Buiten! (Vervolgverhaal fles)


Dit is een vervolgverhaal op ieder deel dat is geschreven mag je inhaken door je eigen vervolg te schrijven. Het gaat over twee vrienden die in een avontuur tercht zijn gekomen doordat ze ooit een paar flessen Whisky in een mijn vonden. Wat er in en rondom die mijn gebeurt, dat is aan jou, of aan mij. Voel je in ieder geval vrij om waar dan ook in het verhaal jouw aandeel te schrijven. Het is dan wel leuk als je een linkje plaatst naar jouw verhaal onder deze!

Wanneer je graag vanaf het begin wil lezen, dan moet je hier klikken.

Alternatieve routes? Dewaputra en Hans van Gemert hebben ook meegeschreven...

#schrijven ,#vervolgverhaal ,#aansluitverhaal ,#lamp , #stalagmieten , #stalactieten, #Destilleren ,#Stoken , #licht , #Mine , #Twijfel , #wellness

 

Na weer een heerlijke lunch zijn we eindelijk weer onderweg in de mijn. Het duurt even voordat we de route weer herkennen. Gelukkig gaat het wel een heel stuk sneller dan op de heenweg.

Uiteindelijk komen we door een zeer slim weggewerkte deur weer in de gang waar we ook gestart waren. “deze deur gaat alleen naar buiten open, dus hier kun je niet terugkomen. Die kant op zou de kooi moeten staan waardoor jullie binnen kwamen, op je telefoon start de route wanneer je daar bent. Volg simpelweg de rode lijn in je mobiel en je bent na ongeveer een half uur lopen bij de uitgang. Die zit dan wel boven je hoofd, je komt dan onder de rododendron uit. Succes mannen en vergeet echt niet terug te komen, we rekenen op jullie”.

Daar staan we dan, niet veel verder dan een dag geleden maar wel met heel veel meer ervaring. Met lood in onze benen beginnen we te lopen richting de kooi. Die staat er niet meer, dat scheelt. Helaas is de lucht weldegelijk aanwezig. We vervolgen de route in de richting van de lijn die nu op ons mobieltje oplicht. Wanneer we een klein beetje afwijken van de route (ik moest plassen) gaat er direct een rood lampje knipperen.

Snel hervatten we ons pad en inderdaad een half uur later zien we een groot luik boven ons hoofd. Weer zet ik mij schrap op de ladder om de metalen plaat in beweging te krijgen. Blijkbaar wordt de zaak hier goed onderhouden, want het kost totaal geen kracht om hem open te krijgen.
Ondanks de verlichting die in de mijn hier en daar overvloedig aanwezig is, is de buitenlucht en de stralen van de zon een heerlijk gevoel. We klimmen naar buiten en zorgen dat we snel bij het pad zijn voor de begroeiing. In feite hebben we nog tijd genoeg om langs de ingang van de mijn te gaan.

“Laten we maar doorpakken, hoe langer we dralen, hoe meer onzekerheid we hebben” Het is duidelijk dat die maat van mij graag snel terug wil.

Onderweg zien we een paar dames. Ze praten over een feest dat ze willen geven omdat er iemand uit de mijn is bevrijd. Een van de twee staat onbehoorlijk op een sprei te dansen. “Hmm, zaten er meer mensen vast in die mijn?”
Afijn, we stappen toch maar door, in de verte zien we de raderen van de mijn waarmee de liften omhoog en naar beneden gingen. Het is nog een minuut of tien lopen en dan zullen we de ingang vinden.

Het lopen gaat steeds langzamer, inmiddels ontwikkelen we een gezonde tegenzin. We hebben bepaald geen goede herinneringen aan die eerste momenten in die mijn de onzekerheid over ons verhaal en of het wel wordt opgepakt, maakt het er bepaald niet beter op.

WAT DOEN JULLIE HIER!!!?

Aan de overkant van de straat staat iemand naar ons te schreeuwen.

Wie staat daar te schreeuwen? Dat kan je bijvoorbeeld hier lezen