Larissa

Lid sinds: 04-09-2015

#afvallen
15Jun2018
Nooit afvallen voor iemand anders
Larissa

Sommige mensen houden van mensen kijken, ik hou er vooral van om naar mensen te luisteren. Ik heb een goed stel oren en ik ben een echte luistervink. Vooral als het over het gewicht gaat of over hoe wij vrouwen over onszelf en ons zelfbeeld denken, dan spits ik mijn oren. Ik zit vandaag dan ook in geconcentreerde luisterhouding op een zonnig terras. Mijn man weet dat ik nu niet meer voor een gezellig gesprek te porren ben. Voor me zitten twee vrouwen van rond de dertig. Twee mooie vrouwen. De één is een Hollandse blom die zo in de Kaasreclames kan meedoen – ik noem haar Aafke - en de ander heeft Mediterrane trekjes, dus lang golvend zwart haar en een zonnige huid. Ik noem haar Rosa. Rosa steekt van wal:  “Zeg mij maar eens wat je moet doen als je man tegen je zegt dat je dik bent en niet mooi en je altijd vergelijkt met andere vrouwen. Op een avond kroop ik in bed een beetje dichter bij hem, legde mijn hand op zijn buik en begon te kriebelen. Ineens zei hij: ‘kijk, die vrouw daar op televisie, die is pas mooi en slank.’ Ik kijk op en zie Chantal Jansen.” “Chantal Janzen? Maar die is hartstikke blond. Heeft ie dat echt gezegd? Hij houdt toch van donker? En ben je niet boos geworden?” vraagt Aafke. “Nee, dat durf ik niet. Ik ben de volgende dag meteen met een dieet begonnen.” “Echt, meid, je bent gek.” “Nou, toen ben ik elf kilo afgevallen en ik dacht, ik probeer het weer. Dus we liggen in bed en ik  vraag hem wat we zouden doen als we morgen de hoofdprijs in de loterij zouden winnen en weet je wat hij zei?” “Nou?” “Hij zei: ‘ik zou je naar een schoonheidskliniek sturen om je neus te laten veranderen.’ Het gaat dus helemaal niet om mijn gewicht. Hij vindt mij niet meer mooi. Toen knapte er iets bij me en kreeg ik een hysterische schreeuwaanval.” “Terecht,”  zegt haar vriendin heel hevig knikkend, “terecht!” Ik knik in gedachten heel hard mee. “En nu?” “Nou, ik wilde dat hij zou verdwijnen, maar ik krijg het woord scheiding niet uitgesproken en ook het idee dat als ik hem nu het huis uitgooi dat hij dan later met een andere vrouw aan zijn zij loopt. Oh, ik kan er niet mee omgaan. Ik wil niet veel. Ik wil alleen maar dat hij liever is…” “Je weet dat dat er niet in zit hè, bij hem.” zegt haar vriendin streng. “Ja, dat weet ik wel, ach, wat een rotsituatie… Ik weet het ook niet.” Ze zucht heel diep. “Gelukkig heb ik wel zijn creditcard mee. Zullen we?” Rosa en Aafke staan op en verdwijnen in de winkelstraat. Voor een flinke shoppingtrip denk ik. Spullen kopen om de leegte in je hart niet te voelen. Dat is erg. Wat ben ik blij dat mijn man een ongelooflijke lieverd is. Die me oprecht het gevoel geeft dat ik mooi ben. Omdat ik ik ben en niet omdat ik wel of niet voldoe aan een schoonheidsideaal. Ineens snap ik hoe bijzonder dat is. “Is er wat?” vraagt hij als hij merkt dat ik schaapachtig naar hem staar. “Wat vind je van mijn neus?” vraag ik. Hij kijkt me niet begrijpend aan als ik hem mijn profiel laat zien. “Jij hebt het leukste neusje van de wereld,” zegt hij. “Precies,” zeg ik en ik geef hem mijn liefste lach. Zo kan het ook. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#Afvallen
16May2018
Afvallen: lachen maakt lichter
Larissa

