vrouw blijkt zeer geschikt. Haar rotsvaste geloof in mij neemt al haar vragen weg. Ze volgt elke opdracht hoe waanzinnig ook op, zonder ook maar even uit haar balans gebracht te worden. Haar vertrouwen in mij geeft voldoening, een bijkomstigheid van mijn menselijk verleden. Iets wat mij meer en meer dwars zit. Al eeuwen heb ik afscheid genomen van mijn menselijke omhulsel om één te worden met de sterren. Toch draag ik diep in mij nog immer sporen van mijn afkomst.) Beginnen bij deel één klik hier December 100 jaar later,       Ik mag me  de trotse vader noemen van honderdduizenden dochters en zonen, opgevoed door vrouwen met de smaak van wraak eeuwig op de tong. Zij zullen de kinderen voeden met haat. Haat jegens de man die ze in de enorme leegte achter liet, waaruit ze zich nooit konden bevrijden en waar ze tot het einde van hun tijden mee geconfronteerd zullen worden. Dankzij de wreedheid van de voortplanting leef ik in vele vormen. En in de jonge levens van mijn kroost zal de dag komen dat zij haar ontmoeten, hun beschermvrouwe. Xasandra, bestaande uit blauwe ogen, engelen haar en gracieus en lenig lichaam, zij was de dochter van de donkerharige danseres. Ze leek in niets op haar nog op mij, ze leek op de mooiste vrouw van de wereld voor ze een vrouw wordt. De linten in haar haar, de schittering van de palletjes in het zonlicht, ze hinkelt op de stoep. Ze stopt gestoord door de schaduw op de stoeptegels. Ze kijkt omhoog recht in de oude ogen, staande in het gezicht van een jonge vrouw. Ergens in die ogen ziet ze zichzelf. Schimmen uit het verleden en flitsen van de toekomst. De vrouw neemt haar hand, kindje heb je goed gekeken, weet dat je hem nooit zult vinden. Vecht voor de allerhoogste plek, als je wilt vinden wat je moeder verafschuwt. Dan legt de vrouw een hand op het hoofd van het meisje. En verzorgt zo de dromen waarin zij zal ontdekken waaruit haar moeders een afschuw voortkomt. Het verlies van iets ongrijpbaars dat vervulling biedt van geest en lichaam en dat een volledige eenheid en angstloosheid creëert. Iets wat de mens sinds het paradijs niet meer kent, de onverbondenheid met god staat dat al eeuwig in de weg. De oude ogen zijn altijd bij haar dochters. Waar ter wereld zij ook geboren worden. Mijn aanbidster zal ze vinden en vervullen van overtuigingen die de funderingen zijn van mijn wereldorde. Mijn gedachten houdt ik onmetelijk ver van ‘Hem’, toch ben ik af en toe angstig dat hij ze zal vinden. Al zijn verstopt in één van de verste uithoeken van mijn aanwezigheid. Ik bezig ze enkel aan de ondoordringbare randen. Daar waar de kosmos net geboren is en alle atomen zich nog moeten hechten, waar niks tastbaar is, zo ook mijn gedachten niet. In bezit van duizenden zonen en dochters, communicerend als eenheid, onafhankelijk van elkaar strevend naar hetzelfde doel. Zij zullen de wereld leiden. Het vuur zal branden, leven dient geleefd te worden ten koste van het leven. De angst voor de dood duurt te lang. Nu nog zijn vele in de greep van deze onoverkomelijkheid. Zij zullen blijven slapen, om onwetend te kunnen sterven. Mijn kinderen zullen zieners zijn, in bezit van een visie, onbewust strevend naar de hoogste positie, maar niet gefocust op aanzien. Ze zullen bezit nemen van de knooppunten in de wereld. Zij zullen in staat zijn de wereld van nieuwe overtuigingen te voorzien. Mijn naam hoeft niet uitgesproken te worden, dient zelfs niet gekend te zijn. Alles om niet tot ‘zijn’ oren door te dringen. Vervuld leven volgens mijn idealen zullen ze mij voeden, zich ontwikkelen tot meer dan de mens ooit van zichzelf verwacht had. Next Step  > > Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 10 Lees meer << Previous step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 8 Lees meer << Begin vanaf deel 1  Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

