En wat het doet met buren...

En wat het doet met buren...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Wie heeft het ooit meegemaakt: een buren ruzie? En dan doel ik niet op búren ruzie, maar ruzie bij de buren...

Dichtslaande deuren...

Gestamp...

Geschreeuw...

Glasgerinkel...

Huilende kinderen...

Zwaailichten...

Wij wonen nu ongeveer 30 jaar in een rustige, mooie straat, waarvan nu 8 jaar met fijne buren. En toch, zelfs na 8 jaar schiet ik nog tegen het plafond als er ergens, al is het 3 huizen verderop, een deur hard dicht valt. Daarbij kan ik helemaal niet meer tegen geschreeuw of alleen al een stemverheffing. 

Vòòr die 8 jaar, hadden we namelijk niet zoveel geluk met onze buren: we woonden naast een probleem gezin... Meer 'probleem' dan 'gezin' eigenlijk. Dat hield in dat er werkelijk geen dag voorbij ging, of er was daar wel ruzie en de politie had er inmiddels een abonnement. Soms liep de ruzie zó hoog op, dat midden in de nacht (s'winters!!!) hun 2 kinderen van toen 3 en 6 op blote voetjes voor onze deur stonden te huilen of de straat door renden om hulp. Hartverscheurend!!! Vaak zat werden de kinderen aan hun haren het huis door gesleept als ze zich weer eens tussen hun moeder en zoveelste vriend gingen staan: "Geen ruzie maken! Geen ruzie maken!"

Heel typisch hoe die vrouw altijd 'de verkeerde' mannen trof, maar de laatste ( de vorige zat al in de bak), was helemaal een ramp.

Je kon de klok er op gelijk zetten, die ruzies... En altijd over geld of zij was weer eens 'een hoer'. Dan werd er eerst een beetje met deuren gemept... Dan woest achter elkaar gerent en uiteindelijk als hij haar te pakken had... 

Gillende kinderen, krijsende moeder:" Buurvrouw! Bel de politie!!!"

Onze huizen zijn heel gehorig: elk woord is te verstaan, laat staan geschreeuw en ja: dan belden we maar weer de politie. En meermaals hebben wij daarna die vent aan de deur gehad met bedreigingen dat 'als we nog een keer de politie belden, dan...'

Van de politie en Jeugdzorg hebben we een jaar lang alles op moeten schrijven. Wat er gebeurde, wanneer het gebeurde en wat er gezegd werd. Wat dit achteraf voor nut is geweest, weet ik niet: maar die papieren hebben ze nog steeds. 

De buren zijn inmiddels verhuisd. Die dag weet ik nog goed: ze kwamen aan de deur met een bloemetje 'omdat wij toch best veel te stellen hadden gehad'... Zelfkennis siert de mens, zeggen ze dan. Maar weten ze werkelijk wat het met een 'omstander' doet, wanneer die hoort hoe iemand tegen de muur wordt gesmeten?

Hoe het is om zulke jonge kinderen te horen smeken?

Hoe het is om te zien hoe hij haar voor op de stoep met een ferme karate-schop in de buik trapt en zij bewegenloos blijft liggen?

Hoe het is om iemand achterna te zien worden door een compleet doorgedraaide vent met een schaar? ( hét moment waarom mijn moeder me voor het raam weg trok en zei: "Niet meer kijken... Laat je niet zien!"

Maar ze hadden me al gezien...

"Buurvrouw, bel de politie!"

En dan is het stil.

Er is die nacht niet gestoken, hooguit wat meer geschopt en geslagen dan normaal: hij heeft haar opnieuw het huis in gesleept en er is een hoop huisraad gesneuveld. Gelukkig was de politie er snel om erger te voorkomen, maar zoals iedere keer weer praatte zij zijn gedrag weer goed want 'hij had het niet zo bedoeld' en 'morgen was alles weer goed'. Helaas kan de politie in zo'n geval dan helemaal niks doen en is het wachten op de volgende keer. Wachten tot het wél uit de hand loopt. Dat er wél gestoken wordt.

Een uurtje later liggen die twee gekken weer te wippen, terwijl bij mij de hartkloppingen nog niet eens over zijn.

