wakeupkitty

Lid sinds: 27-10-2017

Ik ben meer dan een halve eeuw oud. Dat is heel wat ouder dan ooit verwacht.
Na mij jaren letterlijk in de vernieling gewerkt te hebben kom ik nu rond van weinig geld.
Erg? Met budgetteren + consuminderen lukt het mij nu zelfs te sparen.
Inventiviteit, creativiteit en humor zijn mijn sterkste wapen. Mijn grootste stress factor = de mede mens, maar ik deel je post graag.

Al mijn blogs zijn liggend (op smartphone met 1 vinger) geschreven. Zie je (type) fouten, rare opmaak, dan hoor ik het graag
#wakeupkitty
10Nov2019
Once upon... A Life Tale - The Giant
wakeupkitty

"What if there is no more, this is all I ever get?"The giant whined and felt incredibly sad. Over were those days life was so good and as time past by, he lost his nice mood and... so did she. She just talked about the enjoyable old days,the once upon a time, there was no longer "we".By now only the time existed shehad lived ages ago with her mom and dad.How could she so easily forget?All those years, the shredded tears,the love they shared and the fun they had?Who was that strange person he woke up next toand day after day ended up with in bed? "Oh gosh, she said, have you seen that?My great, very strong so beloved dad...He caught a bear on his way!Back home he will be soon, I really hope he's okay." She laughed for joy as she finally saw her beloved father appear.He never saw what she painted. How could she see?Her eyes were more dead as alive and her vision always unclear. He frowned as he finally noticed she raised the question again. "Who are you and what are you doing in my den!" That damned woman of him how could her brain forgetall those days of their lives and the children she had? The one who married the dwarf and gave birth to the creepy child,it impressed her at that time and she nearly went wildas she discovered the secret of the newborn onea heartless creature arrived into the world long before dawn. "Have you seen my crocodile sir," she liked to know.She didn't dare to look the stranger into his eyes and kept her head low,as if she searched for the pet she once had.It was so hard to remember how long it had been,she had seen, her favorite friend present. "No my dear, I am so sorry to hearyou lost something so precious to you.You know what we can do?We make a drawing, please come over here and sit,once we're finished you own a great picture of it.What do you think about this idea?My love, let us finish first our tea." "Sorry, sir I but I cannot stay.I need to be back home in time. You should know it's a long way.Downhill first, next following the riversideall the way to its end but you mightkeep me company if I do the laundry?Dad will be home before I knowhe always does if the tide is getting low." "It is my pleasure, you can do your laundry first.I keep you company but please drink your tea. It helps against the thirst." She nodded and thought"How friendly he is. What a pity he is sooo old. I hope and wish once I am older, 16 or more,a younger version of him will knock on my door. She smiled at him just for a second but he sawthe young girl he once met, loved and adored above all. Till eternity...It is a long time to spendwith a person that left you and wentback into history,someone who lost the present,the feeling of "we". "It only gets worse and she will hate.Hate you soon!At that time you are too late!" a voice from outside shouted and warned him. He didn't feel the need to invite its owner in.Why did they not leave them alone?A window broke as a stonewrapped in some paper hit his headhe was familiar with what the message said. "You fool. Act at least once in your life wise. Get rid of that madwoman, what makes you think twice!" He realized the nightmare stood at his front door.After all these years he was needed again. Like usually it was mainly forwiping footsteps and traces, reducing the shame.The immense disgrace that was brought by and cameover the giants and their households as his wife went insane. What made him think twice being so lame?Was it because he was the one to blamefor all the misery that camefrom the moment he gave Merry away? The dwarf and his family they were different for sure.The mixed marriage occurred a curse to both species and meant at that Time not moreas a way to keep the peace and harmony.But the chaos and bitterness was the only aspect he could see.The daughter hated him and his sons all died.It happened long ago in a pointless fight.And the tyrants? They celebrated their victory. "How can you live and stay alive," he asked his crazy wife.She didn't answer was lost againin time and space and he never knew when she would show herself.It was on rare occasions he met his better mate, it felt like an unsure date. The fight would go on that was a fact and clear.None of his children would show up ever hereto give him a hand or take care of their mom. "Thanks for taking me home," she said. "Where are you from?" "A country far, far away.It was not easy to leave but I did anyway.I once loved to travel and see a bit more of the world around me.It was someone special I stayed here for... Can you keep a secret?" "Of course!" "I rose from the sea riding my white, majestic horse.Nonentity knows, I actually,belong under sea-level... except you and me." She looked at him, was surprised to hearhe came from a land that was very nearwhere she lived. "This is for you," he said with a smile, "please accept my small gift." Out of his pocket, he took the tiny thing.Once, a long time ago, he gave it to her instead of a ring.Her eyes shone and that alone made him decide he was right, it was high tide.A good moment to leave this life,with or without his precious wife. "Wow, it is really a long time ago.I had no idea you saved this year after year.Do you mind if I try it and wearit with the dress you asked me back then?No matter what happens to us or this world,there is something you should knowI am proud of you and happy you are my man." She smiled the smile of centuries ago.A time so dear to him. She was his heartbeat and made him grow.Proud he felt and lucky above all.He had found his dream wife, knew he could never fallin love with someone better as she.She had recognized him and spoke about "we". Slowly she drank her next cup of tea. And as the golden hour was goneall that needed to be said was said and what had to be done was done.They waited hand in hand tillthe night was near and the huge, grey horse would appear.It was not as young as ages ago but still tough and that was enough.It carried both giants back overland to the place where this tale finds a happy end. The giant and his wife are safe.They live their lives thanks to a precious memory which gave both a new destiny. Without hate and anger or the help of a good fairy.And the daughter and grandchild? They are both history.You can take my word for it, their life is peaceful and good in the land under the level of the sea it is where they can truly be. #wakeupkitty #kittywu #lifetale #tales #story #life #giant #nanowrimo National Novel Writing Month Schrijf 50.000 woorden in November. Ik deed #MarchMadness en doe weer mee. Idd op mobiel. Na 7 dagen heb ik 15.000 woorden.