#duivels dilemma
27Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 8
Guus Eftychía

(Steeds meer ideeën ontwikkelen zich in mij, nu het einde in zicht komt. Ik probeer de diepste inzichten te doorgronden, toe te passen en hier en daar aan te passen door mijn groeiende scherpzinnigheid. Menselijke gevoelens al eeuwen ontberend. Zie ik steeds duidelijker het doel dat de wereld voor ogen staat.) Beginnen bij deel één klik hier Geen moraal of ethiek houdt stand in een wereld waar werkelijk alles mogelijk is. De onzinnigheid van het product mens, is de ethiek. Het bewaren van gegevens om ideeën op te baseren voor situaties die nimmer identiek zijn. Het druk maken over te maken beslissingen is een zonde. Fouten worden niet gemaakt, enkel beslissingen. Met als zwaarste gevolg een negatieve reactie, die volgt op de eerder genomen actie. De juistheid van een beslissing is niet meetbaar, aangezien de gevolgen van de andere keuze nooit zichtbaar zullen woorden. Ontslag kan leiden tot miljoenen. Miljoenen doden kunnen lijden tot de allergrootste vrede ooit. Het uitsterven van het ene soort geeft ruimte aan een ander soort. De dood van een kind kan een gebroken familie lijmen of een hecht gezin uit elkaar reeten. Haat schept rust, de extremen zullen elkaar altijd kruisen,  tot zij uitsterven en ruimte maken voor de volgende gevolgen. Nooit zag ik wat fout was, het is enkel aanwezig in de perceptie van dat wezen wat moraal en ethiek draagt alsof ‘t een maatstaf is. Altijd betogend ten behoeve van het eigen gewin. Wat de wereld ontbreekt is visie, visie van een inzichteling. Maar in een communicatiemaatschappij is geen ruimte voor alleenheerschappij uit angst het eigen gewin te verliezen. De mogelijkheid een natie op te stuwen naar ongekende hoogte is simpel. Alleen is zij onzichtbaar voor ‘t menselijk denken. De onvolledige menselijke ideologie, ze weten allen in hun hart een deel van de waarheid. Maar de aanvulling hierop bestaat, zoals gebruikelijk weer uit aangeprate, aangeleunde en verzonnen inzichten. Opgepikt uit een oudheid aan wie waarde wordt toegekend wegens haar onbekendheid. Ooit waren er enkele mensen heel dicht in de buurt van de werkelijke betekenis. Eenieder voelde dat. Slechts een enkeling volgde hun juiste voorbeeld, waar leidde dat heen? Inmiddels nergens meer naar toe.  Geen ruimte meer voor de grote gedachten, geen interesse in algehele groei. Het persoonlijk gewin gaat voorlopig voor, tot ook zij weer ten onder gaat aan haar torenhoge pretenties. Pretenties die nooit waargemaakt worden door de massa, die steeds verder afglijdt en niet enkel van hun bestaansniveau en hun sociaal besef. Ze zullen geheel geblokkeerd worden in de mogelijkheden van hun ontwikkeling. De revolutie zal daardoor uiteindelijk alsnog plaats vinden. De laagste klasse zal zwellen, de arbeider is niet meer dom en doodop. De agressie zal druipen. The thousands of kids, raised by the chosen mothers, born this new clan is.  She will arrive at the doorstep of your fortress, where she won´t knock and still the door will open.  Will the spell be broken by the third generation?  Or is there still too much involvement of the demented creation of the one that ruled before time, before your time.   Next Step  >> Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 9 Lees meer << Previous Step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 7 Lees meer << Begin vanaf deel 1  Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