Ik sliep in die tijd slecht en kreeg paniek aanvallen. Nu nog steeds heb ik last van chronische hyperventilatie. Dat beeld van die schaar, kort oplichtend in het schijnsel van de lantaarn, vergeet ik nóóit meer, echt nooit...! Ik wordt alweer helemaal gek als ik eraan denk: de hele houding van die vent. Ik wist zeker: hij ging dat ding gebruiken.

"Buurvrouw, bel de politie!", de wanhoop in die stem en het krachtloze 'help!' erachteraan... Als je het niet zelf hebt meegemaakt, zul je nooit weten hoe het voelt zoiets te zien. De spontane vrieskou die door je lijf trekt, gevoelloosheid in je benen. Uit stress het nummer 112 niet meer weten. Niet uit je woorden kunnen komen, doordat je continu afgeleidt bent door de geluiden aan de andere kant van de muur. Uiteindelijk roep je maar iets van: "Godv**me, KOM GEWOON!!!NU!!!!"

'Op het netvlies gegrift', zeggen ze dan: nou, dát zeker!

En nu zijn ze weg en houdt het nog niet op. Niet omdat we weer een probleem gezin hebben, nee integendeel: we hebben nu super buren! Maar het is de pure angst die gebleven is en keihard terug komt wanneer er een deurtje dichtslaat door de wind en ik denk niet dat het ooit nog over gaat. Het geduvel heeft 11 jaar geduurt en gaat elders vast door. Heb medelijden met hun nieuwe buren. Via via al gehoord dat hij haar van de trap had geduwd en in de bak heeft gezeten... Daarna was alles vast en zeker weer een poosje 'koek en ei'. 

Ik hoop, voor haar, dat ze buren hebben die net zo snel reageren als wij dat hebben gedaan en ik hoop voor de buren dat ze sterk in de schoenen staan....



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (13 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat akelig. Helaas ken ik het gevoel. Ik en mijn man zijn daarom vorig jaar verhuisd omdat de woningbouw niks wilde doen tegen dit stel (gelukkig (nog) geen kinderen). Ik wilde mijn kind daar niet laten opgroeien. Ruzie was ook daar orde van de dag, daar werd door beide gelagen, geschopt en gestoken. Politie en ambulance waren er aan de lopende band, soms zelfs 2/3 keer per dag. Het is pijnlijk om dat mee te maken en heb nu wel wat meer rust. Maar inderdaad wanneer ik ergens ruzie hoor staan mijn nekharen overeind. Iets wat nooit meer zal weggaan.
| 01:12 |
Bah, dat klinkt ook al niet lekker en nee, je vrgeet het nooit meer. Hoop da daar geen kindjes gaan komen.
| 16:54 |
Dit is heel erg allemaal
| 19:53 |
Wat aller verschrikkelijks erg voor die arme, arme kinderen die voor altijd trauma's hebben. Mijn God wat erg.
| 22:43 |
Is het ook. Wij MOCHTEN op een gegeven moment van de politie niet meer ingrijpen. Er werd ons echt ten strengste afgeraden de deur nog open te doen voor de kinderen. Dat was echt erg: hoe kun je in vredesnaam twee zulke, toen nog, jonge kinderen huilend voor je deur laten staan? Maar het punt is, dat op dat moment het ruziende stel zich ook tegen je kunnen keren en zelfs aanklagen omdat je de kinderen hebt opgenomen. Vreemde regels in Nederland... Wij hebben ze in elk geval nooit in de kou laten staan, ondanks de waarschuwing en het risico zelf de dupe te worden.... Zolang de kinderen dat maar niet zijn.
| 14:34 |
Lief van jullie. Ik zou hetzelfde hebben gedaan. Arme moppies.
| 16:54 |
Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat er mensen zijn die de deur wél dicht houden. Nee, die kids waren toen 3 en 6, die laat je echt niet letterlijk en figuurlijk in de kou staan.
| 19:10 |
Natuurlijk niet, anders zou je wel heel hart zijn.
| 20:08 |
Ik krijg het al koud als ik je verhaal lees! Wij hebben hier kort buren gehad waar geweld een rol speelde. Onze huizen zijn niet erg gehorig, maar we hoorden het wel. En de energie drong ons huis binnen. Vaak gepraat, tot ze opeens met de noorderzon vertrokken waren. Jij heel veel sterkte met het verwerken, voor zover dat mogelijk is....
| 08:57 |
Vreselijk om daarmee geconfronteerd te worden en die beelden mee te moeten dragen. En vreselijk voor je ex-buren en hun kinderen. Hier zijn alleen maar verliezers.
| 17:24 |
Herkenbaar heb zelf 6 jaar in een relatie gezeten met een foute "man"
| 21:34 |
Ik begrijp niet dat zulke mensen bij elkaar blijven.
En ik begrijp ook niet waarom mensen die (met elkaar samen wonen) het niet normaal uit kunnen praten!
Hoe kun je zo in godsnaam samen leven of zo wie zo het een leven noemen.
| 20:53 |
Dat hebben wij ons zo vaak afgevraagd...
| 22:25 |
Ergens mag jeblij zijn dat je er zo mee 'omging'. Mijn oude buren pakte het heel anders aan, die belde de politie voor geluids overlast als ik in elkaar geslagen werd, zeiden tegen de politie dat ze verder niks gehoord of gezien hadden, en kwek kwek kwek 't ging wel 't hele dorp rond
| 20:47 |
Ja, zo'n dorp is't hier ook. Iedereen kende ze, want ze hadden voorheen de snackbar. Dus gebeurde er heel geregeld wat daar midden in het dorp. Na alle schijn heeft zij ook al eens naakt door het dorp gerent. Blij dat ik dat niet heb gezien. Kijk: en dáár wordt dan over gelult. Dat ze altijd onder de blauwe plekken zat viel niemand op...
| 22:27 |
Kan het me voorstellen ik heb toen ik 16 jaar was een vriend gehad met losse handjes enz ik wil mn verhaal doen maar ben er nog niet klaar voor is te zwaar nog . Maar begrijp wel hoe je u voelt je leeft ernaast voelt mee met die kids . Ik bewonder je voor je verhaal
| 20:29 |
Dank je. Ik heb er ook 8 jaar over gedaan om het eens op te schrijven. En het is bij lange na nog niet alles wat er gebeurd is. Het is gewoon teveel om op te schrijven.
| 22:32 |
Verschrikkelijk zeg.. kan me voorstellen dat je daar ook trauma's aan overhoud :(
| 20:04 |
ups, wilde 5 sterren geven, snap het niet
| 20:02 |
Heftig, kan het me niet voorstellen (gelukkig...)
| 20:01 |
Dank je. Ik hoop het ook nooit weer mee te maken.
| 22:33 |
Wat heftig zeg, en onbegrijpelijk dat zulke situaties zolang kunnen blijven voortbestaan. Ik kan me voorstellen dat de schrik nog niet uit je systeem is, ook al is het inmiddels jaren later. Ik heb het ook meegemaakt, maar wel in minder hevige mate. Bij ons was het de buurman die geslagen en geschopt werd door zijn vrouw. Ja, ook dat komt voor. Ze reed zelfs een keer hard op hem af met de auto. Hij kon nog net wegspringen. Omdat zij ook jonge kinderen hadden, hebben we regelmatig de politie gebeurd en meldingen gedaan bij de kinderbescherming. Ik weet dat er uiteindelijk wel hulp is gekomen. Ze zijn inmiddels alweer lang gescheiden en allebei verhuisd. Soms denk ik nog wel eens aan ze. Vooral aan de kinderen die de eerste jaren van hun leven in zo'n onveilige situatie moesten opgroeien.
| 19:47 |
Ja, in dit geval daagde zij hem ook vaak zat zelf uit. Als hij weg was, lag zij met een ander in bed. Het was een raar stel en het zou me niets verbazen dat ze nog steeds bij elkaar zijn ( en de kids al op zichzelf wonen!). Zulke mensen gaan gewoon op dezelfde voet verder en beseffen niet wat het met anderen doet.
| 20:02 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen