blogmomentje.nl

Lid sinds: 04-01-2018

Hey, leuk dat je even langskomt. Ik ben Geja de Ruiter en ik blog regelmatig op mijn persoonlijke blog. En nu hier dus ook. Ik ben heel creatief en daar gaan veel van mijn artikelen over. Maar ook op persoonlijk vlak kan ik altijd lekker van me afschrijven.
Het is altijd druk in mijn hoofd en daarom werk ik met een planner.
#mijn verhaal
28Mar2018
Aanvulling op mijn ( waargebeurd) verhaal Intro
blogmomentje.nl

Ik ben deze blog begonnen om mijn verhaal te vertellen. Dit zat niet in de planning maar doordat we ruim 8 jaar na datum er nog mee werden geconfronteerd besloot ik niet langer meer te zwijgen. De hobby's die daarbij komen zijn een fijne afleiding. Het is geen verzonnen verhaal, maar echt gebeurt. Ik schrijf de feiten in een verhaallijn zonder al te veel uit te wijden, maar omdat er zoveel te vertellen valt ga ik nu een aanvulling daarop schrijven. Je kan het zien als meer achtergrond informatie. Buiten Pablo en mezelf om zijn de overige namen die in het verhaal voorkomen fictief.KaraktersLon Bertus = franchisegeverThomas Treine = Manager en rechterhand van LonBertus & Boterham = BedrijfHet verhaal begint in 2007. We woonde met zijn viertjes in Amsterdam zuid op 52 vierkante meter. En hadden het financieel niet breed. Hoe dat zo komt?Ik leerde Pablo in 1996 kennen. Ik woonde nog thuis in Amsterdam en werkte bij een bakkerij. Hij had een half jaar daarvoor een huis gekocht in Rotterdam waar ook zijn ouderlijk huis stond. Al vrij snel en met snel bedoel ik twee maanden woonde we al samen in Rotterdam. Omdat ik in een vreemde stad heel ver weg was komen te wonen heb ik eerst een jaar de tijd genomen om me te settelen. Fijn het huis inrichten, wennen aan de omgeving en voor Pablo zorgen. Hij werkte full time in de reclame en ik was huisvrouw. We hadden een ouderwets rollenpatroon die ons allebei goed bevielen. We hadden zo goed als alles op de rit behalve de financiën. We wilde samen wat opbouwen en toen al had je gewoon twee salarissen nodig om überhaupt te kunnen sparen. Dus ik ging werken bij een bakkerij. Ik heb 6 jaar in Rotterdam gewoond en in die tijd verschillende baantjes gehad. We zijn een paar keer verhuist in Rotterdam en Diego is er geboren. Ik kon er niet aarden en miste Amsterdam heel erg.Toen ik opnieuw zwanger werd heb ik Pablo gevraagd of hij het zag zitten om richting Amsterdam te verhuizen. Hij vond dat we dat ook een kans moesten geven, maar hoe ging hij dat met werk doen? We besloten dat hij nieuw werk in Amsterdam zou gaan zoeken en kwam bij de overheid terecht. Deze werkgever heeft ons een urgentie gegeven voor een woning. Enige voorwaarden was dat er maar een woning aangeboden zou worden aan ons om te kunnen verhuizen. Namen we die niet dan moesten we zelf voor een woning zorgen. Wat heel moeilijk zou worden om van Rotterdam naar Amsterdam te komen. Het heeft niet lang geduurd of we kregen een woning aangeboden in Amsterdam Zuid. Een fijne buurt om te wonen en toen we het huis(je) gingen bekijken vonden we hem erg klein.We hebben hem wel geaccepteerd met het idee dan zijn we in ieder in Amsterdam en kunnen we later naar een andere woning kijken.Wegens de functie die Pablo op zijn werk zou gaan bekleden moest hij de schoolbanken weer in. Hij kreeg daar wel gewoon salaris voor, maar dat was minimaal. Ik bleef thuis bij de kinderen en zou weer gaan werken als ook de jongste naar school zou gaan.word vervolgt

#mijn verhaal
28Mar2018
Mijn ( waargebeurd) verhaal deel 20 slot
blogmomentje.nl

Slotdeel Waarom heb ik mijn verhaal geschreven?En dan ben je ineens schuldenvrij, Yes! Wat een heerlijk gevoel is dat. Pablo en ik besluiten om een tijdje te gaan sparen. We moeten weer opbouwen en ik start met het zoeken naar een baan. Er gaat een jaar voorbij en we hebben alles op de rit. We huren een huis en betalen maar liefst € 800 huur. Daarom hadden wij het plan gevat om een huisje te gaan kopen dat zou ons ook nog eens € 300 per maand gaan schelen. We zagen een heel leuk huis aan de Amstel en maakte een afspraak met een hypotheekadviseur van de ING. Deze meneer voorzag geen financiële problemen en zou alles in werking voor ons zetten. Na een paar dagen werden we gebeld met de mededeling dat het verder geen probleem zou zijn als we geen codering op ons naam zouden hebben. Die codering zou binnen een jaar voorbij zijn en dan zou het geen probleem opleveren.. Zo gezegd ,zo gedaan nu konden we nog een paar maanden extra gaan sparen en hadden we een leuk vooruitzicht. Na dat jaar zijn we eerst zelf op onderzoek gegaan of de codering er af was. En bleek dat hij dus net was ingegaan. Hoe kan dat?We hebben het bedrijf genaamd dynamiet ingeschakeld om uit te zoeken hoe dat zat en of zij dit konden opheffen.Blijkt dus dat de Rabobank ons bij de BKR heeft aangemeld nadat alle afwikkelingen zijn geweest. Dus na al die jaren van ellende worden we 8 jaar na datum gewoon nog gestraft voor iets waar wij niet om gevraagd hebben. Toen ik dit dus hoorde riep ik dat ik er zo klaar mee was met Lon Bertus en de Rabobank dat ik er mee naar buiten wilde treden. Wij zijn geen wanbetalers beste Rabobank. We hebben *%$# jullie altijd op de hoogte gehouden. Ik heb zelf elke keer weer contact met jullie gezocht. Ik kom er zelf mee dat ik iets wil betalen zolang de hulp voor ons onderweg is. Maar weet wel Lon en Rabobank dat jullie ons niet klein krijgen. Dan kopen we toch geen huisje dan knappen we dit huis toch op en mooi dat dat word.Mijn verhaal is verteld en ik wil iedereen bedanken die dit gelezen hebben. In het speciaal wil ik Pablo bedanken voor zijn begrip en geduld en vooral zijn liefde voor mij. Om dit verhaal op papier te krijgen moesten we soms  enkele gebeurtenissen samen opnieuw beleven en ik kan je vertellen dat was best pittig.Als jullie opmerkingen of vragen hebben na aanleiding van mijn verhaal dan zie ik die wel in een reactie hieronder verschijnen.Warme groet,Geja

