×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Verkoudheidje...? Up-date.

Verkoudheidje...? Up-date.


Een verkoudheidje. Een echt simpel verkoudheidje. Of een heuse griep? Hoe dan ook: beide zijn klote.
Ja, ik noem het beestje bij de naam; KLOTE!
Ik ben er heilig van overtuigd dat er een griepgolf gaande is, misschien zelf wel een ware tsunami. Sidderingen, koorts die op en neer vliegt, lodderige ogen, open hangende kwijlscheur en een neus als een lekkende kraan.




En net als vorig jaar in mijn december vakantie, precies de eerste dag, wist 'het' mij te vinden. Na een niesbui van pakweg een kwartier heb ik het gevoel vers onder de douche vandaan te komen en ik kan wel een teiltje aan mijn neus hangen. Ik leef op Strepsils en honingdropjes, hoewel dat laatste geen straf is. De rest dat ook maar een beetje op voedsel lijkt krijg ik momenteel niet door mn droge strot heen. Maar op het moment dat mijn longen harder beginnen te spinnen dan mijn katten, gaan de alarmbellen af en zat ik gisteren dus bij de huisarts. Zie ik die ook weer eens…


Het zal inmiddels alweer meer dan een jaar geleden zijn dat ik haar heb gezien: toen voor een flink opspelende hooikoorts, dus bij binnenkomst zei ze meteen: “Als je er dan toch eens bent, maar gelijk even helemaal checken”.

Ik weet nooit zo zeker of ik daar blij mee moet zijn… Een ijskoud luistervinkje op de borst en af en toe kuchen op commando is tot daar aan toe, maar ik vreesde al ‘iets met naalden’ en een hoop bloed.

Maar nee: enkel de bloeddruk werd gemeten (die was goed) en de hartslag ( die was niet goed maar mijn hartje stuiterde waarschijnlijk losbandig in de rondte door de toenemende ‘onderzoeks stress). Longetjes waren drap, natuurlijk. Daar kwam ik ook voor…

Dat werd dus weer… wéér een andere puffer en terwijl de arts het èèn en ander in de computer zet, waaronder ‘heeft drie katten en 4 vogels’, loer ik ietwat opstandig mee.

Van mij hoeft immers niet ieder detail ingevoerd te worden en hoewel mevrouw zegt dat een longarts niet heel blij zou zijn met dergelijke informatie, denk ik bij mezelf: die hoeft het ook niet te weten. Daarbij: wanneer kom ik nu bij de longarts? Zó erg is het gelukkig ook weer niet! Waarschijnlijk heeft geen enkele longarts zelf huisdieren… Ik leef liever tien jaar korter met, dan tien jaar langer zonder ze. Punt.


Dit is mijn moeder met Jente. Ons poezebeest die vorig jaar ineens een begon te hoesten. Ze bleek bronchitis te hebben, net als ik. Of misschien is ze allergisch voor mensen? Hoe dan ook: na de aanschaf van een luchtreiniger die op volle toeren draait bij de vogelkooi, heeft Jente geen last meer gehad.


Toen wees ik de huisarts, die al een eind aan het bezoek aan het knopen was, op een paar vlekjes in mijn gezicht. Die zitten er al enkele jaren en hoewel ik er geen hinder van heb dacht ik spontaan: u wilt me helemaal checken, u gaat me helemaal checken!

Maar heb gelijk spijt al ze me eerst ietwat onderzoekend aan gaapt, haar gezicht betrekt en zegt: “Okeeeeeey… Kom nog weer even mee…”.

Het moment dat ‘Okey’ niet als iets positiefs of als teken van meegaandheid betekent, maar als een ‘okeeeeeey’ in de zin van een verkapte: oooooeeeeeei, dat ziet er inderdaad verdacht uit…

Met een loepding staat ze even later de vlekjes te bekijken en na het woord ‘pigmentvorming’ zit ze alweer achter de computer een doorverwijzing te schrijven voor een dermatoloog…

Pigmentvorming is een ander woord voor ‘K’, vrees ik.

In een roes vertrek ik weer, blijf nog bij de deur staan met het besef dat ik nog geen receptje heb gekregen voor de puffer.

M'n huisarts lacht: “Die is al doorgestuurd naar de apotheek. Daar hebben we geen papiertjes meer voor nodig. En van de dermatoloog krijg je ook vanzelf bericht”.

Kun je nagaan hoe weinig ik bij de dokter kom: ik leef nog in de middeleeuwen.


Ik… Geen recente foto. Momenteel zie ik er nog minder florissant uit met alle snot.


Ik slof naar buiten, naar de overkant waar de apotheek al op me wacht en denk ondertussen: hopelijk krijg ik net zo snel bericht van die dermatoloog. Als het even kan nog in mijn vakantie, anders moet ik mijn cliënten ook nog afbellen. En in deze tijd zijn er ook nog eens nauwelijks invallers…

Verdikkeme: denk voor een keer toch eens aan jezelf! Een voel een denkbeeldige schop onder m'n reet terwijl ik een nummertje trek, een systeem wat perfect werkt als je de enige in de zaak bent. De vrouw achter de balie kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan.

Effe wakker worden, meid!



Maar wanneer ik thuis kom zit mijn moeder me vragend aan te kijken met de telefoon nog warm in de hand. Net precies heeft het ziekenhuis al opgebeld met de mededeling dat aankomende donderdag nog een plekje voor me vrij is.

Het gaat me allemaal eigenlijk te snel. In mijn werk kom ik het heel geregeld tegen en mensen moeten vaak weken wachten voor ze aan de beurt zijn. Ik vindt het ronduit verdacht dat het bij mij zo snel gaat.


Ik had mijn vlekjes al eens Gegoogled om tot de conclusie te komen dat je dát beter niet kunt doen. Via internet ga je meestal dood. Ben je reddeloos verloren en volledig kansloos. Je staat nog overeind, maar daar is eigenlijk alles mee gezegt.

Ik ben er wel van overtuigd dat het ‘maar’ basaalcelcarcinomen zijn: goedaardige huid-k.

Maar ja: die ‘pigmentvorming’ bevalt me totaal niet, dus hoop ik bij deze dat er donderdag niet alleen gebabbelt gaat worden, maar ga ik voor het heuse snijwerk. Ook als daaraan vooraf geprikt moet worden. Dan-hebben-we-het-maar-gehad. Al zag ik dat het ook weggebrand kan worden...of bevroren… Geschraapt… Gesneden… Gezalfd zelfs met chemische troep…

Kortom: afgelopen nacht geen oog dicht gedaan en vandaag op en top sjagerijnig.


Al met al heb ik toch veel liever een simpel verkoudheidje…



Tijd voor een up-date! Alles is goed: de plekjes zijn NIET kwaadaardig. Die op mijn neus is weggebrand, maar die op mijn voorhoofd kon helaas niet op deze wijze behandeld worden. Omdat het geen medische noodzaak betreft, kan de rest alleen via 'cosmetische laser behandeling' verwijderd worden en dat gaat, vrees ik, wel iets meer kosten. Maar het heeft geen haast, dus kan ik daarvoor gaan sparen.



Niet heel goed te zien, maar toch. Het was vandaag een hele opluchting!











Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties