Het irritante onbereikbare verborgen doosje


 

 Het is woensdagochtend, mijn dochter staat klaar om naar haar stageadresje te vertrekken. Er is in huis nog weinig veranderd. Nog altijd wordt het filmapparaat door bewegingscensoren in werking gesteld, nog altijd stapelt het stof zich onverminderd op en nog altijd ligt er een doosje zonder plakband maar met een verborgen boodschap op de bodem van de afvalemmer.

'Wanneer haal je die camera nou eens weg? Ik krijg er de kriebels van, steeds denk ik een rol te spelen in een reallifesoap.'

'Ja, mam, daar heb ik nu geen tijd voor. Het busje komt zo, het is al laat, de straatlantaarns zijn al uit.'

'Geen tijd, geen tijd,' mopper ik. 'Dat standaardsmoesje heb ik vaker gehoord.'

'En nog vaker zelf gebruikt,' is het pinnige antwoord van mijn dochter.

'Ik gebruik dat niet als uitvlucht, ik zit werkelijk in tijdnood.'

'Jij in tijdnood? Dat heb je helemaal aan jezelf te danken dan. Mam, je hebt zeeën van tijd, je verkwist uren door achter je toetsenbord te zitten en naar beeldschermpjes te turen. Je hebt niet eens door dat ik als verrassing voor je gister de hele bovenverdieping heb gesopt, de waslijn leeggehaald heb en alles, zelfs de dekens, heb gestreken.'    

 'Aha, je liegt, we hebben helemaal geen waslijn en dekens zijn allang verleden tijd!'

'Ik lieg helemaal niet, ik gebruik enkel en alleen maar bewoordingen die jij snapt, maar nu moet ik echt gaan, de bus staat al voor de deur en zo te zien heeft de chauffeur haast.  Wanneer ik niet snel instap, moet meneer de taxichauffeur zo hard rijden dat hij waarschijnlijk niet eens tijd heeft om op de verkeersborden te lezen  wat de regels zijn.  Doei mam.'