#duivels dilemma
27Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 7
Guus Eftychía

( Dat gevoel heb ik de komende eeuwen niet meer ondervonden.  Ik zoek haar nog steeds in elke vrouw. Als de mogelijkheden zo enorm zijn, er geen kans op falen is. Als emotie slechts als buitenstaander beleefd worden. Wanneer een orgasme maar een zielig hoopje zaad dat een niet te vreten ei met moeite weet te bevruchten is.  Dan is fysiek genot het grote gemis.) Beginnen bij deel één klik hier  Mijn ongeduld groeit, mijn wereld wordt geschapen. Wachten, mijn faalbaarheid kan onmogelijk eerder ten toon gespreid worden dan op dat ene apocalyptische moment. Mijn macht groeit, mijn armen reiken verder dan die van mijn ‘meester’ noch immer zonder zijn medeweten. Ik heb deze uitzonderlijke positie verkregen. Maar nooit heb ik voor haar gekozen, ze heeft zich aan mij gebonden. Mijn ik er door doordrongen, mijn zijn er door gedwongen.                                    Nooit heb ik haast, ik ben altijd waar ik nodig ben. De tijd is rijp voor een nieuwe fase. Mijn nimfen zullen hun sluiers over de wereld spreiden, mijn kinderen doen opgroeien in de mensenwereld. Opdat ik ze later tot mij laat keren, hun schoonheid zal adembenemend zijn evenals hun kroost. Terug in de veiligheid van mijn plaats tussen dimensies. Daar waar geen enkel oog ooit mijn schim vangt, voor zij weer verdwijnt in de blinde vlek van het goddelijke zicht. Al hier waar ik controle heb over beide werelden, zonder direct contact te maken met een van beide. Hier voel ik  me sterk, niet sterk genoeg voor de geplande confrontatie. Nog een eeuw of langer voor dat het mensdom is doorvlochten van mijn bloed. Mijn bloed draagt mijn wensen, vastgelegd in haar genetica. Een krijs in m’n hoofd, simpele krachten roepen naar mij. Het ritueel wordt niet correct uitgevoerd, maar haar oprechte smeekbede doen wonderen. Ik daal achter haar neer in de kamer, geruisloos. Zonder dat ze iets kan zien volg ik haar, ze knielt bij elk van de vijf kaarsen. Ik aanvaard mijn aardse lichaam, zodat de cirkel van zout, rondom het pentagram, mij niet deert. Dan stap ik zichtbaar en enigszins verlicht de kring binnen.  “Sta op vrouw!”  Het is alsof het geluid de hele kamer vult. Het trilt nog steeds terwijl ik zwijg. De vrouw werpt zich voor mijn voeten, ik ben uw dienaar herhaald ze, als was het een mantra. Ik leg mijn hand op haar schedel en kalmeer haar. Ik voel hoe ik alles in haar gedachte in m’n hand houdt. ”Duivel eindelijk, voor mijn naderend einde gezegend door de duivel. Ik ben geslaagd aanvaard door de meester.” Haar in de waan latend ontsteek ik met een knipoog de rest van de kaarsen in de kamer en dim ik de lampen. De schaduwen dansen al. “Ooit gedanst met de duivel in vaal licht?” Het teveel aan kaarsen dooft bij het tuiten van m'n lippen. De muziek zwelt aan, ik neem haar en leidt haar.  De volledig verbijsterde vrouw volgt trouw. Helaas gratieloos, en dus verdwijnt de muziek, voorzien we de lampen maar weer van stroom en vervolgen we de inwijding.  