YvettePhotography

Lid sinds: 14-02-2018

#ontslag
11Mar2019
Ligt het aan mij?
YvettePhotography

Na mijn examen kwam ik al snel aan het werk in het kinderdagverblijf, leuk want ik werk graag met kinderen. Na 2 maanden daar gewerkt te hebben kreeg ik een bericht of ik even op gesprek wilde komen, helemaal goed natuurlijk. Op dat gesprek werd mij gevraagd of ik op de bso wilde staan, hierbij kreeg ik meer uren dan dat ik had, het was wel een "moeilijke" bso met veel gedragsproblematiek en veel stempels. Ik dacht dat het wel mee zou vallen en stemde in met het voorstel. Na een paar maanden gewerkt te hebben, uitgescholden te zijn, en grote monden te hebben gehad van zowel de kinderen als de ouders. En een paar ouders die klagen over dat er geen medicijnen zijn gegeven aan een kindje die niet in mijn groep zat, waar ik wel de schuld van kreeg..... Na veel gesprekken in negatieve zin dat ik overal de schuld van kreeg of ik er nou bij was of niet, het was altijd mijn schuld. Na 3 kwart jaar werd ik nog een keer uitgescholden door een van de kinderen, ik liep het lokaal uit onder het mom van ik moet even wat overleggen. Zodra ik mijn collega geroepen had, barste ik in tranen uit, ik brak helemaal. Mijn collega stond er op dat ik naar kantoor belde en ik mijn verhaal zou doen, zo gezegd zo gedaan...De bazen waren er niet dus kreeg ik een andere collega te spreken, deze stelde voor dat ik van groep zou ruilen voor die dag, daarna ging het ook wel goed. De overdracht heb ik gedaan op vader,  ik heb hem alles verteld wat dat desbetreffende jongen gedaan en gezegd had, dit werd niet gewaardeerd en ik kletste maar wat. De dag hierna kreeg ik een bericht of ik op kantoor wilde komen voor een gesprek, ik dacht ze willen mijn verhaal aan horen en kijken hoe het met mij gaat maar, niks bleek minder waar... Ik werd zo erg de grond in getrapt op dat moment, het lag aan mij dat de kinderen zo deden, ineens was die bso niet "moeilijk" meer en ineens waren die kinderen daar poeslief (wat op het begin anders aangegeven was) en dat ik mij maar aanstelde dat ik in tranen uit gebarsten ben. De moeder heeft geklaagd over mij en zei ook dat dit niet kon en dat haar kind zoiets niet deed, mijn bazen wilden mij gewoon niet geloven. Ik moest moeder terug bellen met een excuus aan haar en een leugen dat hij dat toch niet had gedaan, want zorgen dat de ouders blij zijn is belangrijker dan het welzijn van je personeel. Na dit gesprek ben ik met tranen in mijn ogen en veel tegenzin naar de bso gegaan. Een week later kreeg ik (alweer) een bericht van kantoor dat ze een gesprek met mij wilden, ik wist niet waarvoor maar, doordat ik alleen maar negatieve gesprekken heb gehad met hun wist ik al dat dit geen leuk/gezellig gesprek ging worden. En ik had gelijk.... Dit was mijn Ontslag . Ik was woedend weggegaan en ik wilde met niemand praten op dat moment. Ze hebben mij gezegd dat ik beter niet meer op een bso kan gaan werken want dat kan ik niet... De dag na mijn ontslag kreeg ik van mijn andere werk in groep 2 een telefoontje dat ze daar op de bso nog iemand nodig hadden, hierop zei ik gelijk ja. Hoe dit gaat lees je in een vervolg.....

#baan
11Mar2019
Ligt het aan mij?
YvettePhotography

Mijn eerste echte baan... Na mijn examen kwam ik al snel aan het werk in het kinderdagverblijf, leuk want ik werk graag met kinderen. Na 2 maanden daar gewerkt te hebben kreeg ik een bericht of ik even op gesprek wilde komen, helemaal goed natuurlijk. Op dat gesprek werd mij gevraagd of ik op de bso wilde staan, hierbij kreeg ik meer uren dan dat ik had, het was wel een "moeilijke" bso met veel gedragsproblematiek en veel stempels. Ik dacht dat het wel mee zou vallen en stemde in met het voorstel. Na een paar maanden gewerkt te hebben, uitgescholden te zijn, en grote monden te hebben gehad van zowel de kinderen als de ouders. En een paar ouders die klagen over dat er geen medicijnen zijn gegeven aan een kindje die niet in mijn groep zat, waar ik wel de schuld van kreeg..... Na veel gesprekken in negatieve zin dat ik overal de schuld van kreeg of ik er nou bij was of niet, het was altijd mijn schuld. Na 3 kwart jaar werd ik nog een keer uitgescholden door een van de kinderen, ik liep het lokaal uit onder het mom van ik moet even wat overleggen. Zodra ik mijn collega geroepen had, barste ik in tranen uit, ik brak helemaal. Mijn collega stond er op dat ik naar kantoor belde en ik mijn verhaal zou doen, zo gezegd zo gedaan...De bazen waren er niet dus kreeg ik een andere collega te spreken, deze stelde voor dat ik van groep zou ruilen voor die dag, daarna ging het ook wel goed. De overdracht heb ik gedaan op vader,  ik heb hem alles verteld wat dat desbetreffende jongen gedaan en gezegd had, dit werd niet gewaardeerd en ik kletste maar wat. De dag hierna kreeg ik een bericht of ik op kantoor wilde komen voor een gesprek, ik dacht ze willen mijn verhaal aan horen en kijken hoe het met mij gaat maar, niks bleek minder waar... Ik werd zo erg de grond in getrapt op dat moment, het lag aan mij dat de kinderen zo deden, ineens was die bso niet "moeilijk" meer en ineens waren die kinderen daar poeslief (wat op het begin anders aangegeven was) en dat ik mij maar aanstelde dat ik in tranen uit gebarsten ben. De moeder heeft geklaagd over mij en zei ook dat dit niet kon en dat haar kind zoiets niet deed, mijn bazen wilden mij gewoon niet geloven. Ik moest moeder terug bellen met een excuus aan haar en een leugen dat hij dat toch niet had gedaan, want zorgen dat de ouders blij zijn is belangrijker dan het welzijn van je personeel. Na dit gesprek ben ik met tranen in mijn ogen en veel tegenzin naar de bso gegaan. Een week later kreeg ik (alweer) een bericht van kantoor dat ze een gesprek met mij wilden, ik wist niet waarvoor maar, doordat ik alleen maar negatieve gesprekken heb gehad met hun wist ik al dat dit geen leuk/gezellig gesprek ging worden. En ik had gelijk.... Dit was mijn Ontslag . Ik was woedend weggegaan en ik wilde met niemand praten op dat moment. Ze hebben mij gezegd dat ik beter niet meer op een bso kan gaan werken want dat kan ik niet... De dag na mijn ontslag kreeg ik van mijn andere werk in groep 2 een telefoontje dat ze daar op de bso nog iemand nodig hadden, hierop zei ik gelijk ja. Hoe dit gaat lees je in een vervolg.....

#Kinderboek
03Sep2018
Verhaal; "Nathan en de giggles"
YvettePhotography

Ik ben sinds kort bezig met een kinderboek. Hier onder kan je een voorproefje lezen, het is nog niet helemaal super en moet nog nagekeken worden. Je mag tips en tops achter laten in de comment of geef mij een prive bericht.    Na het avond eten zegt mama tegen Nathan dat het tijd is om te douchen en dan naar bed te gaan. Nathan protesteert, hij is helemaal nog niet moe. Hij begon te rennen, klimt de trap op, rent naar zijn kamer en gaat muisstil in zijn kast zitten. "Nathan waar ben je nou?" roept mama door het hele huis terwijl zij mee doet aan Nathan zijn zoek spel. "Als je niet oppast pakken de Giggles jou en nemen ze jou mee naar hun geheime planeet. Nathan is oud genoeg om te weten dat dit toch niet kan.   Hij blijft zo stil als een standbeeld zitten en dan... Dan doet mama met een slag de deur open, en Nathan begint te gillen van het lachen. Mama pakt Nathan zo onder de arm en neemt hem mee naar de douche, ze doet de douche aan en zet Nathan zo met al zijn kleren onder de douche. "Dat kan toch niet, zo worden mijn kleren nat" protesteert Nathan terwijl hij zijn shirt al uit trekt.  Na het douchen is het tijd om naar bed te gaan. Mama leest nog een verhaaltje voor over een beer die op reis gaat. Nadat het verhaal uit is doet mama het licht uit, de deur dicht en gaat ze weer naar beneden tv kijken. Nathan doet zijn ogen dicht, na het spelletje en het douchen is hij toch wel erg moe geworden. Zijn ogen vallen van moeheid dicht tot.... er ineens een licht in zijn kamer schijnt, van schrik doet Nathan zijn ogen open. Hij trekt zijn deken over zijn hoofd heen, en gluurt hier stiekem  onderdoor. Twee kleine paarse wezentjes staan in zijn raam, ze zeggen wat tegen elkaar en wijzen naar hem.  Nathan vindt dit toch wel eng en durft zich niet te bewegen. De mannetjes lopen naar hem toe "Wees niet bang, wij komen u halen om onze prins te worden" zei de kleinste van de twee. "Ma ma maar wat zijn jullie dan?" vraagt Nathan bevend aan de mannetjes. "Wij zijn Giggles en wij komen van de planeet Giggelaar" Ze pakken Nathan bij zijn hand en nemen hem mee het ruimteschip in. "Ik moet even naar mama om te zeggen dat ik wegga" zei Nathan nog maar, de Giggles vertelden hem dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Samen stappen ze het ruimteschip in, in het ruimteschip vertellen de Giggles dat ze Nathan de prins nodig hebben. Er is een groot probleem op hun planeet, dit probleem kan alleen een echte prins oplossen.  Wordt vervolgd....  

#Uitslag
27Jun2018
Ook voor mij is het moment aangebroken, ik ben ook geslaagd!
YvettePhotography

27/6/2018 08:53 uurVandaag is het dan zo ver het moment waar ik 4 jaar lang voor heb geknokt. De uitslag van mijn opleiding. Ben ik geslaagd of niet. 2 weken heb ik in volle stress gezeten nu nog steeds. Ik ben inmiddels rond de 3 á 4 kilo afgevallen van het stressen. Vanmorgen geen ontbijt gehad, ik kreeg niks weg. Niemand behalve mijn vriendinnen op school weten dat ik vandaag uitslag krijg via de mail. Juist om te voorkomen dat mensen continu gaan vragen "heb je al uitslag?". De bussen rijden niet dus met een brok in mijn lege maag stap ik in mijn auto om naar stage te rijden. Mijn gedachten zijn bij mijn uitslag, wat zal het zijn, ik ben toch niks vergeten in te leveren. Ik wil niet nog een jaar, ik heb de verlenging al gehad. Quote Ik ben bang. Yvette Vanmorgen gaat de examen commissie in overleg wie geslaagd is en wie niet. Hoe dichter bij het moment komt hoe groter de brok in mijn maag wordt en hoe misselijker ik wordt. Ik weet nu wel ik kan niet omgaan met zulke stress. Met kippenvel zit ik achter de computer op mijn stage, te bang om op mijn mail te kijken. Mijn mail is wel opgestart, maar of ik ook werkelijk durf te kijken.... Ik zal in de groepsapp van de klas wel te horen krijgen wanneer iedereen een mail heeft.. Zal ik mijn telefoon ook maar uit zetten? Ik wil het niet weten de buikpijn wordt erger. Wat is stress toch erg. Ik weet niet hoe laat ik uitslag krijg. Als ik uitslag krijg zal ik mijn blog gaan updaten (indien goed nieuws)...UpdateIk ben zojuist door school gemaild.....De uitslag is binnen. En ik ben nu bevoegd onderwijsassistent!!!!

MEER