De slotsessie met een zwevende zielige zielenknijper



Het is bijna zover, de laatste dag van januari nadert, het is een uitputtende maand geworden. Het hele programma met het therapeutische koetsje heb ik gevolgd. Van zwevende tafelkleedjes tot vliegende vlaflips. Weemoed overspoeld me, wanneer ik er bij stil sta dat het straks definitief voorbij is.

Winkelen zal nooit meer hetzelfde zijn, yoghurt nooit meer dezelfde smaak hebben en ik zal altijd rillend terug denken aan de ellende die lucifers teweeg kunnen brengen. Niet enkel droefheid ook veel plezier heb ik aan deze maand beleefd. Vaag herinner ik me hoe terneergeslagen ik me voelde toen  bleek dat mijn standvastigheid om slechts één onzinverhaaltje neer te kwakken met één simpele steekwoordje vernietigd werd. Maar al snel gaf ik me er aan over, wat kon ik anders doen. Bij ieder volgend avontuur, hoe onbenullig, hoe spannend, hoe verdrietig, hoe hilarisch en hoe simpel dan ook, voelde ik me meer en meer in mijn element komen.

'Toe, nog een vlucht wil ik maken in het koetsje, ik voel me gewoon nog niet zeker genoeg.'

'Goed, ik denk dat je die afsluitende therapie best kunt gebruiken.'

Hoera. Hij trapt erin. Gelukkig heeft hij mijn onderliggende motieven niet door. Ik smokkel een picknickmand aan boord, ik moet zorgen voor een degelijk noodrantsoen. Het gaat een megageweldige ballonvaart worden, de eraan vast klevende slotsessie heb ik niet meer nodig. De dokter heeft niets in de smiezen, ik moet alleen nog een manier vinden om hem overboord te kieperen. Eerst maar eens op koers liggen.

We zweven over de fantasiezeeën. Genieten, dit, maar ik moet me blijven focussen, ik tuur rond over de watervlakte, zie iets wits in de verte. Tijd voor actie.

Nooit ga ik van huis zonder mijn nageletui, en dankzij de gevolgde sessies kan ik weer een schaar zonder gevaar hanteren. Met het nagelschaartje uit het etui knip ik heel secuur de zielenknijper uit mijn verhaaltje, vouw er een vliegtuigje van en werp hem uit het raam.

Het wit komt steeds dichter en dichterbij. Ja, precies waar ik op gehoopt had, recht onder me drijft Hans op zijn tandpastatubevlot. Ik knoop de vier matjes die op de bodem van het koetsje liggen aan elkaar vast en laat ze uit het raam bungelen.

'Joehoe, Hans, hiero hierboven. Klauter langs de matten omhoog als je samen met mij deze maand af wilt sluiten, wil je op eigen kracht verder dan wens ik je een behouden vaart.'



signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!