We zitten met zijn vijven op een bankje te wachten tot onze vrijdagtraining begint. Iedereen is er klaar voor. Althans… er ontbreekt nog één dame. Ik ken haar niet. De anderen wel, maar ik heb nog nooit met haar getraind. Je kunt je inschrijven via de app, dus wie er komt trainen wil wel eens variëren, maar de meesten hebben, net als ik, een vast schema en een vast ritme. Voor mij geldt: hoe vaster, hoe beter, hoe groter de kans dat ik ga. Het is bijna half zeven. Daar komt de laatste van ons groepje. Precies op tijd, want de deuren naar het lokaal gaan open. “Jongens, ik verontschuldig me nu alvast. Ik heb heel erg last van winderigheid.” Ik schiet in een lach. Dat is de raarste kennismakingszin die ik ooit gehoord heb. Meestal geven we elkaar een hand of zeggen we goedenavond. “Nee, echt,” zegt ze, ietwat gepikeerd over mijn gegiechel, “ik heb last van mijn darmstelsel.” “Sorry. Ik moest alleen maar lachen omdat ik het een grappige openingszin vind. Ik ken jou niet en het eerste wat ik van je leer kennen is je winderigheid. Dat vind ik grappig. Sorry. Ik ben Larissa, wie ben jij?” Ik geef haar een hand. Zij mij ook. “Annebette,” zegt ze, maar niet van harte. Mijn ‘sorry’ lijkt niet te zijn aangekomen. Tussen haar en mij voelt het ongemakkelijk. Gelukkig heeft de trainster er niets van meegekregen en staan we even later braaf met zijn zessen op een rijtje om de work-out uitgelegd te krijgen. Uitgerekend vandaag staan er veel buikoefeningen en veel krachtoefeningen waar je ook je hele buik voor moet aanspannen op het program. Tijdens de uitleg denk ik aan de arme darmen van Annebette. Als ik dan ook denk aan de mogelijke geluiden die zij zou kunnen voortbrengen, moet ik bijna weer lachen. Ik kan er niks aan doen. Ik moet altijd lachen om scheetjes. Altijd. Ook om denkbeeldige scheetjes. Ik word er gewoon een klein kind van. Maar ik herpak me. Ik kan een slappe lach voorkomen door hard op mijn wangzakken te bijten. De training is zwaar en ik vergeet bijna Annebette’s toestand. Slechts met een half oor luister ik naar eventueel ontsnappende lucht. Niets. Aan het eind van de training ben ik er bijna beteuterd om. “Nou, dat is allemaal goed gegaan hè,” zeg ik tegen haar. Ik krijg een blik die ik niet goed kan plaatsen. “Nou, dankzij jou heb ik alles binnengehouden. Bedankt. Dat was heel ongezond.” Ik zeg nog een keer “sorry”. Ik wil natuurlijk niet dat iemand pijn heeft omdat ik lacherig word van het woord ‘winderigheid’, maar ze is er al vandoor. Dan komen de andere dames naar me toe. “Heel erg bedankt, Larissa, iemand moest er wat van zeggen.” Maar ik heb helemaal niets gezegd, denk ik bij mezelf, dat was ook niet mijn plan. Ik moest alleen maar giechelen. “Het waait wel weer over…” zeg ik en nu mag ik wel hardop lachen. Dat lucht op, want dat heb ik de hele tijd binnengehouden en dat is ook ongezond. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#Afvallen
30Apr2018
Afvallen en hokjesdenken? Geen goede mix!
Larissa

Het is weer tijd voor de tweewekelijkse weging. Ik heb er zin in. Na het goede resultaat bij de vorige weging kreeg ik vleugels. Ik heb ook wel weer zin om mijn mannen te zien. Mijn drie medestrijders. Maar als ik het lokaal binnenloop zitten er geen mannen. Er zitten drie vrouwen en daar ik niet geloof dat mijn drie mannen ineens een supersnelle geslachtsverandering hebben ondergaan, stel ik me netjes voor aan de nieuwe cursisten. Het klopt. Het zijn late instromers. De groep wordt groter. Een beetje jammer vind ik het wel dat ik niet meer de enige dame ben. Het was zo leuk en exclusief met alleen maar mannen, maar eerlijk is eerlijk: hoe meer zielen hoe meer vreugd. Je kunt altijd wat van elkaar leren. Eén van de vrouwen spreekt me aan als ik haar een hand geef: “Jij vindt het misschien een beetje raar dat ik hier ben…” Even blik ik verbaasd terug. Dat was namelijk helemaal niet het eerste wat in me op kwam, mij vielen haar verdrietige ogen als eerste op en dan pas dat ze heel erg dun is. “Hoe bedoel je? vraag ik. Ik denk wel dat ik weet wat ze bedoelt, maar ik wil het graag zeker weten. “Nou, omdat ik geen dik mens ben…” Ze kijkt er een beetje schuldig bij. “En omdat je niet dik bent, heb je geen recht om niet lekker in je lijf te zitten?” vraag ik, “want dat mogen alleen maar dikke mensen?” Ik zeg het lachend, alsof het een grapje is, maar ik meen het wel.  Er kunnen heel veel problemen met eten zijn en een heleboel heeft met overgewicht te maken, maar een heleboel ook helemaal niet. Zoals iemand die ineens ergens allergisch voor is en een nieuw voedingspatroon nodig heeft of iemand met een veel te snelle stofwisseling, ook niet fijn. Bovendien: ik veroordeel nooit iemand zomaar. “Oh,” zegt ze, “je snapt het…” Ik zwijg even. “Ja,” vervolgt ze, “ik ben altijd heel voorzichtig in de buurt van echt dikke mensen…” Ik vond haar net nog leuk, maar als ze nog één keer het woord dikke mensen zo vet aanzet, dan geloof ik niet dat ik haar lang leuk blijf vinden. Ik hou niet van hokjesdenken. Gelukkig houdt ze haar mond. “Iedereen heeft zijn eigen ding en gaat zijn eigen pad,” besluit ik. Het is een beetje een dooddoener, maar dan ben ik er maar vanaf voordat ik boos word. Dan komen de drie mannen binnen en brengen een vrolijke energie mee. Gelukkig. We zijn compleet en kunnen beginnen. Ik mag als eerste op de weegschaal. Dat blijft een spannend moment, maar mijn ogen knipperen van ongeloof als ik naar beneden kijk: 113.2 er is weer 1,9 kilo af. Hoera! Ik geloof dat ik het juiste spoor gevonden heb. Hé hé, eindelijk. Dag hokjes! Ik krijg een highfive van al mijn mannen en ook van de drie nieuwe vrouwen. Ook van haar. Ze is misschien niet heel tactvol, maar zij zit hier vast ook niet voor niks.  Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#Afvallen
24Apr2018
Afvallen? Bepaal zelf naar wie je luistert!
Larissa

