Lieve mama...

Lieve mama...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Lieve mama, Het is nu al bijna 7 jaar dat u er niet meer bent en nog elke dag bent u in mijn gedachten. Nú pas begrijp ik wat er in dat arme hoofdje van u is omgegaan en hoe u al die jaren wanhopig hebt gesméékt om een beetje begrip. Níemand die u begreep of steunde en u stond ook helemaal alleen in uw strijd tegen de boze buitenwereld. En toen, na al het verdriet en alle ondraaglijke spanningen, werd u dement. Er werd Alzheimer bij u geconstateerd.

In het begin was het nog redelijk te doen, u was wat verstrooid en in de war. Rekeningen bleven liggen of zelfs dubbel betaald. U stelde steeds dezelfde vragen. We werden gék van u... maar u kon er niks aan doen, het was uw ziekte. En toen overleed papa. U begreep het allemaal niet. De liefde van uw leven, die er ineens niet meer was. Wat een ondraaglijk verdriet. Ik nam de zorg voor u over van papa, want ik kon u immers niet aan uw lot overlaten. Lieve mama.... toch heb ik nog erg genoten van die tijd die ik toen nog met u mocht hebben, ook al was het zwaar.

Ik herinner me nog die nacht, dat u ineens aan mijn bed stond, helemaal in de war en angstig en u vroeg of u naast mij mocht liggen, omdat u bang was, alleen beneden in de kamer op uw ziekenhuisbed. Ik reageerde bits en vond dat u in uw eigen bed moest gaan liggen, maar nu achteraf denk ik: 'Had dat arme mensje lekker naast je laten slapen, dan had zij zich rustiger gevoeld.', maar ik reageerde toen heel fel en daar heb ik nu heel veel spijt van. Gedane zaken nemen geen keer. Het ging thuis niet meer, en u moest worden opgenomen in het verpleeghuis. Er moest veel geregeld worden. Uw kleding moest worden gemerkt, uw spulletjes moesten mee. Ik zie u daar nog zitten in die rolstoel, vragend: 'Moet ik hier nu voor altijd blijven?' We maakten u maar wijs dat het maar tijdeljik was en dat u snel weer naar huis mocht. U zou het immers toch niet begrijpen.

Ik moest u daar achterlaten, als een klein kind. De beslissing was zwaar, maar noodzakelijk. Ik kwam u zo vaak ik kon opzoeken, maar had er niet altijd centjes voor om te komen. Het reizen kon ik niet altijd opbrengen. En de laatste tijd kwam ik ook steeds minder vaak, lief moedertje van mij. Ik kon het niet meer aan, en ik was ook de enige die naar u omkeek, want uw andere kinderen lieten u vallen als een baksteen en vonden het wel best dat ik dat allemaal maar deed. Maar goed, lieve mama, ik heb nergens spijt van, met alle liefde heb ik voor u gezorgd. Op een dag kwam ik u bezoeken in het verpleeghuis. U lag er wezenloos bij, eenzaam op die kamer in het Slingedael in Rotterdam-Zuid. Ze hielden u slapend want ze konden niet veel meer met u aanvangen. Er werd u ook dagelijks een flinke dosis Dippiperon gegeven. 'Tegen de angst' zeiden ze tegen mij. En ook kreeg u elke dag morfine, vanwege de pijn door de borstkanker en de necroseplekken.

Ik zat naast uw bed en hield uw hand vast terwijl u lag te slapen.... 'Lieve mama, ga maar, ik red me wel', zei ik.... ik wilde niet dat u nog langer zou lijden. Eigenlijk kwijnde u daar alleen maar weg in dat tehuis, tussen de 'gekken', want zo waren die zwaar demente mensen die daar zaten. Ze waren ook helemaal de weg kwijt, maar wat kon ik doen? Thuis ging het niet meer en ik had zo graag tot het eind voor u willen zorgen maar ik kon het niet meer aan en ik had ook nog mijn eigen leven.... en nu zit ik nog met het intense verdriet waardoor ik nog elke dag gekweld wordt. Had ik u wel moeten laten opnemen in dat tehuis? Of had ik zelf voor u moeten blijven zorgen? Ik kon niet meer. 24 uur per dag eiste u mijn aandacht op, u had mij nodig, en ik deed het graag, maar raakte zelf ook geisoleerd. Ik kon nooit meer weg, ik kon mijn vrienden niet zien of een een avondje uit.

U deed gevaarlijke dingen, zoals brandende peuken achter de bank gooien of in de planten, of ging in uw nachtpon voor de deur zitten en vroeg aan de buurvrouw of zij wist waar uw man was. Lieve mama, u was zo verward, en nog steeds heb ik een immens medelijden met u, ik had u dit nooit gegund, arm lief mensje... en u had zoveel verdriet om van alles en nog wat en nu heb ik dat zelf ook allemaal. Ik ben zelf ook al jaren in de war, depressief en voel me elke dag ellendig, en dat ook als de zon straalt aan de hemel. Alles is zwart en leeg voor mij. En eigenlijk heb ik er helemaal geen zin meer in, maar ik moet door met mijn leven. Maar het verdriet is na zoveel jaar nog steeds niet minder geworden. Het lijkt alleen maar erger te worden. Hoe ouder ik wordt, hoe meer ik van u in mijzelf herken. Ik ben niet de persoon die ik altijd dacht te zijn. Heel veel van u leeft ook in mij voort. Zo heb ik u nog een beetje bij mij, lieve mama. Er is geen liever mens dan u op deze wereld. Niemand die mij zoveel liefde gaf als u en niemand die mij zo accepteerde en een gevoel van geborgenheid gaf. U bent er niet meer dus is een deel van mij ook dood. Ik zal u nooit vergeten!!!








Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wees maar blij met zo'n moeder.
| 15:39 |
Schitteren verwoord word er emotioneel van.
Alleen al het van je afschrijven doe je goed.
| 10:33 |
Dankjewel Cocky
| 11:31 |
Ja dat is wel fijn, maar je beleeft de pijn ook opnieuw als je erover schrijft, maar het is wel fijn ja :)
| 14:00 |
zo herkenbaar. ook al zeven jaar verder
| 09:20 |
Wat gaat dat hard he ?
| 11:54 |
Het lijkt me verschrikkelijk om van zo dichtbij mee te maken.
| 18:20 |
IS het ook. Nu, zeven jaar later, ben ik er nog steeds enorm verdrietig om...
| 19:12 |
Dat kan ik me best voorstellen. Ik heb ooit wel iemand met dementie gekend. Als ik hem een hand gaf liet hij niet los maar hield stevig vast. Zijn vrouw zorgde er dan voor dat hij los liet. Hij zat in een rolstoel die ik mocht duwen als kind, in een park in Maastricht.
Ik hoor het steeds vaker dat mensen het van dichtbij meemaken. Sterkte. Uit het oog maar nooit uit het hart.
| 19:38 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen