MyLife: Luc

MyLife: Luc


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Hoewel ik in Duitsland woonde, ging ik in Venlo naar school. 

En nog wel naar het St Thomas college. 

Ik ging graag naar school maar niet naar deze school, al vond ik het een mooi gebouw en een school met eigen kapel ook wel wat hebben. 


Het was er eenzaam. 

 #Venloërs zijn geen aardige, gastvrije mensen. Zeker niet voor wie Nederlands spreekt.  

De directeur, een aardige, katholieke geestelijke, maakte mij dat op de eerste dag al duidelijk. 

"Je gaat het hier heel moeilijk krijgen", zei hij en hij kon het weten, want hij kwam uit Haarlem. 


Ik dacht dat hij een grapje maakte maar het tegendeel was waar. 

De #biologieleraar hield van sarren en treiteren en maakte het wel heel bont. Speciaal vanwege mij gaf hij ook les in Venlo's dialect en viel mij te pas en te onpas aan. 

Ook de #leraar Nederlands deed vrolijk mee en ik vroeg mij in stilte af hoe de Venloërs straks de Nederlandse luistertoets en begrijpend lezen gingen maken en halen. Ze hielden er overduidelijk een andere interpretatie van de Nederlandse woordenschat op na. 


Het was een eenzame tijd op deze school. Een tijd van: tijd doden voor de school begon op het toilet, huiswerk maken tijdens tussenuren in de kantine, Venlo in gaan om bij "die Zwei Brüder von Venlo" (waar je als je ooit bediend wilde worden door het ronduit onbeschofte personeel beter Duits dan Nederlands kon spreken) of in "het Keldertje" (een stuk verder lopen maar wel vele malen gezelliger en klantvriendelijker) wat warme chocolademelk met slagroom te gaan drinken. 

En dan was er nog die tijd van wachten.  Wachten totdat mijn vervoer naar huis kwam.  


Venlo in gaan was iets wat ik deed samen met een groep "losers". Echte losers waren wij niet. We vielen niet op door wangedrag en konden goed leren. Ons label hadden we te danken omdat wij er domweg niet bij hoorden. Dit vanwege geheel uitlopende redenen. 


Ons clubje van losers bestond uit 4 personen, 3 meisjes en 1 jongen. 

Luc was die jongen. Hij had sinds zijn geboorte een stofwisselingsziekte en was wat ouder. Door zijn ziekte had hij een groeiachterstand en om zijn "opgeblazen" romp te verdoezelen droeg hij een bodywarmer. 

Waar Luc ging, ging ook zijn pillendoos  (ik vermoed dus dat wij ook wel een saucijzenbroodje aten).    


#Luc klaagde nooit. Sprak nooit over zijn ziekte en nam al zijn pillen zonder te zeuren in. 

Vermoedelijk was hij de enige die wist hoe diep ongelukkig ik mij voelde, ook al spraken wij hier niet echt over. Hij begon mij kaartjes met opbeurende teksten te sturen en kwam ook wel eens bij mij thuis. Mijn vader noemde hem "de professor" (tot op de dag van vandaag weet ik nog niet waarom). 


Op een dag kreeg ik een kaartje waar ik flink door van streek raakte. Luc vroeg mij of ik verkering met hem wilde. 

Hij was een lieve, zorgzame jongen maar ik was niet verliefd op hem. Ik zei dat dan ook en dat ik hem niet meer dan vriendschap kon bieden. Een paar dagen later overleed hij.   


Zou Luc langer geleefd hebben als ik wel "ja" had gezegd? 

Zo niet, was hij misschien vollediger en gelukkiger gestorven? 

Omdat ik het geen dag volgehouden had met doen alsof, gevoelens moeten uiten die ik niet heb, koos ik voor eerlijkheid boven alles en zei nee. 


Wat ik met zijn begrafenis aan moest? 

Ik besloot niet te gaan, totdat de aardrijkskunde leraar zei: jullie waren toch vrienden, waarom ga jij niet? 

Samen met een aantal klasgenoten reed ik met deze leraar mee naar de kerk. Klasgenoten die zich nooit om Luc bekommert hadden. 

Van de dienst kan ik mij alleen nog herinneren dat er voor zijn muziek gekozen was. Popmuziek. Dit verbaaste mij. Niet alleen om deze muziek te horen in een kerk maar ook het feit dat hij hier naar luisterde. 


Later heb ik zijn ouders geschreven. Dat hij stierf, vlak na mijn weigering verkering te nemen, liet mij niet los. Ik kreeg een lieve brief terug waarin zij schreven dat ik het beste wat ik had kunnen doen voor hem had gedaan, namelijk een echte vriend zijn. 


Luc #Strous stierf op 8 maart #1983 en is begraven in #Grubbenvorst. 

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Een aangrijpend verhaal en ik denk dat het ook goed is dat je het opschrijft danwel van je afschrijft.
Geen leuke tijd geweest voor jou dus...
Voor Luc heb je het beste gedaan wat je kon, namelijk eerlijk zijn.
Je hebt vriendschap gegeven en gekregen en geen reden voor schuldgevoel.
Daar moet je jezelf niet langer mee pesten vind ik.
| 02:54 |
Of il mijzelf er mee pest weet ik niet. Laten we zeggen dat ik er bij tijd en wijle nog steeds aan denk
| 12:38 |
Ja, dat zal ook wel zo blijven, dat snap ik wel.
| 15:20 |
Wat een verhaal, hoe erg allemaal.
Natuurlijk zat je met wroeging, begrijpelijk. Maar hij zou niet langer geleefd hebben, denk ik.
Je bent een goede vriend geweest, dat gevoel moet je vasthouden.
| 21:54 |
Dat gevoel blijf ik vast houden maar toch...
| 12:39 |
Wat zul jij een intens eenzame tijd in je jeugd gehad hebben. Ja limburgers zijn echt niet altijd vriendelijk (zeker niet voor niet limburgers) . Wat naar dat een volwassene , en zeker ene onderwijskracht niet voor je is opgekomen ...je juist gesteund had in deze moeilijke tijd en strijd ! Triest. En Luc ......Wijze ouders, want zo is het.... je was eerlijk en daarmee een echte vriend. wat niets afdoet aan jouw 'ongemak' en schuldgevoel. waarbij ik alle maar kan zeggen: ...waar was je schuldig aan ?? ....aan eerlijk zijn ..is dat fout ?. Had jij je willen en moeten 'opofferen' omdat hij dan wellicht langer geleefd had ?? was/ben jij verantwoordelijk voor iemand anders gevoel en /of leven. Wellicht een paar intrigerende vragen en te doorlopen in jezelf bij behoefte ! Je hebt het goed gedaan lieverd
| 12:30 |
Ik had hetzelfde geantwoord als die ouders. Destijds dacht ik dat ze het niet eens wisten dat hij mij verkering had gevraagd. Nu ik dit schreef denk ik dat zij het wel wisten. Ik weet dat ik voor mij het juiste heb gedaan, wel vraag ik mij nog steeds af of ik voor hem niet meer had kunnen doen (dus ja ik voel mij ergens schuldig, nog steeds na al die jaren).
Ps ik had idd een (meer dan) eenzame jeugd
| 13:49 |
PS.. dat betreur ik voor jou, ik had je anders gegund. Hoewel het je wel heeft gemaakt wie je nu bent lieverd !. Vandaar even mijn 'opmerkingen' . wat introspectie kan soms goed doen...ook na jaren ;-)
| 14:30 |
Dat is lief van je. Ik had mijzelf ook anders gegund maar zo is het niet gelopen. Juist na jaren doet introspectie goed. Bedankt
| 14:55 |
Met liefde , verdien je , je bent een goed mens
| 15:30 |
heftig... ik kan me voorstellen dat het aan je blijft knagen, en als je het van tevoren had geweten, had je misschien 'ja' gezegd, maar je wist het uiteraard niet en dan is eerlijkheid veel beter. Sterkte nog.
| 11:15 |
Als ik geweten had dat hij nog 3 dagen zou leven wellicht, maar een week of langer beslist niet. Dank je
| 13:50 |
eerlijk zijn is altijd het beste. Achteraf denk je nu had ik maar ja gezegd maar dat kon je niet weten. Je hebt wel een mooie herinnering aan hem.
| 00:18 |
Ik heb inderdaad een mooie herinnering aan hem. Hij was er onverwachts (en ging net zo). Hij verdient het om niet vergeten te worden.
| 13:51 |
dat heb je bij deze dus gedaan!!
| 22:38 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen