×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Wie ben ik....?

Wie ben ik....?


Dit is de vraag die ik me zelf op dit moment dagelijks stel. Wie ben ik? Wat wil ik???  Tot voor kort dacht ik altijd te weten wie ik ben en wat ik wil.

Ik ontmoette mijn partner op het werk. Het was geen liefde op het eerste gezicht maar er was wel gelijk sprake van een "klik". Al heel snel ontstond er een vriendschap. Ik wist inmiddels dat hij getrouwd was en kinderen had, en ook dat er voor hun geen toekomst was weg gelegd. Op een ochtend melde hij zich af voor een dienst, hij was ziek; buikgriep. Ik wenste hem beterschap en hoopte hem snel weer te zien.  Na een goede werkdag kwam ik thuis en zag dat ik een berichtje had via "hyves". Er bestond toen nog geen fb of Whatsapp. Het was een berichtje van hem. Hij had geen buikgriep, maar de situatie bij hem thuis was onhoudbaar geworden waardoor hij midden in de nacht de beslissing had gemaakt om weg te gaan en de tijd die hij nodig had om te werken wilde hij gebruiken om alles omtrent de scheiding inwerking te zetten. Dit berichtje was het begin van een nog hechtere vriendschap. In de loop van de maanden werd mij duidelijk dat vriendschap bij hem plaats had gemaakt voor liefde. Hij kreeg gevoelens voor mij. 

Ik wist niet zo goed wat ik hier mee aan moest. We waren notabene collega's. Daar kwam nog eens bij dat hij kinderen had en ik dacht altijd zelf geen kinderwens te hebben. Beide zijn we altijd eerlijk geweest over onze gevoelens voor elkaar. Ik wilde vriendschap, hij wilde een relatie. Het lukte al die tijd om werk en privé gescheiden te houden. Ik ging door met mijn leven en ik adviseerde hem het zelfde te doen. Inmiddels was de scheiding rond en hij was vrij om te gaan waar hij wilde. Hij kreeg contact met een andere vrouw. Vanwege de "vriendschap" was hij hier open over. Hij vertelde open over de afspraakjes die ze hadden en de dingen die ze hadden gedaan

 Na maar te tijd vorderde bespeurde ik een bepaalde vorm van jaloerse bij me zelf. Ik vond het stiekem niet leuk als hij aan me vroeg of hij iets eerder weg kon gaan omdat hij met haar had afgesproken.... misschien was dit wel een tactiek van hem, want na een jaar kon ik mijn ware gevoelens niet langer negeren. Ik was ook verliefd op hem, ik wilde bij hem zijn. Nadat ik dit eerlijk heb verteld, zijn we nooit meer zonder elkaar geweest. Zijn kinderen waren nog heel jong. Maar dit vond ik heel moeilijk. Hoe kon ik zo voorzichtig mogelijk een relatie opbouwen met de kinderen, zonder hun moeder het gevoel te geven dat ik haar plaats wilde innemen... achteraf gezien is dit allemaal van zelf gegaan, de band tussen mij en de kinderen is zo sterk en zo goed dat ik het inmiddels over mijn kinderen heb. 

Maar als na 10 jaar blijkt dat er nog heel veel liefde is maar niet voldoende om nog een relatie te hebben dan moet ik gaan los laten, afscheid nemen.....

Ik wil jullie mee nemen in de afgelopen 10 jaar, jaren van advocaten, vechten voor je rechten als gescheiden vader. Vechten voor plekje samen in de maatschappij, en nu ben ik alleen aan het vechten... om weer op nieuw te beginnen.







_PetitCorbeau_
Heel veel sterkte
02-08-2017 13:16
02-08-2017 13:16 • Reageer
Annelies Wetzelaer
Dat is niet gemakkelijk voor alle partijen. Je zal de weg naar jezelf terugvinden als je trouw blijf aan jezelf en je gevoelens. Een nieuw begin is niet altijd gemakkelijk, maar het is wel altijd de moeite waard!
28-07-2017 16:31
28-07-2017 16:31 • Reageer
frieke
is niet makkelijk op die manier, kop op en sterkte
26-07-2017 18:37
26-07-2017 18:37 • Reageer
Alie Engelsman
Volg je hart, want dat klopt zeggen ze. Veel sterkte.
26-07-2017 17:49
26-07-2017 17:49 • Reageer
Ellie B
Dat klinkt heftig
26-07-2017 17:05
26-07-2017 17:05 • Reageer