#vrij schrijven
31Oct2019
Een lang verhaal.
wakeupkitty

Ik heb een verhaal voor je. Het staat niet op zich er is nog meer. "Lieve kindertjes, kom lekker in de kring. Pak een kussen en ga zitten", zei de oude dame. Het was woensdagmiddag. De scholen waren gesloten en het was haar beurt om een verhaal te vertellen. De kinderen vochten om zo dicht mogelijk bij haar te zitten om haar goed te kunnen horen. De oude dame was beroemd om haar verhalen en als zij aanwezig was, in de schijnwerpers trad, kon je een speld horen vallen. Het gebeurde heel lang geleden. Lang voor "er was eens" het was in de tijd dat de tijd was veranderd. De mens bestond niet meer. Alleen ik, die oude knar van een Hokus Pokus die genoot van zijn oude dag en... mijn kinderen. Eigenlijk bestonden zij niet in onze wereld. Toen de tijd veranderde veranderde de wereld ook. Hij barste uit elkaar en de stukken vlogen alle kanten op de lucht in. De lucht die de een de ruimte noemt en de ander een andere dimensie. De oude knar en ik leefden in een andere wereld dan onze kinderen. De tijd maakten ons geen dag ouder. Maar goed ook, want ik ben al oud zat. Op een goede dag werd ik wakker en keek recht in een gezicht boven mij. Mijn ogen sprongen wagenwijd open. De vrouw's donkere gezicht was wel erg dichtbij en staarde mij aan. Misschien was het haar manier om mij wakker te maken? Zij stonk als een wild beest, niet zoals mijn wolven maar wild. Ik zei haar dat zij moest gaan zitten en wees naar een stoel, klom uit de bedstee en maakte het vuur aan. Zij bleef mij maar aanstaren.Ik gaf haar een kop thee en toen zij het opgedronken had zei zij: "Zij komen je halen, zij zijn op weg. Hun wereld bestaat niet meer. Zij hebben een nieuwe wereld nodig, de jouwe deze keer." Ik reageerde niet, wachtte rustig af of zij nog meer te vertellen had, maar zij zweeg en ik ook. Ik hou van de stilte. "Ga je hen helpen?" Zij schoof een boodschappentas naar mij toe. Het ding was mij niet eerder opgevallen. "Alles wat je nodig hebt zit er in en zelfs een extraatje." De tas was gevuld met kruiden, paddenstoelen, kleine en grote potten met ingrediënten en extracten die al heel lang niet meer verkrijgbaar zijn met uitgezondeing van de ingewijden in de kunst. Ik wist al wat ik er mee zou doen en knikte. Toen ik opkeek was zij verdwenen. Tijd om aan het werk te gaan. De pot water boven het vuur was warm genoeg en zij zouden er al snel zijn. Zij kwamen mijn wereld veroveren en dat was het laatste op aarde dat ik zou toestaan. Ik hou van mijn wereld, rust en vrede. Toen zij op de deur bonkten vloog deze open en een groene wolk verwelkomde hen. Hij was sterk genoeg om hen allemaal te vangen en van mening te doen veranderen. De wolven zorgden voor de rest. Zij zijn er wel een paar dagen zoet mee geweest maar hadden een mooi extraatje. "Zij hebben helemaal geen korte metten met allemaal gemaakt", viel een stem de oude dame in de rede, zij zijn mij vergeten!" "Het is de rat, de rat praat", riep een kleine jongen. Hij hield het aan zijn staart omhoog. "Ratten worden niet oud", zei een ander kind. Het kwam dichterbij en bestudeerde het nauwlettend. "Deze is echt lelijk." "Zet mij neer rotjoch en waag het niet mij een rat te noemen!" "Mooi niet. Ik ga jou voor mijn wetenschappelijk project gebruiken." "Je kunt hem maar beter hier in doen", zei de oude dame. "Mijn verhaal is nog niet uit." Zij hield een jampot onder de rat die plotsklap bevroor. De jongen liet het in de pot vallen en de deksel werd stevig vastgedraaid. Na de invasie zocht Hokus Pokus contact. Hij zei dat hij mijn hulp nodig had. Een rat en haar volgelingen waren op zoek naar een boek. Niet zomaar een boek maar een van de magische boeken. Een boek dat mijn dochter met haar leven moet bewaken en mijn zoon? Mijn zoon was degene die de dief veranderde in... een rat. De foto is van pixabay.com Dit is een vertaling van "A story to tell" een vrij schrijven en het volgverhaal op: - De oude man - Hokus Pokus" - Het verhaal van de rat - Dolly - Hulp vragen - De oplossing - Goede raad is duur - Op weg Je vindt mij o.a. op Steem(it), Weku, WordPress, Publish0x en Yoo.rs. #verhalen #hokuspokus #dolly #kittywu #wakeupkitty #vrijschrijven #steemit #wordpress #verhaaltovenaar #verhaalrat

#vrij schrijven
31Oct2019
Op weg.
wakeupkitty

Nood breekt wet. De oude man ging al neuriend op weg. Even stond hij stil bij een stenen muur versierd met een klimop, het soort dat ooit felgekleurde bloemen had.Ooit eens ..., heel lang geleden, zouden de kolibries hun nectar hier hebben gehaald. Die tijd is voorbij. Hoe lang terug was het dat hij hen of een andere vogel had gezien? Zijn geliefde uil was de laatste geweest. De jongen had zich er niet over verbaasd om een vogel het boek te zien stelen. Hij was het dier alleen uit nieuwsgierigheid gevolgd. Hij keek er niet naar uit haar weer te zien. Eeuwen waren verstreken maar zij was duidelijk geweest. "Ik vergeef je, maar ik wil je nooit meer zien, horen of ruiken. Niet in dit leven of in het hiernamaals." Exact zo had zij het gezegd en hij wist dat zij altijd meende wat zij zei, maar de wereld veranderde. Hij voelde dat zij er was en wie weet was zij van gedachten veranderd.Zij had altijd meer kracht gehad. "Ik ben hier te oud voor. Ik wil gewoon de dag zien aanbreken en genieten van de zonsondergang. Het is omwille van het kind!" Dát zou hij haar zeggen en zij zou het begrijpen. Nu het duidelijk dat zij niet de enige overlevenden waren was dit zeker belangrijk voor haar om te weten. Dolly... De kinderen zouden zich haar dan wel niet meer herinneren, maar Dolly zou het niet opgeven. Die rat zou achter hen aan gaan. "Ik weet niet wie je bent Dolly, maar ik vrees dat er een hele goede reden is waarom jij dat specifieke deel van de mystieke boeken liet halen." De foto is door mij gemaakt met mijn mobiele telefoon Samsung A10. Dit is een vertaling van "On the way" een vrij schrijven en het volgverhaal op: - De oude man - Hokus Pokus" - Het verhaal van de rat - Dolly - Hulp vragen - De oplossing Je vindt mij o.a. op Steem(it), Weku, WordPress, Publish0x en Yoo.rs. #verhalen #hokuspokus #dolly #kittywu #wakeupkitty #vrijschrijven #steemit #wordpress

#verhalen
26Oct2019
Een gespreid bedje (140w)
wakeupkitty

Dit is een vervolgverhaal op "Hard van leer trekken" Het lag er eenzaam en verlaten bij, het leek morsdood, het zelfgebakken brood. Zij had het gemaakt. Voor het eerst sinds lange tijd.De knip op de beurs, zuinigheid met vlijt had het jarenlang voorkomen tot haar grote spijt. In de keuken hoorde hij zingen en praten tegen de kat, de heerlijkste geuren drongen zijn neusgaten binnen,terwijl hij lag in bad.Nee, niet in een kuip warm water, gewoon in het ledige, niets.Hij moest toch ergens slapen en iets was beter dan niets. "Sta op ouwe zeur", klonk een stemmetje vanachter de badkamerdeur. "Vort weg met jou, koop een presentje voor je vrouw." Grommend schuifelde hij de straat op. Voor het raam zag hij een clownspop.Het ding sprak hem aan: "Koop mij." "Jij bent schreeuwend duur", snauwde hij. Zijn oog viel op de afprijsbakmet poppetjes van plastic.Gewiekst stopte hij ze in zijn zak. "Bedankt" mompelde hij en schuivelde aan de bewaking voorbij. Deze knikte ietwat verrast naar de hoogbejaarde gast. Weer thuis was zij er niet. Waar hing zij uit die stomme griet?Waar was zij nu weer heen? Hij tikte op het brood "zo hard als steen". Met een mes stak hij er in, dat was een goed begin.Hij peuterde, plukte en pelde de inhoud er uit  en toen de klus eindelijk was geklaard gromde hij nogmaals luid Het werk dat deed hem goed. Met een vrolijk gemoedzette hij de poppetjes in hun nieuwe thuis,de broodgrot,eindelijk had zij haar lang gewenste poppenhuis. Van de inhoud maakte hij wel broodpap met magere melk en suiker als warme hap.Zijn bedje was weer gespreid,geen Klessebes vannacht, maar zijn eigen warme meid. De foto komt van pixabay.com Dit is een vervolgverhaal op: Dik tevreden Over en uit Stapelgek Doordraven Hard van leer trekken Dit verhaal doet mee aan de 140w schrijfuitdaging van frutselenindemarge en de schrijfuitdaging van Hans van Gemert op Yoo.rs. #140w #kortverhaal #kittywu #wakeupkitty #stapelbed #verhalen

#vrij schrijven
17Oct2019
De oplossing.
wakeupkitty

"Laten we het samen, tot op de naad, uitzoeken wie het boek heeft weggenomen", zei zij. De andere ratten knikten. Sinds de dag dat Dolly was verschenen, had zij de leiding. Zij wist meer en raakte bevriend met de mens. Een paar keer per dag rende zij naar hem toe en hij gaf haar altijd iets lekkers om te eten. Zij hadden het allemaal geroken toen zij terugkwam, maar geen van hen durfde haar te vragen met hen te delen. "Exodus, jij gaat met mij mee. Samen bezoeken we de mens. Ik zal hem aan je voorstellen." "Liever een andere keer. Ik voel mij op dit moment niet zo goed. Mijn maag doet pijn", zei hij naar haar toe lopend. De witte rat stond abrupt stil, gromde, gilde, viel op de grond en was ... dood. Op het moment dat Exodus begon te krijsen renden de andere ratten er als een haas vandoor alleen Dolly bleef staan. Zij bekeek haar volgeling aandachtig. Vergiftigd. Dat was zo klaar als een klontje. Groen schuim en groengele bubbels kwamen uit zijn bek. "Geweldig voor een omslagfoto", piepte zij. Bron foto "Hebben jullie het allebei over hetzelfde?" Zij knikte. "Dolly is geen rat maar een mens." "En die merel die het boek heeft gestolen is geen vogel maar een rat.", voegde hij eraan toe. De oude tovenaar stond voor het raam. Lange tijd staarde hij naar buiten. Zij wisten beiden dat hij uiteindelijk zijn woordje zou doen als hij zijn besluit had genomen. Er zat niets anders op dan af te wachten. Het was lang geleden dat ze elkaar ontmoetten. "Ik ga haar zoeken", zei hij uiteindelijk. Hij keek hen niet aan, maar zij kenden hem door en door en kenden zijn gezichtsuitdrukking. "En het boek?", vroeg zij. "Het Mystery-boek. Het is van jou. Jij moet daarvoor zorgen en het veilig bewaren. Je weet dat deze alleen voor onze ogen bestemd zijn." Hij draaide zich om en lichtflitsen schoten uit zijn ogen. "En jij mijn jongen, geef mij het bewijs." Langzaam haalde de jongeman een lange, blonde haar uit zijn zak en gaf het aan de oude man. "Het is tijd om terug te gaan naar jouw leven, jullie allebei. Voor Dolly zal worden gezorgd en zij wordt voorgoed vergeten." Hij keek van zijn zoon naar zijn dochter en wiste de herinnering aan de rat uit. Hij glimlachte en iedereen was verdwenen. De foto is van pixabay.com #wakeupkitty #kittywu #vrijschrijven #kortverhaal #verhaalrat #verhaaltovenaar Dit verhaal is een vrij schrijven van 15 minuten en de vertaling van mijn verhaal "The solution" (gepubliceerd op Steemit) en het vervolgverhaal op "Dolly" en "Hokus Pokus". Je vindt mij o.a. op Steem(it), Weku, WordPress, Publish0x en Yoo.rs.

#kitty wu
17Oct2019
Druk leven.
wakeupkitty

Sinds een maand hou ik een dagboek bij met de dingen die ik doe #forthechildren . Het bijhouden gaat inmiddels vanzelf en blijkbaar ben ik druk. Druk met van alles regelen en "afmaken" maar ergens aan toe komen doe ik niet echt. Ruim een week worstel ik met een verstopte afvoer. De zwanenhals is schoon dus de verstopping zit ergens verderop. Slibber en slijm vermoed ik. Vieze klusjes waarbij soda en heet water niet helpt. Er ligt nog schilderwerk te wachten. Binnenshuis en buitenshuis. De tijd verstrijkt en ik kom er niet aan toe of kan mij er niet toe zetten. De afgelopen zaterdagen lig ik steeds ziek in bed. Afgelopen weekend was het zo erg dat ik betamethasone ingenomen heb en de dag erna ook. Dit hielp in zoverre dat mijn etterende huid voor het grootste gedeelte genas al zitten er nog onderhuidse bulten. Ook heb ik 1 nacht uitstekend geslapen en werd wakker zonder pijn, geen niezen, ook wel eens fijn. De tuin moet nog zeker een keer gemaaid worden voor de winter. Mijn te laat gezaaide tomatenplanten zijn bevroren na een keer nachtvorst, tenminste de bladeren en bloemen. Ik laat ze voorlopig nog staan. Er hangen tomaten aan en de plant zelf lijkt niet dood. Zoonlief moet iets bedenken waardoor een rauw ei van 10 meter hoogte naar beneden gegooid heel blijft. Ik hou niet van experimenteren met eten. Daarbij zijn eieren duur. Wat hij probeerde van ca 3 meter brak, mijn ei bleef heel (ik had de eieren eerst gekookt kon hij mooi zijn ei opeten). Als ik mijn pot thee leeg heb ga ik eerst maar eens kijken of ik de verlichting op de fiets van de jongste kan maken. Dan moet ik ook nog 1 ruitenwisser vervangen. Een kreeg ik er gisteren met meer geluk dan wijsheid vanaf. Dat hadden we (zoonlief en ik) al dagen geprobeerd. "Kun je de remmen niet repareren?", vroeg ik hem. Hij keek bedenkelijk, dus het zal wel "nee" zijn. Misschien kom ik er zelf achter hoe dat moet? Het scheelt wel als je niet voor elke poepscheet op de vakman hoeft te wachten die nooit tijd heeft.De banden zijn oké, de verlichting is gemaakt (moet alleen reserve lampen online zien te bestellen) en dan op naar de keuring. Met een beetje geluk stort ik dit weekend niet in dan kan er met hulp van de kinderen werk verricht worden. Gelukkig is het ook bijna herfstvakantie, ik ben er hard aan toe. P.s. De app eetmeter gebruik ik nog maar op mijn gewicht valt geen peil te trekken. Mijn kcal zitten gemiddeld rond de 600, de koolhydraten zijn ver boven de 7. Storend vind ik dat er nergens uitgegaan wordt van iets dat je zelf maakt. Groentesoep en pannenkoeken zijn al een mooi voorbeeld. Fruit en groente doen je wel degelijk de das om. Wat afgevallen ben ik wel maar ik zal nog veel minder moeten eten (of niets) als ik mijn streefgewicht ooit wil bereiken. Alle foto's zijn door mij gemaakt met mijn mobiele telefoon Samsung A10. #wakeupkitty #kittywu #diary #freewrite #eetmeter Je vindt mij o.a. op Steem(it), Weku, WordPress, Publish0x en Yoo.rs.

MEER