×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Dit is wie Dana is...

Dit is wie Dana is...


Op mijn startpagina staat: Veelzijdigheid is my hidden middle name, obsessief, alsof mijn leven ervan afhangt, schrijf ik (sinds een paar jaar) korte verhaaltjes in allerlei genres, zoveel mogelijk. Rijmpjes, dichtprutsdingetjes weef ik er tussendoor, maar bovenal schrijf ik onzinstukjes. Geef mij een opdracht met steekwoorden, foto's, thema's etc., ik hou ervan, verstop me in het hoofdpersonage en ga los.

Dat is wat ik hier op yoors doe. Verschuil me in en achter mijn fantasie. Maar wie ben ik nou werkelijk? Zo barre interessant is het niet. Althans voor mezelf niet. Maar voor anderen kan het wel leuk zijn om te weten wie er achter die onzinstroom verborgen zit.

 

Mijn verleden

Mijn verleden is nogal roerig geweest, veel dingen heb ik meegemaakt, veel nare dingen, maar ook uit nare dingen kan je met een beetje goede wil genoeg leuks tevoorschijn halen. In eerste instantie je focussen op de kleinste positieve dingetjes die je uit negatieve ervaringen kan halen. Dat is voor mij een soort overlevingstactiek geweest. Uit alles het meest negatieve te filteren, in een boxje stoppen en dat goed op te bergen. Want iedere ervaring kan je in je verdere leven inzichten geven die je tot een rijker mens maken. Bij neerslachtigheid trek ik een paar boxjes open, bestudeer ze, onderga de pijn opnieuw en stop ze weer weg. Daarna voel ik me een stuk sterker. Wetende dat ik het nu zo gek nog niet heb. Wetende dat ik het heus wel aan kan om ermee om te gaan.

En daarnaast volop genieten van de mooie dingen die er op mijn pad gekomen zijn.

 

Mijn oorsprong

In de strenge winter van 1962-63 ben ik in Smallingerland geboren. Ja ja, zo oud ben ik al. Mijn vader was een Drent, mijn moeder een Friezin en mijn ouders hadden al twee peuterzoontjes. Na mijn komst groeide ons gezin niet verder.

 

Mijn fouten

Ja, dat zijn er dus teveel om op te noemen. Gelukkig maar. Zonder fouten te maken kon ik niet groeien. Leren door vallen en opstaan. Ook niet te lang stil staan bij de gemaakte keuzes, zonder die, was ik niet geworden wie ik nu ben.

 

'Baantjes' uit het verleden

Folders rondbrengen, vakkenvuller, blauwe maandag bij een kippenslachterij gewerkt, wisselmeisje, sigaretten- en snoepverkoopster, tot ik voor de eerste keer trouwde. In het begin van mijn eerste huwelijk was ik werkzaam bij een amusementsbedrijf tot ik voor het eerst zwanger werd. Schoonmaakster ben ik ook nog geweest, via een uitzendbureau. Verkoopster in een juwelierszaak; invalster bij de gezinszorg; tussen zwangerschappen door correspondente bij een regionaal dagblad, waar ik heel trots, zelfs wekelijks een eigen column had. In die tijd heb ik ook een paar toneelstukken geschreven, leuk was dat. Het freelancen beviel me uitstekend, totdat er een kleine kink in de kabel kwam. Weg al mijn inkomsten, in een klap was ik helemaal afhankelijk van het inkomen van mijn man.

Alleen vrijwillig kon ik nog ergens aan de slag komen. Zo ben ik in het emancipatieplatform van de gemeente Hardenberg terecht gekomen en van daaruit als secretaresse van de vrijwilligersvacaturebank aangesteld. Een verkiezing tot voorzitter van het Emancipatieplatform heeft me erg gestimuleerd. Met al mijn ongemakken kon ik naast de huishouding en de zorg voor mijn twee kids, toch ook weer een bijdrage leveren aan de maatschappij.

 

Mijn scheiding

Mijn eerste huwelijk liep op de klippen. Eigenlijk al vrij in het begin kwam ik erachter dat het gedoemd was te mislukken. Het is me gelukt om dit nog ruim twaalf jaar te negeren. Het moeilijkste van de breuk waren de kinderen. Ik was degene die de knoop doorhakte, dus ik had schuld. Mijn kinderen bleven bij hun vader, ik nam afscheid van onze gezamenlijke woning, onze gezamenlijke bankrekeningen, de complete inrichting, alles liet ik achter. Het enige wat ik nog meenam waren mijn kleding, mijn koffer, mijn slaapzak en mijn fiets. Het is geen vechtscheiding geworden, dat wilde ik mijn kids niet aandoen, ik stond af waar ik recht op had, omdat ik volgens mijn eigen gevoel nergens echt recht op kon doen gelden.

 

Toen leerde ik liefde kennen

Pas toen ik mijn huidige man leerde kennen wist ik wat echte liefde was. Wij zijn nog steeds dol op elkaar, hebben ook onze ruzies, tegenslagen en moeilijkheden. Het hoort bij het leven. 

Mijn man gaf me mijn eigenwaarde weer terug. We hebben samen twee horecabedrijven gehad, waar we samen in gewerkt hebben. In het begin verzorgde ik enkel de administratie en ging mee naar de groothandel om inkopen te doen. Het horecabestaan was verder niets voor mij. Praten met klanten en het lawaai erom heen, bedienen van mensen, die constante druk die erop je kon liggen. Het was niet voor mij weggelegd. Teveel nasleep had ik van de gevolgen van mijn hersenbloedingen. Door de onverwoestbare steun van mijn man overwon ik veel. Al vrij snel werd ik een vaste kracht die niet alleen administratie en boekingen regelde maar ook haar steentje bijdroeg in de zaak, in de keuken, in de bediening en achter de bar.

Ik kreeg het horecavirus te pakken en vond mijn draai hier echt in. We hebben hectische tijden gehad, maar altijd kwamen we er weer bovenop. Na dieptepunten veroorzaakt door het ingooien  van raampartijen, het molesteren van onze klanten, twee brandstichtingen en diverse bedreigingen, vertrokken we uit Utrecht, naar België om daar een nieuwe start te maken.

Toen ik erachter kwam dat ik zes maanden zwanger was, veranderde er weer dramatisch veel. We hebben onze taveerne in Balen er zelfs door moeten verkopen en zijn weer naar Nederland gegaan.

 

Mijn heden

Ons gezinnetje bestaat op het moment uit drie personen. Mijn jongste dochter, mijn liefhebbende man en ik. Met mijn twee oudste kinderen heb ik sporadisch contact. Mijn zoon heb ik al een hele tijd niet meer gezien of gesproken. Mijn dochter en kleinzoon zie ik gemiddeld één keer per jaar.

Ik werk momenteel als vrijwilligster bij de plaatselijke dorpsbibliotheek en verder poog ik het huishouden wat draaiende te houden. Mijn man en ik proberen onze dochter zoveel mogelijk te begeleiden en haar te leren omgaan met haar speciale talenten. Talenten die door de buitenwereld nog vaak gezien worden als beperkingen. Door haar autisme loopt zij (en ook wij) tegen veel onbegrip aan. Samen gaat het ons wel lukken om er een succes van te maken. Samen vormen we een sterk team.

 

Wat en hoe op yoors

Terug naar mijn korte introductie op mijn startpagina. Op Yoors schrijf ik wel veel, vaak zijn dit onzinstukjes, fanatiek schrijf ik mee aan diverse uitdagingen, onder andere de maandelijkse uitdagingen van Hans en de fotowoordenuitdaging van Naturefreak en uiteraard de 140 woordenuitdaging van Frutsel, daar ga ik soms helemaal obsessief op los. Maar yoors heeft me nog meer gebracht. Zonder Yoors was Rick Gemma namelijk nooit geboren. Over Rick later hopelijk nog veel meer.

De recente ontwikkelingen hier op Yoors kijk ik met enige scepsis aan. Echt blij ben ik er niet mee, maar het zal wel goed komen, op Yoors zijn we namelijk ook als een team en ik heb alle vertrouwen in ons allemaal!