EEN STEM VAN GEDACHTEN

Lid sinds: 19-12-2017

#wijkagent
07Dec2019
OPROEP AAN ALLE BURGERS...
EEN STEM VAN GEDACHTEN

Huisdichter Angeliena Huis, inmiddels beter bekend als een Stem van Gedachten, was vrijdag 6 december te horen bij RemarQable Radio, met Marc de Jager van omroep Tholen. Ze bracht een gedicht over de wijkagent: OPROEP AAN ALLE BURGERS… Lieve mensen, de tijd van de wijkagent die in het dorp woont en op zijn fietsje rondrijdt en weet hoe de dochter van de bakker heet, bestaat niet meer!Iedereen kan dit verlangen best wel begrijpen, maar u moet mee met de ommekeer. De tijden zijn inmiddels drastisch veranderd en door vast te houden aan vroeger, komt echt waar geen mens vooruit. Dit is dan ook een oproep aan alle burgers en ik zeg neem vandaag nog een besluit. De verantwoordelijkheid voor de veiligheid van leefbaarheid, ligt voor een groot deel ook bij uzelf op de mat. Ja, heeft u zelf al eens contact met de wijkagent gehad? Heeft uzelf al eens stappen ondernomen om tot wat meer informatie te komen? Of heeft u de moed inmiddels laten zakken en legt u zich met de staart tussen de benen neer, door alle bijkomende ongemakken. Ik wil u graag een vraag stellen: Heeft u eigenlijk wel besef van hoe belangrijk u bent? U allen, inclusief mijzelf zijn…let op…de ogen en oren van de wijkagent. Ik overdrijf dit niet en het is absoluut belangrijk, dat u dit ook zo ziet. Neem vandaag nog een besluit en spreek elkaar er ook op aan… Laten we allemaal eens positief achter onze eigen wijkagent gaan staan. Neem even de moeite mensen, leg niet alles bij die ander neer. Ook u bent onderdeel van de samenleving en zeg nou eerlijk, criminaliteit groeit meer en meer. Wees betrokken, zo moeilijk is het allemaal niet. Het kan zelfs anoniem, als u niet wil dat men uw naam ziet. Weet u dat wij op Tholen, vergeleken met andere gemeenten om ons heen behoorlijk zwijgzaam zijn. Zonder TIPS kan een wijkagent niet werken en deze constatering doet mij pijn! En daarom deze oproep mensen, ook u bent een HOEDER VAN DE WIJK. Geef uw ogen en uw oren aan de wijkagent, dat is namelijk ontzettend belangrijk! Doorverbonden worden met de wijkagent? Bel het algemene nummer: 0900-8844 Anoniem een melding maken? Bel: 0800-7000#wijkagent#veiligheid#burger#verantwoording#112#politie#tholen#steun#opletten#criminaliteit

#dialect
18Nov2019
DIALECT GAAT NOOIT VERLOREN...
EEN STEM VAN GEDACHTEN

Huisdichter Angeliena Huis, inmiddels beter bekend als een Stem van Gedachten, was vrijdag 8 november te horen bij RemarQable Radio, met Marc de jager van omroep Tholen. Ze bracht een gedicht over Bas Quist, de schrijver van de tiende editie van Het Groot dictee der Thoolse taal: DE THOOLSE TAAL IS DE MOOISTE TAAL VAN ALLEMAAL... Kijk hem eens staan. Wat heeft hij dat prachtig mooi gedaan. Bas Quist kan dus ook altijd nog als schrijver door het leven gaan. Luid en duidelijk klonk zijn stem in de Vossekuil van Oud-Vossemeer. Hij bracht het Groot Dictee der Thoolse taal en dit jaar was het maar liefst voor de 10de keer en Bas, ja Bas toonde zich zoals altijd als een bijzonder, een gezellig, maar vooral als een vermakend gastheer. Bas Quist, wie kent hem niet, bijna heel Tholen is op deze man gesteld. Hij heeft een warm hart, hij heeft veel kwaliteiten en hij is ook nog eens mede eigenaar van het Huys van Roosevelt en afgelopen vrijdag 1 november heeft hij aan tientallen mensen zijn eigen Thools dictee verteld. Steeds minder mensen spreken en schrijven de taal van onze streek en dat is absoluut jammer, maar ook niet te vermijden. Het is best wel bijzonder, dat er nog steeds mensen voor het behoud van dialect strijden en dat dit, zelfs in deze moderne tijd, nog mensen kan verblijden. Ja toch? Lieve Bas, jij bracht ons best wel een heel bijzonder dictee. Langs alle kanten lijkt het niet te kloppen, maar na nader onderzoek is het dus toch wel helemaal ok en een zoektocht naar logica was volgens mij het idee…haha Geweldig Bas, we hebben van jou genoten, bedankt voor jouw prachtig mooi verhaal. En weet je, één ding is volgens mij nu zeker:“De Thoolse taal is echt de mooiste taal van allemaal” Het dictee van Bas Quist: Regelmaet ‘t Zeêuws voôr een pees is een peeze Mà toch is t Zeêuws vò vlees echt geên vleeze ‘t Is naemelijk vleis, mà Zeêuws vò vrees is geên vreis Dat is naemelijk vreês, in tegenstelling tot de familie Verhees Want die bin nie van Vreês, mà ‘eête in ’t Zeêuws geweun Vrees ‘t Meervoud vò slot is sloten Mà ’t meervoud van pot is geênszins poten ‘t Raore is: me zègge wè sloten Behalve tegen een dulleve, dan is’ t ineêns slóten Een Hollandse kat is voor ons een katte Mae tegen een vat zègge m’n geên vatte Me zègge oak eên vat en twee vaeten Mà een Zeêuw zà noôit zègge, eêne katte en twee kaeten Een vervoegieng vò t woord ‘zoeke’ is ik zocht Mà bie vloeke ‘oôr in de verleeie tied nie ik vlocht ‘t Veugeltje mus is voor ons een mosse Mà een bus is noôit vertaeld a’s bosse Dat bluuf naemelijk geweun een bus Net a’s een kus, dat ‘oôr echt geên kosse De kaai noeme wij natuurlijk de koaie Mà een haai bluuf een haai en geên hoaie En taai dat ‘oôr taoi, mà geên taoie Een wijf is geên wief, een wijf is een wuuf Vijf is geên vief mà noeme m’n vuuf Toch is je lijf in ’t Zeêuws je lief, in echt nie je luuf Bie roepe ‘oôr riep, mà bie snoepe geên sniep Bie loape ‘oôr liep, mà bie koape geên kiep Evenmin ‘oôr bie slope sliep Want sliep is verleeie tied vò slaepe Mà je zei toch geên riep bie ‘t woord raepe? Gapen noeme ons geweun gaepe Mà apen bin op Thole toch geên aepen? Me zègge oaltied aopen, net as tegen hopen Hopen met apen, bin dus ‘oôpen mee aopen En zo kan ’k deurgaen tot Sint-Juttemis Mee al dezen onzin die à beslist Puur Zeêuws van oorsprong is.BAS QUIST...BEDANKT!#dialect #taal #tholen #dictee #zeeuws      

#herseninfarct
18Nov2019
EEN STEM VAN GEDACHTEN

“HOUDT HET DAN NOOIT OP” Ik ben 46 jaar getrouwd en we hebben, net zoals andere mensen al heel veel meegemaakt. Maar dit, wat ik nu met u ga delen heeft mij echt tot op het bot geraakt. 46 jaar huwelijk! We deelden lief, leed en ook absoluut heel veel pret, maar dit, ja dit heeft werkelijk waar ons hele leven op zijn kop gezet! Ik wil eerst even terug naar 2012, ik overdrijf niets, ik had namelijk kunnen stikken! Waarom zijn we toch altijd zo braaf? Waarom lijken we in eerste instantie toch altijd zoveel te pikken… Na het weghalen van vele poliepen, bleek er met mij toch nog iets meer aan de hand en nogmaals dit alles is echt niet overdreven. In het jaar 2013 raakte ik maar liefst 15 kilo lichaamsgewicht kwijt en ik ging inmiddels broodmager door het leven. Eindelijk, eindelijk werd ik doorgestuurd naar België en gelukkig binnen een week werd ik geopereerd. Ja, eindelijk werd ik verlost van een cyste in mijn keel, maar…HET GING ECHT WEL BIJNA VERKEERD! Mijn moeder overleed na een kort ziekbed in 2014 en door een weloverwogen handeling van administratieve aard liet onze dochter niets meer van zich horen. Ik was mijn moeder kwijt, maar door het verlies van mijn dochter raakte ik zelf volledig verloren. Het verdriet wat ik toen heb moeten ervaren zal ik meedragen voor de rest van mijn levensjaren. Ik kon het niet begrijpen, ik kon het niet verklaren, maar uiteindelijk bleek een soort van ‘sleutel’ zich te openbaren. Mijn dochter blijkt te leven met een persoonlijkheidsstoornis en dit is door mijn handen of liefde niet te keren. Ondertussen ben ik naar een psycholoog gegaan om mijzelf tegen de gevoelens van verdriet te weren. 2015 kwam in beeld en mijn rug liet mij volledig in de steek, ik kon amper nog lopen. Het was weer een dolksteek in mijn leven, maar uiteindelijk kon ik de pijn in 2016 met 4 schroeven ‘afkopen’. Ja, een jaar later en weer in België…wéér een jaar verloren, maar goed, ik wil niet klagen want als ik luister naar mijn lichaam dan functioneer ik weer redelijk naar behoren. Na enige moeite van acceptatie kwam ik toch weer dankbaar uit de strijd, maar wat denk je…? Juist, ik raakte ook nog eens mijn baan kwijt! Gelukkig ben ik niet bij de pakken neer gaan zitten, ik ging solliciteren en helpen op de Hoge wal in Ten Anker op Tholen om tijdens het ontbijt wat ondersteuning te geven. Ik kan u verzekeren dat ik deze ervaring plaats in het rijtje van vreugde in mijn leven. Het was voor mij een lichtpuntje in een moeilijke tijd, het solliciteren was natuurlijk één grote illusie, met mijn rug kon ik werken wel vergeten. En inderdaad, na een volledige keuring kreeg ik de stempel: VOOR 100% VERSLETEN! OK, daar gaan we weer, WEER de schouders eronder, WEER positief terug proberen te komen op een nieuwe en hopelijk deze keer een zorgeloze weg. Jaaaa, lekker wandelen met mijn vriendin, winkelen met buuf, koffieleuten met Ka en genieten van onze nieuwe tuinaanleg. Wim heeft twee prachtige mooie bloembakken gemaakt, ik heb ze ingericht en samen hebben we daar heerlijk van genoten. Ja, ik had eindelijk mijn leven wel weer een beetje terug, maar nu…nu voel ik mij WEER helemaal verstoten. Ik begon mijn verhaal met de woorden dat ik tot op het bot ben geraakt. Ik begon mijn verhaal met wat ervaringen die mijn vreugde in het leven behoorlijk hadden kapot gemaakt. Ja ik begon mijn verhaal en nu ik het zo terug lees rollen de tranen over mijn gezicht, maar weet je lieve mensen het lijkt helemaal ‘niets’ vergeleken met dat wat nu in mijn leven wordt aangericht. 17 April, het is nu bijna een half jaar geleden, ik was even naar de tandarts en naar de orthopeed. Wim zou in tijd de tuin afmaken, ik zag uit naar het resultaat, maar mijn aanblik was totaal anders toen ik bij ons de straat in reed. Een ambulance stond voor de loods, Wim lag erin, ik schrok me kapot. Nee, nee….van binnen was ik aan het schreeuwen en mijn gedachten brachten mij in paniek al tot het noodlot. “Nee, niet waar, dit kan niet, dit is niet waar”, maar helaas zag ik Wim liggen en de waarheid kwam keihard tot mijn aangezicht. “Wim, mijn eigen lieve man, Wim wat is jou aangericht?” Haastig en met een bonkend hart observeerde ik zijn aanwezigheid. Het was gelijk duidelijk, hij was verward, hij was de weg helemaal kwijt. Hij had geen controle over zijn arm, zijn mond hing scheef en ook zijn been kon hij niet tillen. We scheurden met 160 km per uur richting Bravis en ik, ik zat hoofdschuddend naast hem helemaal te trillen. Zwaar verward komen we bij Bravis aan en op dat moment was er niemand om ons op te vangen, er was niemand om ons te steunen. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld, er was echt niemand om even tegenaan te leunen. Tenminste…dat dacht ik, maar nee hoor, dat was helemaal niet waar. Mijn zoon Danny en onze schoondochter Marjella troffen wij aan op de eerste hulp…geweldig, wat een mooi gebaar. Na een snel contact plaatste ik mijn gevoelens opzij... Ik richtte mij tot de dokter, hij was inmiddels aan het spreken tegen mij. Zijn woorden gingen even langs me heen, maar toen het eenmaal tot me doordrong voelde het keihard en koud als een steen. "We kunnen twee dingen doen mevrouw, of we doen niets en dan wordt uw man zeker als een kasplant, we kunnen ook zware bloedverdunners geven, maar ook dan weten we niet waar hij belandt." We hadden geen keuze, niets doen was geen goed idee, maar ja, de zware bloedverdunners brachten ook heel veel risico's met zich mee. Zonder gevoel en koud op je dak, zo kwamen de woorden van deze dokter over mij heen. Zo zit je bij de tandarts en ben je blij dat het leven weer wat vorm krijgt en zo, ja zo zit je WEER moederziel alleen. Je pakt alles aan om beter te worden en nogmaals een keuze hadden we niet. Wim lag bijna een week in Bravis en wel met een schrikbarende revalidatie in het verschiet. Deze revalidatie kreeg haar uitvoering in Breda bij Revant. Wat een geweldige organisatie, ze doen daar echt schitterend werk, mijn Wim was in goede handen beland. Na acht weken kwam hij weer thuis. Ja, acht lange weken, maar eindelijk, eindelijk was hij weer in zijn eigen huis. Het was moeilijk, moet je je voorstellen...je stapt je huis lopend naar buiten en je gaat er met een rolstoel weer in. Het was absoluut een confronterende tijd en ja, het was WEER een nieuw begin. Ons oude leven is echt helemaal volledig voorbij. Het is een hele grote, pijnlijke domper en niet alleen voor mijn man, maar ook voor mij. Hij krijgt drie keer in de week revalidatie, gaat stukjes vooruit, niet snel en uiteraard met heel veel gezwoeg en nu blijkt er toch meer beschadigd dan wat we dachten, houdt het nou nooit eens op, is het nou nooit eens genoeg? Hij heeft moeite met woorden, het spellen lukt niet meer zo goed. Hij heeft moeite met onthouden, met de fijne motoriek en ik zie wat het allemaal met hem doet. Hij mag niet meer auto rijden en we vrezen zelfs dat het nooit meer kan. Hij kan zijn werk niet meer zo doen als voorheen en dit alles maakt hem tot een totaal andere man. Hij maakt zich zorgen om de toekomst, hoe moet het straks toch allemaal financieel? Hij was goed verzekerd, maar ja hij krijgt maar tot zijn 65ste een deel. Heel zijn leven heeft hij hard gewerkt en nu dreigt de bijstand boven ons hoofd. Jaren lang hebben we betaald en straks als het wel zover zou moeten komen, worden wij van ons eigen huis beroofd. Niet te geloven hoe op één dag, 17 april ons hele leven zich volledig heeft gekeerd. Nu hoor ik jouw woorden Wim: “Worden we gestraft, wat doen we verkeerd?” Zelf Kreta, waar je jaren vol plezier en zeer geliefd van hebt genoten, zijn bij ons laatste bezoek bij jou in het verkeerde keelgat geschoten. Iedere dag was je verdrietig en iedere dag heb jij met tranen in je ogen afscheid van je mooie herinneringen genomen. Alles was deze keer zo anders en je bent bang dat je er nooit meer kan komen. Mijn hardwerkende man, die zijn werk altijd als hobby heeft genoten zit nu stil en voelt zich terneergeslagen en opgesloten. Het valt me zwaar om jou zo te zien lijden, je bent mijn grote liefde, hoe graag ik het ook zou willen ik kan jou niet uit deze situatie bevrijden. Volgend jaar hopen wij jouw 65ste verjaardag te mogen vieren en mijn allergrootste wens is dat het leven ondanks al deze veranderingen ons dan toch kan plezieren. Dat er ondanks al deze veranderingen toch nog licht in het duister mag zijn. Ik verlang naar weer wat vreugde, al is het maar heel klein. Het is een lange weg die we moeten gaan, maar één ding weet ik zeker Wim, ik wil blijven staan! Ik wil leren loslaten en accepteren dat dingen nu totaal anders zijn en weet je Wim, als we hier echt voor gaan strijden, dan wordt het weer fijn. We vinden wel een weg, dat is ons altijd nog gelukt. We moeten wel flink buigen, maar weet je…we blijven niet gebukt. Ik weet dat het moeilijk voor je is en voor mij is dat echt, echt niet anders, maar je bent mijn allerliefste, je bent mijn man. Ik wil voor ons blijven vechten en ik weet zeker dat jij dat ook kan… Laten we ervoor gaan, we pakken alles aan, ja…kom op, laat ons alles geven. Onze liefde zal overwinnen, ook al is dit de grootse uitdaging van ons leven. Veel sterkte Losien, dikke kus xxx Ik noem mijzelf “EEN STEM VAN GEDACHTEN” en een groot verlangen vervult, soms zelfs tegen beter weten in, mijn hart. Laat mij een stem van gedachten zijn, een stem voor een ander zijn smart. Dit levensverhaal heeft mij echt, echt heel erg diep in mijn hart geraakt. Ik wens dat u even aandacht heeft voor dit gedicht, ik heb het speciaal voor haar, maar juist ook voor anderen gemaakt. Niet om te choqueren en ook niet om met leed wat punten te scoren… Nee, ik wil graag blijven omzien naar het hart en naar gevoelens anders raakt het ‘verloren’. “Waarom dan Angelien, waarom hecht jij zoveel waarde aan een ander zijn leed, geniet toch van de tijd die jou zelf nog is gegeven!” Ja, ergens klopt dat wel, maar ik kan het niet voorkomen, ik ben een schrijver en delen is mijn streven. Onderling begrip vind ik soms zo ver weg te zoeken…dus tja, als het in de praktijk ‘niet’ kan dan maar in de boeken ;) Graag deel ik met u een gedicht uit de serie PERSOONLIJKE LEVENSVERHALEN: “HOUDT HET DAN NOOIT OP” Een ingrijpend verhaal over een herseninfarct en ik dank Losien en Wim voor het openhartig delen en wellicht kan het anderen bemoedigen en/of tot steun zijn… #herseninfarct #levensverhaal #poezie #strijden

#Bevrijding
09Nov2019
Een MOFFENMEID verdient de aandacht niet...
EEN STEM VAN GEDACHTEN

FOUTE LIEFDE?Bergen op Zoom viert feest, iedereen is blij.Overal zie je vreugdevol vlaggen hangen en hoor je de woorden: “We zijn vrij!”Op de Grote Markt klimmen lachende meisjes op de tanks om plaats te nemen tussen de Tommy’s en ook wordt er gedanst tot zeer diep in de nacht.Er wordt chocolade gegeten tot men misselijk wordt, men rookt sigaretten met de Canadezen, maar in dezelfde periode, ja in dezelfde stad, wordt er ook een wreed stuk vijandigheid gebracht.Het is geen prettig onderwerp en deze stempel drukt nog steeds haar vernietigende krachten voort.Ja, zelfs nu…generaties later, wordt dit taboe het liefst verborgen en vooral niet graag gehoord.Een stukje geschiedenis wat men liever niet benoemd.Een stukje geschiedenis zorgvuldig weggestopt, verborgen en verbloemd?Het verleden moet je laten rusten, daar moet je niet over praten, daar moet je niet in gaan wroeten!Een moffenmeid verdient de aandacht niet, er is teveel gebeurd, ze moesten ‘simpelweg’ boeten.Tientallen jonge vrouwen werden door stadsgenoten hardhandig uit hun huizen weggevoerd en opgesloten in een oude kazerne in afwachting van hun proces.Hun haren werden afgeknipt, hun gezichten besmeurd met vuil en bij het Tribunaal, gevestigd in hartje centrum, Steenbergsestraat 27, volgde hun berechting als een soort van publieke les.1940, jij was 17 en verliefd geworden, zonder politieke bijbedoelingen op een Duitse soldaat.Ik heb wel eens gehoord: wanneer het de liefde betreft, dat er dan geen goed of fout bestaat…door: een Stem van Gedachten / Angeliena Huis#Bevrijding Bergen op Zoom: Misschien goed om even met u te delen.Tijdens mijn research kwam ik een scriptie tegen op internet."De keerzijde van de Bevrijding", door Annelieke Boeren.Onvoorstelbaar indrukwekkend!!!Ik heb haar toestemming, om haar woorden als inspiratiebron te gebruiken.

#geloof
25Aug2019
KIEST U VOOR MARTHA OF VOOR MARIA?
EEN STEM VAN GEDACHTEN

Vandaag hoor ik WEER over MARTHA & MARIA en WEER ben ik een beetje 'pijnlijk' geraakt...Waarom wordt Maria toch altijd tot het perfecte voorbeeld gemaakt...?MARTHA & MARIAAls u leest in Zijn woord, dan heeft u vast wel eens van Martha en Maria gehoord. Heel vaak wordt in hun belichting het verschil van prioriteit besproken. Maria lag aan de voeten van Jezus, terwijl Martha fanatiek op de bediening was gedoken.Ik ken maar weinig vrouwen die zeggen: “Ik verlang er naar om als Martha te willen zijn”. Vaak als we preken aanhoren, voelt de boodschap over Martha niet zo fijn.Het gaat dan over ploeteren, over onvrede en over niet rustig gaan zitten aan de voeten van de Heer. Maar ik, ik zou juist wel als Martha verder willen gaan, ik zie juist in haar leven een boeiende leer.Het is wel waar dat Jezus haar in Lucas 10 confronterend, maar misschien ook wel liefdevol rond de oren ‘slaat’, maar ik denk dat we verder moeten kijken naar wat er nog meer geschreven staat.De Bijbel is van kaft tot kaft, dat heb ik inmiddels wel al een beetje geleerd. Alhoewel…af en toe even een vers aanstippen is in mijn ogen ook niet zo verkeerd.Maar goed, ik had het over Martha en over waarom mijn hart zich op haar leven richt en begrijp me niet verkeerd, het is echt niet dat ik Maria van een slecht voorbeeld beticht.Nee, integendeel…maar haar voorbeeld is voor velen zo’n enorm groot verlangen, dat ze juist in dat stukje gemis blijven hangen.Veel vrouwen zeggen: “Ik ben een Martha, maar ik zou veel liever een Maria willen zijn” en na het horen van zo’n uitspraak, ervaar ik een soort van onderliggende pijn.Het willen zijn als Maria creëert best wel vaak een hele hoge en soms zelfs een wat frustrerende lat. Ik richt mij liever op Martha die wijze lessen heeft gehad.Ja, Martha heeft een geestelijke groei mogen ervaren en dat ging ook vast niet zomaar in één dag, dat was misschien ook wel een groei van een aantal jaren.Haar menselijke gevoelens, ook al tonen ze niet geheel het voorbeeld zoals Jezus heeft gedaan, laat mij als mens juist dichter tot haar staan.Ze geeft me zelfacceptatie en daarin ervaar ik nu een soort van rust. Als de lat te hoog ligt, raak je overbelast, daar ben ik mij inmiddels van bewust.Maria had het beste deel gekozen. Maria had het beste deel ontvangen. Maar ik ben als Martha en ik omarm mijn verlangen…Kijk, Martha is, zoals we in Joh. 12 kunnen lezen echt niet veranderd in haar dienende werken. Maar in haar woorden tot Jezus (Joh. 11:22 en 27), na Lazerus dood is een prachtige groei te bemerken.Ik mag ‘gewoon’ Martha zijn, ik hoef mij niet te schromen… Wel richt ik mijn oren tot Jezus en ik zie uit naar wat mag komen.Ja, laat mij ‘maar’ zijn als Martha, ik wil niet gefrustreerd op mijn tenen lopen omdat ik best wel zoals Maria zou willen zijn. Nee, ik kan beter mijn gevoelens tonen, dat houdt me nederig en ‘klein’.Dat houdt mij juist open om Gods stem te kunnen verstaan en wellicht, ja wellicht mag ik straks net als Martha ook nog een beetje groeien om uiteindelijk tevreden in mijn eigen bediening te staan. door: EEN STEM VAN GEDACHTENwww.angelienahuis.nl / info@angelienahuis.nl

#bartje 200
09Jul2019
BARTJE 200
EEN STEM VAN GEDACHTEN

Twee broers, een eerbetoon aan PA en een heerlijk sateetje…BARTJE 200, zondag 16 juni 2019, VADERDAG!Ik kijk erop terug met heel veel emotie, maar vooral met een voorlopig niet meer weg te denken glimlach.Ja, ik ben zo ongelofelijk dankbaar, dat ik deze dag heb mogen beleven. Deze dag heeft mij een bijna niet te beschrijven herinnering gegeven. Hoe kan ik jullie vertellen wat deze dag voor mijn broertje, voor mijn moeder en voor mijzelf heeft betekend. Eén ding is in ieder geval zeker, ik heb in heel mijn leven nog nooit zoveel op één dag gerekend.WAT EEN DAGNa iedere doorkomst, na ieder uur, ja…na iedere berekening, keken ma en ik absoluut zeer tevreden.MIJN BROERTJE, PETER WETSEMA heeft met een prachtig gemiddelde BARTJE 200 gereden.Ik wil het jullie niet onthouden en ik deel dan ook vol TROTS een klein stukje van deze bijzondere dag.Het gaf me tranen, maar vooral, zoals ik net al schreef, een niet snel meer weg te denken glimlach.Ja…iedereen mag het weten: IK GA BARTJE 200 / 2019 NOOIT MEER VERGETEN! VEENDAM, Zaterdag 15 juni “Hoe laat gaan we vertrekken broertje, hoeveel bidons neem je mee?Heb je wel genoeg voeding, voel je je ok?”Jouw vragen afvurende zus, ik dus…nam de rol als verzorger behoorlijk serieus.Ik was in alles adviserend, maar gelukkig behield jij je eigen keus. “Angelien, ik zou er graag een uurtje van te voren willen zijn, dus rond half zeven vertrekken lijkt mij wel fijn.”Is goed kerel, ik zet de wekker wel om kwart voor zes.Ondertussen, terwijl jij dit aangaf kreeg Jolijn, de jongste, jouw mooie dochter haar ‘allerlaatste’ fles.Ik was zaterdag de 15de, de dag voor de dag der tochten BARTJE 200, reeds bij jou aangekomen, maar ik had als slaapplek moeders ‘vleugels’ tot mij genomen.De Overijssellaan in Veendam is mijn vaste ‘stamcafé’ en de overnachtingen inclusief ontbijtjes zijn ook wel ok! Maar goed, dit terzijde, dit avontuur is eigenlijk vorig jaar reeds tot stand gekomen. Een jaar zou genoeg moeten zijn om je voor deze race klaar te stomen. Mijn broertje, had een persoonlijke missie…Hij sprak over een zeer emotioneel streven.Hij ging Bartje voor ons vader rijden, om hem als het ware een soort van laatste eer te geven. Mijn man had een ander ‘belang’… ”Hoe krijg ik mijn lichaam weer op gang?” Twee broers schudden elkander tijdens een ‘jaarlijks’ familieweekend, met een bevestigend jawoord de hand: “Wij gaan samen strijden, om Bartje te kunnen rijden in het mooie Drentse land.” Zeeland en Groningen liggen redelijk ver uit elkaar en het voornemen om samen een paar keer te trainen, werden ze helaas niet gewaar. Ieder ging zijn eigen pad en samen… maar toch los van elkaar, hebben ze best veel strijd gehad.Het is niet eenvoudig om lichaam en geest in balans te houden, vooral niet als een ziekte de plannen drukt.Het is dan ook spijtig om te moeten zeggen, dat het voor één broer niet is gelukt. De wil was absoluut aanwezig en gelukkig zet hij zijn voorgenomen plannen voort. Maar de zin: ‘Luister naar je lichaam’, heeft hij tijdens het trainen voor BARTJE 200, helaas, maar wel verstandig iets te vaak gehoord.Mijn broertje toonde gelukkig alle begrip en dit was een zeer geruststellende gedachte voor mijn man.Zijn woorden waren: “Bedankt kerel, dat doet me goed en jij, zet hem op en maak er wat van.” Ineens, na een jaar voorbereidingen was het dan eindelijk zover: zondag 16 juni en ik was erbij… Het werd een dag met een lach, maar vooral met een traan voor mij. Ik had van te voren niet kunnen weten, dat de inpakt van deze dag nog zo lang zou blijven hangen. Ik had inmiddels mijn gevoelens ver weggestopt, dat ik iedere dag nog naar de aanwezigheid en liefde van mijn Pa bleef verlangen. Ook de woorden van mijn broertje na afloop van de race: “Ik heb het voor Pa gedaan”,  zijn nog steeds niet uit mijn hoofd gegaan. Zelfs nu ik zijn woorden schrijf, rollen de tranen over mijn wangen. Het blijft pijnlijk, dat we gemis moeten ervaren en altijd maar weer naar het herstellend contact blijven verlangen. Maar goed, we moeten door… en geven gelukkig ook niet dagelijks aan deze gevoelens gehoor. Nee, zo kan een mens niet leven en daarom gaat ‘de kop er weer voor’. In het Gronings klinkt het beter, ik moet glimlachen, ja…ik voel nu gelijk en gelukkig, alweer een beter humeur. In het Gronings zeggen we namelijk: “DE KOP D’R VEUR!”BROERTJE, BEDANKT en VAN HARTE GEFELICITEERD KEREL xxxdoor: EEN STEM VAN GEDACHTEN / Angeliena Huiswww.angelienahuis.nl / info@angelienahuis.nl

#tour de france 2019
08Jul2019
Tweede etappeTour de France 2019
EEN STEM VAN GEDACHTEN

THE WELSHman... Wat bijzonder, tenminste dat is het in mijn ogen. Geraint Thomas reed met de vlag van Wales en  dat heeft mij persoonlijk zeer bewogen. Alle renners van team INEOS reden vandaag met een landsvlag, een vlag van herkomst en als je doorrekend is Geraint een Brit… Is het dan niet bijzonder dat er op zijn ‘pakkie’ niet een Engelse vlag zit? Qua land, had hij met de Britse vlag moeten rijden, maar waarschijnlijk kan de vlag van Wales hem net iets meer verblijden. Of weet je, misschien heeft het ook wel te maken met een stukje onafhankelijkheid. En hoe bijzonder is het om een boodschap af te geven, terwijl je in de Tour rijdt. Hoe dan ook, hij verloochent zijn afkomst niet en draagt het met trots zodat men het ziet. Maar goed, even terug naar vandaag, de Touretappe nummer twee. Er was één valpartij en wel bij team Groupama-FDJ. Ze hebben voor hun doen een geweldige tijdrit gereden, ze hebben echt keihard gewerkt. Ze hebben uiteraard met die val tijd verloren, maar het bleef gelukkig allemaal nog beperkt. Ik was echt waar blij verheugd, juist omdat ik Thibaut Pinot als Tourwinnaar heb aangeschreven. We zijn nog maar op dag twee, maar de spanningen beginnen bij mij al beetje bij beetje te leven. Het was trouwens enorm druk, mooi weer en ja, Brussel is een bijzonder prachtige stad. Eddy Merckx werd met veel respect geëerd, we hebben hem heel wat keertjes in verschillende uitvoeringen in beeld gehad. Eddy Merckx won twee keer de Ronde van Vlaanderen en maar liefst vijf keer de Tour! Hij won trouwens nog veel meer, maar twee keer DE RONDE der ronden, dat vind ik pas stoer. Mijn voorspelling voor vandaag was trouwens niet helemaal uitgekomen, maar ik ben zeker wel zeer tevreden. De mannen van Deceuninck-Quick Step hebben zich namelijk naar een derde plaats gereden. Op amper één seconde, ging de tweede aan hun neus voorbij. Ze stonden als dag-overwinnaar op het favorietenlijstje bij mij. Maar goed, we zijn nog maar net begonnen, de Tour is nog lang niet gewonnen. Vandaag is voorbij en Geraint Thomas heeft mij, in het hele schouwspel het allermeest bewogen… Hij toonde met trots de vlag van Wales, bijgenaamd Y Ddraig Goch en wel aan duizenden, ja duizenden toejuichende ogen. Iedereen mocht het zien, iedereen mocht het horen. Geraint Thomas is in Wales geboren.door: EEN STEM VAN GEDACHTEN / Angeliena Huiswww.angelienahuis.nl / info@angelienahuis.nl

#tour de france 2019
06Jul2019
Eerste etappe Tour de France 2019
EEN STEM VAN GEDACHTEN

KNECHT WINT VAN KOPMAN…Jakob Fuglsang heeft vandaag geen breuken overgehouden aan zijn valpartij in de openingsrit van de Tour de France.Hij maakt dus als MEGA-FAVORIET nog steeds heel veel kans. De beelden waren indrukwekkend, het bloed droop langs zijn wang, maar GEEN plek in de top tien, maakt mij nog lang niet bang. Wij kijken vanaf Camping de Canteclaer naar de tour en wat een spanning hebben wij mogen beleven… Het was precies 30 jaar geleden, dat Nederland het geel werd ‘gegeven’. Erik Breukink heeft in het jaar 1989 deze trui veroverd en maar liefst, ja, ja, één dag gedragen. Hoe deze geschiedenis verder verloopt, moet je mij niet vragen. Het gaat mij om vandaag, het gaat mij om Theunissen, 27 jaar en de beste van de wereld in 2013 bij de beloften van het veldrijden. En nu, vandaag in de Tour beleeft hij wederom glorieuze tijden! Wout van Aert werd toentertijd trouwens derde, maar hij was ook vandaag weer mega-goed van de partij. Dylan Groenewegen is het sprintkanon van Jumbo-Visma, maar bedeelde voorspellend aan van Aert het groen volgens mij. Het was vandaag een dubbelslag, de etappe en natuurlijk het geel, Mike Theunissen heeft de eindslag en laat niemand heel. Mogen wij nog meer van hem gaan verwachten? 27 lentes jong…hij is nog lang niet aan het einde van zijn krachten. “Dylan ligt op de grond, kom op kerel ga voor je eigen kans…”. Ik zie uit naar de volgende stappen in jouw toch wel bijzondere ‘dans’.door: EEN STEM VAN GEDACHTEN / Angeliena Huiswww.angelienahuis.nl / info@angelienahuis.nl

MEER