Terug het zadel in...genieten en afzien!

Terug het zadel in...genieten en afzien!


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Al een tijdje gaat het door mijn hoofd…zou ik weer kunnen paardrijden? Sinds 5 jaar heb ik het niet meer gedaan…eerst door een scheiding daarna door mijn ziekte. Een vriendin van me moedigde me aan het toch weer de proberen. Afgelopen dinsdag kreeg ik dan ook de kriebels…mijn oude broek uit de kast gepakt, iets te groot maar kon er mee door. Mij aangemeld bij mijn oude dinsdagavondles en vol verwachting de dag afgewacht tot het zover was.

Wat was ik zenuwachtig! Zou het me wel lukken?! Die eerste stap binnen de manege voelde als vertrouwd. Niks veranderd in die 5 jaar. Zelfs de groep was nog redelijk compleet. Wat oude paardjes van toen stonden er ook nog. En mocht dan ook rijden op een vertrouwd paard van toen; Oker. Wat een knapperd en ontzettend lief beest.

Het opzadelen en vooral het hoofdstel aandoen was even puzzelen maar na 1x weer snel onder de knie. Dankzij hulp van een lieve paardrijdster uit mijn oude groep was ik er klaar voor. Fijn als mensen je begrijpen en je niets hoeft te vragen

De eerste 1o minuten waren dan ook wennen, zowel voor mij als voor het paard. Oker voelde al snel aan dat er een spanningsbom op haar rug zat. Gelukkig ging die spanning snel over in ontspanning. De laatste 10 minuten in galop voelde dan ook als een mega overwinning. Ik voelde me zo ontzettend goed en Oker voelde dat volgens mij ook. Die vrijheid, die emotie die je dan ervaart is niet te omschrijven. Zo gelukkig dat ik heb doorgezet en ben gegaan. Dit pakt niemand me meer af. De dinsdagavonden zijn weer van mij en m’n paardje!

Moet zeggen dat de tijd die erna volgde minder ontspannend waren haha. De les was voorbij en ik kon amper van m’n paard af. Alles zat op slot. Denk ik breek al mijn botten als ik beweeg. Het duurde even voordat ik kon afstappen en lopen ging niet bepaald soepel. Maar ach je moet er iets voor over hebben

Woensdagochtend kon ik haast niet mijn bed uitkomen. Je had me moeten zien. Alsof oma van 85 op het paard was gezet haha. Inmiddels is het vrijdagavond en begint de pijn nu eindelijk iets af te nemen. We zullen het erop houden dat de pijn minder wordt naarmate we het weer in regelmaat doen….laten we het hopen! En zo niet…tja pech gehad! Weer een stap gezet in de goede richting.

Hardlopen en paardrijden, 2 uitersten waar ik mijn ontspanning uithaal. En zoals jullie wellicht weten gaat Wendie van 0 naar 100 ineens! Maar dit keer niet. Want dit keer wil ik het volhouden en bouwen we het rustig aan op. Langzaamaan voelt het alsof ik die bubbel uit kom. De bubbel van ik kan het niet, ik wil het niet en doe het niet…met de gedachte dat ik de dingen toch niet kan vanwege mijn klachten zoals vermoeidheid, pijnlijke gewrichten, slecht slapen, lymfoedeem, concentratie nul en longbeschadiging. Op den duur ga je dat ook geloven dat het daar allemaal aan te danken is. En ja natuurlijk zijn die klachten er ook echt en bepalen ze elke dag mijn gemoedstoestand (en sommige dagen kun je maar beter uit mijn buurt blijven..!) maar dankzij het doorbreken van die bubbel merk ik dat je toch meer aan kan dan wat ik mezelf steeds voorhield…!

Dit paardenmeisje is terug!

 


Beoordeel

×

Yoors


exit_to_app Inloggen