Zij zal de beschermvrouwe mijner kinderen worden. Ik strijk met m’n hand over haar derde oog, ze zakt in elkaar, alle spieren volledig verlamd in mijn grip. Haar geest neem ik mee naar de wereld tussen de dimensies, al waar ik haar in alle rust kan trainen. De vrouw, al een eeuwigheid eenzaam, geen nazaat, geen familie, geïsoleerd en geobsedeerd door ’t onbekende. Logisch als de rest je niet wil kennen. Nimmer zul je ouder worden, nog grijs zijn of rimpelen. Eeuwig zul je de schoonheid zijn die je wenste in afzondering. Tot je dood hoef je nooit meer eenzaam te zijn. Ik vervul haar liefste wensen stuk voor stuk. Ik schenk haar mijn kinderen. Zij zal ze onderwijzen in wat zij niet begrijpt, maar geweldig uit kan leggen. Eenmaal terug in haar werkelijkheid, ontwaakt ze in haar miserabele eentonigheid, met mij als een lucide droom. Een droom die haar werkelijkheid niet verklaren kan, dus doet vergeten.  Enkel onzichtbaar sudderend in haar onderbewuste drijven de herinneringen aan haar verblijf in de eeuwigheid. Ze zal zichzelf niet herkennen. Gevoerd worden door opwellingen, die ontstaan uit de verbinding die ze is aangegaan met mijn bloed.  Next Step >> Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 8 Lees meer << Previous Step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 6 Lees meer << Begin vanaf deel 1  Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

#duivels dilemma
27Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 6
Guus Eftychía

(Mijn rol is me duidelijk, mijn taak onmogelijk. Toch is zij het enkele doel van deze keus. Ik moet me wapenen, mijn leger moet groeien. Zij zal de heersende klasse vormen, opdat hun voorwendsels opgevolgd worden door de massa. De massa die mij nooit waardeerde zal mij uiteindelijk van de kracht moeten voorzien.) Beginnen bij deel één klik hier De herinnering aan het meisje, naast mijn ik lichtjaren hier vandaan, komt boven. Haar lichaam rust daar nog steeds naast het mijne. Wat doet ze hier in mijn gedachten. Ik ban haar uit en vervolg mijn lessen. Oneindigheid bezit enorm veel wijsheid, alle wijsheid is terug te voeren op en paar sleutelbegrippen. Enkel het overzicht is van belang. De mens laat zich zo makkelijk sturen en afleiden. Zo verliest zij de werkelijke simpelheid van overleven makkelijk uit ‘t oog. Aanpassen is overleven, niet aanpassen is leven. Het werkelijke plaatje heeft weinig waardering voor individuen. Er zijn simpelweg 2 soorten. Zij die nodig zijn voor de overleveringen en zij die overleven om de overlevering door te geven.                                                                         Mijn zijn deel van een verhaal waar weinige nog weet van hebben. Op eigen initiatief stortte ik mij in ‘zijn’ armen. Mijn ziel niet vol van overgave, maar verblind door de waarde van mijn ziel toch opgenomen in zijn domein. De zoon van de sterren in bezit van de heer van de aarde. De beschermeling zijner vrouwe overgeleverd aan zijn grillen. Tenminste als hij hem de verzochte taak toebedeelde. Wat de gehoornde niet belemmerde zijn eeuwenoude wens, het kind van de sterren en de zon onderdeel te maken van zijn zwarte legioen, te vervullen. Ik wou geen andere rol dan de verzochte, nu deze de mijne is geniet ik van de charme van het vrijers bestaan. Zonder wroeging, zonder  angst. Zeker van het gewenste resultaat voor ik aanvang. Ik vervul haar wonderschoon, mijn rol als duistere engel met aardse banden. Maar nimmer was ik de zijne noch de hare, beide blind voor mijn werkelijkheid. De wisseling van dimensies is heerlijk. Ver weg van hier kruipt zij nog even dicht tegen me aan, slaat haar been over me heen en kust me in m’n nek. Haar tong volgt mijn ruggengraat, zacht en warm splijt ze mijn rug met een laagje speeksel door midden tot aan m’n billen. Zachtjes vervolgt ze haar weg aan de binnen kant van mijn dijen. Ze kust haar weg terug naar m'n lippen, glimlacht haar onschuld bloot. Even weet ik mijn plaats niet, een tiende van een seconde verbouwereerd door een menselijk gevoel. Onsmakelijk zelfs wanstaltig, maar zeker wel aanwezig. Mijn armen glijden over haar lichaam, ze stralen gemaakte passie door haar vezels en atomen. Als was in mijn armen kronkelt ze, dichterbij dieper in mij. Haar tong rusteloos in mijn hals, wanneer haar tanden zich niet vastbijten in mijn vlees.  