MyLife: Vrienden voor het leven?


Het is nog steeds stil wat betreft het schrijven met gevangenen. Het gaat beter met hen en ik heb wat opgeruimd en de stapels brieven verbrand. Die gaan dus niet bij het oud papier, want wat ooit aan mij is geschreven is niet voor derden bestemd (al lazen derden het al, zelfs voor mij, want wie met een gevangene schrijft weet dat post wordt gelezen voordat jij het krijgt).

Tegenwoordig e-mail ik ook met de meesten op 1 na.

Het is afhankelijk van de gevangenis of zij dat toestaan en zo ja via welk e-mail programma. Corrlinks kan gratis voor mij (de gevangene betaalt wel) en via JPay wordt het postzegels kopen. Voor elk "velletje" dat je schrijft en elke bijlage moet je 1 zegel betalen. Ook kun je nog 1 extra zegel meesturen voor de gevangene. Wil je dat niet klik je de optie uit.

Persoonlijk vind ik dat gevangenen best wat kunnen investeren. Tenslotte zijn zij het die om aanspraak verlegen zitten. Laat je dus niet chanteren of uitkafferen (ja ook dat gebeurt), want er zitten heel wat rijkaards tussen (wie zijn advertentie op write-a-prisoner wil zetten voor een jaar moet hiervoor ook betalen. Write-a-prisoner is heen filantropische instelling mocht je dat denken.

Een van de gevangene zal wel niets meer van zich laten horen. Dat was al eerder het geval, maar nu zal het kwartje wel gevallen zijn dat ik geen zin heb in zijn hulp (massages en?), ik hem niet ga verwelkomen in mijn huis als hij uit de gevangenis komt en hij dus ook geen telefoonnummer van mij krijgt.

Nu had ik dat al wel duidelijk gemaakt, maar hoop (of fantasie) doet duidelijk leven. In mijn laatste brief van vorig jaar heb ik die hoop dus definitief de grond in geboord. Daarbij het oerlelijke knuffelbeestje in gedachten hebbende dat hij mij helaas niet kon toesturen.

Wanneer het kwartje maar niet valt, het bord voor de kop blijft dan moet de botte bijl gehanteerd worden. Mijn ervaring is dat aardig en beleefd blijven dan niet helpt, het geeft alleen maar hoop. Een les die ik geleerd heb (ik lijk zwaan kleefaan wel wat dat betreft).

Een andere gevangene is bevordert.

Van eenzame opsluiting in een kooi kreeg hij de kans om op een andere afdeling goed gedrag te tonen. Hier kreeg hij een "cellie". Aanspraak dus en minder tijd om te schrijven en weer meer tijd om pijn te lijden. Met een zware hernia en hoge bloeddruk gaat hij zonder medicijnen door het leven. Dat kan allemaal best, dat blijkt. Inmiddels heeft hij ook wat testen met de leugendetector achter de rug. Geen hond gelooft in de eerlijkheid van het ding, maar het wordt volop gebruikt. Zou hij voor deze testen slagen dan zou hij de tuin in mogen. Weer eens de zon zien, anderen en wie weet zelfs een baantje (douches schoonmaken is er 1 van net als boeken rondbrengen).

Wat zijn de vragen die zoal gesteld worden?

- Ben je van plan een bewaker te vermoorden?

- Ben je van plan om te ontsnappen?

Ik ben eigenlijk best wel benieuwd hoe groot het percentage gevangene is dat hierop met "Jazeker" antwoordt.

Mijn penvriend (de enige die ook Suits spreekt) is in ieder geval geslaagd. Wellicht dat zijn hernia hem hierbij heeft geholpen en het feit dat hij nu geschoren door het leven gaat in plaats van als een Hell's Angel.

Een andere penvriend is overgeplaatst.

Het is de tweede keer sinds wij elkaar kennen. Bij zijn eerste verzoek tot overplaatsing wilde hij in een gevangenis dichter bij huis komen. Hij werd precies de tegenovergestelde richting opgestuurd en daarmee was hij nog verder van huis. Zijn moeder is inmiddels overleden en heeft hij dus nooit meer gezien. Zij heeft ook nooit gehoord dat hij een aanzienlijke strafvermindering (17 jaar minder) heeft gekregen en binnenkort op straat staat. Daarom is het prettig als je al in de buurt van thuis zit.

Thuis is in dit geval de staat waar hij opgroeide en waar een jeugdvriend woont. Hij heeft hem onderdak en een baan beloofd. Wie de bak uitkomt moet het zelf zien te redden, zelf zien hoe hij thuis komt. Hij zal zich in ieder geval regelmatig moeten melden en is nu druk plannen aan het maken.

Feit is dat het leven doorgaat. De werkelijkheid is anders dan op tv. Ik heb geen illussie dat wij bevriend blijven al beweert hij van wel. Een vriendschap als deze is niet echt. Zeker niet bij hem. Hij laat te vaak verstek gaan. Fijn is wel dat zijn depressies zijn verdwenen. Met een beetje geluk is zijn familie (zus met man en zoon) hem nu wel komen opzoeken.

Een andere gevangene waarmee ik schrijf ben ik via WordPress tegengekomen.

Vraag mij niet hoe, maar opeens kwam ik allemaal advertenties van inmates tegen. Hierin stellen zij zich voor, al dan niet met een fotootje er bij. Voor de gein heb ik dus maar 1 uitgepikt die vrolijk en positief klonk. Ik had geen idee of hij nog zin had om te schrijven, nog mensen zocht (er zijn gevangenen die met meerdere mensen schrijven) ook omdat zijn tijd er bijna opzit.

Hij reageerde vlot via JPay. Het is een man die hulphonden traint. Dat is weer eens wat anders dan plees schrobben, boeken rondbrengen of knuffelbeestjes in elkaar flansen. Ook prettig is het dat hij niet te beroerd is om een behoorlijke brief te schrijven en leuk kan vertellen. Dat doet hij bibberend van de kou vanuit zijn cel. Hij gebruikt hiervoor een eigen tablet.

(JPay heeft de optie om een gevangene media tegoed te schenken hiervan kan muziek gekocht worden, maar ook postzegels. Ook kun je een tablet cadeau geven of bijvoorbeeld geld sturen waarvan iets in de gevangeniswinkel gekocht kan worden. Niet alle opties staan open voor elke gevangene, waarom dit zo is weet ik niet).

In zijn laatste brief vroeg hij of hij nog contact mocht houden als hij weer vrij was. Ik heb gezegd dat ik die keuze aan hem overlaat. Je kunt een mens niet dwingen dat te doen. Ik heb hem gezegd hoe hij mij kan vinden (e-mail je via het gevangeniswezen dan heeft de gevangene nooit jouw persoonlijke e-mail adres, huisadres of telefoonnummer. Dit is ook niet het geval als je het eerste contact legt via write-a-prisoner. Ook dan schrijf je een e-mail die zij doorsturen. Zij hebben ook een voorbeeldbrief beschikbaar.).

Mijn allereerste penvriend is er ook nog steeds.

Gewoon omdat ik een zwak voor hem heb al schrijven we elkaar niet vaak. Het is meer een hart onder de riem steken. Hij heeft het zwaar en probeert onzichtbaar zijn tijd uit te zitten. Hij wil naar huis. Zijn Engels is niet al te best, maar daarvoor is mijn Spaans weer niet bijster. Ik kan er wat uitpikken ... misschien toch maar eens behoorlijk Spaans gaan leren?

Kom er ook bij