#mijn verhaal
28Mar2018
Mijn (waargebeurd) verhaal deel 19
blogmomentje.nl

We zitten in het jaar 2009 als wij – Pablo en ik – met klamme handen richting het kantoor van Zuidweg & Partner toe rijden voor een intake gesprek.Bepakt en bezakt met documenten zoals loonstroken, schuldenoverzicht en dergelijke. We weten niet wat ons te wachten staat en of ze ons kunnen helpen. Ik weet dat ik toen heel bang was om de schuldsanering of nog erger de Wsnp in te moeten. We hadden op dat moment namelijk een schuld van €120.000. Het gesprek was helder en duidelijk en we kregen een plan de campagne toegeschoven. Als wij akkoord gaan dan gaan ze een minnelijk traject opstarten via de zakelijke kant. Dit houd in dat ze de schuld eisers gaan benaderen met een aflos voorstel. En dan moet je denken aan terugbetaling van 33% op het bedrag wat bij elke eiser openstaat. En wij moeten dan elke maand een bepaald bedrag op een derde rekening storten voor minimaal drie jaar en maximaal 5 jaar. Als alle eisers akkoord gaan met het voorstel dan word het restbedrag kwijt gescholden. Gaat een of meer eiser niet akkoord dan dienen ze nog een keer dezelfde verzoek in en als dat ook niet helpt dan word het afgedwongen door de rechter en dan hebben we kans op sanering of wsnp. We sloten het gesprek af dat ze alles op papier voor ons ging zetten en dit naar ons op zou sturen en dat als wij akkoord gingen dit moesten ondertekenen en retour moeten sturen.Ondertussen hebben wij op eigen initiatief tot nu toe elke maand € 350 gestort naar de rabobank en heb ik mevrouw “ ikbegrijpjulliesituatie”opgebeld dat we bij Zuidweg waren geweest en wij nu in afwachting waren.Het heeft een hele tijd geduurd tot ik ging bellen of ze ons niet vergeten waren en nee dat waren ze niet , maar er ontbraken nog wat formulieren. Dus die hebben wij na dit telefoontje meteen opgestuurd. Er ging weer een tijdje overheen toen kregen we een brief dat er nog wat documenten ontbraken. Ik heb onze contactpersoon opgebeld en gevraagd of nu alles compleet is of dat er nog meer documenten nodig zijn dan kan ik ze meteen meesturen. Nee dat was niet nodig. We werden verplicht te stoppen met het aflossen van de rabobank anders kon ze ons niet verder helpen. Ik was het daar niet mee eens zoals ik geen groen licht heb moet ik toch iets..nee dat mocht niet want dat was niet eerlijk tegenover de andere eisers.We hadden privé van jaren geleden nog een lening lopen voor de aanschaf van een auto die werd er ook bij betrokken.Dat snapte wij niet want dat is privé en het zou alleen zakelijk zijn..nee alle schulden moeten tegelijk anders was er geen kans van slagen. Op de privé lening heb ik netjes tot dan toe netjes betaald en nu moest ik daarmee stoppen het voelde niet goed, maar we wilde ook graag geholpen worden. Dit heeft zeker van start tot groen licht twee jaar geduurd, want wat bleek dat de mevrouw die ons toegewezen was het werk niet aankon. We zouden een ander contactpersoon krijgen. Na Twee jaar kregen we groen licht dat betekende dat de eisers akkoord gingen met een afloscapaciteit van 33 % en zouden we over drie jaar schuldenvrij zijn. Ik was inmiddels begonnen met een nieuwe baan en konden we lekker veel aflossen. Alle eisers hebben een brief in ons naam ontvangen met het totale bedrag wat ze van ons gaan ontvangen en er in die brief een verzoek gedaan om geen BKR registratie te doen.De drie jaar waren snel voorbij en hebben wij in totaal €47.000 afgelost. In het jaar 2014 werden wij schuldenvrij verklaart.

#mijn verhaal
25Mar2018
Mijn ( waargebeurd) verhaal deel 18
blogmomentje.nl

Meneer ikhoumevandedomme is dus overgeplaatst en wij zitten met de gebakken peren. Ik was zo vreselijk boos op alles en iedereen dat ik iets moest doen.Ik zei tegen Pablo dat ik advies van een advocaat wilde en dat vond hij een goed idee. Ondanks dat ik deze stap niet mocht zetten van Lon deed ik het toch..op naar een advocaat. Nadat wij onze verhaal hebben gedaan zei de advocaat dat dit niet klopt, maar dat een proces moeilijk zou worden omdat er veel kosten met zich mee zou brengen mochten we de zaak verliezen . We zouden toch aan het kortste eind trekken, omdat Lon gewoon geld had om te procederen. Wat een tegenvaller is dit. Het klopt niet,maar je kan er niks tegen doen!! Hoe frustrerend is dit! Je staat gewoon met je rug tegen een hele dikke muur. We hebben die zelfde dag nog een afspraak gemaakt bij een ander advocaat voor een second opinion. Helaas was het antwoord hetzelfde!Dan kom je thuis en wat dan? Heel even zagen we het niet meer zitten. De tijd om hier lang bij stil te gaan staan hadden we niet.Ik kreeg contact met anaid. Zij is een franchisecollega van Bertus en Boterham en had ook een winkel gehad en in dezelfde schuitje beland. Zij gaf mij het advies om contact op te nemen met Zuidweg & Partners. Dat is een bemiddelingsbureau bij zakelijke financiële problemen. Zij heeft daar ook gelopen en had kortgeleden de bemiddeling afgerond.We hadden inmiddels een nieuw contactpersoon bij de rabobank toegewezen gekregen. En zaak was om zo snel mogelijk een afspraak te maken. Ik noem deze mevrouw “ikbegrijpjulliesituatie”.Want toen we onze verhaal met haar deelde oordeelde ze niet maar luisterde alleen. Maar we moesten wel tot een punt komen. Ik zei haar dat we bezig waren met een bemiddelingsbureau , maar dat dat wel even ging duren. We hebben aangeboden tot we hulp kregen om uit de salaris van Pablo maandelijks een bijdrage te storen dan gebeurt er in ieder geval iets. Daar ging ze mee akkoord en ik beloofde om haar op de hoogde te houden van de komende ontwikkelingen.Meteen na thuiskomst het telefoonnummer van Zuidweg & Partners gebeld.We konden een intake gesprek aanvragen, maar door enorme drukte zou het wel zeker 2 maanden duren. Tja het zal eens meezitten en toch die afspraak vast laten zetten. Geen idee wat ons te wachten staat en in hoeverre dit bureau ons verder kan helpen. Meteen daarna mevrouw “ikbegrijpjulliesituatie” gebeld met de mededeling dat wij over twee maanden een intake gesprek zouden hebben met Zuidweg & Partners.En dan komt die dag dat wij met klamme handen naar Zuidweg & Partners rijden....

#mijn verhaal
25Mar2018
Mijn (waargebeurd) verhaal deel 17
blogmomentje.nl

En toen zette ik mijn handtekening......Meteen daarna namen we afscheid en toen we buiten stonden keken Pablo en ik elkaar aan. Het enige wat ik kon zeggen is of ik er goed aan had gedaan om te tekenen. Ja zei Pablo we zijn van Lon af. En van de winkel zei ik. Is dit wel oké? Ik had zo een naar gevoel over me. We gingen er van uit dat alles goed werd afgehandeld en toen we in de auto zaten besefte we dat we onze spullen uit de winkel moesten halen en dan was het klaar. Heel even ontsnapte er een diepe zucht bij mij. We waren er klaar mee. Maar al heel snel kwam dat nare gevoel weer over mij en kreeg ik boze gevoelens. Hoe durfde hij mij zo te benaderen. Maar ondanks het onderbuik gevoel ging ik er van uit dat dit allemaal goed kwam. Het echte besef dat dit dus helemaal niet klopte kwam later. Het werd even een heel grijs gebied voor ons. Hoe nu verder? Lon had gezegd dat hij het met de bank ging regelen, maar ik vertrouwde het niet en ben zelf gaan bellen met de rabobank. Ze waren niet op de hoogte en ik maakte een afsprak met ons contact persoon en ik noem hem meneer ikhoumevandedomme.Toen we aan zijn bureau aanschoven vroeg meneer ikhoumevandedomme waarmee hij ons van dienst kon zijn.Pardon zei ik weet u dat niet? Nee denk het niet zei meneer ik houmevandedomme. U heb niet gehoord dat wij gestopt zijn met de winkel en vertelde in het kort wat er heeft plaatsgevonden. Hij zei dat hij echt van niks wist en beloofde ons dit te gaan uitzoeken. Na een paar dagen kregen we te horen dat de *terugkoopgarantie niet door Lon was ondertekend. Woest waren wij en vroegen hoe dit nu heeft kunnen gebeuren nou ja beter gezegd hoe het niet heeft kunnen gebeuren. Hij zei voor mijn gevoel te snel dat we wel een*staatsgarantie hebben. Mensen echt ik ben door het lint gegaan. Ik heb het gesprek afgerond en gezegd dat we hier werk van gingen maken. Meteen toen we thuis kwamen heb ik een klachtbrief naar de rabobank gestuurd over de werkwijze van meneer ikhoumevandedomme.Ik kreeg een brief terug dat ze dit gingen uitzoeken. En niet veel later nog een met de mededeling dat deze meneer uit zijn functie is gezet en overgeplaatst is naar een andere afdeling.Is het nou heel vreemd als ik zeg dat dit zaakje ruikt? Ook hier ben ik van mening dat meneer ikhoumevandedomme onder een hoedje heeft gespeeld met Lon. Lon Bertus heeft dit spel echt goed gespeeld en is onder zijn verantwoordelijkheid uit gekomen. Moet je voorstellen dat als de terugkoop garantie wel was getekend hadden wij nooit in de problemen gekomen. Want problemen hadden we en niet zo een kleintje ook. Boven ons hoofd hing een schuld van € 70.000Terugkoop garantie= een voorwaarde van de bank. In de vorm van een clausule in de hypothecaire.Dat houd in dat als wij met de zaak zouden stoppen Lon het bedrijf moet overkopen.Staatsgarantie= garantie voor de bank dat als wij niet meer aan onze betalingsverplichting kunnen voldoen de staat het bedrag overneemt. De bank heeft dan nog wel een inspanningsverplichting om zoveel mogelijk geld binnen te halen.

#mijn verhaal
25Mar2018
Mijn (waargebeurd) verhaal deel 16
blogmomentje.nl

De sfeer was om te snijden zodra we het kantoor van Lon binnenstapte. Wat mij meteen opviel was zijn serieuze blik. Waar was die charmante lach nu van hem gebleven? Ik ademde rustig in en uit. Laat je niet gek maken zei ik nog in mezelf. Je gaat alleen maar een gesprek aan en dan is de lucht weer geklaard.Ik hoorde Lon zeggen..jij wilde mij dringend spreken? Ja klopt deze afspraak maken was erg moeilijk omdat je niet meer bereikbaar was en ik het zat werd om genegeerd te worden. Nou zei Lon wij zijn het met jou ook zat. Wat zei hij nou verstond ik dat goed..hij is echt boos..waarom? Wat heb ik gedaan? Hij vervolgde; Ik stel voor dat je tot vrijdag de tijd heb om je spullen uit de bakkerij te halen. Wat bedoel je nu Lon? Geja vanaf aanstaande zaterdag neem ik de bakkerij over. Ik werd bang , bang van de sfeer die er hing, bang van zijn woorden. Dit gaat niet goed..dit klopt niet..wat moet ik doen...loop in de val...kan geen kant op. Er werd een briefje onder mijn neus geschoven. Op dat briefje stond geschreven dat we afstand deden van de winkel. Hij nam de roerende zaken over en ging de zaak draaiende houden en een nieuwe koper zoeken. Zodra ik deze woorden las zei ik dat ik hier even over na ging denken. Nee zei Lon direct je verlaat dit kantoor niet voordat je getekend heb. Hulpeloos keek ik naar Pablo en toen hij dat briefje gelezen had zei hij dat het beter was als ik tekende. Wat? Ik teken niet en wil er eerst even over nadenken. Alles in mij zei teken niet dit is niet oke. Het leek uren te duren en het enige wat ik wilde was hier weggaan.Lon zei dat hij even naar de kamer hiernaast ging zodat wij er met zijn tweeen over konden praten.Zodra hij uit het zicht was zei ik tegen Pablo ik teken niet dit klopt niet en Pablo zei dat als we tekende overal van af zouden zijn. Ja zei ik maar dat wil ik niet op deze manier. Ik kon de hel tijd alleen maar zeggen...dit klopt niet. Toen Lon weer binnenkwam vroegen we hoe het met de bank zat. Daar hoefde we ons niet druk om te maken want dat viel onder staatsgarantie.Mondeling zei hij dat als de zaak verkocht werd hij het met ons zou goed maken. Wij zouden dan na aftrek van de openstaande facturen ons deel krijgen. We mochten alleen niet naar een advocaat stappen. Deze woorden en het briefje zaten me niet lekker waar is Lon mee bezig en waarom stonden zowel Pablo als ikzelf niet op.Waarom liep ik niet weg. Waarom?waarom?waarom?Pablo gaf mij te kennen dat het goed is als ik teken.....Is het dan goed vroeg ik mezelf af? Nee en waarom ben ik de enige in deze kamer die overstuur is? Ik ging heel erg aan mezelf twijfelen. Lon keek me aan. Pablo keek me aan......

#mijn verhaal
25Mar2018
Mijn ( waargebeurd) verhaal deel 15
blogmomentje.nl

Ik heb ze hierna dus ook niet meer besteld. De appeltaartjes die bij de eerste levering zaten kreeg ik maar moeilijk aan de man. En had ik extra derving te verwerken. Zonde van mijn zuurverdiende geld. Als we onze eerste raad zouden hebben dan was ik van plan om het hier over te hebben ,maar zover is het nooit gekomen.Het is er bij mij langzaam ingeslopen dat ik het zat begin te worden en ik het gevoel kreeg dat er zoveel dingen niet kloppen en dat er nog meer onraad boven ons hoofd hing. Ik wilde dit zo graag laten slagen dat ik me aan deze gevoelens niet bloot kon stellen. Maar ik moest iets gaan ondernemen. Na de Maasstraat, de raad en het reklame gedoe is bij mij de motivatie naar nul gedaald. En mijn zakelijke rekening ook. We konden al een tijd de facturen voor de broodlevering niet meer betalen en de kosten liepen hoog op. Wel tot duizenden euro's schuld bij Lon. zijn acties zoals hierboven nekte ons. Ik stelde hem verantwoordelijk voor de situatie waarin we nu zaten.Ik ben me er volledig  van bewust dat ik dit zelf heb laten gebeuren,maar ik heb zo goed en zo kwaad mogelijk geprobeerd om hem te laten weten dat de Lekstraat dit allemaal niet trekt. Ook als hij weer met iets kwam ging ik er tegen in.  Dit is een van de momenten dat het door mijn hoofd spookte...meid je word genaaid waar je bij staat!Dit kon zo niet doorgaan, maar wat moest ik doen?Nu kan ik zeggen dat ik hulp van buitenaf had moeten zoeken en de tranen beginnen nu over mijn wangen te stromen. Waarom heb ik dat niet gedaan? Ik weet het antwoord op deze vraag nog steeds niet. De omgang met Lon en Thomas was dermate op slechte voet dat ik niet op hun hulp hoefde te rekenen, want dat was het eerste wat ik deed. Aan de bel trekken bij Lon, maar hij gaf niet thuis. Als ik Thomas al zag en ik hem vroeg om een afspraak te maken dan kreeg ik elke keer te horen dat hij het zal doorgeven aan Nol. Deze laatstgenoemde was telefonische niet meer bereikbaar.Ik zakte steeds verder wegTot ik op een dag besloot te gaan dreigen dat ik de deur van de winkel zou sluiten als ik nu niet gauw in gesprek kan gaan hoe we hier uit gaan komen. Dat hielp..enig sinds het gesprek kwam er..maar niet een die ik voor ogen had....

#mijn verhaal
25Mar2018
Mijn (waargebeurd) verhaal deel 14
blogmomentje.nl

Ik wist even niet meer wat ik hiermee aan moest en besloot het even af te wachten. Ik gaf ze het voordeel van de twijfel en het op zijn beloop te laten, want misschien pakte het met de raad zoals hun het wilde wel goed uit en zou ik dan alsnog in actie kunnen komen als het mij niet zou bevallen. De periode na dit voorval was de verstandshouding veranderd. Thomas was bij zijn bezoekjes aan de winkel erg kortaf en het spontane was eraf. Wat ik erg jammer vond. Ze lieten goed merken dat ze van mijn kennis niet gediend waren en waarom? Wat heb ik dan fout gedaan? Waar ik voorheen Lon nog kon bellen moest nu via Thomas en leek hij van de aardbodem te zijn verdwenen. Willen ze me kaalplukken? Het saldo op de rekening stond heel laag. Na het gedoe met de Maasstraat, en reclame stunt hadden ze weer wat nieuws bedacht. Elke middag bestel ik online via een bestelprocedure die verbonden is aan de bakkerij mijn producten voor de volgende dag. Als ik s'morgens om 7:00 binnen kwam stond deze bestelling al klaar in de winkel. S'nachts rijden namelijk de chauffeurs van de bakkerij langs de winkels om de bestellingen af te leveren. Op een ochtend zat er een krat bij met allemaal kleine eenpersoons appeltaartjes met een brief. Deze appeltaartjes waren nieuw in het assortiment en de verkoopprijs was...In de loop van de ochtend belde ik Thomas op en hield ik mezelf dom. Hey thomas er zaten vanmorgen appeltaartjes bij de levering die ik niet besteld heb. Klopt zegt hij die zijn nieuw en worden gemaakt door Micheal (collega franchiser) Oh  oké en het telefoongesprek werd afgekapt omdat hij het zogenaamd te druk had. Niet veel later kreeg ik van Micheal de rekening gepresenteerd en wederom sloeg ik steil achterover. Werden ze met gouden handschoenen aan gemaakt. Knetter wat zijn ze duur in inkoop zeg. Ik besloot ze niet te gaan bestellen wat ik vond het echt te prijzig. Toen ik die week erna werd gebeld door Micheal met de vraag waarom ik niet bestelde..nou sorry maar ik vind ze echt te duur. Zei hij ja maar je moet je bent verplicht om ze minimaal een keer per week af te nemen. Oké dan ken je mij nog niet vriend en zei ik ..luister eens ik moet helemaal niks..en ga ze niet bestellen en zeker niet op deze manier..

#mijn verhaal
12Mar2018
Mijn ( waargebeurd) verhaal deel 13
blogmomentje.nl

De rest van de avond voelde ik me heel fijn en kan je dat gevoel omschrijven alsof je een soort van overwinning heb behaald. Eindelijk ondernam ik actie en liet ik me horen, want ik vreesde echt voor de toekomst van de winkel. Voor het eerst sprak ik hardop mijn twijfels uit bij Pablo. Ik vertelde hem dat ik me zorgen maakte en dat er dingen zijn en gebeuren die niet kloppen, maar heel goed mijn vinger erop leggen kon ik niet. Pablo zei daarop dat hij het een goede keuze vond om een raad op te richten zodat we met elkaar in gesprek kunnen. De volgende morgen ging al vroeg de telefoon in de winkel. Het was Thomas met de vraag waar ik mee bezig was. De toon waarmee hij dit zei beviel me voor geen meter. Ik vroeg hem wat hij hiermee bedoelde. Hij had vernomen dat ik een raad wilde opzetten. Ja zei ik dat klopt. Iedere franchiseorganisatie heeft een raad nodig en heb ik eerst bij collega's gecheckt wat ze van dat idee vonden. En wilde ik het vandaag met jou bespreken, maar je bent me al voor. Nou zegt Thomas doe geen moeite want we zijn er al mee bezig hoor. Dit is het exacte moment dat ik doorkrijg dat hun niet met ons maar tegen ons zijn. Ik heb sterk het gevoel dat ik voor mezelf moet gaan opkomen. Wie zijn we vroeg ik. Lon en ik. Oké zei ik dat is mooi dat hoeven wij alleen nog maar een vertegenwoordiger te kiezen binnen de franchisenemers. Op het moment dat ik dat zei dacht ik goed zo Geja niet met zijn vlo meegaan er gewoon boven blijven staan laat je niet kennen. Nee zei Thomas dat hoeft niet ik zei toch dat wij er al mee bezig zijn. Ja zei ik ik heb je gehoord, maar wij de nemers kiezen zelf dat doet een nemer niet. Geja je moet hier mee stoppen alles is al geregeld. Ik zei hem dat hij gewoon tegen me kon praten en dat ik er niet mee ging stoppen want ik heb ook mijn rechten in dit verhaal. Ik vroeg hem wie vertegenwoordigd ons dan? Dat gaat Blondi doen ( collega franchisenemer) O jee foute boel dacht ik..Blondi is namelijk de rechterhand van Lon En toen kreeg ik een gevoel in mijn maag dat dit dus helemaal niet klopte. Ik raakte lichtelijk in paniek. Wat gebeurt hier? Waarom willen ze alles zo in eigen beheer houden. Waarom word er zo tegen me gepraat? Ruik ik angst ..angst om grip te verliezen. Dat gevoel dat het niet klopte bleek juist want vanaf hier gaat het helemaal fout.

#mijn verhaal
12Mar2018
Mijn (waargebeurd) verhaal deel 12
blogmomentje.nl

We moesten maar zien hoe we dit in het vat gingen gieten. Eerst even rust creëren na het hele Maastraat gebeuren. Maar de rust werd ons niet gegund en kwamen we in een volgende situatie terecht. Lon had het idee gevat om met alle franchisers een reklamecamagne te starten. Via een reclamebureau konden we collectief een campagne opstarten die de zaak goed zou doen. Alle winkel van Bertus en Boterham de zelfde reclame voeren. Daarvoor moesten we elke maand 1% van de omzet afstaan zodat we met zijn allen de rekening konden betalen. Er kwam een reclame man langs om de winkel te bekijken en liet hij het materiaal zien waar we mee gingen werken. Tot onze verbazing kregen we niet veel later een rekening op de deurmat van Lon of wij even 1600 e bij wilde betalen voor de reclamecampagne. Je snapt zeker wel dat wij stijl achterover vielen van verbazing. We hadden immers al meer dan 5000 e in de pot gedoneerd en dan die 1600 erbij dat is bij elkaar 6600 e. Dit was niet volgens afspraak, maar de rekening van die reclame bureau was in totaal meer dan 1 ton en kwam er geld tekort in de pot en iedere franchiser moest bijleggen. We hebben het bedrag betaald maar dit was wel de druppel voor mij en liet ik het er niet bij zitten. Ik had geen zin om in de toekomst voor nog meer verrassing te komen staan, want wie weet wat hij nog meer gaat verzinnen in de toekomst. Ik kreeg de ingeving dat bij een franchise organisatie het niet van een kant kan komen. Je werkt samen aan de toekomst om een goed lopend bedrijf te hebben. Je gebruikt de kennis en naam van de franchiser en samen met het harde werken van de franchisegever kom je ergens. Maar ik kreeg het idee dat we werden uitgekleed en totaal geen ondersteuning kregen en het moet niet zo zijn dat Lon van alles kon bedenken en wij maar ja en amen moeten zeggen. Ik ben internet opgegaan en heb heb op verschillende zoekwoorden gezocht naar het antwoord en toen kwam ik het volgende tegen namelijk dat iedere franchise organisatie een franchiseraad moet hebben. Waar zowel de franchisegever als de franchisenemer zitting in neemt en bij beide partijen neemt een vertegenwoordiger zitting als aanspreekpunt. En voor de duidelijkheid je bent dan niet tegen maar met elkaar. De bedoeling van zo een raad is dat een gever zijn ideeën in de groep gooit en wij als nemer daar over gaan stemmen. Nou precies wat wij nodig hadden en ben ik al mijn mede franchisenemers een voor een gaan opbellen met deze informatie en hoe hun daar in staan. Allemaal waren ze voor en was ik blij dat ik dit initiatief heb genomen.

#mijn verhaal
12Mar2018
Mijn ( waargebeurd) verhaal deel 11
blogmomentje.nl

Toen de winkel klaar was voor opening waren we supertrots op elkaar. We flikte dit toch maar zo. Ik moet zeggen dat ik echt zenuwachtig was over hoe dit ging verlopen maar na een maand twee winkels draaiende te houden ebde mijn zorgen weg. Pablo deed het ontzettend goed op de Maastraat en ik op de Lekstraat. Ondertussen hadden wij nog geen koopcontract getekend voor de Maasstraat. Als Lon de financiering bij de bank niet rond zou krijgen dan zou hij het zelf financieren, dus ik maakte me nog geen zorgen. Pablo had een hele leuke tijd in de Maasstraat er kwamen veel bekende Nederlanders bij hem in de winkel. Regelmatig kwam Ruud Gullit, Kieft en Baantjer een koffie met een belegd broodje kopen. Het afbakken van brood vond Pablo ook leuk om te doen en liet hij de dames in de winkel staan. Bij de overname van de winkel zat nog wel een addertje onder het gras. We moesten het personeel van de oude banketwinkel overnemen. Dit betekende dat we een dame van 62 jaar in dienst kregen die ons veel geld kostte. De bedragen van rekeningen waren wel fors hoger dan in de Lekstraat en ontdekte Pablo dat de winkel dat nog niet echt trok en omdat we na 2,5 maand nog in het ongewisse zaten trokken we aan de bel bij Lon. Hij was nog steeds met de bank in conclaaf en om een beetje verlichting te geven stelde hij voor om de grote ruimte achter de winkel die wij nog niet gebruikte te verhuren aan Adraj. Adraj is degene die als zelfstandige alle Bertus en Boterham winkels voorziet van salades,filet de American en dergelijke. De grote keuken met extra ruimte kon zij goed gebruiken om alle producten te maken en wij ontvingen van haar daarvoor een bedrag die wij gebruikte om een gedeelte van de rekeningen in de Maastraat te betalen. Maar de rekeningen stapelde zich op en de winkel prognose kwam niet uit zoals begroot dus moest ik via de lekstraat gaan bijspringen. Na een half jaar ging het zo niet meer verder en op een dag stond Lon voor Pablo's neus met de mededeling dat hij een koper had gevonden. Eh..pardon een koper?..waarvoor?? Bleek dat de bank ons niet wilde financieren en via Lon lukte het ook niet om een af andere duistere reden en zag hij geen andere keus om het te verkopen. Een half jaar lang hebben we alle kosten van de Maastraat die het zich meebrengt zelf betaald zoals de huur, stroom,inkoop en het personeel. We werden voor het blok gezet en we hadden geen andere keus dan dat Lon het ging verkopen. Op papier waren we eigenaar, maar bleek dat al die tijd Lon de eigenaar was. Toen de nieuwe eigenaar in beeld kwam is Pablo noodgedwongen bij mij in de Lekstraat komen werken. We hebben niks gedaan aan het feit dat we zoveel geld in de Maastraat hebben gestopt omdat we ook een schuld achterlieten bij verschillende leveranciers en bij Lon zelf die het brood leverden. Na een half jaar stress waren we allang blij dat we er vanaf waren en dat we samen ons konden concentreren op de Lekstraat. Maar ja kon de Lekstraat dat wel trekken op zaterdag 2 meiden, door de weeks Pablo, Atina en ik???

MEER