Stories: Beren op de weg (spreekwoordenverhaal)


In een grijs verleden kreeg zij nog wel eens een gast. Vroeger, zal ik maar zeggen, toen zij het aanzien nog meer dan waard was en er van alles te halen viel. Nu zij met name lag te creperen, duizend en 1 doden stierf, het uitgilde van de pijn en niet langer het zonnetje in huis was, was het tij gekeerd. Er viel niets meer te halen, geen geld, geen goed, geen vrolijk gemoed. 

De koek was op en het oude lijk was ook nog eens ego tripper geworden. Zij smeet ineens met geld, het geld zelfs over de balk, want haar dagen waren geteld. Dat was een waarheid als een koe, daar viel niet aan te tornen en er viel ook niets meer te verliezen, voor haar dan. 


Haar familie en omgeving zag haar liever gaan dan komen. Vroeger droeg zij het hart op de tong en had zij best wel eens haar tong kunnen afbijten, nu kwam er geen zinnig woord meer uit of haalde zij steeds oude koeien uit de sloot. 

Daar zat zij dan, afgedankt, maar tot over haar oren in het bier en genoot zonder mate, toen er plotseling op de deur werd geklopt. Er stonden beren op de weg, een zo groot als een huis. Niet van hetzelfde laken een pak als die naar Teddy Roosevelt waren vernoemd, maar ijsberen! Dat kon niet echt zijn, maar scheelde wel doodknuffelen. Het reuze exemplaar stond zich afwisselend dood te zweten of te bibberen van de kou en stonk. Naar rotte vis en als een bunzing. Hoewel zij er geen heil in zag liet zij het beest er gelaten in en het verder aan zijn lot over. Zo op de rand van de afgrond was muggenziften verspilde moeite. 


Aan het eind van de tunnel was geen licht, alle zegen kwam ook niet van boven, na 7 moeilijke jaren kwamen geen 7 makkelijke en de broekriem aantrekken was, net als sparen voor later, een wassen neus gebleken. Al die dooddoeners sloegen als een tang op een varken. Het was net zo stompzinnig als het paard achter de wagen spannen en tegen molens vechten. Er was maar 1 ding zeker en dat was dat aan alles een eind kwam. 

Die tunnel was er niet, maar de trap wel. Hoe vaak was zij daar wel niet vanaf gevallen? Vandaag zou het de allerlaatste keer zijn. Die beer lag er nog onder, kat in het bakkie. 

Niets aan de tand, eenmaal een eend, eens een eend zou men zeggen als zij in St. Juttemis gevonden werd. 

Zij dronk haar laatste biertjes, lachte in haar vuistje en schaterde het uit. Het geluk lachte haar eindelijk toe, voorlopig zou geen hond haar missen en geen haan naar haar kraaien, gedane zaken namen geen keer. 

De trap leek een eindeloze lengte te hebben. Zij had geen keuze en zij begon te lopen. Aan het einde van de trap…  

"Happy birthday to you", zong zij, het leed was nu definitief geleden, lijken is niet blijken! 

Met dit verhaal doe ik mee aan de schrijfuitdaging september 2018 van Hans van Gemert zie HIERHet heeft precies 500 woorden

Ook jij bent welkom in de wereld van: fantasie,  

sprookjes, schrijfuitdagingen,  vrij schrijven

positief nieuws,  weinig geld, schitterende foto's, 

creativiteit,  vakantie tips en nog veel meer!