De betoverende gemeenschap in de naam van Mundi,het gevolg van vleselijke lust. Dan is ze verdwenen, haar tijd zo beperkt, terwijl enkel mijn lichaam merkt dat ik haar mis. Next step >>  Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 7 Lees meer << Previous Step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 5 Lees meer << Begin vanaf deel 1  Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

#duivels dilemma
27Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 5
Guus Eftychía

(De mogelijkheid op meerdere plaatsen tegelijk te zijn blijft boeiend na een eenlijnig mensenleven. Schoonheid en afschuw passeren enkel in beeld. Als ik het toesta voel ik de pijn van duizenden getroffen, elk orgasme in het universum, elke gelaten traan om een verloren geliefde. Slechts aanwezig als objectieve toeschouwer ontdaan van emoties is menselijk verdriet schijnbaar enkel tijdverspilling. Al zal ik haar nodig hebben mijn kinderen te vormen, pijn en haat zal de nieuwe wereldorde vormen.  Een orde op zoek naar de warmte, die ze sinds haar vroegste herinnering moest ontberen. Mijn kinderen zullen uit hun pijn pure schoonheid creëren. Kunstenaars die niet lijden, scheppen geen kunst.) Beginnen bij deel één klik hier Ik daal af naar Trantica, vormloos begeef ik me langs de verlichte banen. Enorme afstanden zijn ondenkbaar wanneer tijd en ruimte ondergeschikt zijn aan de gedachten. Ik arriveer op een zeer afgelegen plek, ergens in de uiterste buitenlagen van de kosmos. Waar fysiek bestaan onmogelijk is vanwege de continue dimensie verschuivingen. Hier ben ik onbereikbaar, tussen verschuivende dimensies plan ik mijn weg voorzichtig. In deze uithoek, in dit niets ligt de basis voor alles. Hier begon het grote boek, nog voor dat zij haar eerste helpers creëerde. De kracht van de explosie deed en doet nog steeds de dimensies trillen. Wat van een onmetelijke waarde is voor mijn ontwikkeling. Ooit was dit de basis van een perfecte harmonie. Een stabiele verbinding van alle mogelijke moleculen; perfectie was. Wat was perfectie, behalve tijdelijk?  Perfectie was een vorm die na zijn  totale versplintering, tot op het laatste atoom, een fall-out veroorzaakt die de mens de oersoep noemt. Om  zich vervolgens in alle mogelijke moleculaire verbinding te vestigen en vervolgens wederom de eenheid te scheppen. Deze verspreiding heeft nog steeds plaats in een nog steeds groter wordend universum, een oppervlakte die miljarden malen groter is dan haar originele eerste vorm. Nu moeten al deze verbindingen, alle tast en ontastbare materie in het heelal,  wederom tot één implosie komen. Daaruit her-ontstaat de eerste, originele, perfecte vorm.  Het sluitende bewijs van de energetische harmonie. Stel het begin der tijd voor als een grote bol van het meest dichte materiaal. Het is het materiaal dat overblijft als een zonnestelsel door een zwart gat verdwijnt. Er blijft van een zonnestelsel slechts een middelgrote knikker met een absurd hoog gewicht over. Vermenigvuldig die knikker met alle zonnestelsels en voila; Het residu, tot het uiterste getest met een met iedere big bang , is simpelweg perfectie. De mens probeert zijn orde in deze chaos tes cheppen door haar chronologisch weer te geven , maar de kosmos hecht niet aan secondes, enkel aan de te volgen cyclus. De tijdspanne is voor haar niet actief. En aan het eind van haar zijn, zal zij weer bestaan uit een eenheid van energie en materie. Om vervolgens de nieuwe cyclus weer in gang te zetten. Nooit zal er iets verloren gaan,  zij is constant. Verspreid over miljarden lichtjaren klonterden de atomen onregelmatig samen in alle mogelijk combinaties. Elke combinatie ontstaan uit dezelfde oersoep,  in oorsprong zijn we allen een. Vandaar dat alles al vastligt in de hersenen. Diep besloten achter moeilijk te doordringen lagen weten wij waarom, herkennen we de eenheid. Haar warmte snel vergeten door dwangmatigheden, opgelegd door hen die de beschermlaag van hun schedel nog nimmer gepenetreerd hebben met gedachten. Alles heeft dezelfde band met dezelfde, niet fysieke, bron. Wat we ook bedenken, het is een beeld, gezien, eerder of later. Gebaseerd op kennis of kennisgeving. Informatie die we meedragen, ontvangen, onwerkelijke ideeën van vreemde wezens. We zijn één met alles, één geheel. Een eenheid die op zoveel, voor de mens onzichtbare, wijzen met elkaar in verbinding staat.  Maar de mens te overtuigen dat hij niks meer is dan cellen met geheugen is een zware taak. Zal hij ooit tot die conclusie komen, beseffen dat hij niks meer dan een ander voorwerp. Dat alles bestaat uit dezelfde bouwstenen, dezelfde energie. Dat hij enkel aanwezig is, omdat ook deze vorm helaas tot één van de ontelbare mogelijkheid hoort. Helaas, want iets positiefs heeft hij nog niet voortgebracht. Maar ook hij is een onderdeel Want zij is, tezamen zijn wij haar. Echter, als slaaf van zijn ogen is de mens blind voor wat hij niet kan zien.  Het begin is het einde en het einde het begin.  Alleen is het los laten van deze werkelijkheid, het kunnen accepteren dat we in een veel grotere werkelijkheid bestaan, een te zware aanslag op zijn nog onderontwikkelde hersenen.  Next Step >> Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 6 Lees meer << Previous step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 4 Lees meer << Begin vanaf deel 1   Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

#duivels dilemma
26Dec2018
Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 4
Guus Eftychía

(Mijn lichaam mag de aarde weer bewandelen.Ik ben opzoek naar verleiding zoekende. Ik zal haar aan mijn voeten krijgen. De mensheid doen zwichten voor iets wat ze tot voorkort niet voor mogelijk hielden. Eindelijk zal de hemel weer aanbeden worden. Mijn rol kunnen misbruiken voor een groter doel geeft een zeer plezierig gevoel. ) Beginnen bij deel één klik hier Ik arriveer in menselijke gedaante aldaar waar ik gewenst ben. Mijn ogen ontdekken een prachtige donkere schoonheid. Ze fixeren zich op haar, zij bezit de juiste benodigdheden. Haar prachtige heupen bewegen zich sensueel voor mijn koude ogen. De brandende rondingen doen vergeten menselijke lusten ontwaken. Mijn beheersing vele malen groter, mijn gedachte gefocust. Ik penetreer haar geest, enkel om haar ogen te verleiden tot een glazige staar. Ze komen niet meer los van mijn gekozen vorm. Gedwongen om met elke blik de meer en meer de diepte ingezogen te worden. Ik ontvreem haar van de dansvloer en verleid haar tot fantasieën die ze tot dan niet voor mogelijk had gehouden. Slechts door juiste vibraties en aanraking bespeel ik haar fantasieën volledig. De trillingen doen haar huid tintelen, haar onderbuik duwt ze hard naar boven. Dit alles terwijl ik slechts haar schouders beroer. Ze maakt wilde heup schokkende bewegingen haar ogen half weggedraaid, haar ademhaling snel en onregelmatig net als haar kretologie. Tegelijkertijd is mijn geest aanwezig op meerdere astrale niveaus. Ik schiet van ster tot ster op zoek naar betekenis. Aanschouw de schaduwen die over ons hangen. Beleef de rampen voor ze ook maar voorspelbaar worden. Ze ligt nog steeds in m’n armen, starend in de dode diepte van mijn ziel. Een diepte die slechts haar diepste wens weer kaatst. Haar aandacht is bij alles wat ik doe. Met slechts één doel breng ik haar waar ze zijn wil. Een roes van liefde en lust, verloren, voor eeuwig geschonden en behaagd. Onacceptabel voor hen die niet beter weten, hoezo hou ik geen rekening met haar gevoelens. Daar draait het om. Ze is ingewijd voor de ingewijden, bestolen van haar onschuld. Maar nu levend in een werkelijkheid van pijn en chaos. Waarin het mogelijk is de schoonheid van enkele seconden de rest van je leven te cultiveren. De leegte en angst in hun ogen als het moment aanbreekt. Wanneer je ze alles afneemt waar ze zich in konden baden. Ze in laten zien wat ze werkelijk aanbaden. De gevoelloze wijsheid, de prijs voor willen weten. Nergens zijn ze meer thuis, mijn leger van zwarte nimfen. Geroerd door inzicht van een ander niveau, de bevestiging van hun eigen donkere kant. De maar al te menselijk band met de aarde. Rex Mundie rules all of us on earth. (S)He in heaven only rules our soul (even if we don't let him/her). Slapend als een baby in m’n armen, onbewust van wat ze tegemoet gaat. Ook jij donkerharige prinses. Ook jij zal mijn bloed voldragen. Mijn kind doen opgroeien in een wereld van donker en licht. Het kinderlijke idee dat er goed en kwaad bestaat zal, dankzij mijn duizenden zwarte bruiden, uitsterven. Nimmer zal het meer zijn weg terug vinden, gelijke het idee dat de wereld vlak is. Het zal een sprookje zijn, waar opa’s over vertellen. Tot ook zij hun laatste beetje seniele waarheid mee het graf in nemen. Ten dezer tijde kan niemand meer begrijpen dat de mens ooit in goed en slecht geloofde. De geraffineerde grijze werkelijkheid zal voor allen zichtbaar zijn en mijn kinderen zullen de nieuwe te vormen chaos gestalte geven. Ik dwaal af naar plateaus waar ik ooit enkel van tripte. Ze zijn nu zo bereikbaar, maar welke prijs betaal ik. Waardering voor de kilte in m’n hart. Zij was al aanwezig, maar kon nooit tot uiting komen tijdens mijn menselijke periode. Venus bespeelt de mannelijke hormonen te goed, zo goed dat zelfs de goden affiniteit hebben met de primitieve drang en lustgevoelens van de aardlingen. Die drang tot gemeenschap drijft volkeren al eeuwen tot romantiek en misdaden. De drang tot de overleven levert groei en de uiteindelijke vernietiging van alles wat is. Zij behoort de individuele mens, want zij is tijdelijk en zo geprogrammeerd dat het experiment niet voortijdig afloopt.  We zouden de opzichters gek maken als we allemaal gezamenlijk zelfmoord plegen, helaas zo zijn we niet geconfigureerd. De drang te overleven diep geworteld in de menselijke genenpoel. Persoonlijk zou ik het ook zeer betreuren als mijn rol, nu hij eindelijk van interessant grote is, voortijdig beëindigd wordt door een stel omhoog gevallen zoogdieren. Next Step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 5 Lees meer << Previous Step Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 3 Lees meer << Begin vanaf deel 1   Perial: Gevangene van een Duivels Dilemma - Deel 1 Lees meer

MEER