Wat is het nut van vraag en antwoord?


Stel geen vraag als je het antwoord niet wil weten

"I still remember the feeling I felt when i first started talking to you"

Twee kinderen hebben een gesprekje met de mentor gehad. Ik kan me niet herinneren dat ze de afgelopen jaren ook mentorgesprekjes hadden maar dat kan aan mijn geheugen liggen. Ik weet wel dat de afgelopen jaren je als ouder een verslagje moest schrijven met de vraag in het achterhoofd:  "wat moeten docenten weten over mijn/dit kind" en dat de kinderen ook iets op papier moesten zetten volgens mij. Dat verslagje hoeft nu niet meer, tenminste ik heb er niks over mee gekregen maar nu krijgen ze dus een mentorgesprekje met als insteek volgens mij om elkaar te leren kennen en dan met name voor de mentor om het kind en de thuissituatie beter te leren kennen.

Nu vraag ik me dus af of dit gelukt is. Allebei de kids kwamen thuis met de mededeling dat ze een gesprekje hadden gehad maar na het verslag van gisteren over het gesprek vraag ik me af wat zo'n mentor nou te weten is gekomen. Nu heb je aan mijn dochter sowieso al een goede wat dat aangaat. Je krijgt overal antwoord op - dat is geen enkel probleem - maar als je niet de juiste vragen stelt dan denk ik dat je geen hol snapt van hoe het bij ons in elkaar zit.

Dat zij haar biologische vader niet ziet is volgens mij niet iets waar zij geheimzinnig of moeilijk over doet, daar mag je volgens mij alles over vragen of weten maar wat wel een irritatiepunt is als mensen erover beginnen met "het toontje". Het toontje van "Oh, wat erg dat jij je vader niet meer ziet". Ik kan me ook nog voorstellen dat het andere toontje van "Ik ben wel benieuwd hoe dat in elkaar zit maar ik durf het niet te vragen" erdoorheen klinkt. En als mijn lieve dochter geïrriteerd is dan krijg je nog steeds wel antwoord op een "to the point" - manier zeg maar en dan wordt de vraag die erdoorheen klinkt volkomen genegeerd door haar. Als je het wilt weten dan moet je er maar direct naar vragen wordt dan het motto.

Werkt moeder ........... ook al zoiets. Hoe is de financiële situatie van het gezin .......... het wordt er niet beter op. Mijn moeder heeft een vriend .............. oh en die woont bij jullie? Nee, hij woont niet bij ons ................ en dan beschrijft zij het gezicht van de mentor en dan snap ik dat het arme mens volkomen de weg kwijt is. Naar aanleiding van de beschrijvingen van de gezichtsuitdrukkingen dringt tot mij door wat deze mentor voor indruk moet krijgen van ons gezin en welke conclusies daaraan verbonden worden. Waarop mijn partner opmerkt dat dit ook wel logisch is en dat het in 98% van de gevallen ook zo is. En dat klopt ook, ik weet dat hij gelijk heeft.

Ik maak nog een grapje over onze achternaam maar eigenlijk bespeur ik bij mezelf dat ik het helemaal niet grappig vind. Ik vind het zelfs vervelend, gek genoeg. En dat vind ik dan weer stom van mijzelf. Ik heb zelf altijd tegen de kinderen gezegd dat ze niet alles hoeven uit te leggen als ze dat niet willen en dat is nog steeds een goed advies omdat blijkbaar weinig in mijn leven volgens een vast stramien verloopt (en dat gaat dan ook voor "hunnie" op) en ze dan moeten blijven uitleggen maar het blijft wel hinderlijk dat mensen zo binnen vaste kaders denken (en ja, ik weet dat dit logisch is maar toch) of het niet gewoon vragen als ze het niet snappen.

 Het vervelende is dat ik nu bij een groep word ondergebracht waar op zich niks mis mee is maar waar ik niet bij wil horen. Sterker nog, alles wat ik de afgelopen jaren gedaan heb heeft deels in het teken gestaan om daar niet bij te gaan horen en nu word ik er nog onder gebracht hahaha. En eigenlijk maakt het niks uit wat men daar dan verder bij denkt maar omdat het voor mij zo belangrijk was en het mij gelukt is stoort het me dus nu wel. Maar aan de andere kant, stel dat ze wel had doorgevraagd dan had ze antwoorden gekregen waar ze waarschijnlijk ook niet veel wijzer van was geworden omdat die ook niet in het "normale" plaatje passen. (Eigenlijk moet ik groepen zeggen afhankelijk van de vraag gaat het om een andere groep).

In mijn hoofd:

Tsja meid, dit krijg je dus als je buiten de lijntjes kleurt. Je bent zelf ook al opgehouden met uitleggen en ook dat is niet zonder reden nietwaar.

Ja meid, je hebt gelijk en dat weet ik ook wel maar mag ik me dan toch er zo af en toe aan storen? 

Natuurlijk meid, eventjes dan en dan gewoon weer loslaten en er om glimlachen. 

Okay meid, dat zal ik doen.

|Header pixabay suju|

Reageren op een blog? Dat kan als yoorslid. Lid worden is gratis. Behalve reageren kun je dan ook bloggers volgen of zelf aan de slag als blogger. Je hoeft je alleen even hieronder aan te melden: 


Gebo, the dynamic reciprocity
Gebo: it is a rune sign, or a letter. But it's also a word. A word related to “give”, but also to a lesser extent with words for “movement”, think “go”. The word refers to reciprocity, but just different from the well-known “what you do not want you to be done” line of thought. Here is an explanation of the valuable principle behind the concept of Gebo. And what happens when it's forgotten. Principe - Gebo represents the essential principle of reciprocity, of balance. Any relationship, regardless of whether it is with a human, animal or Deity, has an underlying transaction, an exchange of energy. This energy can be represented in money, time, material goods, attention, recognition, wisdom or any other matter, physical or not. In some relationships, this is clearly acknowledged and agreed, as in the case of an employment contract. One party gives energy in the form of time, attention, actions and certain responsibilities. And the other party gives energy in the form of recognized currency. But in other relationships it is less framed, less demarcated. For example, in relations between man and (house) animal, between man and man, and between man and Deity. In a healthy relationship there is a certain balance in terms of energy. How this balance looks, of course, differs enormously, whether there is a right balance can only really be known by the parties directly involved. Very important to remember here is that different forms of energy per person can differ in value. For one, it is very valuable when you invite them to come by, for the other such an invitation feels more like a cost. To find out for yourself and for the other how these relationships work together is an important part of building a sustainable relationship. A component that will always remain in development. Man and (house) animal - People could not have built civilizations as we know them, without establishing relationships with other animals. Wolves/dogs that helped with hunting, cattle from which all kinds of valuable goods come, cats that hunt pests, all of them have been important in our march of “civilization”. But more than the other relationships mentioned here, the danger of imbalance is clear and visible worldwide in the relationship between humans and animals. The dog, once a valued and necessary partner. But the dog became increasingly dependent on man, and man independent of the dog. The dog lived and planted on to the whims of man, and could not bring anything against it. While man had more and more space for specialization and entertainment. The positions grew more and more unevenly, dogs that could never form packs, people who bred dogs based on fashion trends. And now there are “purebred dogs” whose brains don't fit inside their skull, dogs are raised to hyperaggressive fighters worldwide, and are thrown away elsewhere when they're not cute enough anymore. The dog has been devalued from living creature to utensils. And partly because of this, man has fallen from partner to, I can't say anything but monster and martyr. We pay in our empathic capacity, in our 'humanity'. (note, this is a simplified explanation for illustration and concerns humanity and rabies as general) For livestock money this problem much more. The relationship between the energy we put into our livestock is in no relation to what comes out. Animal feed is produced in huge quantities and feels less expensive for us (the environmental damage is not passed on unfortunately), the physical space per living creature has become much smaller, and production in meat, milk or eggs per animal has increased tremendously. But now we as (western) people have become dependent on this situation. In fact, we live on the pof. Building the 'cost' on. Global environmental damage, health problems, future pandemics. Gebo requires reckoning, not as punishment, but as a cause-effect. And interest rates are growing cumulatively. As a more positive example, the house cat (I focus here specifically on the fine part, problems around breed cats etc.. are like dogs a tearful reality). A house cat gets a safe home from birth to death, access to food and drink, attention and access to warm sunny spots. In return, they give us some release from mice, but above all something intangible and valuable. The presence of a living being? Entertainment? rest? I don't really have a good word for it.. But I think most of the better cat owners can agree that when the animal is away for a long time, there is a clear loss in the house. gods - Also in a relationship between man and Deity, such a balance is necessary. Only it is impossible for a man to comprehend what, how and who exactly is a Deity. Never expect anything from the Gods for nothing. But what gift or regift can reasonably be expected is inconvenient for an outsider to say. Both historical and modern, there is a variety of options to discover. A fraught term in this is “sacrifice”. Maar gods zijn geen fysieke wezens aan wie je iets makkelijk kan overhandigen. It takes some skill to make the difference between offering a sacrifice (physical or intangible) and simply throwing your gift into the void as pure waste. Start differently with undivided attention, as a kind of invitation or welcome gift. Call this prayer or meditation, the terminology is like the methodology for humans and no objective distinction. In the absence of a better word, “attention” seems to be widely appreciated. If the meditation/prayer is not directly for you, you can also give that attention in other ways. For example, by learning about the Deity in question, or by making or doing something that shows your appreciation for them. For example, a work of art or an article on the internet. Don't keep 'praying' if you feel like not receiving anything in return. Maar houd wel in je achterhoofd dat de gods geen mensen zijn. The simple feeling of being heard, or even more basic the feeling of having spoken can already be a regift. But perhaps when you learn to pay attention, you will notice that the influence of this Deity is gradually becoming more present in yourself and in your life. Maybe Freya teaches you to love and mourn, maybe Mijmer teaches you to be considered, maybe Wodan will teach you the ecstasy of anger, or Hoenir will teach you the power of silence. Or maybe the “gifts” come across as punishments. Help in discovering the necessary lessons and confrontations in your life for example. Unless you are lucky enough to employ a very devoted and gifted priest, you will have to and may experience this for yourself. And also discover the balance yourself. In this you may make mistakes, but those mistakes will never be without consequence. Do not forget the great wisdom of the Havamal: “Every gift requires a regift.” Gratitude and appreciation can already be good regivers, as long as it is truly sincere. And sincere appreciation you show again not only with a “thank you”. #Heidenisme #paganism #rune #spirituality #philosophy #bore #reciprocity #religie
Comment and receive 50 YP 50
Goth Homme
Goth Homme - Done in pencil, pen & water colour. #art #photoart