“Zo, jij gaat lekker, hè?” zegt één van de trainsters van mijn school. “Ja, het gaat best goed.” Ik bloos een beetje. Een complimentje krijgen is altijd leuk, maar zeker van een trainer die je heel vaak ziet en die kijk heeft op lijven. Met een blij gezicht hang ik mijn hoodie op de kapstok en loop naar het grote schoolbord waarop de training van vandaag staat. Terwijl ik aandachtig het bord aan het bestuderen ben, komt er een vrouw naast me staan. Een mede-sportster. “Doe jij ook het voedingstraject hier?” fluistert ze. “Ja, jij ook?” Ik fluister ook ineens. Ik weet niet waarom. “Ja,” vervolgt ze, “maar stel je er maar op in dat het ook een keer niet goed zal gaan…” Ze kijkt me  samenzweerderig aan, “je moet je altijd voorbereiden op een mislukking. Dat het dus een keer niet goed zal gaan…” Het lijkt bijna een grap en ik glimlach, maar ik zie dat ze niet teruglacht. Ze kijkt me ernstig aan en zwijgt. Ze wil iets van me horen, maar ik snap het niet. Ik weet niet wat ze me wil zeggen, waar ze naartoe wil. Ze is een kekke brunette van een jaar of dertig en net ietsje voller dan ik. Ik heb haar wel eens eerder tijdens een training gezien, maar niet vaak. Niet vaak genoeg dat ik haar naam onthoud in ieder geval. We kennen elkaar dus eigenlijk niet, maar toch fluisteren we. Alsof we samen een groot geheim delen. “Ik snap niet zo goed wat je zegt. Ik ga goed zo. Ik heb helemaal geen zin om na te denken over of het een keer mis zal gaan.” Ik probeer uit het fluisteren te ontsnappen door weer naar mijn normale spreekstem te gaan. Het lukt maar half. “Maar dat gaat toch een keer gebeuren.” “Niet met mij.” “Ook met jou.” Nou breekt mijn klomp. Hoe moet ik iemand, die zo vasthoudt aan haar eigen gelijk, nou vertellen dat ik helemaal geen zin heb om in een negatief gevoel te gaan hangen of om me voor te bereiden op een negatief gevoel. Ik weet ook dat ik op een dag dood zal gaan, maar daar ga ik me toch ook niet de hele tijd mee bezighouden… “Nee,” zeg ik net iets fermer dan ik gewoon ben en ik fluister ook niet meer, “ik pieker er niet over. Ik ga heel goed en daar hou ik het bij.” Ik stop met praten. En met luisteren. Het heeft geen zin. Soms moet je echt helemaal je eigen pad volgen, wat een ander ook zegt. Dat vind en voel ik ineens heel sterk. Ik trek nog een tweede conclusie: ik wil me meer met mensen omgeven die positief in het leven staan. Die meer ‘ja, je kan het’ zeggen in plaats van ‘let op gevaar’. Ik voel me meteen een stuk lichter. Naar wie je wel of niet luistert kun je dus ook helemaal zelf bepalen. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden